Mahābhārata · Adhyāya 1.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.106.1
शान्तनुरुवाच ।
आपवो नाम कोन्वेष वसूनां किं च दुष्कृतम्।
शशाप यस्मात्कल्याणि स वसूंश्चारुदर्शने ।
यस्याभिशापात्ते सर्वे मानुषीं योनिमागताः ॥ १.१०६.१ ॥
Śāntanu sprach: Wer war dieser namens Āpava, und welche Schuld hatten die Vasus begangen? O Glückverheißende, o Schönantlitzige, warum verfluchte er die Vasus, durch dessen Fluch sie alle in menschlichen Schoß eingingen?
1.106.2
अनेन च कुमारेण त्वया दत्तेन किं कृतम् ।
यस्य चैव कृतेनायं मानुषेषु निवत्स्यति ॥ १.१०६.२ ॥
Und was hast du mit diesem Knaben getan, den du gegeben hast? Durch wessen Tat wird er unter Menschen wohnen?
1.106.3
ईशा वै सर्वलोकस्य वसवस्ते च वै कथम् ।
मानुषेषूदपद्यन्त तन्ममाचक्ष्व जाह्नवि ॥ १.१०६.३ ॥
Wie wurden die Vasus, die Herren aller Welten, unter den Menschen geboren? O Jāhnavī, sag mir das.
1.106.4
एवमुक्ता तदा गङ्गा राजानमिदमब्रवीत् ।
भर्तारं जाह्नवी देवी शान्तनुं पुरुषर्षभ ॥ १.१०६.४ ॥
So angesprochen, sprach die Göttin Jāhnavī Gaṅgā da zum König, ihrem Gemahl Śāntanu, o Stier unter den Männern.
1.106.5
गङ्गोवाच ।
यं लेभे वरुणः पुत्रं पुरा भरतसत्तम।
वसिष्ठनामा स मुनिः ख्यात आपव इत्युत ॥ १.१०६.५ ॥
Gaṅgā sprach: O Bester der Bharatas, der Sohn, den Varuṇa einst erlangte, der Weise namens Vasiṣṭha, ist auch unter dem Namen Āpava berühmt.
1.106.6
तस्याश्रमपदं पुण्यं मृगपक्षिसमन्वितम् ।
मेरोः पार्श्वे नगेन्द्रस्य सर्वर्तुकुसुमावृतम् ॥ १.१०६.६ ॥
Seine Einsiedelei war heilig, voller Hirsche und Vögel, an der Seite des Meru, des Königs der Berge, bedeckt mit Blüten aller Jahreszeiten.
1.106.7
स वारुणिस्तपस्तेपे तस्मिन्भरतसत्तम ।
वने पुण्यकृतां श्रेष्ठः स्वादुमूलफलोदके ॥ १.१०६.७ ॥
Dieser Sohn Varuṇas, der Vorzüglichste unter denen, die verdienstvolle Taten vollbringen, bester der Bharatas, übte Askese in jenem Wald, wo es süße Wurzeln, Früchte und Wasser gab.
1.106.8
दक्षस्य दुहिता या तु सुरभीत्यभिशब्दिता ।
गां प्रजाता तु सा देवी कश्यपाद्भरतर्षभ ॥ १.१०६.८ ॥
Die Tochter Dakṣas, die Surabhī genannt wird, jene Göttin, die von Kaśyapa Kühe gebar, o Stier der Bharatas.
1.106.9
अनुग्रहार्थं जगतः सर्वकामदुहां वराम् ।
तां लेभे गां तु धर्मात्मा होमधेनुं स वारुणिः ॥ १.१०६.९ ॥
Zum Segen der Welt erlangte jene vortreffliche Kuh, die alle Wünsche erfüllt, der rechtschaffene Sohn Varuṇas: die Opferkuh.
1.106.10
सा तस्मिंस्तापसारण्ये वसन्ती मुनिसेविते ।
चचार पुण्ये रम्ये च गौरपेतभया तदा ॥ १.१०६.१० ॥
Im Wald der Asketen, den Weisen wohlvertraut, wohnend, wanderte sie an heiligen und lieblichen Orten umher, da frei von der Furcht vor den Hirten.
1.106.11
अथ तद्वनमाजग्मुः कदाचिद्भरतर्षभ ।
पृथ्वाद्या वसवः सर्वे देवा देवर्षिसेवितम् ॥ १.१०६.११ ॥
Da kamen, o Stier der Bharatas, eines Tages alle Vasus unter Pṛthu und die Götter in jenen Wald, den die göttlichen Weisen besuchten.
1.106.12
ते सदारा वनं तच्च व्यचरन्त समन्ततः ।
रेमिरे रमणीयेषु पर्वतेषु वनेषु च ॥ १.१०६.१२ ॥
Sie wanderten mit ihren Frauen überall durch jenen Wald und erfreuten sich an den lieblichen Bergen und Wäldern.
1.106.13
तत्रैकस्याथ भार्या तु वसोर्वासवविक्रम ।
संचरन्ती वने तस्मिन्गां ददर्श सुमध्यमा ॥ १.१०६.१३ ॥
Dort sah eine von Vasus Gattinnen, deren Tapferkeit der Vāsavas glich, als sie durch jenen Wald wanderte, eine Kuh; sie war schlanken Leibes.
1.106.14
नन्दिनीं नाम राजेन्द्र सर्वकामधुगुत्तमाम् ।
सा विस्मयसमाविष्टा शीलद्रविणसंपदा ॥ १.१०६.१४ ॥
O Herr der Könige, es war die beste Kuh namens Nandinī, die alle Wünsche erfüllt. Voller Staunen war sie von ihrem edlen Wesen und ihrem Reichtum ergriffen.
1.106.15
द्यवे वै दर्शयामास तां गां गोवृषभेक्षण ।
आपीनां च सुदोग्ध्रीं च सुवालधिखुरां शुभां ॥ १.१०६.१५ ॥
O du Stierauge, sie zeigte jene Kuh dem Dyau — mit vollem Euter, leicht zu melken, mit schönem Schwanz und Hufen, verheißungsvoll.
1.106.16
उपपन्नां गुणैः सर्वैः शीलेनानुत्तमेन च ।
एवंगुणसमायुक्तां वसवे वसुनन्दिनी ॥ १.१०६.१६ ॥
Sie war mit allen guten Eigenschaften und einem unübertroffenen Charakter begabt; diese Kuh, mit solchen Eigenschaften versehen, zeigte Vasu-Nandinī dem Vasu.
1.106.17
दर्शयामास राजेन्द्र पुरा पौरवनन्दन ।
द्यौस्तदा तां तु दृष्ट्वैव गां गजेन्द्रेन्द्रविक्रम ॥ १.१०६.१७ ॥
O Herr der Könige, o Freude der Pauravas, sie zeigte sie ihm einst; da sah Dyau jene Kuh sogleich, o du, dessen Tapferkeit der des Herrn der Elefanten gleicht,
1.106.18
उवाच राजंस्तां देवीं तस्या रूपगुणान्वदन् ।
एषा गौरुत्तमा देवी वारुणेरसितेक्षणा ॥ १.१०६.१८ ॥
O König, sie sprach zu jener Göttin und beschrieb Schönheit und Eigenschaften der Kuh: »Diese vorzügliche Kuh gehört Varuṇa; sie hat dunkle Augen.«
1.106.19
ऋषेस्तस्य वरारोहे यस्येदं वनमुत्तमम् ।
अस्याः क्षीरं पिबेन्मर्त्यः स्वादु यो वै सुमध्यमे ॥ १.१०६.१९ ॥
O du mit den schönen Hüften, des Weisen, dem dieser herrliche Wald gehört: Wenn ein Sterblicher ihre süße Milch trinkt, o du Schlanke,
1.106.20
दशवर्षसहस्राणि स जीवेत्स्थिरयौवनः ।
एतच्छ्रुत्वा तु सा देवी नृपोत्तम सुमध्यमा ॥ १.१०६.२० ॥
Er würde zehntausend Jahre mit unvergänglicher Jugend leben. O bester der Könige, als die schlanke Göttin dies hörte—
1.106.21
तमुवाचानवद्याङ्गी भर्तारं दीप्ततेजसम् ।
अस्ति मे मानुषे लोके नरदेवात्मजा सखी ॥ १.१०६.२१ ॥
Die makellos Gliedrige sprach zu ihrem Gemahl, strahlend an Glanz: »In der Menschenwelt habe ich eine Freundin, die Tochter eines Königs.
1.106.22
नाम्नाजितवती नाम रूपयौवनशालिनी ।
उशीनरस्य राजर्षेः सत्यसन्धस्य धीमतः ॥ १.१०६.२२ ॥
namens Ajitavatī, mit Schönheit und Jugend begabt, die Tochter des königlichen Weisen Uśīnara, des wahrheitsgetreuen und klugen.
1.106.23
दुहिता प्रथिता लोके मानुषे रूपसंपदा ।
तस्या हेतोर्महाभाग सवत्सां गां ममेप्सिताम् ॥ १.१०६.२३ ॥
Sie ist eine Tochter, die in der Menschenwelt durch ihren Reichtum an Schönheit berühmt ist. O du Glückliche, um ihretwillen wünsche ich jene Kuh samt ihrem Kalb.
1.106.24
आनयस्वामरश्रेष्ठ त्वरितं पुण्यवर्धन ।
यावदस्याः पयः पीत्वा सा सखी मम मानद ॥ १.१०६.२४ ॥
Bring sie schnell herbei, bester der Unsterblichen, Mehrer des Verdienstes, damit meine Freundin ihre Milch trinken kann. O Spender der Ehre!
1.106.25
मानुषेषु भवत्वेका जरारोगविवर्जिता ।
एतन्मम महाभाग कर्तुमर्हस्यनिन्दित ॥ १.१०६.२५ ॥
Eine unter den Menschen sei frei von Alter und Krankheit. Dies, o Hochbeglückte und Makellose, sollst du für mich tun.
1.106.26
प्रियात्प्रियतरं ह्यस्मान्नास्ति मेऽन्यत्कथंचन ।
एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्या देव्याः प्रियचिकीर्षया ॥ १.१०६.२६ ॥
Nichts ist mir lieber als dies. Als er die Worte der Göttin hörte, begierig, ihr zu gefallen...
1.106.27
पृथ्वाद्यैर्भ्रातृभिः सार्धं द्यौस्तदा तां जहार गाम् ।
तया कमलपत्राक्ष्या नियुक्तो द्यौस्तदा नृप ॥ १.१०६.२७ ॥
Da raubte Dyau mit seinen Brüdern, angeführt von Pṛthu, jene Kuh. O König, angestachelt von jener lotusäugigen Frau, tat Dyau da dies.
1.106.28
ऋषेस्तस्य तपस्वीव्रं न शशाक निरीक्षितुम् ।
हृता गौः सा तदा तेन प्रपातस्तु न तर्कितः ॥ १.१०६.२८ ॥
Er konnte das asketische Gelübde des Weisen nicht ansehen; da wurde jene Kuh von ihm geraubt, und der Sturz, der folgen würde, wurde nicht bedacht.
1.106.29
अथाश्रमपदं प्राप्तः फलान्यादाय वारुणिः ।
न चापश्यत्स गां तत्र सवत्सां काननोत्तमे ॥ १.१०६.२९ ॥
Dann kam der Sohn Varuṇas mit Früchten zur Einsiedelei, und in jenem herrlichen Wald sah er die Kuh mit ihrem Kalb nicht dort.
1.106.30
ततः स मृगयामास वने तस्मिंस्तपोधनः ।
नाध्यागमच्च मृगयंस्तां गां मुनिरुदारधीः ॥ १.१०६.३० ॥
Da suchte der Asket im Wald, und der Weise von edlem Geist fand, obwohl er suchte, jene Kuh nicht.
1.106.31
ज्ञात्वा तथाऽपनीतां तां वसुभिर्दिव्यदर्शनः ।
ययौ क्रोधवशं सद्यः शशाप च वसूंस्तदा ॥ १.१०६.३१ ॥
Als er erfuhr, dass die Vasus jene Kuh fortgenommen hatten, geriet der Seher mit göttlichem Blick sogleich in die Gewalt des Zorns und verfluchte die Vasus.
1.106.32
यस्मान्मे वसवो जह्रुर्गां वै दोग्ध्रीं सुवालधिम् ।
तस्मात्सर्वे जनिष्यन्ति मानुषेषु न संशयः ॥ १.१०६.३२ ॥
Weil die Vasus meine milchgebende Kuh mit dem schönen Schwanz fortgenommen haben, werden sie alle unter den Menschen geboren werden; daran ist kein Zweifel.
1.106.33
एवं शशाप भगवान्वसूंस्तान्भरतर्षभ ।
वशं क्रोधस्य संप्राप्त आपवो मुनिसत्तमः ॥ १.१०६.३३ ॥
So verfluchte, o Stier der Bharatas, der ehrwürdige Āpava, der beste der Weisen, jene Vasus, da er in die Gewalt des Zorns geriet.
1.106.34
शप्त्वा च तान्महाभागस्तपस्येव मनो दधे ।
एवं स शप्तवान्राजन्वसूनष्टौ तपोधनः ॥ १.१०६.३४ ॥
Nachdem er sie verflucht hatte, richtete der Hochbegabte seinen Geist allein auf die Askese. So, o König, verfluchte der an Askese reiche Seher die acht Vasus.
1.106.35
महाप्रभावो ब्रह्मर्षिर्देवान्क्रोधसमन्वितः ।
एवं शप्तास्ततस्तेन मुनिना यामुनेन वै ॥ १.१०६.३५ ॥
Der Brahmarshi von großer Macht, von Zorn erfüllt, verfluchte jene Götter so; so wurden sie von jenem Yāmuna-Seher verflucht.
1.106.36
अष्टौ समस्ता वंसवो दिवो दोषेण सत्तम ।
अथाश्रमपदं प्राप्तास्ते वै भूयो महात्मनः ॥ १.१०६.३६ ॥
O Bester unter den Menschen, die acht Vasus, alle durch ihre Schuld vom Himmel gefallen, kamen dann wieder zur Einsiedelei des großmütigen Weisen.
1.106.37
शप्ताः स्म इति जानन्त ऋषिं तमुपचक्रमुः ।
प्रसादयन्तस्तमृषिं वसवः पार्थिवर्षभ ॥ १.१०६.३७ ॥
Als die Vasus wussten, dass sie verflucht waren, machten sie sich daran, jenen Weisen zu besänftigen, o Stier unter den Königen.
1.106.38
लेभिरे न च तस्मात्ते प्रसादमृषिसत्तमात् ।
आपवात्पुरुषव्याघ्र सर्वधर्मविशारदात् ॥ १.१०६.३८ ॥
Doch von jenem besten der Weisen, Āpava, der in allen Pflichten erfahren war, erlangten sie keine Gnade, o Tiger unter den Menschen.
1.106.39
उवाच च स धर्मात्मा शप्ता यूयं धरादयः ।
अनुसंवत्सरात्सर्वे शापमोक्षमवाप्स्यथ ॥ १.१०६.३९ ॥
Und jener Rechtschaffene sprach: „Ihr seid verflucht, o Dhara und die anderen; nach jedem Jahr werdet ihr alle die Befreiung vom Fluch erlangen.“
1.106.40
अयं तु यत्कृते यूयं मया शप्ताः स वत्स्यति ।
द्यौस्तदा मानुषे लोके दीर्घकालं स्वकर्मणः ॥ १.१०६.४० ॥
Doch jener, um dessen willen ihr alle von mir verflucht wurdet, Dyau, wird als Folge seiner eigenen Tat lange Zeit in der Welt der Menschen weilen.
1.106.41
नानृतं तच्चिकीर्षामि क्रुद्धो युष्मान्यदब्रुवम् ।
न प्रजास्यति चाप्येष मानुषेषु महामनाः ॥ १.१०६.४१ ॥
Ich will nicht zur Lüge machen, was ich im Zorn zu euch gesagt habe; und dieser Großmütige wird auch keine Nachkommen unter den Menschen zeugen.
1.106.42
भविष्यति च धर्मात्मा सर्वशास्त्रविशारदः ।
पितुः प्रियहिते युक्तः स्त्रीभोगान्वर्जयिष्यति ॥ १.१०६.४२ ॥
Er wird rechtschaffenen Geistes sein und in allen Schriften bewandert; seinem Vater in Freude und Wohl ergeben, wird er die Genüsse mit Frauen entsagen.
1.106.43
एवमुक्त्वा वसून्सर्वान्सजगाम महानृषिः ।
ततो मामुपजग्मुस्ते समेता वसवस्तदा ॥ १.१०६.४३ ॥
So sprechend ging der große Weise fort und ließ alle Vasus zurück. Dann kamen die Vasus, versammelt, zu mir.
1.106.44
अयाचन्त च मां राजन्वरं तच्च मया कृतम् ।
जाताञ्जातान्प्रक्षिपास्मान्स्वयं गङ्गे त्वमम्भसि ॥ १.१०६.४४ ॥
Sie erbaten von mir eine Gunst, und ich gewährte sie: O König, o Gaṅgā, du selbst sollst jeden von uns, sobald er geboren ist, ins Wasser werfen.
1.106.45
एवं तेषामहं सम्यक् शप्तानां राजसत्तम ।
मोक्षार्थं मानुषाल्लोकाद्यथावत्कृतवत्यहम् ॥ १.१०६.४५ ॥
So, o bester der Könige, habe ich für die Befreiung jener, die verflucht worden waren, aus der Menschenwelt heraus ordnungsgemäß gehandelt.
1.106.46
अयं शापादृषेस्तस्य एक एव नृपोत्तम ।
द्यौ राजन्मानुषे लोके चिरं वत्स्यति भारत ॥ १.१०६.४६ ॥
Durch diesen Fluch des Weisen wird dieser allein, o bester der Könige, o König, o Nachkomme Bharatas, Dyau lange in der Menschenwelt weilen.
1.106.47
अयं कुमारः पुत्रस्ते विवृद्धः पुनरेष्यति ।
अहं च ते भविष्यामि आह्वानोपगता नृप ॥ १.१०६.४७ ॥
Dieser Knabe, dein Sohn, wird, herangewachsen, wieder zurückkehren; und auch ich, o König, werde, auf deinen Ruf gekommen, die Deine sein.
1.106.48
एतदाख्याय सा देवी तत्रैवान्तरधीयत ।
आदाय च कुमारं तं जगामाथ यथेप्सितम् ॥ १.१०६.४८ ॥
Dies sagend, verschwand die Göttin auf der Stelle; den Knaben mit sich nehmend, ging sie, wohin sie wollte.
1.106.49
स तु देवव्रतो नाम गाङ्गेय इति चाभवत् ।
द्युनामा शान्तनोः पुत्रः शान्तनोरधिको गुणैः ॥ १.१०६.४९ ॥
Er wurde Devavrata genannt, der Sohn der Gaṅgā. Dyunāman, der Sohn Śāntanus, übertraf Śāntanu an Tugenden.
1.106.50
शान्तनुश्चापि शोकार्तो जगाम स्वपुरं ततः ।
तस्याहं कीर्तयिष्यामि शान्तनोरधिकान्गुणान् ॥ १.१०६.५० ॥
Auch Śāntanu, von Kummer gequält, kehrte dann in seine Stadt zurück. Nun werde ich die überragenden Tugenden dieses Śāntanu erzählen.
1.106.51
महाभाग्यं च नृपतेर्भारतस्य महात्मनः ।
यस्येतिहासो द्युतिमान्महाभारतमुच्यते ॥ १.१०६.५१ ॥
Auch das große Glück des hochherzigen Königs aus dem Geschlecht der Bharatas ist hier. Seine strahlende Geschichte heißt Mahābhārata.