ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 1.12

1.12.1

कथं हिंसितवान्सर्पान्स राजा जनमेजयः ।
सर्पा वा हिंसितास्तत्र किमर्थं द्विजसत्तम ॥ १.१२.१ ॥

ಆ ರಾಜ ಜನಮೇಜಯನು ಸರ್ಪಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಂಹರಿಸಿದನು? ಅಥವಾ, ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಸರ್ಪಗಳು ಏಕೆ ಹತವಾದವು?

किमर्थं मोक्षिताश्चैव पन्नगास्तेन धीमता ।
आस्तीकेन द्विजश्रेष्ठ श्रोतुमिच्छाम्यशेषतः ॥ १.१२.२ ॥

ಆ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಆಸ್ತೀಕನು ಸರ್ಪಗಳನ್ನು ಏಕೆ ಬಿಡಿಸಿದನು? ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

श्रोष्यसि त्वं रुरो सर्वमास्तीकचरितं महत् ।
ब्राह्मणानां कथयतां त्वरावान्गमने ह्यहम् ॥ १.१२.३ ॥

ಓ ರುರುವೇ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳುವ ಆಸ್ತೀಕನ ಮಹಾ ಚರಿತ್ರೆಯೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀನು ಕೇಳುವೆ. ನಾನು ಹೋಗಲು ಆತುರದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ.

इत्युक्त्वान्तर्हिते योगात्तस्मिन्नृषिवरे प्रभौ ।
संभ्रमाविष्टहृदयो रुरुर्मेने तदद्भुतम् ॥ १.१२.४ ॥

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಯೋಗಬಲದಿಂದ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು. ಆಗ ಗಾಬರಿಗೊಂಡ ಹೃದಯದಿಂದ ರುರುವು ಆ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ವಿಸ್ಮಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು.

बलं परममास्थाय पर्यधावत्समन्ततः ।
तमृषिं नष्टमन्विच्छन्संश्रान्तो न्यपतद्भुवि ॥ १.१२.५ ॥

ತನ್ನ ಪರಮ ಬಲವನ್ನು ಬಳಸಿ ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಓಡಿದನು. ಕಾಣೆಯಾದ ಆ ಋಷಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ದಣಿದು ಅವನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದನು.

स मोहे परमं गत्वा नष्टसंज्ञ इवाभवत् ।
तदृषेर्वचनं तथ्यं चिन्तयानः पुनःपुनः ॥ १.१२.६ ॥

ಅವನು ತೀವ್ರ ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿದವನಂತಾದನು. ಆ ಋಷಿಯ ಸತ್ಯವಚನಗಳನ್ನು ಅವನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

लब्धसंज्ञो रुरुश्चायात्तदाचख्यौ पितुस्तदा ।
पित्रे तु सर्वमाख्याय डुण्डुभस्य वचोऽर्थवत् ॥ १.१२.७ ॥

ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮರಳಿದ ರುರು ಆಗ ಬಂದು ತಂದೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿದನು. ಡುಂಡುಭನ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಮಾತುಗಳನ್ನು ತಂದೆಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು.

अपृच्छत्पितरं भूयः सोस्तीकस्य वचस्तदा ।
आख्यापयत्तदाऽऽख्यानं डुण्डुभेनाथ कीर्तितम् ॥ १.१२.८ ॥

ಆಗ ಅವನು ಮತ್ತೆ ತಂದೆಯನ್ನು ಆಸ್ತೀಕನ ಮಾತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದನು. ಡುಂಡುಭನು ಹೇಳಿದ ಆ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ಅವನು ಹೇಳಿಸಿದನು.

तत्कीर्त्यमानं भगवञ्श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।
पिता चास्य तदाख्यानं पृष्टः सर्वं न्यवेदयत् ॥ १.१२.९ ॥

ಭಗವಂತನೇ, ಈಗ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಅವನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಅವರು ಆ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿಸಿದರು.