أثارفافيدا · سوكتا 5.19

5.19.1

अतिमात्रमवर्धन्त नोदिव दिवमस्पृशन् ।
भृगुं हिंसित्वा सृञ्जया वैतहव्याः पराभवन् ॥ ५.१९.१ ॥

نَمَوْا بما يتجاوز كل قدر، كأنهم يلامسون السماء؛ ولما آذَوْا بْرِغُو انكسر السرنجايون والفيتاهافيون.

ये बृहत्सामानमाङ्गिरसमार्पयन् ब्राह्मणं जनाः ।
पेत्वस्तेषामुभयादमविस्तोकान्यावयत् ॥ ५.१९.२ ॥

أولئك الناس الذين طردوا البراهمي الأنغيراسي المنشد لبريهات ساما—من جانبيهم كليهما ليُبعِدْ بيتفو... صغارَهم.

ये ब्राह्मणं प्रत्यष्ठीवन् ये वास्मिञ्छुल्कमीषिरे ।
अस्नस्ते मध्ये कुल्यायाः केशान् खादन्त आसते ॥ ५.१९.३ ॥

الذين بصقوا على البراهمي، أو طالبوه بجباية—فاقدين الدم يجلسون في وسط الساقية يأكلون الشعر.

ब्रह्मगवी पच्यमाना यावत्साभि विजङ्गहे ।
तेजो राष्ट्रस्य निर्हन्ति न वीरो जायते वृषा ॥ ५.१९.४ ॥

ما دامت بقرة البراهمي تُطبخ ويُقطَّع عليها، فإنها تُهلك بهاء المملكة؛ ولا يولد هناك بطل ولا رجل قوي كالثور.

क्रूरमस्या आशसनं तृष्टं पिशितमस्यते ।
क्षीरं यदस्याः पीयते तद्वै पितृषु किल्बिषम् ॥ ५.१९.५ ॥

ذبحها القاسي، وقطع لحمها بشَرَه، وشرب لبنها—هذه حقًا إثم في حق الأجداد.

उग्रो राजा मन्यमानो ब्राह्मणं यो जिघत्सति ।
परा तत्सिच्यते राष्ट्रं ब्राह्मणो यत्र जीयते ॥ ५.१९.६ ॥

الملك العنيف الذي يظن نفسه عظيمًا فيريد إيذاء البراهمي—تُستنزف تلك المملكة حيث يُغلب البراهمي.

अष्टापदी चतुरक्षी चतुःश्रोत्रा चतुर्हनुः ।
द्व्यास्या द्विजिह्वा भूत्वा सा राष्ट्रमव धूनुते ब्रह्मज्यस्य ॥ ५.१९.७ ॥

وقد صارت ذات ثماني أرجل وأربع عيون وأربع آذان وأربعة فكوك ووجهين ولسانين، فتنفض مملكة من يؤذي البراهمي.

तद्वै राष्ट्रमा स्रवति नावं भिन्नामिवोदकम् ।
ब्रह्माणं यत्र हिंसन्ति तद्राष्ट्रं हन्ति दुछुना ॥ ५.१९.८ ॥

تنسكب تلك المملكة كما ينسكب الماء من زورق مكسور؛ حيث يؤذون البراهمي، تضرب النحس تلك المملكة فتهلكها.

तं वृक्षा अप सेधन्ति छायां नो मोप गा इति ।
यो ब्राह्मणस्य सद्धनमभि नारद मन्यते ॥ ५.१९.९ ॥

تدفعه الأشجار قائلةً: «لا تقترب من ظلّنا»؛ يا نارادا، هكذا يُعامَل من يطمع في الثروة الحقيقية للبراهمي.

विषमेतद्देवकृतं राजा वरुणोऽब्रवीत् ।
न ब्राह्मणस्य गां जग्ध्वा रास्त्रे जागार कश्चन ॥ ५.१९.१० ॥

قال الملك فارونا: «هذا سمٌّ صنعته الآلهة»؛ ومن أكل بقرة البراهمي لا يبقى أحدٌ في المملكة مستيقظاً.

नवैव ता नवतयो या भूमिर्व्यधूनुत ।
प्रजां हिंसित्वा ब्राह्मणीमसंभव्यं पराभवन् ॥ ५.१९.११ ॥

هؤلاء هم التسعة والتسعون الذين نفضتهم الأرض؛ إذ أضروا بالناس وتعدّوا على البراهمية — وهو أمر لا يُتصوَّر — فهُزموا وهلكوا.

यां मृतायानुबध्नन्ति कूद्यं पदयोपनीम् ।
तद्वै ब्रह्मज्य ते देवा उपस्तरणमब्रुवन् ॥ ५.१९.१२ ॥

والكفن الذي يحملونه بأرجلهم ويربطونه على الميت، قالت الآلهة إنه فراش من يؤذي البراهمي.

अश्रूणि कृपमानस्य यानि जीतस्य वावृतुः ।
तं वै ब्रह्मज्य ते देवा अपां भागमधारयन् ॥ ५.१९.१३ ॥

الدموع التي تذرفها من يبكي الرجل الحي والتي ارتدت — تلك الـ برهماجيا جعلها الآلهة نصيب المياه.

येन मृतं स्नपयन्ति श्मश्रूणि येनोन्दते ।
तं वै ब्रह्मज्य ते देवा अपां भागमधारयन् ॥ ५.१९.१४ ॥

ما به يغسلون الميت وما به يبللون لحيته — ذلك البرهماجيا جعلته الآلهة نصيب المياه.

न वर्षं मैत्रावरुणं ब्रह्मज्यमभि वर्षति ।
नास्मै समितिः कल्पते न मित्रं नयते वशम् ॥ ५.१९.१५ ॥

لا يهطل مطر ميترا وفارونا على البرهماجيا. لا تصلح له الجمعية، ولا يقوده الصديق إلى الطاعة.