Atharvaveda · Sūkta 9.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.15.1
यद्गायत्रे अधि गायत्रमाहितं त्रैष्टुभं वा त्रैष्टुभान् निरतक्षत ।
यद्वा जगज्जगत्याहितं पदं य इत्तद्विदुस्ते अमृतत्वमानुशुः ॥ ९.१५.१ ॥
Wo das Gāyatrī auf dem Gāyatrī gegründet ist, oder die Triṣṭubh-Verse aus dem Triṣṭubh herausgeschnitten wurden, oder der Schritt der Welt in das Jagatī gelegt wurde — diejenigen, die dies kennen, haben die Unsterblichkeit erlangt.
9.15.2
गायत्रेण प्रति मिमीते अर्कमर्केण साम त्रैष्टुभेन वाकम् ।
वाकेन वाकं द्विपदा चतुष्पदाक्षरेण मिमते सप्त वाणीः ॥ ९.१५.२ ॥
Mit dem Gāyatrī messen sie den arka; mit dem arka das sāman, mit dem Triṣṭubh die Rede; mit der Rede die Rede, mit zwei- und vierfüßigen (Versmaßen), mit der Silbe messen sie die sieben vāṇī.
9.15.3
जगता सिन्धुं दिव्यस्कभायद्रथंतरे सूर्यं पर्यपश्यत् ।
गायत्रस्य समिधस्तिस्र आहुस्ततो मह्ना प्र रिरिचे महित्वा ॥ ९.१५.३ ॥
Mit dem Jagatī befestigte er den Ozean am Himmel; im Rathaṃtara sah er die Sonne ringsum. Drei Brennhölzer des Gāyatrī werden genannt; dann überragte es durch seine Herrlichkeit an Größe.
9.15.4
उप ह्वये सुदुघां धेनुमेतां सुहस्तो गोधुगुत दोहदेनाम् ।
श्रेष्ठं सवं सविता साविषन् नोऽभीद्धो घर्मस्तदु षु प्र वोचत् ॥ ९.१५.४ ॥
Ich rufe diese leicht melkbare Kuh herbei; der schönhändige Melker möge sie melken. Savitṛ möge uns die beste Pressung antreiben; der entzündete Gharma möge sie gut verkünden.
9.15.5
हिङ्कृण्वती वसुपत्नी वसूनां वत्समिच्छन्ती मनसाभ्यागात् ।
दुहामश्विभ्यां पयो अघ्न्येयं सा वर्धतां महते सौभगाय ॥ ९.१५.५ ॥
Brüllend, Herrin der Schätze der Vasu, nach ihrem Kalb verlangend, ist sie mit dem Geist herangekommen. Diese Unverletzliche möge den Aśvin Milch geben; sie möge für großes Glück gedeihen.
9.15.6
गौरमीमेदभि वत्सं मिषन्तं मूर्धानं हिङ्ङकृणोन् मातवा उ ।
सृक्वाणं घर्ममभि वावशाना मिमाति मायुं पयते पयोभिः ॥ ९.१५.६ ॥
Die Kuh brüllte nach dem Kalb, das sie anblickte; für die Mutter ließ sie den Laut hiṅ erklingen. Ihre Lippen leckend, nach dem warmen Gefäß brüllend, läßt sie ihr Muhen erschallen; mit ihrer Milch gibt sie Milch.
9.15.7
अयं स शिङ्क्ते येन गौरभिवृता मिमाति मयुं ध्वसनावधि श्रिता ।
सा चित्तिभिर्नि हि चकार मर्त्यान् विद्युद्भवन्ती प्रति वव्रिमौहत ॥ ९.१५.७ ॥
Dies ist der Laut, mit dem sie schreit; umhüllt davon brüllt die Kuh, stehend bis zum Ort des Zerfalls. Mit ihren Wahrnehmungen beugte sie die Sterblichen; zum Blitz geworden, drängte sie zum Pferch.
9.15.8
अनच्छये तुरगातु जीवमेजद्ध्रुवं मध्य आ पस्त्यानाम् ।
जीवो मृतस्य चरति स्वधाभिरमर्त्यो मर्त्येना सयोनिः ॥ ९.१५.८ ॥
Nicht liegend bewegt sich das Lebendige schnell, zitternd, fest, bis in die Mitte der Wohnstätten. Das Leben des Toten bewegt sich durch seine eigenen Kräfte; der Unsterbliche, von gleichem Ursprung mit dem Sterblichen.
9.15.9
विधुं दद्राणं सलिलस्य पृष्ठे युवानं सन्तं पलितो जगार ।
देवस्य पश्य काव्यं महित्वाद्य ममार स ह्यः समान ॥ ९.१५.९ ॥
Den Mond, der auf der Fläche des Wassers erscheint, obwohl jung, verschlang der Greis. Schau die dichterische Weisheit des Gottes in ihrer Größe: heute starb er, wie gestern, derselbe.
9.15.10
य ईं चकार न सो अस्य वेद य ईं ददर्श हिरुगिन् नु तस्मात् ।
स मातुर्योना परिवीतो अन्तर्बहुप्रजा निर्ऋतिरा विवेश ॥ ९.१५.१० ॥
Wer ihn gemacht hat, kennt ihn nicht; wer ihn gesehen hat, wird von ihm getäuscht. Im Schoß der Mutter eingehüllt ist er innen; Nirṛti mit vielen Nachkommen ist hineingetreten.
9.15.11
अपश्यं गोपामनिपद्यमानमा च परा च पथिभिश्चरन्तम् ।
स सध्रीचीः स विषूचीर्वसान आ वरीवर्ति भुवनेष्वन्तः ॥ ९.१५.११ ॥
Ich sah den Hirten, der nicht niedersinkt, der auf den Pfaden hierhin und dorthin zieht. In das bekleidet, was zusammen geht und was auseinander geht, wendet er sich immer wieder innerhalb der Welten.
9.15.12
द्यौर्नः पिता जनिता नाभिरत्र बन्धुर्नो माता पृथिवी महीयम् ।
उत्तानयोश्चम्वोर्योनिरन्तरत्रा पिता दुहितुर्गर्भमाधात् ॥ ९.१५.१२ ॥
Der Himmel ist unser Vater und Erzeuger, der Nabel hier; die große Erde ist unsere Verwandte und Mutter. Zwischen den beiden aufwärts gekehrten Gefäßen liegt der Schoß, wo der Vater der Tochter einen Keim einpflanzte.
9.15.13
पृछामि त्वा परमन्तं पृथिव्याः पृछामि वृष्णो अश्वस्य रेतः ।
पृछामि विश्वस्य भुवनस्य नाभिं पृछामि वाचः परमं व्योम ॥ ९.१५.१३ ॥
Ich frage dich nach dem fernsten Ende der Erde; ich frage nach dem Samen des Stiers und des Hengstes. Ich frage nach dem Nabel der ganzen Welt; ich frage nach dem höchsten Raum der Rede.
9.15.14
इयं वेदिः परो अन्तः पृथिव्या अयं सोमो वृष्णो अश्वस्य रेतः ।
अयं यज्ञो विश्वस्य भुवनस्य नाभिर्ब्रह्मायं वाचः परमं व्योम ॥ ९.१५.१४ ॥
Dieser Altar ist das fernste Ende der Erde; dieser Soma ist der Same des Stiers und des Hengstes. Dieses Opfer ist der Nabel der ganzen Welt; dieses Brahman ist der höchste Raum der Rede.
9.15.15
न वि जानामि यदिवेदमस्मि निण्यः संनद्धो मनसा चरामि ।
यदा मागन् प्रथमजा ऋतस्यादिद्वाचो अश्नुवे भागमस्याः ॥ ९.१५.१५ ॥
Ich weiß nicht klar, was dieses Ich ist; im Geist fest gebunden, bewege ich mich im Verborgenen. Erst als die Erstgeborenen der kosmischen Ordnung zu mir kamen, erhalte ich meinen Anteil an dieser Rede.
9.15.16
अपाङ्प्राङेति स्वधया गृभीतोऽमर्त्यो मर्त्येना सयोनिः ।
ता शश्वन्ता विषूचीना वियन्ता न्यन्यं चिक्युर्न नि चिक्युरन्यम् ॥ ९.१५.१६ ॥
Nach oben und nach unten, von seinem eigenen svadhā ergriffen, geht es; der Unsterbliche, aus demselben Schoß wie der Sterbliche. Die beiden sind ewig, breiten sich auseinander aus und gehen auseinander; sie kennen einander, doch sie erkennen einander nicht ganz.
9.15.17
सप्तार्धगर्भा भुवनस्य रेतो विष्णोस्तिष्ठन्ति प्रदिशा विधर्मणि ।
ते धीतिभिर्मनसा ते विपश्चितः परिभुवः परि भवन्ति विश्वतः ॥ ९.१५.१७ ॥
Sieben Halbmutterleiber sind der Same der Welt; sie stehen in den Gegenden, in Viṣṇus festgesetzter Ordnung. Weise durch Einsicht und Geist, werden sie allumfassend, ringsum auf allen Seiten.
9.15.18
ऋचो अक्षरे परमे व्योमन् यस्मिन् देवा अधि विश्वे निषेदुः ।
यस्तन् न वेद किमृचा करिष्यति य इत्तद्विदुस्ते अमी समासते ॥ ९.१५.१८ ॥
Im unvergänglichen Laut des ṛc, im höchsten Äther, auf dem alle Götter sich niedergelassen haben. Was wird der mit dem ṛc tun, der es nicht kennt? Die es kennen, die sitzen hier zusammen.
9.15.19
ऋचः पदं मात्रया कल्पयन्तोऽर्धर्चेन चकॢपुर्विश्वमेजत् ।
त्रिपाद्ब्रह्म पुरुरूपं वि तष्ठे तेन जीवन्ति प्रदिशश्चतस्रः ॥ ९.१५.१९ ॥
Den Fuß des ṛc nach dem Maß fügend, formten sie mit der halben ṛc das zitternde Weltall. Das dreifüßige Brahman, vielgestaltig, steht abgesondert; durch es leben die vier Gegenden.
9.15.20
सूयवसाद्भगवती हि भूया अधा वयं भगवन्तः स्याम ।
अद्धि तृणमघ्न्ये विश्वदानीं पिब शुद्धमुदकमाचरन्ती ॥ ९.१५.२० ॥
Sei gesegnet durch gute Weide, damit auch wir gesegnet seien. O Unverletzliche, iss Gras zu jeder Zeit und trink reines Wasser, während du umherziehst.
9.15.21
गौरिन् मिमाय सलिलानि तक्षती एकपदी द्विपदी सा चतुष्पदी ।
अष्टापदी नवपदी बभूवुषी सहस्राक्षरा भुवनस्य पङ्क्तिस्तस्याः समुद्रा अधि वि क्षरन्ति ॥ ९.१५.२१ ॥
Die Kuh maß und formte die Wasser; als ein-füßige, zwei-füßige, vier-füßige, acht-füßige und neun-füßige wurde sie zur tausendsilbigen Reihe der Welt; aus ihr fließen die Meere von oben herab.
9.15.22
कृष्णं नियानं हरयः सुपर्णा अपो वसाना दिवमुत्पतन्ति ।
तमाववृत्रन्त्सदनादृतस्यादिद्घृतेन पृथिवीं व्यूदुः ॥ ९.१५.२२ ॥
Die dunkelbahnigen, falben, schön beschwingten Vögel, in Wasser gekleidet, fliegen zum Himmel empor; vom Sitz der ṛta umhüllten sie ihn, und dann durchtränkten sie die Erde mit Schmalz.
9.15.23
अपादेति प्रथमा पद्वतीनां कस्तद्वां मित्रावरुणा चिकेत ।
गर्भो भारं भरत्या चिदस्या ऋतं पिपर्ति अनृतं नि पाति ॥ ९.१५.२३ ॥
Die Fußlose geht zuerst hervor unter den Fußhabenden; o Mitra und Varuṇa, wer kennt das außer euch beiden? Der Embryo trägt die Last; er füllt die ṛta und hält die Lüge fern.
9.15.24
विराड्वाग्विराट्पृथिवी विराडन्तरिक्षं विराट्प्रजापतिः ।
विराण्मृत्युः साध्यानामधिराजो बभूव तस्य भूतं भव्यं वशे स मे भूतं भव्यं वशे कृणोतु ॥ ९.१५.२४ ॥
Virāṭ ist die Rede, Virāṭ ist die Erde, Virāṭ ist der Luftraum, Virāṭ ist Prajāpati; Virāṭ als Tod wurde der Oberherr der Sādhyas; Vergangenes und Kommendes sei unter seiner Gewalt; er bringe mein Vergangenes und mein Kommendes unter seine Gewalt.
9.15.25
शकमयं धूममारादपश्यं विषूवता पर एनावरेण ।
उक्षाणं पृश्निमपचन्त वीरास्तानि धर्माणि प्रथमान्यासन् ॥ ९.१५.२५ ॥
Diesen mächtigen Rauch sah ich von fern, von jenseits und von diesseits der weichenden Gegend; die Helden kochten den Stier und die gefleckte Kuh; das waren die ersten Satzungen.
9.15.26
त्रयः केशिन ऋतुथा वि चक्षते संवत्सरे वपत एक एषाम् ।
विश्वमन्यो अभिचष्टे शचीभिर्ध्राजिरेकस्य ददृशे न रूपम् ॥ ९.१५.२६ ॥
Drei Langhaarige erscheinen der Reihe nach mit den Jahreszeiten; im Jahr sät einer von ihnen. Ein anderer überschaut mit seinen Kräften die ganze Welt, und die Gestalt des einen Glanzes wird nicht gesehen.
9.15.27
चत्वारि वाक्परिमिता पदानि तानि विदुर्ब्राह्मणा ये मनीषिणः ।
गुहा त्रीणि निहिता नेङ्गयन्ति तुरीयं वाचो मनुष्या वदन्ति ॥ ९.१५.२७ ॥
Vier gemessene Schritte hat die Rede; die weisen Brahmanen kennen sie. Drei, verborgen in der Höhle niedergelegt, regen sich nicht; den vierten Schritt der Rede sprechen die Menschen.
9.15.28
इन्द्रं मित्रं वरुणमग्निमाहुरथो दिव्यः स सुपर्णो गरुत्मान् ।
एकं सद्विप्रा बहुधा वदन्त्यग्निं यमं मातरिश्वानमाहुः ॥ ९.१५.२८ ॥
Man nennt ihn Indra, Mitra, Varuṇa, Agni; und er ist auch der himmlische, schöngeflügelte Garutmān. Den einen Seienden sprechen die Weisen auf vielerlei Weise an; sie nennen ihn Agni, Yama, Mātariśvan.