อถรรพเวท · สูกตะ 9.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.15.1
यद्गायत्रे अधि गायत्रमाहितं त्रैष्टुभं वा त्रैष्टुभान् निरतक्षत ।
यद्वा जगज्जगत्याहितं पदं य इत्तद्विदुस्ते अमृतत्वमानुशुः ॥ ९.१५.१ ॥
ที่ซึ่งคายตรีตั้งอยู่บนคายตรี หรือบทตริษฏุภถูกเจาะออกจากตริษฏุภ หรือจังหวะแห่งโลกถูกวางไว้ในชคตี ผู้ที่รู้สิ่งนั้นย่อมบรรลุความเป็นอมตะ
9.15.2
गायत्रेण प्रति मिमीते अर्कमर्केण साम त्रैष्टुभेन वाकम् ।
वाकेन वाकं द्विपदा चतुष्पदाक्षरेण मिमते सप्त वाणीः ॥ ९.१५.२ ॥
ด้วยคายตรีพวกเขาวัดบทสวด ด้วยบทสวดวัดทำนองเพลง ด้วยตริษฏุภวัดวาจา ด้วยวาจาวัดวาจา ด้วยฉันทลักษณ์สองเท้าและสี่เท้า ด้วยพยางค์ พวกเขาวัดวาจาทั้งเจ็ด
9.15.3
जगता सिन्धुं दिव्यस्कभायद्रथंतरे सूर्यं पर्यपश्यत् ।
गायत्रस्य समिधस्तिस्र आहुस्ततो मह्ना प्र रिरिचे महित्वा ॥ ९.१५.३ ॥
ด้วยชคตีท่านตรึงมหาสมุทรไว้บนท้องฟ้า ในรถันตระท่านเห็นพระอาทิตย์ทุกทิศ กล่าวกันว่ามีฟืนสามท่อนของคายตรี แล้วด้วยความยิ่งใหญ่ของพระองค์ สิ่งนั้นก็ล้ำเกินในความใหญ่โต
9.15.4
उप ह्वये सुदुघां धेनुमेतां सुहस्तो गोधुगुत दोहदेनाम् ।
श्रेष्ठं सवं सविता साविषन् नोऽभीद्धो घर्मस्तदु षु प्र वोचत् ॥ ९.१५.४ ॥
ข้าพเจ้าขอเรียกโคผู้ให้น้ำนมง่ายนี้ ขอให้ผู้รีดนมมือดีรีดนมนาง ขอให้สวิตฤทรงส่งการบีบอันประเสริฐมาให้แก่เรา ขอให้น้ำนมร้อนที่ถูกจุดขึ้นกล่าวถึงสิ่งนั้นให้ดี
9.15.5
हिङ्कृण्वती वसुपत्नी वसूनां वत्समिच्छन्ती मनसाभ्यागात् ।
दुहामश्विभ्यां पयो अघ्न्येयं सा वर्धतां महते सौभगाय ॥ ९.१५.५ ॥
นางร้องเสียงฮิง เป็นมเหสีแห่งวสุทั้งหลาย ปรารถนาลูกโค นางมาด้วยใจ ขอให้โคที่ไม่อาจถูกทำร้ายนี้ให้น้ำนมแก่อัศวินทั้งสอง ขอให้นางเจริญงอกงามเพื่อความเป็นสิริมงคลอันยิ่งใหญ่
9.15.6
गौरमीमेदभि वत्सं मिषन्तं मूर्धानं हिङ्ङकृणोन् मातवा उ ।
सृक्वाणं घर्ममभि वावशाना मिमाति मायुं पयते पयोभिः ॥ ९.१५.६ ॥
โคนางร้องหาลูกโคที่กำลังจ้องมองนาง เพื่อแม่ของนางนางจึงร้องเสียงฮิง นางเลียริมฝีปาก คำรามต่อภาชนะอุ่น ส่งเสียงร้องออกไป และด้วยน้ำนมของนาง นางให้น้ำนม
9.15.7
अयं स शिङ्क्ते येन गौरभिवृता मिमाति मयुं ध्वसनावधि श्रिता ।
सा चित्तिभिर्नि हि चकार मर्त्यान् विद्युद्भवन्ती प्रति वव्रिमौहत ॥ ९.१५.७ ॥
นี่คือเสียงที่นางร้องออกมา โคถูกห่อหุ้มด้วยเสียงนั้น พักอยู่จนถึงที่ที่กำลังพังทลาย และร้องอยู่ ด้วยการรับรู้ของนางนางทำให้มนุษย์ต้องตกต่ำ กลายเป็นสายฟ้า นางพุ่งเข้าหาคอกกั้น
9.15.8
अनच्छये तुरगातु जीवमेजद्ध्रुवं मध्य आ पस्त्यानाम् ।
जीवो मृतस्य चरति स्वधाभिरमर्त्यो मर्त्येना सयोनिः ॥ ९.१५.८ ॥
ผู้มีชีวิตไม่นอนลง เคลื่อนไปเร็ว สั่นสะท้าน มั่นคง สู่ใจกลางที่อยู่อาศัยทั้งหลาย ชีวิตของผู้ตายเคลื่อนไปด้วยพลังของตน อมตะผู้มีกำเนิดเดียวกันกับมรรตย์
9.15.9
विधुं दद्राणं सलिलस्य पृष्ठे युवानं सन्तं पलितो जगार ।
देवस्य पश्य काव्यं महित्वाद्य ममार स ह्यः समान ॥ ९.१५.९ ॥
ดวงจันทร์ปรากฏอยู่บนผิวน้ำ ทั้งที่ยังหนุ่ม ผู้แก่ชราได้กลืนมันลงไป จงดูปัญญาอันเป็นกวีของเทพในความยิ่งใหญ่ของพระองค์ วันนี้พระองค์สิ้นพระชนม์ เหมือนเมื่อวาน
9.15.10
य ईं चकार न सो अस्य वेद य ईं ददर्श हिरुगिन् नु तस्मात् ।
स मातुर्योना परिवीतो अन्तर्बहुप्रजा निर्ऋतिरा विवेश ॥ ९.१५.१० ॥
ผู้ที่สร้างเขาไม่รู้จักเขา ผู้ที่เห็นเขาก็ถูกเขาหลอก ถูกห่อหุ้มอยู่ในครรภ์ของมารดา เขาอยู่ข้างใน นิรฤติผู้มีลูกหลานมากได้เข้ามาแล้วภายใน
9.15.11
अपश्यं गोपामनिपद्यमानमा च परा च पथिभिश्चरन्तम् ।
स सध्रीचीः स विषूचीर्वसान आ वरीवर्ति भुवनेष्वन्तः ॥ ९.१५.११ ॥
ข้าพเจ้าได้เห็นผู้เลี้ยงโคที่ไม่ทรุดลงนั่ง ผู้เดินไปตามทางทั้งไปและกลับ เขาห่มทั้งสิ่งที่ไปด้วยกันและสิ่งที่แยกกันไป หมุนวนกลับไปกลับมาอยู่ภายในโลกทั้งหลาย
9.15.12
द्यौर्नः पिता जनिता नाभिरत्र बन्धुर्नो माता पृथिवी महीयम् ।
उत्तानयोश्चम्वोर्योनिरन्तरत्रा पिता दुहितुर्गर्भमाधात् ॥ ९.१५.१२ ॥
ท้องฟ้าเป็นบิดาและผู้ให้กำเนิดของเรา สะดือที่นี่ ปฐพีอันยิ่งใหญ่เป็นญาติของเรา และเป็นมารดาของเรา ระหว่างภาชนะคว่ำสองใบนั้นคือครรภ์ที่บิดาได้วางทารกไว้ในบุตรีของตน
9.15.13
पृछामि त्वा परमन्तं पृथिव्याः पृछामि वृष्णो अश्वस्य रेतः ।
पृछामि विश्वस्य भुवनस्य नाभिं पृछामि वाचः परमं व्योम ॥ ९.१५.१३ ॥
ข้าพเจ้าถามท่านถึงปลายสุดของปฐพี ข้าพเจ้าถามถึงน้ำเชื้อของวัวผู้และม้าตัวผู้ ข้าพเจ้าถามถึงสะดือของโลกทั้งมวล ข้าพเจ้าถามถึงอากาศสูงสุดแห่งวาจา
9.15.14
इयं वेदिः परो अन्तः पृथिव्या अयं सोमो वृष्णो अश्वस्य रेतः ।
अयं यज्ञो विश्वस्य भुवनस्य नाभिर्ब्रह्मायं वाचः परमं व्योम ॥ ९.१५.१४ ॥
แท่นบูชานี้คือปลายสุดของปฐพี โสมนี้คือน้ำเชื้อของวัวผู้และม้าตัวผู้ ยัญนี้คือสะดือของโลกทั้งมวล พรหมนี้คืออากาศสูงสุดแห่งวาจา
9.15.15
न वि जानामि यदिवेदमस्मि निण्यः संनद्धो मनसा चरामि ।
यदा मागन् प्रथमजा ऋतस्यादिद्वाचो अश्नुवे भागमस्याः ॥ ९.१५.१५ ॥
ข้าพเจ้าไม่รู้แจ้งว่าข้าพเจ้าคือสิ่งนี้หรือไม่ ผูกมัดไว้ด้วยใจ ข้าพเจ้าเคลื่อนไปอย่างลับๆ เมื่อบุตรผู้เกิดแรกแห่งระเบียบจักรวาลมาถึงข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงได้รับส่วนแบ่งของวาจานี้
9.15.16
अपाङ्प्राङेति स्वधया गृभीतोऽमर्त्यो मर्त्येना सयोनिः ।
ता शश्वन्ता विषूचीना वियन्ता न्यन्यं चिक्युर्न नि चिक्युरन्यम् ॥ ९.१५.१६ ॥
ขึ้นและลง ถูกยึดด้วยสวธาของตน มันไป อมตะผู้มีครรภ์เดียวกับมรรตย์ ทั้งสองเป็นนิรันดร์ แผ่แยกออกและไปคนละทาง ต่างรู้จักกัน แต่ก็ไม่รู้จักอีกฝ่ายอย่างถ่องแท้
9.15.17
सप्तार्धगर्भा भुवनस्य रेतो विष्णोस्तिष्ठन्ति प्रदिशा विधर्मणि ।
ते धीतिभिर्मनसा ते विपश्चितः परिभुवः परि भवन्ति विश्वतः ॥ ९.१५.१७ ॥
ครรภ์ครึ่งซีกทั้งเจ็ดเป็นน้ำเชื้อของโลก ตั้งอยู่ในทิศทั้งหลาย ในระเบียบที่วิษณุสถาปนาไว้ ผู้เหล่านั้นด้วยปัญญาและใจ เป็นผู้รอบรู้ แผ่ครอบไปทุกทิศ
9.15.18
ऋचो अक्षरे परमे व्योमन् यस्मिन् देवा अधि विश्वे निषेदुः ।
यस्तन् न वेद किमृचा करिष्यति य इत्तद्विदुस्ते अमी समासते ॥ ९.१५.१८ ॥
ในอักษรอักษรที่ไม่สูญสลายของฤจ ในอากาศสูงสุด ที่เทพทั้งปวงตั้งอยู่ ผู้ที่ไม่รู้สิ่งนั้นจะทำอะไรได้ด้วยฤจ ผู้ที่รู้สิ่งนั้นนั่งรวมกันอยู่ที่นี่
9.15.19
ऋचः पदं मात्रया कल्पयन्तोऽर्धर्चेन चकॢपुर्विश्वमेजत् ।
त्रिपाद्ब्रह्म पुरुरूपं वि तष्ठे तेन जीवन्ति प्रदिशश्चतस्रः ॥ ९.१५.१९ ॥
ผู้จัดบาทของฤจตามจังหวะ ด้วยครึ่งฤจ พวกเขาทำให้จักรวาลที่สั่นไหวกลายเป็นรูป พรหมสามบาท มีรูปหลากหลาย ตั้งอยู่แยกออกไป ด้วยสิ่งนั้น ทิศทั้งสี่ดำรงชีวิตอยู่
9.15.20
सूयवसाद्भगवती हि भूया अधा वयं भगवन्तः स्याम ।
अद्धि तृणमघ्न्ये विश्वदानीं पिब शुद्धमुदकमाचरन्ती ॥ ९.१५.२० ॥
ขอให้เจริญด้วยทุ่งหญ้าอันดี เพื่อว่าแล้วพวกเราก็จะเป็นผู้เจริญด้วย ข้าแต่ผู้ไม่อาจถูกทำร้ายได้ ขอกินหญ้าในทุกเวลา และขอดื่มน้ำบริสุทธิ์ขณะเดินไป
9.15.21
गौरिन् मिमाय सलिलानि तक्षती एकपदी द्विपदी सा चतुष्पदी ।
अष्टापदी नवपदी बभूवुषी सहस्राक्षरा भुवनस्य पङ्क्तिस्तस्याः समुद्रा अधि वि क्षरन्ति ॥ ९.१५.२१ ॥
โคนางหนึ่งวัดและหล่อหลอมน้ำทั้งหลาย เมื่อเป็นหนึ่งเท้า สองเท้า สี่เท้า แปดเท้า และเก้าเท้า นางจึงกลายเป็นแถวแห่งโลกที่มีพยางค์นับพัน จากนางมหาสมุทรทั้งหลายไหลหลั่งลงมาจากเบื้องบน
9.15.22
कृष्णं नियानं हरयः सुपर्णा अपो वसाना दिवमुत्पतन्ति ।
तमाववृत्रन्त्सदनादृतस्यादिद्घृतेन पृथिवीं व्यूदुः ॥ ९.१५.२२ ॥
ม้าสีทองปีกงามสีน้ำตาลทั้งหลาย ซึ่งมีทางเดินสีดำและสวมน้ำ บินขึ้นสู่สวรรค์ จากที่นั่งแห่งระเบียบจักรวาล พวกมันห่อหุ้มพระองค์ไว้ แล้วจึงรดแผ่นดินด้วยน้ำมันเนยใส
9.15.23
अपादेति प्रथमा पद्वतीनां कस्तद्वां मित्रावरुणा चिकेत ।
गर्भो भारं भरत्या चिदस्या ऋतं पिपर्ति अनृतं नि पाति ॥ ९.१५.२३ ॥
ผู้ไร้เท้าเป็นองค์แรกเสด็จไปท่ามกลางสัตว์ที่มีเท้า โอ มิตระและวรุณ ผู้ใดเล่าจะรู้เรื่องนี้ได้นอกจากพระองค์ทั้งสอง ครรภ์แบกรับภาระ และเติมเต็มระเบียบจักรวาล ทั้งยังกันความเท็จให้ไกลออกไป
9.15.24
विराड्वाग्विराट्पृथिवी विराडन्तरिक्षं विराट्प्रजापतिः ।
विराण्मृत्युः साध्यानामधिराजो बभूव तस्य भूतं भव्यं वशे स मे भूतं भव्यं वशे कृणोतु ॥ ९.१५.२४ ॥
วิราฏคือวาจา วิราฏคือแผ่นดิน วิราฏคืออากาศ วิราฏคือประชาบดี วิราฏในฐานะความตายได้เป็นเจ้าเหนือเหล่าสาธยะ ขอให้สิ่งที่เคยเป็นและสิ่งที่จะเป็นอยู่ในอำนาจของพระองค์ ขอพระองค์โปรดนำอดีตและอนาคตของข้าพเจ้าให้อยู่ในอำนาจของพระองค์
9.15.25
शकमयं धूममारादपश्यं विषूवता पर एनावरेण ।
उक्षाणं पृश्निमपचन्त वीरास्तानि धर्माणि प्रथमान्यासन् ॥ ९.१५.२५ ॥
ข้าพเจ้าได้เห็นควันทรงพลังนี้แต่ไกล จากที่ไกลออกไปและใกล้ออกมาจากภูมิภาคที่แยกกระจาย บรรดาวีรบุรุษได้ปรุงวัวตัวผู้และโคจุดด่าง ธรรมเหล่านั้นคือธรรมข้อแรกทั้งหลาย
9.15.26
त्रयः केशिन ऋतुथा वि चक्षते संवत्सरे वपत एक एषाम् ।
विश्वमन्यो अभिचष्टे शचीभिर्ध्राजिरेकस्य ददृशे न रूपम् ॥ ९.१५.२६ ॥
มีผู้มีผมยาวสามองค์ปรากฏตามฤดูกาลสลับกัน ในหนึ่งปีองค์หนึ่งในพวกนั้นหว่านพืช อีกองค์หนึ่งทอดพระเนตรโลกทั้งสิ้นด้วยอำนาจของตน ส่วนรูปของผู้เป็นแสงสว่างองค์เดียวนั้นไม่ปรากฏให้เห็น
9.15.27
चत्वारि वाक्परिमिता पदानि तानि विदुर्ब्राह्मणा ये मनीषिणः ।
गुहा त्रीणि निहिता नेङ्गयन्ति तुरीयं वाचो मनुष्या वदन्ति ॥ ९.१५.२७ ॥
วาจามีสี่ก้าวที่ถูกวัดไว้ พราหมณ์ผู้มีปัญญาย่อมรู้จักก้าวเหล่านั้น สามก้าวซึ่งซ่อนอยู่ในถ้ำไม่เคลื่อนไหว ส่วนก้าวที่สี่นั้นมนุษย์พูดกันอยู่
9.15.28
इन्द्रं मित्रं वरुणमग्निमाहुरथो दिव्यः स सुपर्णो गरुत्मान् ।
एकं सद्विप्रा बहुधा वदन्त्यग्निं यमं मातरिश्वानमाहुः ॥ ९.१५.२८ ॥
พวกเขาเรียกพระองค์ว่าอินทร์ มิตระ วรุณ อัคนี และพระองค์ก็คือผู้มีปีกงามอันเป็นทิพย์ คือครุตมาน ปราชญ์ทั้งหลายกล่าวถึงความจริงหนึ่งเดียวด้วยหลายวิธี พวกเขาเรียกพระองค์ว่าอัคนี ยม มาตริศวัน