அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 9.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.14.1
अस्य वामस्य पलितस्य होतुस्तस्य भ्राता मध्यमो अस्त्यश्नः ।
तृतीयो भ्राता घृतपृष्ठो अस्यात्रापश्यं विश्पतिं सप्तपुत्रम् ॥ ९.१४.१ ॥
இந்த வாமனின், நரைத்த ஹோதாவின் நடுச் சகோதரன் உண்பவன்; அவனுடைய மூன்றாம் சகோதரன் நெய்ப்பின் முதுகு கொண்டவன். இங்கே ஏழு மகன்களுடைய விஸ்பதியை நான் கண்டேன்.
9.14.2
सप्त युञ्जन्ति रथमेकचक्रमेको अश्वो वहति सप्तनामा ।
त्रिनाभि चक्रमजरमनर्वं यत्रेमा विश्वा भुवनाधि तस्थुः ॥ ९.१४.२ ॥
ஏழு பேர் ஒற்றைச் சக்கரத் தேரைப் பூட்டுகின்றனர்; ஏழு பெயர்கள் கொண்ட ஒரே குதிரை அதை இழுக்கிறது. மூன்று நாபி கொண்ட, முதுமையற்ற, களைப்பற்ற சக்கரம்; அதில் இந்த எல்லா உலகங்களும் நிலைத்திருக்கின்றன.
9.14.3
इमं रथमधि ये सप्त तस्थुः सप्तचक्रं सप्त वहन्त्यश्वाः ।
सप्त स्वसारो अभि सं नवन्त यत्र गवां निहिता सप्त नाम ॥ ९.१४.३ ॥
இந்தத் தேரின்மேல் நிற்கும் ஏழு பேர்; ஏழு சக்கரத் தேரை ஏழு குதிரைகள் சுமக்கின்றன. ஏழு சகோதரிகள் ஒன்றாக வணங்குகின்றனர்; பசுக்களின் ஏழு பெயர்கள் அங்கே வைக்கப்பட்டுள்ளன.
9.14.4
को ददर्श प्रथमं जायमानमस्थन्वन्तं यदनस्था बिभर्ति ।
भूम्या असुरसृगात्मा क्व स्वित्को विद्वांसमुप गात्प्रष्टुमेतत् ॥ ९.१४.४ ॥
எலும்புள்ள ஒன்று பிறக்கும்போது அதை முதலில் யார் கண்டான்? எலும்பற்றவை எதை ஏந்துகின்றன? பூமியின் உயிர்-இரத்த ஆன்மா எங்கே? இதை அறிந்தவனிடம் சென்று யார் கேட்பான்?
9.14.5
इह ब्रवीतु य ईमङ्ग वेदास्य वामस्य निहितं पदं वेः ।
शीर्ष्णः क्षीरं दुह्रते गावो अस्य वव्रिं वसाना उदकं पदाऽपुः ॥ ९.१४.५ ॥
இங்கு அறிபவன் சொல்லட்டும், நண்பா! இந்த வாமனின், பறவையின் இடம் எங்கே வைக்கப்பட்டுள்ளது? இதன் தலையிலிருந்து பசுக்கள் பால் கறக்கின்றன; இதன் தோலை அணிந்தவையாய் அவை காலால் நீரை அடைகின்றன.
9.14.6
पाकः पृछामि मनसाऽविजानन् देवानामेना निहिता पदानि ।
वत्से बष्कयेऽधि सप्त तन्तून् वि तत्निरे कवय ओतवा उ ॥ ९.१४.६ ॥
அறியாத மனதுடன் எளியவனாக நான் கேட்கிறேன்: தேவர்களின் இந்தப் படிநிலைகள் எங்கே வைக்கப்பட்டுள்ளன? கன்றுக்காக, பால் தரும் பசுவின் மீது கவிஞர்கள் ஏழு நூல்களை நெசவுக்காக விரித்தனர்.
9.14.7
अचिकित्वांस्चिकितुषश्चिदत्र कवीन् पृछामि विद्वनो न विद्वान् ।
वि यस्तस्तम्भ षटिमा रजांस्यजस्य रूपे किमपि स्विदेकम् ॥ ९.१४.७ ॥
நான் அறியாதவனாக இருந்தும், இங்கு அறிந்தவர்களான கவிஞர்களிடம் கேட்கிறேன், அறிஞனிடம் அறியாதவன் கேட்பது போல. இந்த ஆறு உலகங்களை எவன் தாங்கிப் பிரித்து நிறுத்தினானோ, அந்த அஜனின் வடிவில் அது ஏதோ ஒன்றே.
9.14.8
माता पितरमृत आ बभाजऽधीत्यग्रे मनसा सं हि जग्मे ।
सा बीभत्सुर्गर्भरसा निविद्धा नमस्वन्त इदुपवाकमीयुः ॥ ९.१४.८ ॥
தாய் தந்தையை, ரிதத்தைத் தாண்டி, மனதால் முன்பே பகிர்ந்தாள்; இருவரும் ஒன்றாகக் கூடினர். அவள் அச்சமூட்டுபவளாய், கருவின் சாறு நிரம்பியவளாக நிறுவப்பட்டாள்; வணங்குபவர்களே அந்த உபவாகத்தை அடைந்தனர்.
9.14.9
युक्ता मातासिद्धुरि दक्षिणाया अतिष्ठद्गर्भो वृजनीष्वन्तः ।
अमीमेद्वत्सो अनु गामपश्यद्विश्वरूप्यं त्रिषु योगनेषु ॥ ९.१४.९ ॥
யோக்கப்பட்ட தாய் சித்து (கடல்) அருகில் தட்சிணையின் திசையில் நிற்க வைக்கப்பட்டாள்; கருவானது வ்ரஜனிகளின் உள்ளே நின்றது. கன்று பசுவைப் பின்தொடர்ந்து மூன்று யோக இடங்களில் அனைத்து உருவங்களையும் கண்டது.
9.14.10
तिस्रो मतॄस्त्रीन् पितॄन् बिभ्रदेक उर्ध्वस्तस्थौ नेमव ग्लापयन्त ।
मन्त्रयन्ते दिवो अमुष्य पृष्ठे विश्वविदो वाचमविश्वविन्नाम् ॥ ९.१४.१० ॥
மூன்று தாய்மார்களையும் மூன்று தந்தையர்களையும் தாங்கிய ஒன்று உயர்ந்து நின்றது; கீழே உள்ளவர்கள் அதைக் குன்றச் செய்தனர். அந்த வானத்தின் முதுகில் அனைத்தையும் அறிந்தவர்கள் வாக்கைப் பற்றி ஆலோசிக்கின்றனர்; அது அனைத்தையும் அறியாத பெயர் மட்டுமே.
9.14.11
पञ्चारे चक्रे परिवर्तमाने यस्मिन्न् आतस्थुर्भुवनानि विश्वा ।
तस्य नाक्षस्तप्यते भूरिभारः सनादेव न छिद्यते सनाभिः ॥ ९.१४.११ ॥
ஐந்து ஆரங்களுடன் சுழலும் சக்கரத்தின் மீது, எல்லா உலகங்களும் நிலைபெற்று நிற்கின்றன; அதன் அச்சு பெரும் சுமையால் வெப்பமடைகிறது, ஆனால் நாபியுடன் அது எப்போதும் முறியாது.
9.14.12
पञ्चपादं पितरं द्वादशाकृतिं दिव आहुः परे अर्धे पुरीषिणम् ।
अथेमे अन्य उपरे विचक्षणे सप्तचक्रे षडर आहुरर्पितम् ॥ ९.१४.१२ ॥
ஐந்து பாதங்களும் பன்னிரண்டு வடிவங்களும் கொண்ட தந்தையை, வானத்தின் தொலைதூரப் பகுதியில் நீர் நிறைந்தவர் என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்; மேலும் அந்த விவேகிகள் ஏழு சக்கரங்களும் ஆறு ஆரங்களும் கொண்டு பொருத்தப்பட்டதாகக் கூறுகின்றனர்.
9.14.13
द्वादशारं नहि तज्जराय वर्वर्ति चक्रं परि द्यामृतस्य ।
आ पुत्रा अग्ने मिथुनासो अत्र सप्त शतानि विंशतिश्च तस्थुः ॥ ९.१४.१३ ॥
பன்னிரண்டு ஆரங்களுடைய அந்தச் சக்கரம் முதுமைக்காக சுழல்வதில்லை; அது ரிதத்தின் வானத்தைச் சுற்றி சுழல்கிறது; அக்னியே, இங்கே ஜோடிகளாக இருக்கும் புதல்வர்கள் எழுநூற்று இருபது பேர் நிற்கின்றனர்.
9.14.14
सनेमि चक्रमजरं वि ववृत उत्तानायां दश युक्ता वहन्ति ।
सूर्यस्य चक्षू रजसैत्यावृतं यस्मिन्न् आतस्थुर्भुवनानि विश्वा ॥ ९.१४.१४ ॥
அதன் வட்டத்துடன் முதுமையற்ற சக்கரம் சுழன்றது; கவிழ்த்து வைக்கப்பட்ட (கலத்தில்) பத்து பூட்டிய (குதிரைகள்) அதை இழுக்கின்றன; சூரியனின் கண்கள் ரஜஸால் சூழப்பட்டு வருகின்றன, அதன் மீது எல்லா உலகங்களும் நிலைபெற்று நிற்கின்றன.
9.14.15
स्त्रियः सतीस्तामु मे पुंसः आहुः पश्यदक्षण्वान्न् वि चेतदन्धः ।
कविर्यः पुत्रः स ईमा चिकेत यस्ता विजानात्स पितुष्पितासत् ॥ ९.१४.१५ ॥
பெண்களாக இருந்தும் அவர்களை எனக்கு ஆண்கள் என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்; கண்ணுடையவன் பார்க்கிறான், குருடன் உணரவில்லை; இவர்களை அறிகின்ற கவியின் மகன் எவனோ, அவனே தந்தைக்குத் தந்தையாக இருப்பான்.
9.14.16
साकंजानां सप्तथमाहुरेकजं षडिद्यमा ऋषयो देवजा इति ।
तेषामिष्टानि विहितानि धामश स्थात्रे रेजन्ते विकृतानि रूपशः ॥ ९.१४.१६ ॥
ஒன்றாகப் பிறந்தவர்களில் ஏழாவதை ஏகஜன் என்கின்றனர்; ஆறு யமர்கள், தேவஜர்களாகிய ரிஷிகள் என்று சொல்லப்படுகிறது. அவர்களின் விருப்பமானவையும் நியமிக்கப்பட்டவையும் இடம்தோறும் வடிவம்தோறும் மாறி நிலையானவற்றில் நடுங்குகின்றன.
9.14.17
अवः परेण पर एना अवरेण पदा वत्सं बिभ्रती गौरुदस्थात् ।
सा कद्रीची कं स्विदर्धं परागात्क्व स्वित्सूते नहि यूथे अस्मिन् ॥ ९.१४.१७ ॥
கீழிருந்து மேலும் மேலிருந்து கீழும், இந்த நிலையால், கன்றைத் தாங்கிய பசு எழுந்தது. பின்னோக்கித் திரும்பிய அவள் பாதியில் எங்கே சென்றாள்? எங்கே ஈனுகிறாள்? இந்தக் கூட்டத்தில் அல்ல.
9.14.18
अवः परेण पितरं यो अस्य वेदावः परेण पर एनावरेण ।
कवीयमानः क इह प्र वोचद्देवं मनः कुतो अधि प्रजातम् ॥ ९.१४.१८ ॥
கீழிருந்து மேலே, இதன் தந்தையை யார் அறிவானோ, கீழிருந்து மேலே, மேலிருந்து இந்த நிலையால் கீழே. கவியாகும் எவன் இங்கே அறிவிப்பான்? தேவனாகிய மனம் எங்கிருந்து பிறந்தது?
9.14.19
ये अर्वाञ्चस्तामु पराच आहुर्ये पराञ्चस्तामु अर्वाच आहुः ।
इन्द्रश्च या चक्रथुः सोम तानि धुरा न युक्ता रजसो वहन्ति ॥ ९.१४.१९ ॥
எவை இங்கு வருபவையென்றும், எவை அங்கு செல்பவையென்றும் சொல்லப்படுகின்றனவோ, அவற்றையே இங்கு வருபவையென்றும் சொல்கின்றனர். ஓ சோமா, இந்திரனும் நீங்களிருவரும் செய்தவையாவும் நுகத்திற்கிணைந்த அச்சுகள் போல வெளியை சுமக்கின்றன.
9.14.20
द्वा सुपर्णा सयुजा सखाया समानं वृक्षं परि षस्वजाते ।
तयोरन्यः पिप्पलं स्वाद्वत्त्यनश्नन्न् अन्यो अभि चाकशीति ॥ ९.१४.२० ॥
இரண்டு அழகிய இறகுகள் கொண்ட, இணைந்த நண்பர்கள் ஒரே மரத்தை சுற்றித் தழுவுகின்றனர். அவர்களில் ஒருவன் இனிய அரசியை உண்கிறான்; மற்றவன் உண்ணாமல் நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறான்.
9.14.21
यस्मिन् वृक्षे मध्वदः सुपर्णा निविशन्ते सुवते चाधि विश्वे ।
तस्य यदाहुः पिप्पलं स्वाद्वग्रे तन् नोन् नशद्यः पितरं न वेद ॥ ९.१४.२१ ॥
எந்த மரத்தில் தேன் உண்ணும் பறவைகள் அமர்ந்து அனைத்தையும் பெற்றெடுக்கின்றனவோ, அதன் பிப்பலம் முதலில் இனிமையானது என்று கூறப்படுகிறது; தந்தையை அறியாதவன் அதை அடைய முடியாது.
9.14.22
यत्रा सुपर्णा अमृतस्य भक्षमनिमेषं विदथाभिस्वरन्ति ।
एना विश्वस्य भुवनस्य गोपाः स मा धीरः पाकमत्रा विवेश ॥ ९.१४.२२ ॥
அமுதத்தின் உணவை இமைக்காமல் பறவைகள் வேள்விகளை நோக்கிப் பாடும் இடத்தில், இவையே உலகம் அனைத்தின் காவலர்கள்; அந்த ஞானி இங்கே முதிர்ந்த என்னுள் நுழைந்தான்.