மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.107
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.107.1
स राजा शान्तनुर्धीमान्देवराजर्षिसत्कृतः ।
धर्मात्मा सर्वलोकेषु सत्यवागिति विश्रुतः ॥ १.१०७.१ ॥
அறிவுள்ள அந்த அரசன் சாந்தனு, தேவர்களின் அரசனாலும் ரிஷிகளாலும் மதிக்கப்பட்டவர்; தர்மாத்மாவாகவும் உலகமெங்கும் சத்தியவாதியாகவும் புகழ்பெற்றவர்.
1.107.2
शान्तनोः कीर्तयिष्यामि सर्वानेव गुणानहम् ।
दमो दानं क्षमा बुद्धिर्ह्रीर्धृतिस्तेज उत्तमम्।
नित्यान्यासन्महासत्वे शान्तनौ पुरुषर्षभे ॥ १.१०७.२ ॥
சாந்தனுவின் எல்லா குணங்களையும் நான் சொல்வேன். அடக்கம், தானம், பொறுமை, அறிவு, நாணம், திடம், உயர்ந்த தேஜஸ் ஆகியவை எப்போதும் அந்த மகாத்மாவும் நரர்களில் சிறந்தவருமான சாந்தனுவிடம் இருந்தன.
1.107.3
एवं स गुणसंपन्नो धर्मार्थकुशलो नृपः ।
आसीद्भरतवंशस्य गोप्ता सर्वजनस्य च ॥ १.१०७.३ ॥
இவ்வாறு குணங்களால் நிறைந்தவரும், தர்மத்திலும் அர்த்தத்திலும் வல்லவருமான அந்த அரசர் பரதவம்சத்தின் காவலரும் எல்லா மக்களின் பாதுகாவலரும் ஆனார்.
1.107.4
कम्बुग्रीवः पृथुव्यंसो मत्तवारणविक्रमः ।
अन्वितः परिपूर्णार्थैः सर्वैर्नृपतिलक्षणैः ॥ १.१०७.४ ॥
சங்கு போன்ற கழுத்தும், அகன்ற தோள்களும், மதயானையின் வீரமும் கொண்டவர்; அரசனுக்குரிய எல்லா அடையாளங்களாலும் நிறைந்து, நிறைவேறிய நோக்கங்களுடையவர்.
1.107.5
तस्य कीर्तिमतो वृत्तमवेक्ष्य सततं नराः ।
धर्म एव परः कामादर्थाच्चेति व्यवस्थितः ॥ १.१०७.५ ॥
புகழ்பெற்ற அவரது நடத்தையை எப்போதும் கண்ட மக்கள், காமத்தையும் அர்த்தத்தையும் விட தர்மமே உயர்ந்தது என்று உறுதி கொண்டனர்.
1.107.6
एवमासीन्महासत्वः शान्तनुर्भरतर्षभ ।
न चास्य सदृशः कश्चिद्धर्मतः पार्थिवोऽभवत् ॥ १.१०७.६ ॥
பரதர்களில் காளையே! மகாத்மா சாந்தனு இவ்வாறு இருந்தார்; தர்மத்தில் அவருக்கு நிகரான வேறு அரசன் எவனும் இருக்கவில்லை.
1.107.7
वर्तमानं हि धर्मेषु सर्वधर्मभृतां वरम् ।
तं महीपा महीपालं राजराज्येऽभ्यषेचयन् ॥ १.१०७.७ ॥
அறத்தில் நிலைபெற்றவரும், அறம் தாங்கும் அனைவரிலும் சிறந்தவருமான அவரை, மன்னர்கள் பூமியைக் காக்கும் அரசராக அரசுரிமையில் முடிசூட்டினர்.
1.107.8
वीतशोकभयाबाधाः सुखस्वप्ननिबोधनाः ।
पतिं भारतगोप्तारं समपद्यन्त भूमिपाः ॥ १.१०७.८ ॥
துயரம், பயம், துன்பம் நீங்கி, இனிய உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்த மன்னர்கள், பாரதர்களைக் காக்கும் அந்தத் தலைவரை அடைந்தனர்.
1.107.9
तेन कीर्तिमता शिष्टाः शक्रप्रतिमतेजसा ।
यज्ञदानक्रियाशीलाः समपद्यन्त भूमिपाः ॥ १.१०७.९ ॥
புகழ்பெற்றவரும் இந்திரனுக்கு ஒப்பான ஒளியுடையவருமான அவரால் நெறிப்படுத்தப்பட்ட மன்னர்கள், யாகமும் தானமும் செய்வதில் ஈடுபட்டவர்களாயினர்.
1.107.10
शान्तनुप्रमुखैर्गुप्ते लोके नृपतिभिस्तदा ।
नियमात्सर्ववर्णानां धर्मोत्तरमवर्तत ॥ १.१०७.१० ॥
அப்போது சாந்தனு முதலிய மன்னர்களால் காக்கப்பட்ட உலகில், அனைத்து வருணத்தாரிடமும் நியமத்தால் அறமே மேலோங்கி நடைபெற்றது.
1.107.11
ब्रह्म पर्यचरत्क्षत्रं विशः क्षत्रमनुव्रताः ।
ब्रह्मक्षत्रानुरक्ताश्च शूद्राः पर्यचरन्विशः ॥ १.१०७.११ ॥
பிராமணரை க்ஷத்திரியர் பணிந்தனர்; க்ஷத்திரியரைப் பின்பற்றி வைசியர் பணிந்தனர்; பிராமணர், க்ஷத்திரியர் மீது பற்றுள்ள சூத்திரர்கள் வைசியரைப் பணிந்தனர்.
1.107.12
स हास्तिनपुरे रम्ये कुरूणां पुटभेदने ।
वसन्सागरपर्यन्तामन्वशासद्वसुन्धराम् ॥ १.१०७.१२ ॥
குருக்களின் அழகிய ஹஸ்தினாபுரத்தில் வசித்தவராய், கடல் எல்லையுள்ள பூமியை அவர் ஆண்டார்.
1.107.13
स देवराजसदृशो धर्मज्ञः सत्यवागृजुः ।
दानधर्मतपोयोगाच्छ्रिया परमया युतः ॥ १.१०७.१३ ॥
அவன் தேவராஜனான இந்திரனைப் போன்றவன்; தர்மத்தை அறிந்தவன், சத்தியம் பேசுபவன், நேர்மையானவன்; தானம், தர்மம், தவம், யோகம் ஆகியவற்றால் பேரொளியுடன் திகழ்ந்தான்.
1.107.14
अरागद्वेषसंयुक्तः सोमवत्प्रियदर्शनः ।
तेजसा सूर्यकल्पोऽभूद्वायुवेगसमो जवे।
अन्तकप्रतिमः कोपे क्षमया पृथिवीसमः ॥ १.१०७.१४ ॥
அவன் ராக, த்வேஷம் அற்றவன்; சந்திரனைப் போல் இனிய தோற்றமுடையவன்; ஒளியில் சூரியனுக்கு ஒப்பானவன், வேகத்தில் வாயுவுக்கு சமமானவன்; கோபத்தில் யமனைப் போன்றவன், பொறுமையில் பூமிக்கு ஒப்பானவன்.
1.107.15
वधः पशुवराहाणां तथैव मृगपक्षिणाम् ।
शान्तनौ पृथिवीपाले नावर्तत तथा नृप ॥ १.१०७.१५ ॥
அரசே! பூமியைக் காக்கும் சாந்தனு ஆட்சியில் விலங்குகள், காட்டுப்பன்றிகள், மான்கள், பறவைகள் ஆகியவற்றின் வதம் நிகழவில்லை.
1.107.16
ब्रह्मधर्मोत्तरे राज्ये शान्तनुर्विनयात्मवान् ।
समं शशास भूतानि कामरागविवर्जितः ॥ १.१०७.१६ ॥
பிராமணர்களும் தர்மமும் உயர்ந்த அரசில், பணிவான இயல்புடைய சாந்தனு காமமும் ராகமும் இல்லாதவனாய் எல்லா உயிர்களையும் சமமாக ஆண்டான்.
1.107.17
चकोरनेत्रस्ताम्रास्यः सिंहर्षभगतिर्युवा ।
गुणैरनुपमैर्युक्तः समस्तैराभिगामिकैः।
गम्भीरः सत्वसंपन्नः पूर्णचन्द्रनिभाननः ॥ १.१०७.१७ ॥
அவன் இளைஞன்; சகோர பறவையின் கண்களும், செம்மை நிறமுகமும், சிங்கம், காளை போன்ற நடையும் உடையவன்; அரசனுக்குரிய ஒப்பற்ற எல்லா குணங்களும் நிறைந்தவன்; ஆழ்ந்தவன், மனவலிமை நிறைந்தவன், முழுநிலவு போன்ற முகமுடையவன்.
1.107.18
देवर्षिपितृयज्ञार्थमारभ्यन्त तदा क्रियाः ।
न चाधर्मेण केषांचित्प्राणिनामभवद्वधः ॥ १.१०७.१८ ॥
அப்போது தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்களுக்கான யாகச் சடங்குகள் தொடங்கப்பட்டன; அதர்மத்தால் எந்த உயிரும் வதைக்கப்படவில்லை.
1.107.19
असुखानामनाथानां तिर्यग्योनिषु वर्तताम् ।
स एव राजा सर्वेषां भूतानामभवत्पिता ॥ १.१०७.१९ ॥
துன்பமுற்றவர்களுக்கும், அனாதைகளுக்கும், விலங்கு யோனிகளில் வாழ்ந்தவர்களுக்கும் அந்த அரசனே எல்லா உயிர்களுக்கும் தந்தையானான்.
1.107.20
तस्मिन्कुरुपतिश्रेष्ठे राजराजेश्वरे सति ।
श्रिता वागभवत्सत्यं दानधर्माश्रितं मनः ॥ १.१०७.२० ॥
குருக்களின் தலைவர்களில் சிறந்தவனும் அரசர்களுக்கெல்லாம் அரசனுமான அவன் இருக்கையில், வாக்கு சத்தியத்தை அடைந்தது; மனம் தானதர்மத்தில் நிலைபெற்றது.
1.107.21
यज्ञार्थं पशवः सृष्टाः संतानार्थं च मैथुनम् ।
स समाः षोडशाष्टौ च चतस्रोऽष्टौ तथाऽपराः।
रतिमप्राप्नुवन्स्त्रीषु बभूव वनगोचरः ॥ १.१०७.२१ ॥
யாகத்திற்காகப் பசுக்கள் படைக்கப்பட்டன; சந்ததிக்காக மைதுனம். அவன் பதினாறு, எட்டு, நான்கு, எட்டு, மற்றும் பிறவாண்டுகள் பெண்களில் இன்பம் அடையாமல் வனத்தில் திரிபவனானான்.
1.107.22
तथारूपस्तथाचारस्तथावृत्तस्तथाश्रुतः ।
गाङ्गेयस्तस्य पुत्रोऽभून्नाम्ना देवव्रतो वसुः ॥ १.१०७.२२ ॥
அத்தகைய உருவும், அத்தகைய நடத்தையும், அத்தகைய ஒழுக்கமும், அத்தகைய கல்வியும் கொண்ட கங்கையின் மகன் அவனுக்குப் புதல்வனானான்; அவன் பெயர் தேவவிரதன், வசு.
1.107.23
सर्वास्त्रेषु स निष्णातः पार्थिवेष्वितरेषु च ।
महाबलो महासत्वो महावीर्यो महारथः ॥ १.१०७.२३ ॥
அவன் எல்லா ஆயுதங்களிலும் தேர்ந்தவன்; அரசர்களிடமும் மற்றவர்களிடமும் சிறந்தவன்; பெரும் வலிமையும், பெருந்துணிவும், பெரும் வீரியமும் கொண்ட மஹாரதன்.
1.107.24
स कदाचिन्मृगं विद्ध्वा गङ्गामनुसरन्नदीम् ।
भागीरथीमल्पजलां शान्तनुर्दृष्टवान्नृपः ॥ १.१०७.२४ ॥
ஒருமுறை மானை அம்பெய்து, கங்கையாகிய நதியைப் பின்தொடர்ந்தபோது, அரசன் சாந்தனு பாகீரதியை நீர் குறைந்ததாகக் கண்டான்.
1.107.25
तां दृष्ट्वा चिन्तयामास शान्तनुः पुरुषर्षभः ।
स्यन्दते किं न्वियं नाद्य सरिच्छ्रेष्ठा यथा पुरा ॥ १.१०७.२५ ॥
அதைக் கண்டு மனிதர்களில் சிறந்த சாந்தனு சிந்தித்தான்: "நதிகளில் சிறந்தவளான இவள் முன்பு போல் இன்று ஏன் பாயவில்லை?"
1.107.26
ततो निमित्तमन्विच्छन्ददर्श स महामनाः ।
कुमारं रूपसंपन्नं बृहन्तं चारुदर्शनम् ॥ १.१०७.२६ ॥
பின்னர் காரணத்தைத் தேடிய அந்த மகாமனம் கொண்டவன் அழகிய உருவம் கொண்ட, உயர்ந்த, கண்ணுக்கினிய ஓர் இளைஞனைக் கண்டான்.
1.107.27
दिव्यमस्त्रं विकुर्वाणं यथा देवं पुरन्दरम् ।
कृत्स्नां गङ्गां समावृत्य शरैस्तीक्ष्णैरवस्थितम् ॥ १.१०७.२७ ॥
அவன் தெய்வீக அஸ்திரங்களைப் பிரயோகித்துக் கொண்டிருந்தான், இந்திரனைப் போல; கூர்மையான அம்புகளால் முழு கங்கையையும் மறைத்து நின்றிருந்தான்.
1.107.28
तां शरैराचितां दृष्ट्वा नदीं गङ्गां तदन्तिके ।
अभवद्विस्मितो राजा दृष्ट्वा कर्मातिमानुषम् ॥ १.१०७.२८ ॥
அருகில் அம்புகளால் மூடப்பட்ட அந்த கங்கை நதியைக் கண்டு அரசன் வியப்புற்றான்; அந்த மனிதருக்கு அப்பாற்பட்ட செயலைக் கண்டு.
1.107.29
जातमात्रं पुरा दृष्टं तं पुत्रं शान्तनुस्तदा ।
नोपलेभे स्मृतिं धीमानभिज्ञातुं तमात्मजम् ॥ १.१०७.२९ ॥
முன்பு பிறந்த உடனேயே பார்த்த அந்த மகனை, அப்போது அறிவாளியான சாந்தனுவுக்கு அவனைத் தன் மகனென்று அறிந்துகொள்ளும் நினைவு வரவில்லை.
1.107.30
स तु तं पितरं दृष्ट्वा मोहयामास मायया ।
संमोह्य तु ततः क्षिप्रं तत्रैवान्तरधीयत ॥ १.१०७.३० ॥
அவனோ தன் தந்தையைக் கண்டு மாயையால் அவரை மயக்கினான்; மயக்கிய பின் உடனே அங்கேயே மறைந்தான்.
1.107.31
तदद्बुतं ततो दृष्ट्वा तत्र राजा स शान्तनुः ।
सङ्कमानः सुतं गङ्गामब्रवीद्दर्शयेति ह ॥ १.१०७.३१ ॥
அப்போது அந்த அற்புதத்தைக் கண்ட அரசன் சாந்தனு, கங்கையை அணுகி, "என் மகனைக் காட்டு" என்றான்.
1.107.32
दर्शयामास तं गङ्गा बिभ्रती रूपमुत्तमम् ।
गृहीत्वा दक्षिणे पाणौ तं कुमारमलङ्कृतम् ॥ १.१०७.३२ ॥
கங்கை உயர்ந்த வடிவம் கொண்டு அவனைக் காட்டினாள்; தன் வலக்கையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தக் குமாரனைப் பிடித்திருந்தாள்.
1.107.33
अलङ्कृतामाभरणैर्विरजोम्बरधारिणीम् ।
दृष्टपूर्वामपि स तां नाभ्यजानात्स शान्तनुः ॥ १.१०७.३३ ॥
ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தூய ஆடை அணிந்திருந்த அவளை, முன்பே பார்த்திருந்தும் அந்த சாந்தனு அறியவில்லை.
1.107.34
यं पुत्रमष्टमं राजंस्त्वं पुरा मय्यविन्दथाः ।
स चायं पुरुषव्याघ्र सर्वास्त्रविदनुत्तमः ॥ १.१०७.३४ ॥
அரசே, முன்பு என் வழியாக நீ பெற்ற எட்டாவது மகன் இவனே; மனிதர்களில் சிறந்தவன், அனைத்து ஆயுதங்களையும் அறிந்த ஒப்பற்றவன்.
1.107.35
गृहाणेमं महाराज मया संवर्धितं सुतम् ।
आदाय पुरुषव्याघ्र नयस्वैनं गृहं विभो ॥ १.१०७.३५ ॥
மகாராஜனே, நான் வளர்த்த இந்த மகனை ஏற்றுக்கொள். மனிதர்களில் சிறந்தவனே, வல்லமையுள்ளவனே, இவனை அழைத்துக்கொண்டு உன் இல்லத்திற்குச் செல்.
1.107.36
वेदानधिजगे साङ्गान्वसिष्ठादेष वीर्यवान् ।
कृतास्त्रः परमेष्वासो देवराजसमो युधि ॥ १.१०७.३६ ॥
இவன் வசிஷ்டரிடமிருந்து அங்கங்களுடன் வேதங்களைக் கற்றவன்; வீரியமுள்ளவன், ஆயுதப் பயிற்சி பெற்றவன், சிறந்த வில்லாளி, போரில் இந்திரனுக்கு நிகரானவன்.
1.107.37
सुराणां संमतो नित्यमसुराणां च भारत ।
उशा वेद यच्छास्त्रमयं तद्वेद सर्वशः ॥ १.१०७.३७ ॥
பாரதா! தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் எப்போதும் மதிக்கப்பட்ட உசனஸ் எந்த சாஸ்திரத்தை அறிந்திருந்தாரோ, அதை இவரும் முழுமையாக அறிவார்.
1.107.38
तथैवाङ्गिरसः पुत्रः सुरसुरनमस्कृतः ।
यद्वेद शास्त्रं तच्चापि कृत्स्नमस्मिन्प्रतिष्ठितम् ॥ १.१०७.३८ ॥
அதேபோல் அங்கிரஸின் மகன், தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் வணங்கப்பட்டவன், எந்த சாஸ்திரத்தை அறிந்தானோ, அந்த முழு சாஸ்திரமும் இவரில் நிலைபெற்றுள்ளது.
1.107.39
तव पुत्रे महाबाहौ साङ्गोपाङ्गं महात्मनि ।
ऋषिः परैरनाधृष्यो जामदग्न्यः प्रतापवान् ॥ १.१०७.३९ ॥
உமது மகாபாகு புதல்வனிடம், அங்கங்கள் உபாங்கங்களுடன், பிறரால் வெல்ல முடியாத, பெரும் பராக்கிரமமுள்ள ஜமதக்னியின் மகன் முனிவர் (அதை அறிந்துள்ளார்).
1.107.40
यदस्त्रं वेद राभश्च तदेतस्मिन्प्रतिष्ठितम् ।
महेष्वासमिमं राजन्राजधर्मार्थकोविदम् ॥ १.१०७.४० ॥
ராமன் அறிந்துள்ள அஸ்திர வித்தை இவரில் நிலைபெற்றுள்ளது. அரசே! இந்த மாபெரும் வில்லாளி அரசதர்மத்தையும் அர்த்தத்தையும் அறிந்தவர்.
1.107.41
मया दत्तं निजं पुत्रं वीरं वीर गृहं नय ।
इत्युक्त्वा सा महाभागा तत्रैवान्तरधीयत।
तयैवं समनुज्ञातः पुत्रमादाय शान्तनुः ॥ १.१०७.४१ ॥
நான் கொடுத்த எனது மகனாகிய இந்த வீரனை, வீரனே, வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல். இவ்வாறு கூறிவிட்டு அந்த மகாபாக்கியவதி அங்கேயே மறைந்தாள். அவளது அனுமதியுடன் சாந்தனு மகனை அழைத்துக்கொண்டு ...
1.107.42
भ्राजमानं यथाऽदित्यमाययौ स्वपुरं प्रति ।
पौरवस्तु पुरीं गत्वा पुरन्दरपुरोपमाम् ॥ १.१०७.४२ ॥
சூரியனைப் போல் ஒளிரும் அவனுடன் அவர் தம் நகருக்குத் திரும்பினார். பௌரவ அரசர் இந்திரனின் நகருக்கு ஒப்பான நகரத்தை அடைந்து ...
1.107.43
सर्वकामसमृद्धार्थं मेने सोत्मानमात्मना ।
पौरवेषु ततः पुत्रं राज्यार्थमभयप्रदम् ॥ १.१०७.४३ ॥
எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறியதாக அவன் தன்னை உணர்ந்தான். பின்னர் பௌரவ வம்சத்தில் அரசுக்காக அபயம் அளிக்கும் ஒரு மகன் (பிறந்தான்).
1.107.44
गुणवन्तं महात्मानं यौवराज्येऽभ्यषेचयत् ।
पौरवाञ्शान्तनोः पुत्रः पितरं च महायशाः ॥ १.१०७.४४ ॥
நற்குணமும் பெருமனமும் கொண்ட அந்த மகனை அவன் இளவரசுப் பதவியில் அபிஷேகம் செய்தான். சாந்தனுவின் மகனாகிய மகா புகழுடையவன், பௌரவர்களுக்கும் தந்தைக்கும் (அன்பானான்).
1.107.45
राष्ट्रं च रञ्जयामास वृत्तेन भरतर्षभ ।
स तथा सह पुत्रेण रममाणो महीपतिः ॥ १.१०७.४५ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அவன் தன் நடத்தையால் நாட்டை மகிழ்வித்தான். இவ்வாறு மகனுடன் மகிழ்ந்த அந்த மன்னன் (ஆட்சி செய்தான்).
1.107.46
वर्तयामास वर्षाणि चत्वार्यमितविक्रमः ।
स कदाचिद्वनं यातो यमुनामभितो नदीम् ॥ १.१०७.४६ ॥
அளவற்ற வீரியமுடைய அவன் நான்கு ஆண்டுகள் கழித்தான். ஒருமுறை அவன் காட்டுக்குச் சென்றான், யமுனை நதியின் அருகில்.
1.107.47
महीपतिरनिर्देश्यमाजिघ्रद्गन्धमुत्तमम् ।
तस्य प्रभवमन्विच्छन्विचचार समन्ततः ॥ १.१०७.४७ ॥
அந்த மன்னன் விவரிக்க முடியாத உயர்ந்த வாசனையை நுகர்ந்தான். அதன் மூலத்தைத் தேடி அவன் நாலாபுறமும் அலைந்தான்.
1.107.48
स ददर्श तदा कन्यां दाशानां देवरूपिणीम् ।
तामपृच्छत्स दृष्ट्वैव कन्यामसितलोचनाम् ॥ १.१०७.४८ ॥
அப்போது அவன் தாசர்களின் தேவரூபமான ஒரு கன்னிகையைக் கண்டான். கருங்கண்களுடைய அந்த கன்னிகையைக் கண்டதும் அவன் அவளிடம் கேட்டான்.
1.107.49
कस्य त्वमसि का चासि किं च भीरु चिकीर्षसि ।
साऽब्रवीद्दाशकन्याऽस्मि धर्मार्थं वाहये तरिम् ॥ १.१०७.४९ ॥
நீ யாருடையவள், யார்? பயந்த பெண்ணே, நீ எதைச் செய்ய விரும்புகிறாய்? அவள் சொன்னாள்: 'நான் படகோட்டியின் மகள்; தர்மத்தின் பொருட்டு படகு ஓட்டுகிறேன்.'
1.107.50
पितुर्नियोगाद्भद्रं ते दाशराज्ञो महात्मनः ।
रूपमाधुर्यगन्धैस्तां संयुक्तां देवरूपिणीम् ॥ १.१०७.५० ॥
தந்தையின் கட்டளையால் உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும் — மகாத்மாவான படகோட்டி மன்னனின் மகள். அழகின் இனிமையும் நறுமணமும் கொண்ட, தெய்வ உருவம் பெற்ற அவள்.
1.107.51
समीक्ष्य राजा दाशेयीं कामयामास शान्तनुः ।
स गत्वा पितरं तस्या वरयामास तां तदा ॥ १.१०७.५१ ॥
அந்த படகோட்டியின் மகளைக் கண்டு அரசன் சாந்தனு ஆசைப்பட்டான். அவன் அவளுடைய தந்தையிடம் சென்று அப்போது அவளைத் திருமணம் கேட்டான்.
1.107.52
पर्यपृच्छत्ततस्तस्याः पितरं सोत्मकारणात् ।
स च तं प्रत्युवाचेदं दाशराजो महीपतिम् ॥ १.१०७.५२ ॥
பின்னர் ஆர்வத்தால் அரசன் அவளுடைய தந்தையைக் கேட்டான். படகோட்டி மன்னன் அந்த பூபதியிடம் இவ்வாறு பதிலளித்தான்.
1.107.53
जातमात्रैव मे देया वराय वरवर्णिनी ।
हृदि कामस्तु मे कश्चित्तं निबोध जनेश्वर ॥ १.१०७.५३ ॥
பிறந்தவுடனேயே என் மகள், சிறந்த நிறமுடையவள், மணமகனுக்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் என் மனதில் ஒரு ஆசை உள்ளது — ஓ மனிதர்களின் தலைவனே, அதைக் கேள்.
1.107.54
यदीमां धर्मपत्नीं त्वं मत्तः प्रार्थयसेऽनघ ।
सत्यवागसि सत्येन समयं कुरु मे ततः ॥ १.१०७.५४ ॥
நீ என்னிடமிருந்து இவளை தர்மபத்தினியாக கேட்கிறாயானால், ஓ குற்றமற்றவனே, நீ சத்தியம் பேசுபவன்; உண்மையின்படி எனக்கு ஒரு வாக்குறுதி செய்.
1.107.55
समयेन प्रदद्यां ते कन्यामहमिमां नृप ।
न हि मे त्वत्समः कश्चिद्वरो जातु भविष्यति ॥ १.१०७.५५ ॥
அரசே, ஒரு நிபந்தனையின் பேரில் இந்தக் கன்னியை உனக்குத் தருவேன். உனக்கு இணையான வரன் எனக்கு ஒருபோதும் இருக்கப்போவதில்லை.
1.107.56
श्रुत्वा तव वरं दाश व्यवस्येयमहं तव ।
दातव्यं चेत्प्रदास्यामि न त्वदेयं कथंचन ॥ १.१०७.५६ ॥
தாசனே, உன் வரத்தைக் கேட்டு நான் முடிவு செய்வேன். கொடுக்கத் தகுந்ததாக இருந்தால் கொடுப்பேன்; உன்னிடம் கொடுக்கக் கூடாததை எந்த வகையிலும் கொடுக்க மாட்டேன்.
1.107.57
अस्यां जायेत यः पुत्रः स राजा पृथिवीपते ।
त्वदूर्ध्वमभिषेक्तव्यो नान्यः कश्चन पार्थिव ॥ १.१०७.५७ ॥
இவளிடம் பிறக்கும் மகனே, பூமியின் தலைவனே, அரசனாவான்; உனக்குப் பின் அவனே முடிசூட்டப்படுவான், வேறு எவனும் அல்ல, அரசே.
1.107.58
नाकामयत तं दातुं वरं दाशाय शान्तनुः ।
शरीरजेन तीव्रेण दह्यमानोऽपि भारत ॥ १.१०७.५८ ॥
சாந்தனு தாசனுக்கு அந்த வரத்தைக் கொடுக்க விரும்பவில்லை; ஓ பாரதா, அவன் தன் உடலிலிருந்து எழுந்த கடுமையான வேதனையால் எரிந்துகொண்டிருந்தபோதும்.
1.107.59
स चिन्तयन्नेव तदा दाशकन्यां महीपतिः ।
प्रत्ययाद्धास्तिनपुरं कामोपहतचेतनः ॥ १.१०७.५९ ॥
அப்போது அந்த மன்னன் தாசனின் மகளையே எண்ணிக்கொண்டு, காமத்தால் மனம் சிதைந்தவனாக, பற்றுதலால் ஹஸ்தினாபுரத்திற்குத் திரும்பினான்.
1.107.60
ततः कदाचिच्छोचन्तं शान्तनुं ध्यानमास्थितम् ।
पुत्रो देवव्रतोऽभ्येत्य पितरं वाक्यमब्रवीत् ॥ १.१०७.६० ॥
பின்பு ஒருமுறை சாந்தனு வருந்திக்கொண்டு தியானத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, அவனுடைய மகன் தேவவிரதன் அருகில் வந்து தந்தையிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
1.107.61
सर्वतो भवतः क्षेमं विधेयाः सर्वपार्थिवाः ।
तत्किमर्थमिहाभीक्ष्णं परिशोचसि दुःखितः ॥ १.१०७.६१ ॥
எங்கும் உங்கள் நலம் உள்ளது; எல்லா அரசர்களும் உங்களுக்குக் கீழ்ப்பட்டவர்கள். அப்படியிருக்க, துயருற்று இங்கே எதற்காக இடைவிடாமல் துக்கப்படுகிறீர்கள்?
1.107.62
ध्यायन्निव च मां राजन्नाभिभाषसि किंचन ।
न चाश्वेन विनिर्यासि विवर्णो हरिणः कृशः ॥ १.१०७.६२ ॥
அரசே, நீங்கள் தியானத்தில் ஆழ்ந்தவர் போல் இருக்கிறீர்கள்; என்னோடு எதுவும் பேசுவதில்லை, குதிரையில் வெளியே செல்வதுமில்லை; நிறம் மங்கி மெலிந்து போயிருக்கிறீர்கள்.
1.107.63
व्याधिमिच्छामि ते ज्ञातुं प्रतिकुर्यां हि तत्र वै ।
स तं काममवाच्यं वै दाशकन्यां प्रतीदृशम् ॥ १.१०७.६३ ॥
உங்கள் நோயை அறிய விரும்புகிறேன்; அதற்குப் பரிகாரமும் செய்வேன். ஆனால் அந்த விருப்பம்—படகோட்டியின் மகள் மீதான அத்தகைய விருப்பம்—சொல்லத்தக்கதல்ல.
1.107.64
विवर्तुं नाशकत्तस्मै पिता पुत्रस्य शान्तनुः ।
एवमुक्तः स पुत्रेण शान्तनुः प्रत्यभाषत ॥ १.१०७.६४ ॥
தந்தை சாந்தனுவால் மகனுக்கு முன் (தம் மனத்தை) மறைக்க இயலவில்லை. மகன் இவ்வாறு கேட்டதும் சாந்தனு பதிலளித்தார்.
1.107.65
असंशयं ध्यानपरो यथा वत्स तथा शृणु ।
अपत्यं नस्त्वमेवैकः कुले महति भारत ॥ १.१०७.६५ ॥
சந்தேகமில்லை, நான் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறேன். அன்பு மகனே, கேள்—இந்தப் பெரிய குலத்தில் நம் ஒரே சந்ததி நீயே, ஓ பாரதா.
1.107.66
शस्त्रनित्यश्च सततं पौरुषे पर्यवस्थितः ।
अनित्यतां च लोकानामनुशोचामि पुत्रक ॥ १.१०७.६६ ॥
நீ எப்போதும் படைக்கலப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கிறாய்; எப்போதும் ஆண்மையான முயற்சியில் உறுதியாய் நிற்கிறாய். அன்பு மகனே, உலகங்களின் நிலையாமையைக் குறித்து நான் துக்கிக்கிறேன்.
1.107.67
कथंचित्तव गाङ्गेय विपत्तौ नास्ति नः कुलम् ।
असंशयं त्वमेवैकः शतादपि वरः सुतः ॥ १.१०७.६७ ॥
கங்கையின் மகனே, எத்தகைய இடர் வந்தாலும் உன்னால் எங்கள் குலம் அழியாது. ஐயமின்றி நீ ஒருவனே நூறு மகன்களைவிடச் சிறந்தவன்.
1.107.68
न चाप्यहं वृथा भूयो दारान्कर्तुमिहोत्सहे ।
संतानस्याविनाशाय कामये भद्रमस्तु ते ॥ १.१०७.६८ ॥
வீணாக மீண்டும் மனைவியரை ஏற்க நான் முயலமாட்டேன். வம்சம் அழியாதிருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்.
1.107.69
अनपत्यतैकपुत्रत्वमित्याहुर्धर्मवादिनः ।
चक्षुरेकं च पुत्रश्च अस्ति नास्ति च भारत।
चक्षुर्नाशे तनोर्नाशः पुत्रनाशे कुलक्षयः ॥ १.१०७.६९ ॥
தர்மம் பேசுவோர் ஒரு மகனே இருப்பது மக்கட்பேறற்றதாகும் என்கின்றனர். பாரதனே, ஒரு கண்ணும் ஒரு மகனும் இருப்பதும் இல்லாததுமாக இருக்கும். கண் அழிந்தால் உடல் அழியும்; மகன் அழிந்தால் குலம் அழியும்.
1.107.70
अग्निहोत्रं त्रयी विद्या यज्ञाश्च सहदक्षिणाः ।
सर्वाण्येतान्यपत्यस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम् ॥ १.१०७.७० ॥
அக்னிஹோத்ரம், மூவேதக் கல்வி, தக்ஷிணையுடன் கூடிய யாகங்கள் ஆகிய இவையனைத்தும் மக்கட்பேற்றின் பதினாறில் ஒரு பங்குக்கும் ஒவ்வாது.
1.107.71
एवमेतन्मनुष्येषु तच्च सर्वं प्रजास्विति ।
यदपत्यं महाप्राज्ञ तत्र मे नास्ति संशयः ॥ १.१०७.७१ ॥
மனிதர்களிடையே இது இவ்வாறுதான்; உயிரினங்கள் அனைத்திலும் அதுவே உண்மை. மகா ஞானியே, எந்த மக்கட்பேறு உண்டோ அதில் எனக்கு ஐயம் இல்லை.
1.107.72
अपत्येनानृणो लोके पितॄणां नास्ति संशयः ।
एषा त्रयी पुराणानां देवतानां च शाश्वती ॥ १.१०७.७२ ॥
மக்கட்பேற்றால் மனிதன் இவ்வுலகில் பிதிரர்களின் கடனிலிருந்து விடுபடுகிறான்; இதில் ஐயமில்லை. இதுவே பழையோரும் தேவர்களும் கொண்ட நித்தியமான மூவேதக் கொள்கை.
1.107.73
अपत्यं कर्म विद्या च त्रीणि ज्योतींषि भारत ॥ १.१०७.७३ ॥
பாரதா, மக்கட்பேறு, கர்மம், வித்தை — இவை மூன்று ஒளிகள்.
1.107.74
त्वं च शूरः सदाऽमर्षी शस्त्रनित्यश्च भारत ।
नान्यत्र युद्धात्तस्मात्ते निधनं विद्यते क्वचित् ॥ १.१०७.७४ ॥
நீ வீரன், எப்போதும் சினமுடையவன், ஆயுதங்களில் நிலைத்தவன், பாரதா. ஆகையால் போரைத் தவிர வேறெங்கும் உனக்கு மரணம் இல்லை.
1.107.75
सोऽस्मि संशयमापन्नस्त्वयि शान्ते कथं भवेत् ।
इति ते कारणं तात दुःखस्योक्तमशेषतः ॥ १.१०७.७५ ॥
நீ அமைதியடைந்த பின் இது எப்படி ஆகும் என்று நான் சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்தேன். அன்பு மகனே, உன் துக்கத்தின் காரணம் முழுவதுமாகக் கூறப்பட்டது.
1.107.76
ततस्तत्कारणं राज्ञो ज्ञात्वा सर्वमशेषतः ।
देवव्रतो महाबुद्धिः प्रज्ञया चान्वचिन्तयत् ॥ १.१०७.७६ ॥
பின்னர் அரசனின் அந்தக் காரணத்தை முழுவதுமாக அறிந்து, மிகு அறிவுடைய தேவவிரதர் தம் ஞானத்தால் சிந்தித்தார்.
1.107.77
अपत्यफलसंयुक्तमेतच्छ्रुत्वा पितुर्वचः ।
सूतं भूयोऽपि संतप्त आह्वयामास वै पितुः ॥ १.१०७.७७ ॥
மக்கட்பேற்றின் பலனோடு கூடிய தந்தையின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மனம் வருந்திய அவர் மீண்டும் தந்தையின் தேரோட்டியை அழைத்தார்.
1.107.78
सूतस्तु कुरुमुख्यस्य उपयातस्तदाज्ञया ।
तमुवाच महाप्राज्ञो भीष्मो वै सारथिं पितुः ॥ १.१०७.७८ ॥
அப்போது குருக்களின் தலைவரின் ஆணைப்படி அந்தத் தேரோட்டி வந்தான். மகாப்ராஜ்ஞரான பீஷ்மர் தந்தையின் அந்தத் தேரோட்டியிடம் கூறினார்.
1.107.79
त्वं सारथे पितुर्मह्यं सखासि रथधूर्गतः ।
अपि जानासि यदि वै कस्यां भावो नृपस्य तु ॥ १.१०७.७९ ॥
தேரோட்டியே, நீ என் தந்தையின் நண்பன்; தேர்ச்சுமையை நீண்ட காலம் சுமந்தவன். அரசரின் மனம் எவளிடம் சென்றிருக்கிறது என்று நீ அறிந்தால் சொல்.
1.107.80
तदाचक्ष्व भवान्पृष्टः करिष्ये न तदन्यथा ।
दाशकन्या कुरुश्रेष्ठ तत्र भावः पितुर्गतः ॥ १.१०७.८० ॥
நீ கேட்டபடியே அதைச் சொல்; அதை மாற்றிச் செய்ய மாட்டேன். குருச்ரேஷ்டனே, மீனவப் பெண்ணிடம் தந்தையின் மனம் சென்றுவிட்டது.
1.107.81
वृतः स नरदेवेन तदा वचनमब्रवीत् ।
योऽस्यां पुमान्भवेज्जातः स राजा त्वदनन्तरम् ॥ १.१०७.८१ ॥
அரசனால் அப்போது வேண்டப்பட்ட அவன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்: "அவளிடம் பிறக்கும் மகனே உனக்குப் பின் அரசனாவான்."
1.107.82
नाकामयत तं दातुं पिता तव वरं तदा ।
स चापि निश्चयस्तस्य न च दद्यां ततोऽन्यथा ॥ १.१०७.८२ ॥
உன் தந்தை அப்போது அந்த வரத்தை அவனுக்குக் கொடுக்க விரும்பவில்லை. அவனுடைய உறுதியும் இதுவே: "வேறுவிதமாக நான் கொடுக்க மாட்டேன்."
1.107.83
एतत्ते कथितं वीर कुरुष्व यदनन्तरम् ।
ततः स पितुराज्ञाय मतं सम्यगवेक्ष्य च।
ज्ञात्वा च मानसं पुत्रः प्रययौ यमुनां प्रति ॥ १.१०७.८३ ॥
வீரனே, இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; இனி என்ன செய்ய வேண்டுமோ செய். பின்னர் மகன் தந்தையின் கருத்தைத் தெளிவாக அறிந்து, அவர் மனத்தையும் உணர்ந்து யமுனையை நோக்கிச் சென்றான்.
1.107.84
क्षत्रियैः सह धर्मात्मा पुराणैर्धर्मचारिभिः ।
उच्चैश्श्रवसमागम्य कन्यां वव्रे पितुः स्वयम् ॥ १.१०७.८४ ॥
அறம் நிறைந்த அவன் பழமையான அறம்சார் க்ஷத்திரியர்களுடன் வந்து, தானே தந்தைக்காக அந்த கன்னிகையை வேண்டிக்கொண்டான்.
1.107.85
तं दाशः प्रतिजग्राह विधिवत्प्रतिपूज्य च ।
अब्रवीच्चैनमासीनं राजसंसदि भारत ॥ १.१०७.८५ ॥
படகோட்டி அவரை முறைப்படி ஏற்று மரியாதை செய்தான்; அரசவையில் அமர்ந்திருந்த அவரிடம், பாரதனே, அவன் பேசினான்.
1.107.86
राज्यशुल्का प्रदातव्या कन्येयं याचतां वर ।
अपत्यं यद्भवेदस्याः स राजाऽस्तु पितुः परम् ॥ १.१०७.८६ ॥
சிறந்தவரே, இந்தக் கன்னியை அரசாட்சியையே கட்டணமாகக் கொடுக்க வேண்டும்; அவளுக்குப் பிறக்கும் மகன் தந்தைக்குப் பின் அரசனாகட்டும்.
1.107.87
त्वमेवात्र महाबाहो शान्तनोर्वंशवर्धनः ।
पुत्रः शस्त्रभृतां श्रेष्ठः किं नु वक्ष्यामि ते वचः ॥ १.१०७.८७ ॥
மகாபாகுவே, இங்கே நீயே சாந்தனுவின் வம்சத்தை வளர்ப்பவன், ஆயுதம் ஏந்தியோரில் சிறந்த மகன்; உன்னிடம் இனி என்ன சொல்வது?
1.107.88
कुमारिकायाः शुल्कार्थं किंचिद्वक्ष्यामि भारत ।
कोहि संबन्धखं श्लाघ्यमीप्सितं यौनमीदृशम्।
अतिक्रामन्न तप्येत साक्षादपि शतक्रतुः ॥ १.१०७.८८ ॥
பாரதனே, கன்னியின் கட்டணம் பற்றி சிலவற்றைச் சொல்வேன்: இத்தகைய புகழ்வாய்ந்த, விரும்பத்தக்க மணஉறவை மீறினால் யார்தான், இந்திரனே ஆயினும், வருந்தாமல் இருப்பான்?
1.107.89
अपत्यं चैतदार्यस्य यो युष्माकं समो गुणैः ।
यस्य शुक्रात्सत्यवती संभूता वरवर्णिनी ॥ १.१०७.८९ ॥
இந்தப் புதல்வன் உங்களுக்கு நிகரான குணங்கள் கொண்ட அந்த ஆரியனுடையவன்; அவனுடைய வீர்யத்திலிருந்து அழகிய நிறமுடைய சத்யவதி பிறந்தாள்.
1.107.90
तेन मे बहुशस्तात पिता ते परिकीर्तितः ।
अर्हः सत्यवतीं वोढुं धर्मज्ञः स नराधिपः ॥ १.१०७.९० ॥
அன்பனே, அவரைக் கொண்டு நான் உன் தந்தையைப் பலமுறை புகழ்ந்திருக்கிறேன்; அந்த தர்மஞ்ஞ மன்னர் சத்யவதியை மணக்கத் தகுதியுடையவர்.
1.107.91
इयं सत्यवती देवी पितरं तेऽब्रवीत्तथा ।
अर्थितश्चापिराजर्षिः प्रत्याख्यातः पुरा मया ॥ १.१०७.९१ ॥
தேவி சத்தியவதி உன் தந்தையிடம் இவ்வாறு கூறினாள். அரசரிஷி முன்பு என்னிடம் கேட்டபோது நான் மறுத்துவிட்டேன்.
1.107.92
कन्यापितृत्वात्किंचित्तु वक्ष्यामि त्वां नराधिप ।
बलवत्सपत्नतामत्र दोषं पश्यामि केवलम् ॥ १.१०७.९२ ॥
மனிதர்களின் தலைவனே, மகளின் தந்தை என்ற நிலையில் உன்னிடம் சிறிது கூறுவேன். இங்கு நான் வலிமையான போட்டியாளரின் ஒரே குற்றத்தைக் காண்கிறேன்.
1.107.93
भूयांसं त्वयि पश्यामि तद्दोषमपराजित ।
यस्य हि त्वं सपत्नः स्या गन्धर्वस्यासुरस्य वा ॥ १.१०७.९३ ॥
வெல்லப்படாதவனே, உன்னிடம் அந்தக் குற்றத்தை இன்னும் பெரிதாகக் காண்கிறேன். ஏனெனில் நீ கந்தர்வனுக்கோ அசுரனுக்கோ போட்டியாளனாக இருக்க நேரிடும்.
1.107.94
न स जातु चिरं जीवेत्त्वयि क्रुद्धे परन्तप ।
एतावानत्र दोषो हि नान्यः कश्चन पार्थिव ॥ १.१०७.९४ ॥
பகைவரை வாட்டுபவனே, நீ கோபம் கொண்டால் அவன் நீண்ட காலம் வாழமாட்டான். அரசே, இங்கு குற்றம் இவ்வளவுதான்; வேறு எந்தக் குற்றமும் இல்லை.
1.107.95
एतज्जानीहि भद्रं ते दानादाने परन्तप ॥ १.१०७.९५ ॥
பகைவரை வாட்டுபவனே, இதை அறிந்து கொள், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும் — இதுவே கொடுத்தலும் பெறுதலும் ஆகும்.
1.107.96
एवमुक्तस्तु गाङ्गेयस्तद्युक्तं प्रत्यभाषत ।
शृण्वतां भूमिपालानां पितुरर्थाय भारत ॥ १.१०७.९६ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, கங்கையின் மகன் பொருத்தமானதைப் பதிலாகக் கூறினான் — அரசர்கள் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, பாரதனே, தந்தையின் நலத்திற்காக.
1.107.97
इदं वचनमाधत्स्व नास्ति वक्तास्य मत्समः ।
अन्यो जातो न जनिता न च कश्चन संप्रति ॥ १.१०७.९७ ॥
இதை கேள் — இந்த விஷயத்தில் என்னைப் போன்ற பேசுபவர் இல்லை; இப்போது என்னைப் போன்ற பிறந்தவனோ பெற்றவனோ யாரும் இல்லை.
1.107.98
एवमेतत्करिष्यामि यथा त्वमनुभाषसे ।
योऽस्यां जनिष्यते पुत्रः स नो राजा भविष्यति ॥ १.१०७.९८ ॥
நீ சொல்வது போலவே இதைச் செய்வேன்; இவளிடம் பிறக்கும் மகன் நமக்கு அரசனாவான்.
1.107.99
इत्युक्तः पुनरेव स्म तं दाशः प्रत्यभाषत ।
चिकीर्षुर्दुष्करं कर्म राज्यार्थे भरतर्षभ ॥ १.१०७.९९ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது தாசன் மீண்டும் அவருக்குப் பதிலளித்தான் — அரசுக்காக ஒரு கடினமான செயலைச் செய்ய விரும்பி, பரதர்களில் காளையே.
1.107.100
त्वमेव नाथः संप्राप्तः शान्तनोरमितद्युते ।
कन्यायाश्चैव धर्मात्मन्प्रभुर्दानाय चेश्वरः ॥ १.१०७.१०० ॥
அளவற்ற ஒளியுடைய சாந்தனுவின் மகனே, நீயே இங்கு நாதனாக வந்திருக்கிறாய்; தருமாத்மாவே, இந்தக் கன்னியைக் கொடுக்கும் ஆளுமையும் அதிகாரமும் உன்னிடமே உள்ளது.
1.107.101
इदं तु वचनं सौम्य कार्यं चैव निबोध मे ।
कौमारिकाणां शीलेन वक्ष्याम्यहमरिन्दम ॥ १.१०७.१०१ ॥
ஓ சௌம்யா, ஆனால் என் இந்த வார்த்தையைக் கேள், அதைச் செய்ய வேண்டும் — கன்னிப்பெண்களின் இயல்பின்படி நான் சொல்வேன், எதிரிகளை அடக்குபவனே.
1.107.102
यत्त्वया सत्यवत्यर्थे सत्यधर्मपरायण ।
राजमध्ये प्रतिज्ञातमनुरूपं तवैव तत् ॥ १.१०७.१०२ ॥
சத்தியவதிக்காக அரசர்களின் நடுவே நீ செய்த சபதம் — அது உனக்கே ஏற்றது, சத்தியதர்மத்தில் நிலைத்தவனே.
1.107.103
नान्यथा तन्महाबाहो संशयोऽत्र न कश्चन ।
तवापत्यं भवेद्यत्तु तत्र नः संशयो महान् ॥ १.१०७.१०३ ॥
ஓ பெரும்புயவீரனே, இதில் எந்த ஐயமும் இல்லை; அது வேறுவிதமாக இருக்காது. ஆனால் உனக்கு மக்கள் பிறந்தால், அதில் எங்களுக்குப் பெரும் ஐயம் உண்டு.
1.107.104
तस्यैतन्मतमाज्ञाय सत्यधर्मपरायणः ।
प्रत्यजानात्तदा राजन्पितुः प्रियचिकीर्षया ॥ १.१०७.१०४ ॥
அவனுடைய இந்தக் கருத்தை அறிந்த, உண்மையிலும் அறத்திலும் நிலைத்த அவன், ஓ அரசே, தந்தையை மகிழ்விக்கும் விருப்பத்தால் அப்போது சபதம் செய்தான்.
1.107.105
उच्चैश्श्रवः समाधत्स्व प्रतिज्ञां जनसंसदि ।
ऋषयो वाथ वा देवा भूतान्यन्तर्हितानि च ॥ १.१०७.१०५ ॥
ஓ உச்சைஶ்ரவா, மக்கள் சபையில் இந்தச் சபதத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள். முனிவர்களோ, தேவர்களோ, அல்லது மறைந்திருக்கும் உயிரினங்களோ—
1.107.106
यानि यानीह शृण्वन्तु नास्ति वक्तास्य मत्समः ।
दाशराज निबोधेदं वचनं मे नृपोत्तम ॥ १.१०७.१०६ ॥
இங்கு கேட்கும் அனைவரும் கேட்கட்டும்; இதைச் சொல்பவன் என்னைப் போன்றவன் எவனும் இல்லை. ஓ தாசராஜனே, ஓ நரபதிகளில் சிறந்தவனே, என் சொற்களைக் கேள்.
1.107.107
शृण्वतां भूमिपालानां यद्ब्रवीमि पितुः कृते ।
राज्यं तावत्पूर्वमेव मया त्यक्तं नराधिपाः ॥ १.१०७.१०७ ॥
கேட்கும் அரசர்களே, என் தந்தைக்காக நான் சொல்வது இதுவே—அரசை நான் முன்பே துறந்துவிட்டேன். ஓ நராதிபர்களே.
1.107.108
अपत्यहेतोरपि च करिष्येऽद्य विनिश्चयम् ।
अद्यप्रभृति मे दाश ब्रह्मचर्यं भविष्यति ॥ १.१०७.१०८ ॥
சந்ததிக்காகவும் நான் இப்போது உறுதியான முடிவை எடுப்பேன். ஓ தாசனே, இன்று முதல் என் பிரம்மச்சரியமே இருக்கும்.
1.107.109
अपुत्रस्यापि मे लोका भविष्यन्त्यक्षया दिवि ।
न हि जन्मप्रभृत्युक्तं मया किंचिदिहानृतम् ॥ १.१०७.१०९ ॥
எனக்கு மகன் இல்லாவிட்டாலும் வானுலகில் என் உலகங்கள் அழியாதவையாக இருக்கும். பிறந்தது முதல் நான் இங்கே எதையும் பொய்யாகச் சொன்னதில்லை.
1.107.110
यावत्प्राणा ध्रियन्ते वै मम देहं समाश्रिताः ।
तावन्न जनयिष्यामि पित्रे कन्यां प्रयच्छ मे ॥ १.१०७.११० ॥
என் உடலில் உயிர்கள் நிலைத்திருக்கும் வரை நான் குழந்தை பெறமாட்டேன். தந்தைக்காக எனக்கு ஒரு கன்னியைக் கொடு.
1.107.111
परित्यजाम्यहं राज्यं मैथुनं चापि सर्वशः ।
ऊर्ध्वरेता भविष्यामि दाश सत्यं ब्रवीमि ते ॥ १.१०७.१११ ॥
அரசையும் முழுமையாக மைதுனத்தையும் நான் துறக்கிறேன். தாசனே, ஊர்த்வரேதஸ் ஆவேன். இதுவே உண்மை என்று உனக்குச் சொல்கிறேன்.
1.107.112
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा संप्रहृष्टतनूरुहः ।
ददानीत्येव तं दाशो धर्मात्मा प्रत्यभाषत ॥ १.१०७.११२ ॥
அவனுடைய அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, மகிழ்ச்சியால் மயிர் சிலிர்த்த தாசன், தர்மாத்மா, "கொடுக்கிறேன்" என்று அவனுக்குப் பதிலளித்தான்.
1.107.113
ततोन्तरिक्षेऽप्सरसो देवाः सर्षिगणास्तदा ।
तद्दृष्टा दुष्करं कर्म प्रशशंसुश्च पार्थिवाः ॥ १.१०७.११३ ॥
அப்போது ஆகாயத்தில் அப்சரஸ்களும், தேவர்களும், ரிஷிக் கூட்டங்களும், அந்தக் கடினமான செயலைக் கண்டு, அரசர்களும் புகழ்ந்தனர்.
1.107.114
अभ्यवर्षन्त कुसुमैर्भीष्मोऽयमिति चाब्रुवन् ।
ततः स पितुरर्थाय तामुवाच यशस्विनीम् ॥ १.१०७.११४ ॥
மலர்களைப் பொழிந்து, "இவன் பீஷ்மன்" என்று அவர்கள் கூறினர். பிறகு தந்தைக்காக அவன் அந்தப் புகழ்பெற்றவளிடம் பேசினான்.
1.107.115
अधिरोह रथं मातर्गच्छावः स्वगृहानिति ।
एवमुक्त्वा तु भीष्मस्तां रथमारोप्य भामिनीं ॥ १.१०७.११५ ॥
"அம்மா, தேரில் ஏறுங்கள், நம் வீட்டிற்குச் செல்வோம்" என்று சொல்லி, பீஷ்மர் அந்த ஒளிமிக்க பெண்ணைத் தேரில் ஏற்றினார்.
1.107.116
आगम्य हास्तिनपुरं शान्तनोः संन्यवेदयत् ।
तस्य तद्दुष्करं कर्म प्रशशंसुर्नाराधिपाः ॥ १.१०७.११६ ॥
ஹாஸ்தினபுரத்திற்கு வந்து சாந்தனுவிடம் அனைத்தையும் தெரிவித்தார். அவரது அந்தக் கடினமான செயலை அரசர்கள் புகழ்ந்தனர்.
1.107.117
समेताश्च पृथक्चैव भीष्मोयमिति चाब्रुवन् ।
तच्छ्रुत्वा दुष्करं कर्म कृतं भीष्मेण शान्तनुः ॥ १.१०७.११७ ॥
கூடியிருந்தவர்களும் தனித்தனியாகவும், "இவர்தான் பீஷ்மர்" என்றனர். பீஷ்மர் செய்த அந்தக் கடினமான செயலைக் கேட்ட சாந்தனு—
1.107.118
बभूव दुःखितो राजा चिररात्राय भारत ।
स तेन कर्मणा सूनोः प्रीतस्तस्मै वरं ददौ ॥ १.१०७.११८ ॥
பரதனே, அரசர் சாந்தனு நீண்ட நாட்களுக்கு துயருற்றிருந்தார். பின்னர் தன் மகனின் அந்தச் செயலால் மகிழ்ந்து அவருக்கு வரம் அளித்தார்.
1.107.119
स्वच्छन्दमरणं तुष्टो ददौ तस्मै महात्मने ।
न ते मृत्युः प्रभविता यावज्जीवितुमिच्छसि ॥ १.१०७.११९ ॥
மகிழ்ந்து அவர் அந்த மஹாத்மாவுக்கு விருப்பப்படி மரணமடையும் வரத்தை அளித்தார்: "நீ வாழ விரும்பும் வரை மரணம் உன்னை ஆளாது."
1.107.120
त्वत्तो ह्यनुज्ञां संप्राप्य मृत्युः प्रभविताऽनघ ॥ १.१०७.१२० ॥
"பாவமற்றவனே, உன்னிடமிருந்து அனுமதி பெற்ற பின்னரே மரணம் உன்னை ஆளும்."