மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.106.1
शान्तनुरुवाच ।
आपवो नाम कोन्वेष वसूनां किं च दुष्कृतम्।
शशाप यस्मात्कल्याणि स वसूंश्चारुदर्शने ।
यस्याभिशापात्ते सर्वे मानुषीं योनिमागताः ॥ १.१०६.१ ॥
ஶாந்தனு கூறினார்: ஆபவன் என்ற இவன் யார்? வசுக்கள் செய்த தீச்செயல் என்ன? ஓ நல்லவளே, அழகிய முகத்தவளே, அவன் ஏன் வசுக்களைச் சபித்தான்? அந்தச் சாபத்தால் அவர்கள் அனைவரும் மனிதப் பிறவியை அடைந்தனர்.
1.106.2
अनेन च कुमारेण त्वया दत्तेन किं कृतम् ।
यस्य चैव कृतेनायं मानुषेषु निवत्स्यति ॥ १.१०६.२ ॥
நீ இந்தச் சிறுவனை, உன்னால் கொடுக்கப்பட்ட இவனை, என்ன செய்தாய்? எவருடைய செயலால் இவன் மனிதர்களிடையே வாழ்வான்?
1.106.3
ईशा वै सर्वलोकस्य वसवस्ते च वै कथम् ।
मानुषेषूदपद्यन्त तन्ममाचक्ष्व जाह्नवि ॥ १.१०६.३ ॥
அனைத்து உலகங்களுக்கும் அதிபதிகளான வசுக்கள், எப்படி மனிதர்களிடையே பிறந்தனர்? ஓ ஜாஹ்னவி, அதை எனக்குச் சொல்லு.
1.106.4
एवमुक्ता तदा गङ्गा राजानमिदमब्रवीत् ।
भर्तारं जाह्नवी देवी शान्तनुं पुरुषर्षभ ॥ १.१०६.४ ॥
இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது, அப்போது தேவி ஜாஹ்னவி கங்கை அரசனிடம், தன் கணவன் சாந்தனுவிடம், இதைச் சொன்னாள்; ஓ மனிதர்களில் காளையே.
1.106.5
गङ्गोवाच ।
यं लेभे वरुणः पुत्रं पुरा भरतसत्तम।
वसिष्ठनामा स मुनिः ख्यात आपव इत्युत ॥ १.१०६.५ ॥
கங்கை கூறினாள்: ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, முன்பொரு காலத்தில் வருணன் பெற்ற மகன், வசிஷ்டன் என்ற பெயருடைய அந்த முனிவன், ஆபவன் என்றும் புகழ் பெற்றவன்.
1.106.6
तस्याश्रमपदं पुण्यं मृगपक्षिसमन्वितम् ।
मेरोः पार्श्वे नगेन्द्रस्य सर्वर्तुकुसुमावृतम् ॥ १.१०६.६ ॥
அவனது ஆசிரமம் புனிதமானது; மான்களும் பறவைகளும் நிறைந்தது; மேரு மலையின், மலைகளின் அரசனின், பக்கத்தில் இருந்தது; எல்லாப் பருவத்துப் பூக்களால் மூடப்பட்டிருந்தது.
1.106.7
स वारुणिस्तपस्तेपे तस्मिन्भरतसत्तम ।
वने पुण्यकृतां श्रेष्ठः स्वादुमूलफलोदके ॥ १.१०६.७ ॥
வருணனின் அந்த மகன், புண்ணியம் செய்தவர்களில் சிறந்தவன், ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, அந்தக் காட்டில் தவம் செய்தான், அங்கே இனிய கிழங்குகளும் பழங்களும் நீரும் இருந்தன.
1.106.8
दक्षस्य दुहिता या तु सुरभीत्यभिशब्दिता ।
गां प्रजाता तु सा देवी कश्यपाद्भरतर्षभ ॥ १.१०६.८ ॥
தக்ஷனின் மகள் எவள் சுரபி என்று அழைக்கப்படுகிறாளோ, அந்த தெய்வம், காசியபரால் பசுக்களைப் பெற்றெடுத்தாள், ஓ பரத காளையே.
1.106.9
अनुग्रहार्थं जगतः सर्वकामदुहां वराम् ।
तां लेभे गां तु धर्मात्मा होमधेनुं स वारुणिः ॥ १.१०६.९ ॥
உலகின் அருளுக்காக, எல்லா விருப்பங்களையும் அளிக்கும் அந்தச் சிறந்த பசுவை, தர்மாத்மாவான அந்த வாருணி அடைந்தான், அது யாகத்திற்கான ஹோமதேனு.
1.106.10
सा तस्मिंस्तापसारण्ये वसन्ती मुनिसेविते ।
चचार पुण्ये रम्ये च गौरपेतभया तदा ॥ १.१०६.१० ॥
அவள் அந்தத் தவஸ்விகளின் காட்டில், முனிவர்களால் சேவிக்கப்பட்ட இடத்தில் வசித்து, புனிதமான இனிமையான இடங்களில் சஞ்சரித்தாள், அப்போது இடையர்களின் பயமின்றி.
1.106.11
अथ तद्वनमाजग्मुः कदाचिद्भरतर्षभ ।
पृथ्वाद्या वसवः सर्वे देवा देवर्षिसेवितम् ॥ १.१०६.११ ॥
பின்னர், ஓ பரதர்களில் காளையே, ஒருமுறை பிருது முதலான அனைத்து வசுக்களும் தேவர்களும் தேவரிஷிகளால் சேவிக்கப்பட்ட அந்தக் காட்டிற்கு வந்தனர்.
1.106.12
ते सदारा वनं तच्च व्यचरन्त समन्ततः ।
रेमिरे रमणीयेषु पर्वतेषु वनेषु च ॥ १.१०६.१२ ॥
அவர்கள் தங்கள் மனைவியருடன் அந்தக் காட்டில் எங்கும் சஞ்சரித்தனர், இனிமையான மலைகளிலும் காடுகளிலும் மகிழ்ந்தனர்.
1.106.13
तत्रैकस्याथ भार्या तु वसोर्वासवविक्रम ।
संचरन्ती वने तस्मिन्गां ददर्श सुमध्यमा ॥ १.१०६.१३ ॥
அங்கே வாசவனின் வீரத்தைக் கொண்ட வசுவின் ஒருத்தி மனைவி அந்தக் காட்டில் உலாவியபடி ஒரு பசுவைக் கண்டாள்; அவள் சிறிய இடையுடையவள்.
1.106.14
नन्दिनीं नाम राजेन्द्र सर्वकामधुगुत्तमाम् ।
सा विस्मयसमाविष्टा शीलद्रविणसंपदा ॥ १.१०६.१४ ॥
ராஜேந்திரனே! அது நந்தினி என்ற பெயருடைய, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் சிறந்த பசு; அவள் வியப்பில் ஆழ்ந்தாள், அதன் நற்குணமும் செல்வமும் அவளைக் கவர்ந்தன.
1.106.15
द्यवे वै दर्शयामास तां गां गोवृषभेक्षण ।
आपीनां च सुदोग्ध्रीं च सुवालधिखुरां शुभां ॥ १.१०६.१५ ॥
ஓ, காளைக்கண்ணானே! அவள் அந்தப் பசுவை த்யௌவுக்குக் காட்டினாள் — நிறைந்த மடியும், எளிதில் கறக்கத்தக்கதும், அழகிய வாலும் குளம்பும் கொண்ட மங்களமானது அது.
1.106.16
उपपन्नां गुणैः सर्वैः शीलेनानुत्तमेन च ।
एवंगुणसमायुक्तां वसवे वसुनन्दिनी ॥ १.१०६.१६ ॥
அது எல்லா நற்குணங்களுடனும், ஒப்பற்ற நல்லொழுக்கத்துடனும் கூடியிருந்தது; அத்தகைய குணங்கள் கொண்ட அந்தப் பசுவை வசு நந்தினி வசுவுக்குக் காட்டினாள்.
1.106.17
दर्शयामास राजेन्द्र पुरा पौरवनन्दन ।
द्यौस्तदा तां तु दृष्ट्वैव गां गजेन्द्रेन्द्रविक्रम ॥ १.१०६.१७ ॥
ஓ, ராஜேந்திரனே! ஓ, பௌரவர்களின் மகிழ்ச்சியே! முன்பு அவள் அதைக் காட்டினாள். அப்போது த்யௌ அந்தப் பசுவைக் கண்டதுமே — ஓ, யானைகளின் இந்திரனைப் போன்ற வீரனே!
1.106.18
उवाच राजंस्तां देवीं तस्या रूपगुणान्वदन् ।
एषा गौरुत्तमा देवी वारुणेरसितेक्षणा ॥ १.१०६.१८ ॥
ஓ அரசே! அவள் அந்தத் தேவியிடம், அந்தப் பசுவின் அழகையும் குணங்களையும் விவரித்தபடி கூறினாள் — "வருணனுடையது இந்த உயர்ந்த பசு; கருங்கண்ணுடையது."
1.106.19
ऋषेस्तस्य वरारोहे यस्येदं वनमुत्तमम् ।
अस्याः क्षीरं पिबेन्मर्त्यः स्वादु यो वै सुमध्यमे ॥ १.१०६.१९ ॥
வரமான இடையுடையவளே, இந்த உயர்ந்த வனம் எந்த முனிவருடையதோ, அவருடைய இவளின் இனிய பாலை எந்த மனிதன் குடிப்பானோ—
1.106.20
दशवर्षसहस्राणि स जीवेत्स्थिरयौवनः ।
एतच्छ्रुत्वा तु सा देवी नृपोत्तम सुमध्यमा ॥ १.१०६.२० ॥
அவன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் நிலையான இளமையுடன் வாழ்வான். அரசர்களில் சிறந்தவனே, இதைக் கேட்ட அந்த மெல்லிடையாள் தேவி—
1.106.21
तमुवाचानवद्याङ्गी भर्तारं दीप्ततेजसम् ।
अस्ति मे मानुषे लोके नरदेवात्मजा सखी ॥ १.१०६.२१ ॥
குறையற்ற அங்கங்களையுடையவள், ஒளிரும் தேஜஸ் கொண்ட தன் கணவனிடம் கூறினாள்—மனித உலகில் எனக்கு ஒரு தோழி இருக்கிறாள், அவள் ஓர் அரசனின் மகள்.
1.106.22
नाम्नाजितवती नाम रूपयौवनशालिनी ।
उशीनरस्य राजर्षेः सत्यसन्धस्य धीमतः ॥ १.१०६.२२ ॥
அஜிதவதி என்ற பெயருடையவள், அழகும் இளமையும் நிறைந்தவள்; உசீநர மன்னரும் ராஜரிஷியுமான, சத்தியவாக்கும் அறிவுடையவருமான அவருடைய (மகள்).
1.106.23
दुहिता प्रथिता लोके मानुषे रूपसंपदा ।
तस्या हेतोर्महाभाग सवत्सां गां ममेप्सिताम् ॥ १.१०६.२३ ॥
மனித உலகில் அழகுச் செல்வத்தால் புகழ்பெற்ற மகள் அவள். மகாபாக்கியவானே, அவளுக்காக கன்றுடன் கூடிய அந்தப் பசுவை நான் விரும்புகிறேன்.
1.106.24
आनयस्वामरश्रेष्ठ त्वरितं पुण्यवर्धन ।
यावदस्याः पयः पीत्वा सा सखी मम मानद ॥ १.१०६.२४ ॥
அமரர்களில் சிறந்தவனே, புண்ணியத்தை வளர்ப்பவனே, விரைவில் அதைக் கொண்டுவா; என் தோழி அதன் பாலைப் பருகுவதற்காக. மதிப்பளிப்பவனே!
1.106.25
मानुषेषु भवत्वेका जरारोगविवर्जिता ।
एतन्मम महाभाग कर्तुमर्हस्यनिन्दित ॥ १.१०६.२५ ॥
மனிதர்களிடையே ஒருத்தி முதுமையும் நோயும் அற்றவளாக இருக்கட்டும். மகாபாகையே, குற்றமற்றவளே, இதை எனக்காகச் செய்தல் தகும்.
1.106.26
प्रियात्प्रियतरं ह्यस्मान्नास्ति मेऽन्यत्कथंचन ।
एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्या देव्याः प्रियचिकीर्षया ॥ १.१०६.२६ ॥
இதைவிட இனியது எனக்கு வேறு எதுவும் எக்காலத்திலும் இல்லை. அந்த தேவியின் இந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, அவளை மகிழ்விக்கும் விருப்பத்தால்...
1.106.27
पृथ्वाद्यैर्भ्रातृभिः सार्धं द्यौस्तदा तां जहार गाम् ।
तया कमलपत्राक्ष्या नियुक्तो द्यौस्तदा नृप ॥ १.१०६.२७ ॥
பிருது முதலிய சகோதரர்களுடன் கூடிய த்யௌ அப்போது அந்தப் பசுவைக் கவர்ந்தான். அரசே, தாமரைக்கண்ணியால் தூண்டப்பட்ட த்யௌ அப்போது அவ்வாறு செய்தான்.
1.106.28
ऋषेस्तस्य तपस्वीव्रं न शशाक निरीक्षितुम् ।
हृता गौः सा तदा तेन प्रपातस्तु न तर्कितः ॥ १.१०६.२८ ॥
அந்த முனிவரின் தவ விரதத்தை அவனால் காண முடியவில்லை. அப்போது அவனால் அந்தப் பசு கவரப்பட்டது; அதன் விளைவாக வரும் வீழ்ச்சியும் அவன் எண்ணிப் பார்க்கவில்லை.
1.106.29
अथाश्रमपदं प्राप्तः फलान्यादाय वारुणिः ।
न चापश्यत्स गां तत्र सवत्सां काननोत्तमे ॥ १.१०६.२९ ॥
பின்னர் வருணனின் மகன் பழங்களைச் சுமந்துகொண்டு ஆசிரமத்திற்கு வந்தான். அங்கே அந்த உயர்ந்த காட்டில் கன்றுடன் கூடிய அந்தப் பசுவை அவன் காணவில்லை.
1.106.30
ततः स मृगयामास वने तस्मिंस्तपोधनः ।
नाध्यागमच्च मृगयंस्तां गां मुनिरुदारधीः ॥ १.१०६.३० ॥
அப்போது அந்தத் தவச்செல்வன் அந்தக் காட்டில் தேடினான். உயர்ந்த மனம் படைத்த அந்த முனிவன் தேடியும் அந்தப் பசுவைக் கண்டடையவில்லை.
1.106.31
ज्ञात्वा तथाऽपनीतां तां वसुभिर्दिव्यदर्शनः ।
ययौ क्रोधवशं सद्यः शशाप च वसूंस्तदा ॥ १.१०६.३१ ॥
வசுக்கள் அந்தப் பசுவை எடுத்துச் சென்றதை அறிந்ததும், தெய்வப் பார்வை கொண்ட முனிவர் உடனே கோபத்தின் வசப்பட்டு வசுக்களைச் சபித்தார்.
1.106.32
यस्मान्मे वसवो जह्रुर्गां वै दोग्ध्रीं सुवालधिम् ।
तस्मात्सर्वे जनिष्यन्ति मानुषेषु न संशयः ॥ १.१०६.३२ ॥
வசுக்கள் என் பால் தரும், அழகிய வால் கொண்ட அந்தப் பசுவை எடுத்துச் சென்றதால், அவர்கள் அனைவரும் மனிதர்களிடையே பிறப்பார்கள் என்பதில் ஐயமில்லை.
1.106.33
एवं शशाप भगवान्वसूंस्तान्भरतर्षभ ।
वशं क्रोधस्य संप्राप्त आपवो मुनिसत्तमः ॥ १.१०६.३३ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, இவ்வாறு பகவானான அந்த முனிசிரேஷ்டர் ஆபவர், கோபத்தின் வசப்பட்டு அந்த வசுக்களைச் சபித்தார்.
1.106.34
शप्त्वा च तान्महाभागस्तपस्येव मनो दधे ।
एवं स शप्तवान्राजन्वसूनष्टौ तपोधनः ॥ १.१०६.३४ ॥
அவர்களைச் சபித்த பின், அந்த மகாபாக்கியவான் தன் மனதைத் தவத்திலேயே நிலைநிறுத்தினார். அரசே, இவ்வாறு தவச்செல்வரான அவர் அந்த எட்டு வசுக்களையும் சபித்தார்.
1.106.35
महाप्रभावो ब्रह्मर्षिर्देवान्क्रोधसमन्वितः ।
एवं शप्तास्ततस्तेन मुनिना यामुनेन वै ॥ १.१०६.३५ ॥
மிக்க வலிமை கொண்ட பிரம்மரிஷி, கோபம் நிறைந்தவராக, இவ்வாறு அந்த தேவர்கள் அந்த யாமுன முனிவரால் சபிக்கப்பட்டனர்.
1.106.36
अष्टौ समस्ता वंसवो दिवो दोषेण सत्तम ।
अथाश्रमपदं प्राप्तास्ते वै भूयो महात्मनः ॥ १.१०६.३६ ॥
சிறந்தவனே, வானுலகிலிருந்து தங்கள் குற்றத்தால் வீழ்ந்த எட்டு வசுக்களும் ஒன்றுசேர்ந்து, பின்னர் அந்த மகாத்மாவின் ஆசிரமத்தை வந்தடைந்தனர்.
1.106.37
शप्ताः स्म इति जानन्त ऋषिं तमुपचक्रमुः ।
प्रसादयन्तस्तमृषिं वसवः पार्थिवर्षभ ॥ १.१०६.३७ ॥
தாங்கள் சபிக்கப்பட்டுவிட்டோம் என்று அறிந்த வசுக்கள், அந்த முனிவரை சமாதானப்படுத்த முயன்றனர், அரசர்களில் சிறந்தவனே.
1.106.38
लेभिरे न च तस्मात्ते प्रसादमृषिसत्तमात् ।
आपवात्पुरुषव्याघ्र सर्वधर्मविशारदात् ॥ १.१०६.३८ ॥
ஆனால் எல்லாத் தர்மங்களிலும் வல்லவரான அந்த முனிவர்களில் சிறந்த ஆபவரிடமிருந்து அவர்கள் அருளைப் பெறவில்லை, நரசிங்கமே.
1.106.39
उवाच च स धर्मात्मा शप्ता यूयं धरादयः ।
अनुसंवत्सरात्सर्वे शापमोक्षमवाप्स्यथ ॥ १.१०६.३९ ॥
அந்த தர்மாத்மா கூறினார்: தரன் முதலான வசுக்களே, நீங்கள் சபிக்கப்பட்டவர்கள்; ஆண்டுதோறும் நீங்கள் அனைவரும் சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவீர்கள்.
1.106.40
अयं तु यत्कृते यूयं मया शप्ताः स वत्स्यति ।
द्यौस्तदा मानुषे लोके दीर्घकालं स्वकर्मणः ॥ १.१०६.४० ॥
ஆனால் எவனுக்காக நீங்கள் எல்லோரும் என்னால் சபிக்கப்பட்டீர்களோ, அந்த ஒருவன் தன் செயலின் விளைவால் நீண்ட காலம் மனித உலகில் வசிப்பான்.
1.106.41
नानृतं तच्चिकीर्षामि क्रुद्धो युष्मान्यदब्रुवम् ।
न प्रजास्यति चाप्येष मानुषेषु महामनाः ॥ १.१०६.४१ ॥
நான் கோபத்தில் உங்களிடம் சொன்னதை பொய்யாக்க விரும்பவில்லை; இந்த மகாமனம் கொண்டவன் மனிதர்களிடையே சந்ததியைப் பெறமாட்டான்.
1.106.42
भविष्यति च धर्मात्मा सर्वशास्त्रविशारदः ।
पितुः प्रियहिते युक्तः स्त्रीभोगान्वर्जयिष्यति ॥ १.१०६.४२ ॥
அவன் தர்மாத்மாவாகவும், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவனாகவும் இருப்பான்; தந்தையின் நலனிலும் பிரியத்திலும் ஈடுபட்டு, பெண்களின் இன்பங்களைத் துறப்பான்.
1.106.43
एवमुक्त्वा वसून्सर्वान्सजगाम महानृषिः ।
ततो मामुपजग्मुस्ते समेता वसवस्तदा ॥ १.१०६.४३ ॥
இவ்வாறு கூறி மகாமுனிவர் அனைத்து வசுக்களையும் விட்டு நீங்கினார். அப்போது அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி என்னிடம் வந்தனர்.
1.106.44
अयाचन्त च मां राजन्वरं तच्च मया कृतम् ।
जाताञ्जातान्प्रक्षिपास्मान्स्वयं गङ्गे त्वमम्भसि ॥ १.१०६.४४ ॥
அரசே, அவர்கள் எனக்கு ஒரு வரம் கேட்டனர்; நானும் அதை அளித்தேன். கங்கையே, பிறந்த ஒவ்வொருவரையும் நீயே நீரில் எறிந்துவிடு.
1.106.45
एवं तेषामहं सम्यक् शप्तानां राजसत्तम ।
मोक्षार्थं मानुषाल्लोकाद्यथावत्कृतवत्यहम् ॥ १.१०६.४५ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே, இவ்வாறு சபிக்கப்பட்ட அவர்களுக்காக, மனித உலகிலிருந்து அவர்களின் விடுதலைக்காக நான் முறைப்படி செயல்பட்டேன்.
1.106.46
अयं शापादृषेस्तस्य एक एव नृपोत्तम ।
द्यौ राजन्मानुषे लोके चिरं वत्स्यति भारत ॥ १.१०६.४६ ॥
நृபர்களில் சிறந்தவனே, முனிவரின் இந்தச் சாபத்தால் இவன் ஒருவனே — அரசே, பரத வம்சத்தவனே — மனித உலகில் நீண்ட காலம் வசிப்பான்.
1.106.47
अयं कुमारः पुत्रस्ते विवृद्धः पुनरेष्यति ।
अहं च ते भविष्यामि आह्वानोपगता नृप ॥ १.१०६.४७ ॥
இந்தக் குமாரன், உன் மகன், வளர்ந்து மீண்டும் திரும்புவான்; அரசே, நானும் அழைப்பின்பேரில் வந்து உனக்கு உரியவளாவேன்.
1.106.48
एतदाख्याय सा देवी तत्रैवान्तरधीयत ।
आदाय च कुमारं तं जगामाथ यथेप्सितम् ॥ १.१०६.४८ ॥
இதைச் சொல்லிவிட்டு அந்த தேவி அங்கேயே மறைந்தாள்; அந்தக் குமாரனை எடுத்துக்கொண்டு, தான் விரும்பிய இடத்திற்குச் சென்றாள்.
1.106.49
स तु देवव्रतो नाम गाङ्गेय इति चाभवत् ।
द्युनामा शान्तनोः पुत्रः शान्तनोरधिको गुणैः ॥ १.१०६.४९ ॥
அவர் தேவவ்ரதன் என்ற பெயருடைய கங்கையின் மகனாக ஆனார். த்யுநாமா, சாந்தனுவின் மகன், குணங்களில் சாந்தனுவை விட உயர்ந்தவராக இருந்தார்.
1.106.50
शान्तनुश्चापि शोकार्तो जगाम स्वपुरं ततः ।
तस्याहं कीर्तयिष्यामि शान्तनोरधिकान्गुणान् ॥ १.१०६.५० ॥
சாந்தனுவும் துயரால் வாடி அப்போது தன் நகருக்குத் திரும்பிச் சென்றார். அந்த சாந்தனுவின் உயர்ந்த குணங்களை இப்போது நான் கூறுவேன்.
1.106.51
महाभाग्यं च नृपतेर्भारतस्य महात्मनः ।
यस्येतिहासो द्युतिमान्महाभारतमुच्यते ॥ १.१०६.५१ ॥
மேலும் மகாத்மாவான பரத மன்னரின் பெரும் பாக்கியம் (இங்கு உள்ளது). ஒளிமிக்க அவருடைய வரலாறு மகாபாரதம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.