Atharvaveda · Sūkta 9.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.15.1
यद्गायत्रे अधि गायत्रमाहितं त्रैष्टुभं वा त्रैष्टुभान् निरतक्षत ।
यद्वा जगज्जगत्याहितं पदं य इत्तद्विदुस्ते अमृतत्वमानुशुः ॥ ९.१५.१ ॥
Onde o Gāyatrī está estabelecido sobre o Gāyatrī, ou os versos triṣṭubh foram talhados do Triṣṭubh, ou o passo do mundo foi colocado no Jagatī — aqueles que o conhecem alcançaram a imortalidade.
9.15.2
गायत्रेण प्रति मिमीते अर्कमर्केण साम त्रैष्टुभेन वाकम् ।
वाकेन वाकं द्विपदा चतुष्पदाक्षरेण मिमते सप्त वाणीः ॥ ९.१५.२ ॥
Com o Gāyatrī medem o arka; com o arka o sāman, com o Triṣṭubh a fala; com a fala a fala, com os metros de dois e quatro pés, com a sílaba medem as sete vāṇī.
9.15.3
जगता सिन्धुं दिव्यस्कभायद्रथंतरे सूर्यं पर्यपश्यत् ।
गायत्रस्य समिधस्तिस्र आहुस्ततो मह्ना प्र रिरिचे महित्वा ॥ ९.१५.३ ॥
Com o Jagatī fixou o oceano no céu; no Rathaṃtara viu o sol por toda parte. Três lenhas do Gāyatrī são nomeadas; então, pela sua majestade, ultrapassou em grandeza.
9.15.4
उप ह्वये सुदुघां धेनुमेतां सुहस्तो गोधुगुत दोहदेनाम् ।
श्रेष्ठं सवं सविता साविषन् नोऽभीद्धो घर्मस्तदु षु प्र वोचत् ॥ ९.१५.४ ॥
Invoco esta vaca de fácil ordenha; que o ordenhador de mãos belas a ordenhe. Que Savitṛ nos impulsione o melhor sava; que o gharma aceso o proclame bem.
9.15.5
हिङ्कृण्वती वसुपत्नी वसूनां वत्समिच्छन्ती मनसाभ्यागात् ।
दुहामश्विभ्यां पयो अघ्न्येयं सा वर्धतां महते सौभगाय ॥ ९.१५.५ ॥
Mugindo, senhora das riquezas dos Vasu, desejando seu bezerro, ela veio com a mente. Que esta inviolável dê leite aos Aśvin; que ela prospere para grande fortuna.
9.15.6
गौरमीमेदभि वत्सं मिषन्तं मूर्धानं हिङ्ङकृणोन् मातवा उ ।
सृक्वाणं घर्ममभि वावशाना मिमाति मायुं पयते पयोभिः ॥ ९.१५.६ ॥
A vaca mugiu para o bezerro que a olhava; pela mãe ela fez o som hiṅ. Lambendo os lábios, mugindo para o vaso quente, ela emite seu mugido; com seu leite ela dá leite.
9.15.7
अयं स शिङ्क्ते येन गौरभिवृता मिमाति मयुं ध्वसनावधि श्रिता ।
सा चित्तिभिर्नि हि चकार मर्त्यान् विद्युद्भवन्ती प्रति वव्रिमौहत ॥ ९.१५.७ ॥
Este é o som com que ela grita; envolvida por ele, a vaca, apoiada até o lugar do desmoronamento, muge. Com suas percepções ela abateu os mortais; tornando-se relâmpago, empurrou em direção ao curral.
9.15.8
अनच्छये तुरगातु जीवमेजद्ध्रुवं मध्य आ पस्त्यानाम् ।
जीवो मृतस्य चरति स्वधाभिरमर्त्यो मर्त्येना सयोनिः ॥ ९.१५.८ ॥
Sem deitar-se, o vivente move-se veloz, trêmulo, firme, até o meio das moradas. A vida do morto move-se por seus próprios poderes; o imortal, de mesma origem que o mortal.
9.15.9
विधुं दद्राणं सलिलस्य पृष्ठे युवानं सन्तं पलितो जगार ।
देवस्य पश्य काव्यं महित्वाद्य ममार स ह्यः समान ॥ ९.१५.९ ॥
A lua, aparecendo na superfície da água, embora jovem, o ancião a engoliu. Contempla a sabedoria poética do deus em sua grandeza: hoje ele morreu, igual a ontem.
9.15.10
य ईं चकार न सो अस्य वेद य ईं ददर्श हिरुगिन् नु तस्मात् ।
स मातुर्योना परिवीतो अन्तर्बहुप्रजा निर्ऋतिरा विवेश ॥ ९.१५.१० ॥
Quem o fez não o conhece; quem o viu é enganado por ele. Envolto no ventre da mãe, ele está dentro; Nirṛti, de muitos descendentes, entrou por dentro.
9.15.11
अपश्यं गोपामनिपद्यमानमा च परा च पथिभिश्चरन्तम् ।
स सध्रीचीः स विषूचीर्वसान आ वरीवर्ति भुवनेष्वन्तः ॥ ९.१५.११ ॥
Vi o pastor que não desfalece, que percorre os caminhos para cá e para lá. Vestido com o que vai junto e com o que se separa, gira repetidamente dentro dos mundos.
9.15.12
द्यौर्नः पिता जनिता नाभिरत्र बन्धुर्नो माता पृथिवी महीयम् ।
उत्तानयोश्चम्वोर्योनिरन्तरत्रा पिता दुहितुर्गर्भमाधात् ॥ ९.१५.१२ ॥
O céu é nosso pai e genitor, o umbigo aqui; a grande terra é nossa parente e mãe. Entre as duas vasilhas voltadas para cima está o ventre, onde o pai pôs um embrião na filha.
9.15.13
पृछामि त्वा परमन्तं पृथिव्याः पृछामि वृष्णो अश्वस्य रेतः ।
पृछामि विश्वस्य भुवनस्य नाभिं पृछामि वाचः परमं व्योम ॥ ९.१५.१३ ॥
Pergunto-te pelo fim mais distante da terra; pergunto pelo sêmen do touro e do garanhão. Pergunto pelo umbigo de todo o mundo; pergunto pelo espaço supremo da palavra.
9.15.14
इयं वेदिः परो अन्तः पृथिव्या अयं सोमो वृष्णो अश्वस्य रेतः ।
अयं यज्ञो विश्वस्य भुवनस्य नाभिर्ब्रह्मायं वाचः परमं व्योम ॥ ९.१५.१४ ॥
Este altar é o fim mais distante da terra; este soma é o sêmen do touro e do garanhão. Este sacrifício é o umbigo de todo o mundo; este brahman é o espaço supremo da palavra.
9.15.15
न वि जानामि यदिवेदमस्मि निण्यः संनद्धो मनसा चरामि ।
यदा मागन् प्रथमजा ऋतस्यादिद्वाचो अश्नुवे भागमस्याः ॥ ९.१५.१५ ॥
Não sei claramente o que este eu sou; preso em segredo pela mente, eu me movo. Só quando os primogênitos da ordem cósmica vieram a mim obtenho a minha parte desta palavra.
9.15.16
अपाङ्प्राङेति स्वधया गृभीतोऽमर्त्यो मर्त्येना सयोनिः ।
ता शश्वन्ता विषूचीना वियन्ता न्यन्यं चिक्युर्न नि चिक्युरन्यम् ॥ ९.१५.१६ ॥
Para cima e para baixo, apreendido pelo seu próprio svadhā, ele vai; o imortal, da mesma matriz que o mortal. Os dois são eternos, espalhando-se e afastando-se; conhecem-se um ao outro, mas não se conhecem plenamente.
9.15.17
सप्तार्धगर्भा भुवनस्य रेतो विष्णोस्तिष्ठन्ति प्रदिशा विधर्मणि ।
ते धीतिभिर्मनसा ते विपश्चितः परिभुवः परि भवन्ति विश्वतः ॥ ९.१५.१७ ॥
Sete semiúteros são a semente do mundo; permanecem nas regiões, na ordem estabelecida de Viṣṇu. Sábios pela intuição e pela mente, tornam-se abrangentes, ao redor por todos os lados.
9.15.18
ऋचो अक्षरे परमे व्योमन् यस्मिन् देवा अधि विश्वे निषेदुः ।
यस्तन् न वेद किमृचा करिष्यति य इत्तद्विदुस्ते अमी समासते ॥ ९.१५.१८ ॥
Na sílaba imperecível do ṛc, no éter supremo, no qual todos os deuses se assentaram. O que fará com o ṛc quem não o conhece? Os que o conhecem são os que aqui se sentam juntos.
9.15.19
ऋचः पदं मात्रया कल्पयन्तोऽर्धर्चेन चकॢपुर्विश्वमेजत् ।
त्रिपाद्ब्रह्म पुरुरूपं वि तष्ठे तेन जीवन्ति प्रदिशश्चतस्रः ॥ ९.१५.१९ ॥
Ordenando o pé do ṛc pela medida, com a meia ṛc formaram o universo trêmulo. O brahman de três pés, de muitas formas, ergue-se à parte; por ele vivem as quatro regiões.
9.15.20
सूयवसाद्भगवती हि भूया अधा वयं भगवन्तः स्याम ।
अद्धि तृणमघ्न्ये विश्वदानीं पिब शुद्धमुदकमाचरन्ती ॥ ९.१५.२० ॥
Sê de fato bem-aventurada pelo bom pasto, para que também nós sejamos bem-aventurados. Ó inviolável, come capim a todo tempo, e bebe água pura enquanto andas.
9.15.21
गौरिन् मिमाय सलिलानि तक्षती एकपदी द्विपदी सा चतुष्पदी ।
अष्टापदी नवपदी बभूवुषी सहस्राक्षरा भुवनस्य पङ्क्तिस्तस्याः समुद्रा अधि वि क्षरन्ति ॥ ९.१५.२१ ॥
A vaca mediu e moldou as águas; tornando-se de um pé, dois pés, quatro pés, oito pés e nove pés, ela se tornou a linha de mil sílabas do mundo; dela os oceanos fluem do alto.
9.15.22
कृष्णं नियानं हरयः सुपर्णा अपो वसाना दिवमुत्पतन्ति ।
तमाववृत्रन्त्सदनादृतस्यादिद्घृतेन पृथिवीं व्यूदुः ॥ ९.१५.२२ ॥
Os pássaros de belas asas, de caminho escuro e cor fulva, vestidos de águas, voam para o céu; do assento do ṛta o envolveram, e então encharcaram a terra com ghee.
9.15.23
अपादेति प्रथमा पद्वतीनां कस्तद्वां मित्रावरुणा चिकेत ।
गर्भो भारं भरत्या चिदस्या ऋतं पिपर्ति अनृतं नि पाति ॥ ९.१५.२३ ॥
A sem pés sai primeiro entre os seres com pés; ó Mitra e Varuṇa, quem o conhece senão vós dois? O embrião carrega o fardo; ele enche o ṛta e afasta a falsidade.
9.15.24
विराड्वाग्विराट्पृथिवी विराडन्तरिक्षं विराट्प्रजापतिः ।
विराण्मृत्युः साध्यानामधिराजो बभूव तस्य भूतं भव्यं वशे स मे भूतं भव्यं वशे कृणोतु ॥ ९.१५.२४ ॥
Virāṭ é a fala, Virāṭ é a terra, Virāṭ é a atmosfera, Virāṭ é Prajāpati; Virāṭ como morte tornou-se o soberano dos Sādhyas; que o passado e o futuro estejam sob seu controle; que ele ponha sob seu controle o meu passado e o meu futuro.
9.15.25
शकमयं धूममारादपश्यं विषूवता पर एनावरेण ।
उक्षाणं पृश्निमपचन्त वीरास्तानि धर्माणि प्रथमान्यासन् ॥ ९.१५.२५ ॥
Vi de longe esta fumaça poderosa, de além e de aquém da região divergente; os heróis cozinharam o touro e a vaca malhada; aquelas foram as primeiras leis.
9.15.26
त्रयः केशिन ऋतुथा वि चक्षते संवत्सरे वपत एक एषाम् ।
विश्वमन्यो अभिचष्टे शचीभिर्ध्राजिरेकस्य ददृशे न रूपम् ॥ ९.१५.२६ ॥
Três de longos cabelos aparecem segundo as estações; no ano, um deles semeia. Outro contempla todo o mundo com seus poderes, e a forma do único resplendor não é vista.
9.15.27
चत्वारि वाक्परिमिता पदानि तानि विदुर्ब्राह्मणा ये मनीषिणः ।
गुहा त्रीणि निहिता नेङ्गयन्ति तुरीयं वाचो मनुष्या वदन्ति ॥ ९.१५.२७ ॥
Há quatro passos medidos da fala; os brâmanes sábios os conhecem. Três, colocados ocultos na caverna, não se movem; o quarto passo da fala é o que os homens falam.
9.15.28
इन्द्रं मित्रं वरुणमग्निमाहुरथो दिव्यः स सुपर्णो गरुत्मान् ।
एकं सद्विप्रा बहुधा वदन्त्यग्निं यमं मातरिश्वानमाहुः ॥ ९.१५.२८ ॥
Chamam-no Indra, Mitra, Varuṇa, Agni; e ele é também o celeste Garutmān de belas asas. Os sábios falam do único ser de muitos modos; chamam-no Agni, Yama, Mātariśvan.