Atharvaveda · Sūkta 9.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.15.1
यद्गायत्रे अधि गायत्रमाहितं त्रैष्टुभं वा त्रैष्टुभान् निरतक्षत ।
यद्वा जगज्जगत्याहितं पदं य इत्तद्विदुस्ते अमृतत्वमानुशुः ॥ ९.१५.१ ॥
Donde el Gāyatrī está establecido sobre el Gāyatrī, o los versos triṣṭubh fueron tallados del Triṣṭubh, o el paso del mundo fue puesto en el Jagatī — quienes lo conocen han alcanzado la inmortalidad.
9.15.2
गायत्रेण प्रति मिमीते अर्कमर्केण साम त्रैष्टुभेन वाकम् ।
वाकेन वाकं द्विपदा चतुष्पदाक्षरेण मिमते सप्त वाणीः ॥ ९.१५.२ ॥
Con el Gāyatrī miden el arka; con el arka el sāman, con el Triṣṭubh el habla; con el habla el habla, con los metros de dos y cuatro pies, con la sílaba miden las siete vāṇī.
9.15.3
जगता सिन्धुं दिव्यस्कभायद्रथंतरे सूर्यं पर्यपश्यत् ।
गायत्रस्य समिधस्तिस्र आहुस्ततो मह्ना प्र रिरिचे महित्वा ॥ ९.१५.३ ॥
Con el Jagatī afianzó el océano en el cielo; en el Rathaṃtara vio al sol por todas partes. Se nombran tres leños de Gāyatrī; entonces por su majestad se elevó en grandeza.
9.15.4
उप ह्वये सुदुघां धेनुमेतां सुहस्तो गोधुगुत दोहदेनाम् ।
श्रेष्ठं सवं सविता साविषन् नोऽभीद्धो घर्मस्तदु षु प्र वोचत् ॥ ९.१५.४ ॥
Invoco a esta vaca de fácil ordeño; que la ordeñe el de buena mano. Que Savitṛ nos impulse el mejor sava; que el gharma encendido lo proclame bien.
9.15.5
हिङ्कृण्वती वसुपत्नी वसूनां वत्समिच्छन्ती मनसाभ्यागात् ।
दुहामश्विभ्यां पयो अघ्न्येयं सा वर्धतां महते सौभगाय ॥ ९.१५.५ ॥
Mugiendo, señora de las riquezas de los Vasu, deseando a su ternero, ha venido con la mente. Que esta inviolable dé leche para los Aśvin; que prospere para gran dicha.
9.15.6
गौरमीमेदभि वत्सं मिषन्तं मूर्धानं हिङ्ङकृणोन् मातवा उ ।
सृक्वाणं घर्ममभि वावशाना मिमाति मायुं पयते पयोभिः ॥ ९.१५.६ ॥
La vaca mugió hacia la ternera que la miraba; por su madre hizo el sonido hiṅ. Lamiéndose los labios, bramando hacia el recipiente tibio, emite su mugido; con su leche ella da leche.
9.15.7
अयं स शिङ्क्ते येन गौरभिवृता मिमाति मयुं ध्वसनावधि श्रिता ।
सा चित्तिभिर्नि हि चकार मर्त्यान् विद्युद्भवन्ती प्रति वव्रिमौहत ॥ ९.१५.७ ॥
Este es el sonido con que ella grita; envuelta en él, la vaca, apoyada hasta el lugar del derrumbe, muge. Con sus percepciones abatió a los mortales; convirtiéndose en relámpago, empujó hacia el redil.
9.15.8
अनच्छये तुरगातु जीवमेजद्ध्रुवं मध्य आ पस्त्यानाम् ।
जीवो मृतस्य चरति स्वधाभिरमर्त्यो मर्त्येना सयोनिः ॥ ९.१५.८ ॥
Sin yacer, el ser vivo se mueve veloz, temblando, firme, hasta el centro de las moradas. La vida del muerto se mueve por sus propios poderes; el inmortal, de un mismo origen con el mortal.
9.15.9
विधुं दद्राणं सलिलस्य पृष्ठे युवानं सन्तं पलितो जगार ।
देवस्य पश्य काव्यं महित्वाद्य ममार स ह्यः समान ॥ ९.१५.९ ॥
La luna, que aparece sobre la superficie del agua, aunque joven, el anciano la tragó. Contempla con grandeza la sabiduría poética del dios: hoy murió, igual que ayer.
9.15.10
य ईं चकार न सो अस्य वेद य ईं ददर्श हिरुगिन् नु तस्मात् ।
स मातुर्योना परिवीतो अन्तर्बहुप्रजा निर्ऋतिरा विवेश ॥ ९.१५.१० ॥
Quien lo hizo no lo conoce; quien lo ha visto es engañado por él. Envuelto en el seno de la madre, está dentro; Nirṛti, de muchos descendientes, ha entrado dentro.
9.15.11
अपश्यं गोपामनिपद्यमानमा च परा च पथिभिश्चरन्तम् ।
स सध्रीचीः स विषूचीर्वसान आ वरीवर्ति भुवनेष्वन्तः ॥ ९.१५.११ ॥
Vi al pastor que no desciende, que avanza por los caminos de un lado a otro. Vestido con lo que va unido y con lo que se separa, gira una y otra vez dentro de los mundos.
9.15.12
द्यौर्नः पिता जनिता नाभिरत्र बन्धुर्नो माता पृथिवी महीयम् ।
उत्तानयोश्चम्वोर्योनिरन्तरत्रा पिता दुहितुर्गर्भमाधात् ॥ ९.१५.१२ ॥
El cielo es nuestro padre y progenitor, el ombligo aquí; la gran tierra es nuestra pariente y madre. Entre las dos vasijas vueltas hacia arriba está el seno, donde el padre puso un embrión en su hija.
9.15.13
पृछामि त्वा परमन्तं पृथिव्याः पृछामि वृष्णो अश्वस्य रेतः ।
पृछामि विश्वस्य भुवनस्य नाभिं पृछामि वाचः परमं व्योम ॥ ९.१५.१३ ॥
Te pregunto por el límite más lejano de la tierra; pregunto por la semilla del toro y del caballo. Pregunto por el ombligo de todo el mundo; pregunto por el espacio supremo de la palabra.
9.15.14
इयं वेदिः परो अन्तः पृथिव्या अयं सोमो वृष्णो अश्वस्य रेतः ।
अयं यज्ञो विश्वस्य भुवनस्य नाभिर्ब्रह्मायं वाचः परमं व्योम ॥ ९.१५.१४ ॥
Este altar es el extremo más lejano de la tierra; este soma es la semilla del toro y del caballo. Este sacrificio es el ombligo de todo el mundo; este brahman es el espacio supremo de la palabra.
9.15.15
न वि जानामि यदिवेदमस्मि निण्यः संनद्धो मनसा चरामि ।
यदा मागन् प्रथमजा ऋतस्यादिद्वाचो अश्नुवे भागमस्याः ॥ ९.१५.१५ ॥
No sé con claridad qué soy yo mismo; atado en secreto por la mente, me muevo. Solo cuando los primogénitos del orden cósmico vinieron a mí obtengo mi parte de esta palabra.
9.15.16
अपाङ्प्राङेति स्वधया गृभीतोऽमर्त्यो मर्त्येना सयोनिः ।
ता शश्वन्ता विषूचीना वियन्ता न्यन्यं चिक्युर्न नि चिक्युरन्यम् ॥ ९.१५.१६ ॥
Hacia arriba y hacia abajo, asido por su propio svadhā, va; el inmortal, de la misma matriz que el mortal. Los dos son eternos, se extienden separándose y se alejan; se conocen el uno al otro, pero no se conocen del todo.
9.15.17
सप्तार्धगर्भा भुवनस्य रेतो विष्णोस्तिष्ठन्ति प्रदिशा विधर्मणि ।
ते धीतिभिर्मनसा ते विपश्चितः परिभुवः परि भवन्ति विश्वतः ॥ ९.१५.१७ ॥
Siete semiúteros son la semilla del mundo; se mantienen en las regiones, en el orden establecido de Viṣṇu. Sabios por la inteligencia y la mente, se vuelven omnipresentes, alrededor por todos lados.
9.15.18
ऋचो अक्षरे परमे व्योमन् यस्मिन् देवा अधि विश्वे निषेदुः ।
यस्तन् न वेद किमृचा करिष्यति य इत्तद्विदुस्ते अमी समासते ॥ ९.१५.१८ ॥
En la sílaba imperecedera del ṛc, en el éter supremo, sobre el cual se asentaron todos los dioses. ¿Qué hará con el ṛc quien no lo conoce? Los que lo conocen son los que aquí se sientan juntos.
9.15.19
ऋचः पदं मात्रया कल्पयन्तोऽर्धर्चेन चकॢपुर्विश्वमेजत् ।
त्रिपाद्ब्रह्म पुरुरूपं वि तष्ठे तेन जीवन्ति प्रदिशश्चतस्रः ॥ ९.१५.१९ ॥
Disponiendo el pie del ṛc por medida, con la media ṛc formaron el universo trémulo. El brahman de tres pies, de muchas formas, se alza aparte; por él viven las cuatro regiones.
9.15.20
सूयवसाद्भगवती हि भूया अधा वयं भगवन्तः स्याम ।
अद्धि तृणमघ्न्ये विश्वदानीं पिब शुद्धमुदकमाचरन्ती ॥ ९.१५.२० ॥
Sé en verdad bendecida con buen pasto, para que también nosotros seamos bienaventurados. Oh inviolable, come hierba en todo tiempo, y bebe agua pura mientras andas.
9.15.21
गौरिन् मिमाय सलिलानि तक्षती एकपदी द्विपदी सा चतुष्पदी ।
अष्टापदी नवपदी बभूवुषी सहस्राक्षरा भुवनस्य पङ्क्तिस्तस्याः समुद्रा अधि वि क्षरन्ति ॥ ९.१५.२१ ॥
La vaca midió y dio forma a las aguas; siendo de un pie, de dos pies, de cuatro pies, de ocho pies y de nueve pies, se convirtió en la línea de mil sílabas del mundo; de ella los océanos fluyen desde lo alto.
9.15.22
कृष्णं नियानं हरयः सुपर्णा अपो वसाना दिवमुत्पतन्ति ।
तमाववृत्रन्त्सदनादृतस्यादिद्घृतेन पृथिवीं व्यूदुः ॥ ९.१५.२२ ॥
Los pájaros de hermosas alas, de senda oscura y color bayo, vestidos de aguas, vuelan hacia el cielo; desde el asiento del ṛta lo envolvieron, y luego empaparon la tierra con ghee.
9.15.23
अपादेति प्रथमा पद्वतीनां कस्तद्वां मित्रावरुणा चिकेत ।
गर्भो भारं भरत्या चिदस्या ऋतं पिपर्ति अनृतं नि पाति ॥ ९.१५.२३ ॥
Lo sin pies sale primero entre los seres con pies; ¡oh Mitra y Varuṇa!, ¿quién lo conoce sino vosotros dos? El embrión soporta la carga; llena el ṛta y aleja la falsedad.
9.15.24
विराड्वाग्विराट्पृथिवी विराडन्तरिक्षं विराट्प्रजापतिः ।
विराण्मृत्युः साध्यानामधिराजो बभूव तस्य भूतं भव्यं वशे स मे भूतं भव्यं वशे कृणोतु ॥ ९.१५.२४ ॥
Virāṭ es la palabra, Virāṭ es la tierra, Virāṭ es la atmósfera, Virāṭ es Prajāpati; Virāṭ como muerte llegó a ser el soberano de los Sādhyas; que lo pasado y lo futuro estén bajo su control; que él ponga bajo su control mi pasado y mi futuro.
9.15.25
शकमयं धूममारादपश्यं विषूवता पर एनावरेण ।
उक्षाणं पृश्निमपचन्त वीरास्तानि धर्माणि प्रथमान्यासन् ॥ ९.१५.२५ ॥
Vi desde lejos este humo poderoso, desde más allá y desde acá de la región divergente; los héroes cocieron al toro y a la vaca moteada; aquellas fueron las primeras leyes.
9.15.26
त्रयः केशिन ऋतुथा वि चक्षते संवत्सरे वपत एक एषाम् ।
विश्वमन्यो अभिचष्टे शचीभिर्ध्राजिरेकस्य ददृशे न रूपम् ॥ ९.१५.२६ ॥
Tres de largos cabellos se manifiestan según las estaciones; en el año uno de ellos siembra. Otro contempla todo el mundo con sus poderes, y la forma del único resplandor no se ve.
9.15.27
चत्वारि वाक्परिमिता पदानि तानि विदुर्ब्राह्मणा ये मनीषिणः ।
गुहा त्रीणि निहिता नेङ्गयन्ति तुरीयं वाचो मनुष्या वदन्ति ॥ ९.१५.२७ ॥
Hay cuatro pasos medidos del habla; los brahmanes sabios los conocen. Tres, puestos ocultos en la cueva, no se mueven; el cuarto paso del habla es el que hablan los hombres.
9.15.28
इन्द्रं मित्रं वरुणमग्निमाहुरथो दिव्यः स सुपर्णो गरुत्मान् ।
एकं सद्विप्रा बहुधा वदन्त्यग्निं यमं मातरिश्वानमाहुः ॥ ९.१५.२८ ॥
Lo llaman Indra, Mitra, Varuṇa, Agni; y él es también el celestial Garutmān de bellas alas. Los sabios hablan del único ser de muchas maneras; lo llaman Agni, Yama, Mātariśvan.