ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 1.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.106.1
शान्तनुरुवाच ।
आपवो नाम कोन्वेष वसूनां किं च दुष्कृतम्।
शशाप यस्मात्कल्याणि स वसूंश्चारुदर्शने ।
यस्याभिशापात्ते सर्वे मानुषीं योनिमागताः ॥ १.१०६.१ ॥
ಶಂತನು ಹೇಳಿದನು: ಆಪವ ಎಂಬ ಇವನು ಯಾರು? ವಸುಗಳು ಮಾಡಿದ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವೇನು? ಓ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ಓ ಸುಂದರ ಮುಖದವಳೇ, ಅವನು ವಸುಗಳನ್ನು ಏಕೆ ಶಪಿಸಿದನು? ಆ ಶಾಪದಿಂದ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಮಾನುಷ ಯೋನಿಗೆ ಬಂದರು.
1.106.2
अनेन च कुमारेण त्वया दत्तेन किं कृतम् ।
यस्य चैव कृतेनायं मानुषेषु निवत्स्यति ॥ १.१०६.२ ॥
ನೀನು ಈ ಬಾಲಕನನ್ನು, ನಿನ್ನಿಂದ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟವನನ್ನು, ಏನು ಮಾಡಿದೆ? ಯಾರ ಕರ್ಮದಿಂದ ಇವನು ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ವಾಸಿಸುವನೋ?
1.106.3
ईशा वै सर्वलोकस्य वसवस्ते च वै कथम् ।
मानुषेषूदपद्यन्त तन्ममाचक्ष्व जाह्नवि ॥ १.१०६.३ ॥
ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಈಶ್ವರರಾದ ವಸುಗಳು ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿದರು? ಓ ಜಾಹ್ನವಿ, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.
1.106.4
एवमुक्ता तदा गङ्गा राजानमिदमब्रवीत् ।
भर्तारं जाह्नवी देवी शान्तनुं पुरुषर्षभ ॥ १.१०६.४ ॥
ಹೀಗೆ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಆಗ ದೇವಿ ಜಾಹ್ನವಿ ಗಂಗೆ ರಾಜನಿಗೆ, ತನ್ನ ಪತಿ ಶಂತನುವಿಗೆ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದಳು; ಓ ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ವೃಷಭನೇ.
1.106.5
गङ्गोवाच ।
यं लेभे वरुणः पुत्रं पुरा भरतसत्तम।
वसिष्ठनामा स मुनिः ख्यात आपव इत्युत ॥ १.१०६.५ ॥
ಗಂಗೆ ಹೇಳಿದಳು: ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಹಿಂದೆ ವರುಣನು ಪಡೆದ ಮಗ, ವಸಿಷ್ಠ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ, ಆಪವ ಎಂದೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಆ ಮುನಿ.
1.106.6
तस्याश्रमपदं पुण्यं मृगपक्षिसमन्वितम् ।
मेरोः पार्श्वे नगेन्द्रस्य सर्वर्तुकुसुमावृतम् ॥ १.१०६.६ ॥
ಅವನ ಆಶ್ರಮ ಪವಿತ್ರವಾದುದು; ಜಿಂಕೆ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದು; ಪರ್ವತರಾಜನಾದ ಮೇರುವಿನ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿದ್ದು; ಎಲ್ಲಾ ಋತುಗಳ ಹೂವುಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿತ್ತು.
1.106.7
स वारुणिस्तपस्तेपे तस्मिन्भरतसत्तम ।
वने पुण्यकृतां श्रेष्ठः स्वादुमूलफलोदके ॥ १.१०६.७ ॥
ವರುಣನ ಆ ಮಗ, ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು, ಅಲ್ಲಿ ಸಿಹಿಯಾದ ಬೇರುಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ನೀರು ಇದ್ದವು.
1.106.8
दक्षस्य दुहिता या तु सुरभीत्यभिशब्दिता ।
गां प्रजाता तु सा देवी कश्यपाद्भरतर्षभ ॥ १.१०६.८ ॥
ದಕ್ಷನ ಮಗಳು, ಸುರಭಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವಳು, ಆ ದೇವಿ ಕಶ್ಯಪನಿಂದ ಹಸುಗಳನ್ನು ಹೆತ್ತಳು, ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.
1.106.9
अनुग्रहार्थं जगतः सर्वकामदुहां वराम् ।
तां लेभे गां तु धर्मात्मा होमधेनुं स वारुणिः ॥ १.१०६.९ ॥
ಜಗತ್ತಿನ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ, ಸರ್ವಕಾಮಗಳನ್ನು ಕರೆಯುವ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಸುವನ್ನು, ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ವಾರುಣಿ ಪಡೆದನು, ಅದು ಹೋಮಧೇನು.
1.106.10
सा तस्मिंस्तापसारण्ये वसन्ती मुनिसेविते ।
चचार पुण्ये रम्ये च गौरपेतभया तदा ॥ १.१०६.१० ॥
ಅವಳು ಆ ತಾಪಸಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ಮುನಿಗಳು ಸೇವಿಸುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತ, ಪವಿತ್ರ ಮತ್ತು ರಮ್ಯ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದಳು, ಆಗ ಗೋಪಾಲಕರ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ.
1.106.11
अथ तद्वनमाजग्मुः कदाचिद्भरतर्षभ ।
पृथ्वाद्या वसवः सर्वे देवा देवर्षिसेवितम् ॥ १.१०६.११ ॥
ಆಗ, ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಒಮ್ಮೆ ಪೃಥು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ವಸುಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ದೇವರ್ಷಿಗಳು ಸೇವಿಸುವ ಆ ಕಾಡಿಗೆ ಬಂದರು.
1.106.12
ते सदारा वनं तच्च व्यचरन्त समन्ततः ।
रेमिरे रमणीयेषु पर्वतेषु वनेषु च ॥ १.१०६.१२ ॥
ಅವರು ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚರಿಸಿದರು, ರಮ್ಯವಾದ ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು.
1.106.13
तत्रैकस्याथ भार्या तु वसोर्वासवविक्रम ।
संचरन्ती वने तस्मिन्गां ददर्श सुमध्यमा ॥ १.१०६.१३ ॥
ಅಲ್ಲಿ ವಾಸವನ (ಇಂದ್ರನ) ಪರಾಕ್ರಮವುಳ್ಳ ವಸುವಿನ ಒಬ್ಬ ಪತ್ನಿ ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಒಂದು ಹಸುವನ್ನು ಕಂಡಳು; ಅವಳು ಸಣ್ಣ ಸೊಂಟದವಳು.
1.106.14
नन्दिनीं नाम राजेन्द्र सर्वकामधुगुत्तमाम् ।
सा विस्मयसमाविष्टा शीलद्रविणसंपदा ॥ १.१०६.१४ ॥
ಓ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ! ಅದು ನಂದಿನೀ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ, ಸರ್ವ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುವ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಸು; ಅವಳು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ತುಂಬಿದಳು, ಅದರ ಶೀಲ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ.
1.106.15
द्यवे वै दर्शयामास तां गां गोवृषभेक्षण ।
आपीनां च सुदोग्ध्रीं च सुवालधिखुरां शुभां ॥ १.१०६.१५ ॥
ಓ ಗೋವೃಷಭೇಕ್ಷಣ! ಅವಳು ಆ ಹಸುವನ್ನು ದ್ಯೌವಿಗೆ ತೋರಿಸಿದಳು — ತುಂಬಿದ ಕೆಚ್ಚಲಿನ, ಸುಲಭವಾಗಿ ಹಾಲು ಕರೆಯಬಹುದಾದ, ಸುಂದರ ಬಾಲ ಮತ್ತು ಗೊರಸಿನ, ಶುಭಕರ ಹಸು.
1.106.16
उपपन्नां गुणैः सर्वैः शीलेनानुत्तमेन च ।
एवंगुणसमायुक्तां वसवे वसुनन्दिनी ॥ १.१०६.१६ ॥
ಅದು ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಅನುಪಮ ಶೀಲವುಳ್ಳದ್ದಾಗಿತ್ತು; ಇಂತಹ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಆ ಹಸುವನ್ನು ವಸು-ನಂದಿನೀ ವಸುವಿಗೆ ತೋರಿಸಿದಳು.
1.106.17
दर्शयामास राजेन्द्र पुरा पौरवनन्दन ।
द्यौस्तदा तां तु दृष्ट्वैव गां गजेन्द्रेन्द्रविक्रम ॥ १.१०६.१७ ॥
ಓ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ! ಓ ಪೌರವನಂದನನೇ! ಹಿಂದೆ ಅವಳು ಅದನ್ನು ತೋರಿಸಿದಳು. ಆಗ ದ್ಯೌ ಆ ಹಸುವನ್ನು ನೋಡಿದೊಡನೆ — ಓ ಗಜೇಂದ್ರೇಂದ್ರ ಸಮಪರಾಕ್ರಮಿಯೇ!
1.106.18
उवाच राजंस्तां देवीं तस्या रूपगुणान्वदन् ।
एषा गौरुत्तमा देवी वारुणेरसितेक्षणा ॥ १.१०६.१८ ॥
ಓ ರಾಜನೇ! ಅವಳು ಆ ದೇವಿಗೆ, ಆ ಹಸುವಿನ ರೂಪಗುಣಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತ ಹೇಳಿದಳು — "ಇದು ವರುಣನ ಉತ್ತಮ ಹಸು; ಕಪ್ಪುಗಣ್ಣಿನದು."
1.106.19
ऋषेस्तस्य वरारोहे यस्येदं वनमुत्तमम् ।
अस्याः क्षीरं पिबेन्मर्त्यः स्वादु यो वै सुमध्यमे ॥ १.१०६.१९ ॥
ಓ ಸುಂದರ ಸೊಂಟದವಳೇ, ಈ ಉತ್ತಮ ವನವು ಯಾವ ಋಷಿಯದೋ, ಅವಳ ಸಿಹಿಯಾದ ಹಾಲನ್ನು ಯಾವ ಮರ್ತ್ಯನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾನೋ—
1.106.20
दशवर्षसहस्राणि स जीवेत्स्थिरयौवनः ।
एतच्छ्रुत्वा तु सा देवी नृपोत्तम सुमध्यमा ॥ १.१०६.२० ॥
ಅವನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸ್ಥಿರ ಯೌವನದಿಂದ ಬದುಕುವನು. ಓ ನೃಪೋತ್ತಮ, ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಆ ಸುಂದರ ಸೊಂಟದ ದೇವಿ—
1.106.21
तमुवाचानवद्याङ्गी भर्तारं दीप्ततेजसम् ।
अस्ति मे मानुषे लोके नरदेवात्मजा सखी ॥ १.१०६.२१ ॥
ನಿರ್ದೋಷ ಅಂಗಗಳುಳ್ಳ ಆಕೆ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ತೇಜಸ್ಸಿನ ತನ್ನ ಪತಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—ಮಾನವ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಒಬ್ಬ ಗೆಳತಿ ಇದ್ದಾಳೆ, ಅವಳು ಒಬ್ಬ ರಾಜನ ಮಗಳು.
1.106.22
नाम्नाजितवती नाम रूपयौवनशालिनी ।
उशीनरस्य राजर्षेः सत्यसन्धस्य धीमतः ॥ १.१०६.२२ ॥
ಅಜಿತವತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಆಕೆ, ರೂಪ ಮತ್ತು ಯೌವನದಿಂದ ಶೋಭಿಸುವವಳು; ಉಶೀನರ ರಾಜರ್ಷಿಯ—ಸತ್ಯಸಂಧ, ಬುದ್ಧಿವಂತನ ಪುತ್ರಿ.
1.106.23
दुहिता प्रथिता लोके मानुषे रूपसंपदा ।
तस्या हेतोर्महाभाग सवत्सां गां ममेप्सिताम् ॥ १.१०६.२३ ॥
ಆಕೆ ಮಾನವ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ರೂಪಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದ ಪುತ್ರಿ. ಓ ಮಹಾಭಾಗನೇ, ಅವಳಿಗಾಗಿ ಕರುವಿನೊಡನೆ ಆ ಹಸುವನ್ನು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
1.106.24
आनयस्वामरश्रेष्ठ त्वरितं पुण्यवर्धन ।
यावदस्याः पयः पीत्वा सा सखी मम मानद ॥ १.१०६.२४ ॥
ಓ ಅಮರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಪುಣ್ಯವರ್ಧನನೇ, ತ್ವರೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ತಾ—ನನ್ನ ಗೆಳತಿ ಅದರ ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿಯುವಂತೆ. ಓ ಮಾನದನೇ!
1.106.25
मानुषेषु भवत्वेका जरारोगविवर्जिता ।
एतन्मम महाभाग कर्तुमर्हस्यनिन्दित ॥ १.१०६.२५ ॥
ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು ಜರಾ ರೋಗರಹಿತಳಾಗಿರಲಿ. ಓ ಮಹಾಭಾಗೆ, ಓ ನಿರ್ದೋಷೆ, ನನಗಾಗಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.
1.106.26
प्रियात्प्रियतरं ह्यस्मान्नास्ति मेऽन्यत्कथंचन ।
एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्या देव्याः प्रियचिकीर्षया ॥ १.१०६.२६ ॥
ಇದಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಿಯವಾದುದು ನನಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಆ ದೇವಿಯ ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವಳನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ...
1.106.27
पृथ्वाद्यैर्भ्रातृभिः सार्धं द्यौस्तदा तां जहार गाम् ।
तया कमलपत्राक्ष्या नियुक्तो द्यौस्तदा नृप ॥ १.१०६.२७ ॥
ಪೃಥು ಮೊದಲಾದ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ದ್ಯೌ ಆಗ ಆ ಹಸುವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದನು. ಓ ರಾಜನೇ, ಆ ಕಮಲನಯನೆಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ದ್ಯೌ ಆಗ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದನು.
1.106.28
ऋषेस्तस्य तपस्वीव्रं न शशाक निरीक्षितुम् ।
हृता गौः सा तदा तेन प्रपातस्तु न तर्कितः ॥ १.१०६.२८ ॥
ಆ ಋಷಿಯ ತಪೋವ್ರತವನ್ನು ಅವನು ನೋಡಲಾರದೆ ಹೋದನು. ಆಗ ಅವನಿಂದ ಆ ಹಸು ಅಪಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಅದರ ಪತನವನ್ನು ಊಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
1.106.29
अथाश्रमपदं प्राप्तः फलान्यादाय वारुणिः ।
न चापश्यत्स गां तत्र सवत्सां काननोत्तमे ॥ १.१०६.२९ ॥
ಆಗ ವರುಣನ ಮಗನು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಉತ್ತಮ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕರುವಿನೊಂದಿಗಿದ್ದ ಆ ಹಸುವನ್ನು ಅವನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.
1.106.30
ततः स मृगयामास वने तस्मिंस्तपोधनः ।
नाध्यागमच्च मृगयंस्तां गां मुनिरुदारधीः ॥ १.१०६.३० ॥
ಆಗ ಆ ತಪೋಧನನು ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದನು. ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯ ಆ ಮುನಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರೂ ಆ ಹಸುವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.
1.106.31
ज्ञात्वा तथाऽपनीतां तां वसुभिर्दिव्यदर्शनः ।
ययौ क्रोधवशं सद्यः शशाप च वसूंस्तदा ॥ १.१०६.३१ ॥
ವಸುಗಳು ಆ ಹಸುವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದಾರೆಂದು ತಿಳಿದು, ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿಯ ಆ ಮುನಿ ತಕ್ಷಣ ಕ್ರೋಧಕ್ಕೆ ವಶನಾಗಿ ವಸುಗಳನ್ನು ಶಪಿಸಿದನು.
1.106.32
यस्मान्मे वसवो जह्रुर्गां वै दोग्ध्रीं सुवालधिम् ।
तस्मात्सर्वे जनिष्यन्ति मानुषेषु न संशयः ॥ १.१०६.३२ ॥
ವಸುಗಳು ನನ್ನ ಹಾಲು ಕೊಡುವ, ಸುಂದರ ಬಾಲದ ಆ ಹಸುವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಜನಿಸುವರು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.
1.106.33
एवं शशाप भगवान्वसूंस्तान्भरतर्षभ ।
वशं क्रोधस्य संप्राप्त आपवो मुनिसत्तमः ॥ १.१०६.३३ ॥
ಭರತರ್ಷಭನೇ, ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನಾದ ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಪವನು ಕ್ರೋಧಕ್ಕೆ ವಶನಾಗಿ ಆ ವಸುಗಳನ್ನು ಶಪಿಸಿದನು.
1.106.34
शप्त्वा च तान्महाभागस्तपस्येव मनो दधे ।
एवं स शप्तवान्राजन्वसूनष्टौ तपोधनः ॥ १.१०६.३४ ॥
ಅವರನ್ನು ಶಪಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿದನು. ರಾಜನೇ, ಹೀಗೆ ಆ ತಪೋಧನನು ಎಂಟು ವಸುಗಳನ್ನು ಶಪಿಸಿದನು.
1.106.35
महाप्रभावो ब्रह्मर्षिर्देवान्क्रोधसमन्वितः ।
एवं शप्तास्ततस्तेन मुनिना यामुनेन वै ॥ १.१०६.३५ ॥
ಮಹಾಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿ ಆ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಶಪಿಸಿದನು; ಆ ಯಾಮುನ ಮುನಿಯಿಂದ ಅವರು ಹೀಗೆ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು.
1.106.36
अष्टौ समस्ता वंसवो दिवो दोषेण सत्तम ।
अथाश्रमपदं प्राप्तास्ते वै भूयो महात्मनः ॥ १.१०६.३६ ॥
ಸತ್ತಮನೇ, ದಿವದಿಂದ ತಮ್ಮ ದೋಷದಿಂದಾಗಿ ಬಿದ್ದ ಎಂಟು ವಸುಗಳೆಲ್ಲರೂ ಮತ್ತೆ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದರು.
1.106.37
शप्ताः स्म इति जानन्त ऋषिं तमुपचक्रमुः ।
प्रसादयन्तस्तमृषिं वसवः पार्थिवर्षभ ॥ १.१०६.३७ ॥
ತಾವು ಶಪಿತರಾದೆವೆಂದು ತಿಳಿದ ವಸುಗಳು ಆ ಋಷಿಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು, ಓ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.
1.106.38
लेभिरे न च तस्मात्ते प्रसादमृषिसत्तमात् ।
आपवात्पुरुषव्याघ्र सर्वधर्मविशारदात् ॥ १.१०६.३८ ॥
ಆದರೆ ಸರ್ವಧರ್ಮ ಕುಶಲನಾದ ಆ ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಪವನಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ, ಓ ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರನೇ.
1.106.39
उवाच च स धर्मात्मा शप्ता यूयं धरादयः ।
अनुसंवत्सरात्सर्वे शापमोक्षमवाप्स्यथ ॥ १.१०६.३९ ॥
ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಹೇಳಿದನು: ಧರನೇ ಮೊದಲಾದ ವಸುಗಳೇ, ನೀವು ಶಪಿತರಾಗಿದ್ದೀರಿ; ಪ್ರತಿ ವರ್ಷದ ನಂತರ ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಶಾಪ ವಿಮೋಚನೆ ಪಡೆಯುವಿರಿ.
1.106.40
अयं तु यत्कृते यूयं मया शप्ताः स वत्स्यति ।
द्यौस्तदा मानुषे लोके दीर्घकालं स्वकर्मणः ॥ १.१०६.४० ॥
ಆದರೆ ಯಾರ ಕಾರಣದಿಂದ ನೀವೆಲ್ಲರೂ ನನ್ನಿಂದ ಶಪಿತರಾದಿರೋ ಆ ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಕರ್ಮದ ಫಲವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಾಸಿಸುವನು.
1.106.41
नानृतं तच्चिकीर्षामि क्रुद्धो युष्मान्यदब्रुवम् ।
न प्रजास्यति चाप्येष मानुषेषु महामनाः ॥ १.१०६.४१ ॥
ಕೋಪದಿಂದ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಸುಳ್ಳಾಗಿಸಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ; ಈ ಮಹಾಮನಸ್ಕನು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಸಂತಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.
1.106.42
भविष्यति च धर्मात्मा सर्वशास्त्रविशारदः ।
पितुः प्रियहिते युक्तः स्त्रीभोगान्वर्जयिष्यति ॥ १.१०६.४२ ॥
ಅವನು ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾಗುವನು, ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಕುಶಲನಾಗುವನು; ತಂದೆಯ ಹಿತ-ಪ್ರಿಯದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀ-ಭೋಗಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವನು.
1.106.43
एवमुक्त्वा वसून्सर्वान्सजगाम महानृषिः ।
ततो मामुपजग्मुस्ते समेता वसवस्तदा ॥ १.१०६.४३ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಮಹರ್ಷಿ ಎಲ್ಲ ವಸುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟುಹೋದನು. ಆಗ ಆ ವಸುಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು.
1.106.44
अयाचन्त च मां राजन्वरं तच्च मया कृतम् ।
जाताञ्जातान्प्रक्षिपास्मान्स्वयं गङ्गे त्वमम्भसि ॥ १.१०६.४४ ॥
ರಾಜನೇ, ಅವರು ನನ್ನಿಂದ ಒಂದು ವರ ಬೇಡಿದರು; ನಾನು ಅದನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಗಂಗೆ, ಹುಟ್ಟಿದವರೆಲ್ಲರನ್ನು ನೀನೇ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಎಸೆ.
1.106.45
एवं तेषामहं सम्यक् शप्तानां राजसत्तम ।
मोक्षार्थं मानुषाल्लोकाद्यथावत्कृतवत्यहम् ॥ १.१०६.४५ ॥
ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಹೀಗೆ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವರಿಗಾಗಿ, ಮಾನವಲೋಕದಿಂದ ಅವರ ಬಿಡುಗಡೆಗಾಗಿ ನಾನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿದೆನು.
1.106.46
अयं शापादृषेस्तस्य एक एव नृपोत्तम ।
द्यौ राजन्मानुषे लोके चिरं वत्स्यति भारत ॥ १.१०६.४६ ॥
ನೃಪೋತ್ತಮನೇ, ಋಷಿಯ ಶಾಪದಿಂದ ಇವನೊಬ್ಬನೇ — ರಾಜನೇ, ಭರತವಂಶಜನೇ — ಮಾನವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬಹುಕಾಲ ವಾಸಿಸುವನು.
1.106.47
अयं कुमारः पुत्रस्ते विवृद्धः पुनरेष्यति ।
अहं च ते भविष्यामि आह्वानोपगता नृप ॥ १.१०६.४७ ॥
ಈ ಕುಮಾರ, ನಿನ್ನ ಮಗ, ಬೆಳೆದು ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗುವನು; ರಾಜನೇ, ನಾನೂ ಕರೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಬಂದು ನಿನ್ನವಳಾಗುವೆನು.
1.106.48
एतदाख्याय सा देवी तत्रैवान्तरधीयत ।
आदाय च कुमारं तं जगामाथ यथेप्सितम् ॥ १.१०६.४८ ॥
ಇದನ್ನು ಹೇಳಿ ಆ ದೇವಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನಳಾದಳು; ಆ ಕುಮಾರನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ತನಗಿಷ್ಟವಾದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟುಹೋದಳು.
1.106.49
स तु देवव्रतो नाम गाङ्गेय इति चाभवत् ।
द्युनामा शान्तनोः पुत्रः शान्तनोरधिको गुणैः ॥ १.१०६.४९ ॥
ಅವನು ದೇವವ್ರತ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಗಾಂಗೇಯನಾದನು. ದ್ಯುನಾಮ, ಶಂತನುವಿನ ಮಗ, ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಶಂತನುವಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿದ್ದನು.
1.106.50
शान्तनुश्चापि शोकार्तो जगाम स्वपुरं ततः ।
तस्याहं कीर्तयिष्यामि शान्तनोरधिकान्गुणान् ॥ १.१०६.५० ॥
ಶಂತನುವೂ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಆಗ ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಆ ಶಂತನುವಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುಣಗಳನ್ನು ನಾನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ.
1.106.51
महाभाग्यं च नृपतेर्भारतस्य महात्मनः ।
यस्येतिहासो द्युतिमान्महाभारतमुच्यते ॥ १.१०६.५१ ॥
ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಭರತವಂಶದ ರಾಜನ ಮಹಾ ಭಾಗ್ಯವೂ (ಇಲ್ಲಿದೆ). ಅವನ ತೇಜಸ್ವಿ ಇತಿಹಾಸವು ಮಹಾಭಾರತ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.