அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 9.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.15.1
यद्गायत्रे अधि गायत्रमाहितं त्रैष्टुभं वा त्रैष्टुभान् निरतक्षत ।
यद्वा जगज्जगत्याहितं पदं य इत्तद्विदुस्ते अमृतत्वमानुशुः ॥ ९.१५.१ ॥
காயத்ரியில் காயத்ரி நிலைபெற்றது, அல்லது திரிஷ்டுப்பிலிருந்து திரைஷ்டுபங்கள் வெட்டி எடுக்கப்பட்டன, அல்லது ஜகதியில் உலகின் அடி வைக்கப்பட்டது — அதை அறிந்தவர்கள் அமரத்துவத்தை அடைந்தனர்.
9.15.2
गायत्रेण प्रति मिमीते अर्कमर्केण साम त्रैष्टुभेन वाकम् ।
वाकेन वाकं द्विपदा चतुष्पदाक्षरेण मिमते सप्त वाणीः ॥ ९.१५.२ ॥
காயத்ரியால் அர்க்கத்தை அளக்கின்றனர்; அர்க்கத்தால் சாமத்தை, திரிஷ்டுப்பால் வாக்கை; வாக்கால் வாக்கை, இரு-அடி, நான்கு-அடி அளவுகளால், அக்ஷரத்தால் ஏழு வாணிகளை அளக்கின்றனர்.
9.15.3
जगता सिन्धुं दिव्यस्कभायद्रथंतरे सूर्यं पर्यपश्यत् ।
गायत्रस्य समिधस्तिस्र आहुस्ततो मह्ना प्र रिरिचे महित्वा ॥ ९.१५.३ ॥
ஜகதியால் கடலை வானில் நிறுவினான்; ரதந்தரத்தில் சூரியனை எங்கும் கண்டான்; காயத்ரியின் மூன்று சமித்துகள் கூறப்பட்டன; பின்னர் மகிமையால் அது தன் மகத்துவத்தில் மேலோங்கியது.
9.15.4
उप ह्वये सुदुघां धेनुमेतां सुहस्तो गोधुगुत दोहदेनाम् ।
श्रेष्ठं सवं सविता साविषन् नोऽभीद्धो घर्मस्तदु षु प्र वोचत् ॥ ९.१५.४ ॥
நல்ல பால் தரும் இந்தப் பசுவை நான் அழைக்கிறேன்; அழகிய கையுடைய பால் கறப்பவன் இவளைக் கறக்கட்டும். சவிதா எங்களுக்கு சிறந்த சவனத்தைத் தூண்டட்டும்; சூடேற்றப்பட்ட கர்மம் அதை நன்கு அறிவிக்கட்டும்.
9.15.5
हिङ्कृण्वती वसुपत्नी वसूनां वत्समिच्छन्ती मनसाभ्यागात् ।
दुहामश्विभ्यां पयो अघ्न्येयं सा वर्धतां महते सौभगाय ॥ ९.१५.५ ॥
ஹிங்காரம் செய்தபடி, வசுக்களின் வசுபத்தினியாக, கன்றை விரும்பி மனதால் அணுகி வந்தாள். இந்த அக்ன்யை அஸ்வினருக்குப் பால் தரட்டும்; அவள் பெரிய செல்வத்திற்காக வளரட்டும்.
9.15.6
गौरमीमेदभि वत्सं मिषन्तं मूर्धानं हिङ्ङकृणोन् मातवा उ ।
सृक्वाणं घर्ममभि वावशाना मिमाति मायुं पयते पयोभिः ॥ ९.१५.६ ॥
பசு கன்றை நோக்கி கத்தியது; அன்னைக்காக அது ஹிங் என்று ஒலித்தது. நாவால் உதடுகளை நக்கி, சூடான பாத்திரத்தை நோக்கி கதறுகிறது; பாலால் அவள் பால் சுரக்கிறாள்.
9.15.7
अयं स शिङ्क्ते येन गौरभिवृता मिमाति मयुं ध्वसनावधि श्रिता ।
सा चित्तिभिर्नि हि चकार मर्त्यान् विद्युद्भवन्ती प्रति वव्रिमौहत ॥ ९.१५.७ ॥
இதுதான் அவள் கூவும் ஒலி; இதனால் சூழப்பட்ட பசு அழிவின் இடம் வரை நின்று கத்துகிறது. அவளது உணர்வுகளால் மனிதர்களைத் தாழ்த்தினாள்; மின்னலாக மாறி அவள் பட்டிக்குள் தள்ளினாள்.
9.15.8
अनच्छये तुरगातु जीवमेजद्ध्रुवं मध्य आ पस्त्यानाम् ।
जीवो मृतस्य चरति स्वधाभिरमर्त्यो मर्त्येना सयोनिः ॥ ९.१५.८ ॥
படுக்காமல், விரைந்து செல்லும் உயிருள்ளது, நடுங்குவது, நிலையானது, குடியிருப்புகளின் நடுவரை. இறந்தவனின் உயிர் தன் சக்திகளால் திரிகிறது; அழியாதது, மரணத்தோடு ஒரே பிறப்பிடமுடையது.
9.15.9
विधुं दद्राणं सलिलस्य पृष्ठे युवानं सन्तं पलितो जगार ।
देवस्य पश्य काव्यं महित्वाद्य ममार स ह्यः समान ॥ ९.१५.९ ॥
நீரின் மேற்பரப்பில் தோன்றும் சந்திரனை, இளமையாக இருந்தாலும், முதியவன் விழுங்கினான். தேவனின் கவியை மகிமையால் பார்; இன்று அவன் இறந்தான், நேற்றைப் போல ஒன்றாக.
9.15.10
य ईं चकार न सो अस्य वेद य ईं ददर्श हिरुगिन् नु तस्मात् ।
स मातुर्योना परिवीतो अन्तर्बहुप्रजा निर्ऋतिरा विवेश ॥ ९.१५.१० ॥
அவனை உருவாக்கியவன் அவனை அறியான்; அவனைக் கண்டவன் அவனால் ஏமாற்றப்படுகிறான். அவன் தாயின் கருப்பையில் சுற்றப்பட்டு உள்ளே இருக்கிறான்; பல சந்ததியுடைய நிர்ருதி உள்ளே நுழைந்தாள்.
9.15.11
अपश्यं गोपामनिपद्यमानमा च परा च पथिभिश्चरन्तम् ।
स सध्रीचीः स विषूचीर्वसान आ वरीवर्ति भुवनेष्वन्तः ॥ ९.१५.११ ॥
விழாமல் நிலைத்திருக்கும் அந்தக் காவலனைக் கண்டேன்; அவன் வழிகளின் வழியே இங்கும் அங்கும் செல்கிறான். ஒன்றாகச் செல்பவற்றையும் பிரிந்து செல்பவற்றையும் போர்த்தியவனாக அவன் உலகங்களுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் சுழல்கிறான்.
9.15.12
द्यौर्नः पिता जनिता नाभिरत्र बन्धुर्नो माता पृथिवी महीयम् ।
उत्तानयोश्चम्वोर्योनिरन्तरत्रा पिता दुहितुर्गर्भमाधात् ॥ ९.१५.१२ ॥
வானம் நம் தந்தையும் பிறப்பிப்பவரும், இங்கே உள்ள நாபி; பெரிய இந்தப் பூமி நம் உறவினரும் தாயுமாகும். மேல்நோக்கிய இரு கலங்களின் நடுவே உள்ள யோனியில், தந்தை மகளின் கருவை வைத்தார்.
9.15.13
पृछामि त्वा परमन्तं पृथिव्याः पृछामि वृष्णो अश्वस्य रेतः ।
पृछामि विश्वस्य भुवनस्य नाभिं पृछामि वाचः परमं व्योम ॥ ९.१५.१३ ॥
பூமியின் உச்சி எல்லையை உன்னிடம் கேட்கிறேன்; வ்ருஷன்-அஸ்வத்தின் விதையைக் கேட்கிறேன். எல்லா உலகங்களின் நாபியைக் கேட்கிறேன்; வாக்கின் உயர்ந்த வெளியைக் கேட்கிறேன்.
9.15.14
इयं वेदिः परो अन्तः पृथिव्या अयं सोमो वृष्णो अश्वस्य रेतः ।
अयं यज्ञो विश्वस्य भुवनस्य नाभिर्ब्रह्मायं वाचः परमं व्योम ॥ ९.१५.१४ ॥
இந்த வேதி பூமியின் உச்ச எல்லை; இந்த சோமம் வ்ருஷன்-அஸ்வத்தின் விதை. இந்த யஜ்ஞம் எல்லா உலகங்களின் நாபி; இந்த ப்ரஹ்மம் வாக்கின் உயர்ந்த வெளி.
9.15.15
न वि जानामि यदिवेदमस्मि निण्यः संनद्धो मनसा चरामि ।
यदा मागन् प्रथमजा ऋतस्यादिद्वाचो अश्नुवे भागमस्याः ॥ ९.१५.१५ ॥
நான் இதுவாக என்ன என்பதை தெளிவாக அறியேன்; மறைவாக மனத்தால் கட்டுண்டு நான் திரிகிறேன். ருதத்தின் முதற்பிறந்தவை என்னிடம் வந்தபோதே, இந்த வாக்கின் பங்கை நான் அடைகிறேன்.
9.15.16
अपाङ्प्राङेति स्वधया गृभीतोऽमर्त्यो मर्त्येना सयोनिः ।
ता शश्वन्ता विषूचीना वियन्ता न्यन्यं चिक्युर्न नि चिक्युरन्यम् ॥ ९.१५.१६ ॥
மேலும் கீழும் தன் சுவதையால் பற்றப்பட்டு அது செல்கிறது; அமர்த்தியன் மர்த்தியனுடன் ஒரே யோனியைச் சேர்ந்தவன். அவ்விருவரும் என்றும் நிலைத்தவர்கள், பிரிந்து பரவுபவர்கள், எதிரெதிர் திசையில் செல்பவர்கள்; ஒருவர் மற்றவரை அறிந்தனர், ஆனால் முழுமையாக அறியவில்லை.
9.15.17
सप्तार्धगर्भा भुवनस्य रेतो विष्णोस्तिष्ठन्ति प्रदिशा विधर्मणि ।
ते धीतिभिर्मनसा ते विपश्चितः परिभुवः परि भवन्ति विश्वतः ॥ ९.१५.१७ ॥
ஏழு அர்த்தகர்ப்பங்கள் உலகத்தின் விதை; அவை விஷ்ணுவின் நியதியில் திசைகளின்படி நிற்கின்றன. அவை அறிவாலும் மனதாலும் ஞானிகள்; எல்லாப் புறமும் பரவி சுற்றிலும் நிறைந்திருக்கின்றன.
9.15.18
ऋचो अक्षरे परमे व्योमन् यस्मिन् देवा अधि विश्वे निषेदुः ।
यस्तन् न वेद किमृचा करिष्यति य इत्तद्विदुस्ते अमी समासते ॥ ९.१५.१८ ॥
ருச்சின் அழியாத பரமான வியோமத்தில், அதில் எல்லா தேவர்களும் அமர்ந்தனர். அதை அறியாதவன் ருச்சால் என்ன செய்வான்? அதை அறிந்தவர்களே இங்கு ஒன்றாக அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
9.15.19
ऋचः पदं मात्रया कल्पयन्तोऽर्धर्चेन चकॢपुर्विश्वमेजत् ।
त्रिपाद्ब्रह्म पुरुरूपं वि तष्ठे तेन जीवन्ति प्रदिशश्चतस्रः ॥ ९.१५.१९ ॥
ருச்சின் பாதத்தை மாத்திரையால் அமைத்து, அரை ருச்சால் அவர்கள் நடுங்கும் உலகை அமைத்தனர். மூன்று பாதப் பிரம்மம், பல உருவமுள்ளது, தனியாக நிற்கிறது; அதனால் நான்கு திசைகளும் உயிர் வாழ்கின்றன.
9.15.20
सूयवसाद्भगवती हि भूया अधा वयं भगवन्तः स्याम ।
अद्धि तृणमघ्न्ये विश्वदानीं पिब शुद्धमुदकमाचरन्ती ॥ ९.१५.२० ॥
நல்ல மேய்ச்சலால் நீ மிகவும் பாக்கியமுடையவளாய் இரு; அப்போது நாங்களும் பாக்கியவான்களாக இருப்போம். அக்னியே, எப்போதும் புல்லை உண், சுற்றித் திரிந்து தூய நீரைக் குடி.
9.15.21
गौरिन् मिमाय सलिलानि तक्षती एकपदी द्विपदी सा चतुष्पदी ।
अष्टापदी नवपदी बभूवुषी सहस्राक्षरा भुवनस्य पङ्क्तिस्तस्याः समुद्रा अधि वि क्षरन्ति ॥ ९.१५.२१ ॥
பசு நீரை அளந்து வடிவமைத்தாள்; ஒரு கால், இரு கால், நான்கு கால், எட்டு கால், ஒன்பது கால் ஆனவளாய், உலகின் ஆயிரம் அக்கர வரிசையாக ஆனாள்; அவளிடமிருந்து கடல்கள் மேலிருந்து பொழிகின்றன.
9.15.22
कृष्णं नियानं हरयः सुपर्णा अपो वसाना दिवमुत्पतन्ति ।
तमाववृत्रन्त्सदनादृतस्यादिद्घृतेन पृथिवीं व्यूदुः ॥ ९.१५.२२ ॥
கரிய வழியுள்ள, பொன்னிறக் குதிரைகளாகிய அழகிறகுப் பறவைகள் நீரைப் போர்த்தி வானுக்கு மேலெழுகின்றன; ரதத்தின் இருக்கையிலிருந்து ரிதம் அவனைச் சூழ்ந்தது; பின்னர் நெய்யால் பூமியை நனைத்தனர்.
9.15.23
अपादेति प्रथमा पद्वतीनां कस्तद्वां मित्रावरुणा चिकेत ।
गर्भो भारं भरत्या चिदस्या ऋतं पिपर्ति अनृतं नि पाति ॥ ९.१५.२३ ॥
கால்களற்றது முதலில் வெளிவருகிறது, கால்களுள்ளவற்றுக்கு முன்பாக; ஓ மித்ரா-வருணா, அதை உங்கள் இருவரைத் தவிர யார் அறிவார்? கருவாகிய சுமையைத் தாங்குகிறது; அது ரிதத்தை நிரப்புகிறது, பொய்யை விலக்குகிறது.
9.15.24
विराड्वाग्विराट्पृथिवी विराडन्तरिक्षं विराट्प्रजापतिः ।
विराण्मृत्युः साध्यानामधिराजो बभूव तस्य भूतं भव्यं वशे स मे भूतं भव्यं वशे कृणोतु ॥ ९.१५.२४ ॥
விராட் வாக்; விராட் பூமி; விராட் அந்தரிக்ஷம்; விராட் பிரஜாபதி; விராட் மரணம், சாத்தியர்களின் அதிராஜனானான்; அவனுடைய வசத்தில் இறந்ததும் வருவதும் இருக்கட்டும்; அவன் என்னுடைய இறந்ததையும் வருவதையும் வசப்படுத்தட்டும்.
9.15.25
शकमयं धूममारादपश्यं विषूवता पर एनावरेण ।
उक्षाणं पृश्निमपचन्त वीरास्तानि धर्माणि प्रथमान्यासन् ॥ ९.१५.२५ ॥
இந்த வலிமையுள்ள புகையை நான் தூரத்திலிருந்து கண்டேன், விஷுவதின் அப்பாலும் இப்பாலும்; வீரர்கள் காளையையும் புள்ளிப் பசுவையும் சமைத்தார்கள்; அவையே முதல் தர்மங்கள்.
9.15.26
त्रयः केशिन ऋतुथा वि चक्षते संवत्सरे वपत एक एषाम् ।
विश्वमन्यो अभिचष्टे शचीभिर्ध्राजिरेकस्य ददृशे न रूपम् ॥ ९.१५.२६ ॥
மூன்று கேசதாரிகள் ருதுக்களின்படி தோன்றுகின்றனர்; வருடத்தில் அவர்களில் ஒருவன் விதைக்கிறான். மற்றொருவன் தன் சக்திகளால் எல்லா உலகையும் நோக்குகிறான்; ஒருவனின் ஒளியின் வடிவம் காணப்படவில்லை.
9.15.27
चत्वारि वाक्परिमिता पदानि तानि विदुर्ब्राह्मणा ये मनीषिणः ।
गुहा त्रीणि निहिता नेङ्गयन्ति तुरीयं वाचो मनुष्या वदन्ति ॥ ९.१५.२७ ॥
பேச்சுக்கு நான்கு அளவிடப்பட்ட பதங்கள் உண்டு; ஞானிகளான பிராமணர்கள் அவற்றை அறிவர். மூன்று குகையில் மறைந்து வைக்கப்பட்டு அசையாதவை; வாக்கின் நான்காவது பதத்தை மனிதர்கள் பேசுகின்றனர்.
9.15.28
इन्द्रं मित्रं वरुणमग्निमाहुरथो दिव्यः स सुपर्णो गरुत्मान् ।
एकं सद्विप्रा बहुधा वदन्त्यग्निं यमं मातरिश्वानमाहुः ॥ ९.१५.२८ ॥
இந்திரன், மித்திரன், வருணன், அக்னி என்று அவர்கள் அழைக்கின்றனர்; அவனே தெய்வீக சுபர்ணன், கருத்மான் என்றும். ஒன்றாகிய சத்தை ஞானிகள் பலவாறு பேசுகின்றனர்; அக்னி, யமன், மாதரிஷ்வன் என்று அழைக்கின்றனர்.