ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.14

5.14.1

सुपर्णस्त्वान्वविन्दत्सूकरस्त्वाखनन् नसा ।
दिप्सौषधे त्वं दिप्सन्तमव कृत्याकृतं जहि ॥ ५.१४.१ ॥

ସୁପର୍ଣ ତୁମକୁ ଖୋଜି ପାଇଲା; ଶୂକର ନାକରେ ତୁମକୁ ଖୋଳିଲା। ହେ ଦିପ୍ସା ଔଷଧି, ଆଘାତକାରୀ, କୃତ୍ୟାକାରୀକୁ ତଳେ ପକାଅ।

अव जहि यातुधानान् अव कृत्याकृतं जहि ।
अथो यो अस्मान् दिप्सति तमु त्वं जह्योषधे ॥ ५.१४.२ ॥

ଯାତୁଧାନମାନଙ୍କୁ ତଳେ ପକାଅ; କୃତ୍ୟାକାରୀକୁ ତଳେ ପକାଅ। ଆଉ ଯେ ଆମକୁ ଆଘାତ କରେ, ହେ ଔଷଧି, ତାକୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ମାର।

रिश्यस्येव परीशासं परिकृत्य परि त्वचः ।
कृत्यां कृत्याकृते देवा निष्कमिव प्रति मुञ्चत ॥ ५.१४.३ ॥

ହରିଣ ଚର୍ମ ଚାରିପାଖର ଜାଲ କାଟି ଖୋଲିବା ପରି, ହେ ଦେବତାମାନେ, କୃତ୍ୟାକାରୀ ଉପରେ କୃତ୍ୟାକୁ ଫେରାଇ ଦିଅ, ନିଷ୍କ ଫେରାଇ ଦେବା ପରି।

पुनः कृत्यां कृत्याकृते हस्तगृह्य परा णय ।
समक्षमस्मा आ धेहि यथा कृत्याकृतं हनत् ॥ ५.१४.४ ॥

କୃତ୍ୟାକୁ ପୁଣି କୃତ୍ୟାକାରୀ ନିକଟକୁ ହାତ ଧରି ଦୂରକୁ ନିଅ। ତାର ସମ୍ମୁଖରେ ତାକୁ ରଖ, କୃତ୍ୟାକାରୀକୁ ତାହା ମାରିବା ପାଇଁ।

कृत्याः सन्तु कृत्याकृते शपथः शपथीयते ।
सुखो रथ इव वर्ततां कृत्या कृत्याकृतं पुनः ॥ ५.१४.५ ॥

କୃତ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ କୃତ୍ୟାକାରୀର ହେଉ; ଶପିତ ଉପରେ ଶାପ ପଡ଼ୁ। ସୁଖକର ରଥ ଘୂରିବା ପରି, କୃତ୍ୟା ପୁଣି କୃତ୍ୟାକାରୀ ଦିଗରେ ଫେରୁ।

यदि स्त्री यदि वा पुमान् कृत्यां चकार पाप्मने ।
तामु तस्मै नयामस्यश्वमिवाश्वाभिधान्या ॥ ५.१४.६ ॥

ସ୍ତ୍ରୀ ହେଉ ବା ପୁରୁଷ, ଯିଏ ପାପ ପାଇଁ କୃତ୍ୟା କରିଛି, ତାକୁ ଆମେ ତାହାରି ପ୍ରତି ପଠାଉ, ଘୋଡ଼ାକୁ ଚାବୁକ ଦେଇ ଚଳାଇବା ପରି।

यदि वासि देवकृता यदि वा पुरुषैः कृता ।
तां त्वा पुनर्णयामसीन्द्रेण सयुजा वयम् ॥ ५.१४.७ ॥

ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ ହେଉ କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ ହେଉ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଯୁକ୍ତ ଆମେ ତୁମକୁ ଫେରାଇ ନେଉଛୁ।

अग्ने पृतनाषाट्पृतनाः सहस्व ।
पुनः कृत्यां कृत्याकृते प्रतिहरणेन हरामसि ॥ ५.१४.८ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ସେନା ଜୟକାରୀ, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ପରାଭୂତ କର। ପ୍ରତିହରଣ ଦ୍ୱାରା କୃତ୍ୟାକୁ ପୁଣି କୃତ୍ୟାକାରୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଉଛୁ।

कृतव्यधनि विध्य तं यश्चकार तमिज्जहि ।
न त्वामचक्रुषे वयं वधाय सं शिशीमहि ॥ ५.१४.९ ॥

ହେ କୃତବ୍ୟଧନି, ଯେ ଏହା କରିଛି ତାକୁ ବିଦ୍ଧ କର, ତାକୁ ହିଁ ଆଘାତ କର। ଯିଏ କରି ନାହିଁ ସେହି ତୁମକୁ ବଧ ପାଇଁ ଆମେ ଧାର ଦେଉନାହୁଁ।

पुत्र इव पितरं गच्छ स्वज इवाभिष्ठितो दश ।
बन्धमिवावक्रामी गच्छ कृत्ये कृत्याकृतं पुनः ॥ ५.१४.१० ॥

ପୁଅ ଯେପରି ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଏ, ନିଜ ଜାତ ପରି ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇ, ବନ୍ଧନରୁ ଯେପରି ପଛକୁ ହଟେ, ହେ କୃତ୍ୟା, କର୍ତ୍ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ପୁଣି ଯାଅ।

उदेणीव वारण्यभिस्कन्दं मृगीव ।
कृत्या कर्तारमृच्छतु ॥ ५.१४.११ ॥

ଏଣୀ ହରିଣୀ ଯେପରି ଲମ୍ଫ ଦିଏ, ମୃଗୀ ଯେପରି ଝାସ ଦିଏ, ସେପରି କୃତ୍ୟା କର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପାଖେ ପହଞ୍ଚୁ।

इष्वा ऋजीयः पततु द्यावापृथिवी तं प्रति ।
सा तं मृगमिव गृह्णातु कृत्या कृत्याकृतं पुनः ॥ ५.१४.१२ ॥

ବାଣଠାରୁ ସିଧାରେ ତାହା ଉଡ଼ୁ; ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ତାହା ପ୍ରତି ରହୁ। ସେ ତାକୁ ହରିଣ ପରି ଧରୁ — କୃତ୍ୟା କର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ପୁଣି।

अग्निरिवैतु प्रतिकूलमनुकूलमिवोदकम् ।
सुखो रथ इव वर्ततां कृत्या कृत्याकृतं पुनः ॥ ५.१४.१३ ॥

ଅଗ୍ନି ପ୍ରତିକୂଳ ଦିଗରେ ଯାଉ, ଜଳ ଅନୁକୂଳ ଭାବେ ବହିବା ପରି। ରଥ ପରି ସହଜରେ ଫେରୁ। କୃତ୍ୟା ଯେ ତାହା କରିଛି, ତା'ପାଖକୁ ହିଁ ଫେରୁ।