مهابهاراتا · أدهيايا 1.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.120.1
शूरो नाम यदुश्रेष्ठो वसुदेवपिताऽभवत् ।
तस्य कन्या पृथा नाम रूपेणाप्रतिमा भुवि ॥ १.१२०.१ ॥
كان شورا، خير أبناء ياdو، أبا فاسوديفا. وكانت له ابنة اسمها بريثا، لا مثيل لجمالها على الأرض.
1.120.2
पितृष्वस्रीयाय स तामनपत्याय भारत ।
अग्र्यमग्रे प्रतिज्ञाय स्वस्यापत्यं स सत्यवाक् ॥ १.१२०.२ ॥
يا بهاراتا، كان قد وعد من قبل ابن عمته، وكان عقيمًا، بأن يعطيه بكره. وكان صادق القول.
1.120.3
अग्रजामथ तां कन्यां शूरोऽनुग्रहकाङ्क्षिणे ।
प्रददौ कुन्तिभोजाय सखा सख्ये महात्मने ॥ १.१२०.३ ॥
ثم أعطى شورا تلك الابنة البكر لكونتيبهوجا، صديقه العظيم الروح، الذي كان يرغب في معروف.
1.120.4
नियुक्ता सा पितुर्गेहे ब्राह्मणातिथिपूजने ।
उग्रं पर्यचरत्तत्र ब्राह्मणं संशितब्रतम् ॥ १.१२०.४ ॥
كانت مكلفة في بيت أبيها بإكرام البراهمة والضيوف، فخدمت هناك برهمانيا شديد الحدة صارم النذور.
1.120.5
निगूढनिश्चयं धर्मे यं तं दुर्वाससं विदुः ।
तमुग्रं संशितात्मानं सर्वयत्नैरतोषयत् ॥ १.१२०.५ ॥
ذلك الذي كانت عزيمته في الدرما خفية، المعروف بدوروفاسا، الشديد الطبع الحاد، أرضته بكل جهد.
1.120.6
दध्याज्यकादिभिर्नित्यं व्यञ्जनैः प्रत्यहं शुभा ।
सहस्रसङ्ख्यैर्योगीन्द्रमुपचारदनुत्तमा ॥ १.१२०.६ ॥
كل يوم، بالزبدة الرائبة والسمن وغيره من الأطعمة بالألوف، خدمت تلك الميمونة سيد اليوغيين بعناية لا تضاهى.
1.120.7
दुर्वासा वत्सरस्यान्ते ददौ मन्त्रमनुत्तमम् ।
यशस्विन्यै पृथायै तदापद्धर्मान्ववेक्षया।
अभिचाराभिसंयुक्तमब्रवीच्चैव तां मुनिः ॥ १.१२०.७ ॥
في نهاية العام أعطى دورفاساس بريتا ذات الشهرة المانترا الفضلى، مراعيًا واجبات الشدة. وقال لها الحكيم تلك المانترا المقترنة بالتعويذة.
1.120.8
यं यं देवं त्वमेतेन मन्त्रेणावाहयिष्यसि ।
तस्य तस्य प्रभावेण तव पुत्रो भविष्यति ॥ १.१२०.८ ॥
أيّ إله تستدعينه بهذه المانترا، فبقوة ذلك الإله سيولد لك ابن.
1.120.9
तथोक्ता सा तु विप्रेण कुन्ती कौतूहलान्विता ।
कन्या सती देवमर्कमाजुहाव यशस्विनी ॥ १.१२०.९ ॥
وحين خاطبها البراهمي بذلك، دعت كونتي، العذراء الطاهرة ذات الشهرة، المملوءة فضولًا، الإله أركا، الشمس.
1.120.10
ततो घनान्तरं कृत्वा स्वमार्गं तपनस्तदा ।
उपतस्थे स तां कन्यां पृथां पृथुललोचनाम् ॥ १.१२०.१० ॥
فشقّ الشمس طريقه بين الغيوم، ودنا من تلك العذراء بريتا ذات العينين الواسعتين.
1.120.11
सा ददर्श तमायान्तं भास्करं लोकभावनम् ।
विस्मिता चानवद्याङ्गी दृष्ट्वा तन्महदद्भुतम् ॥ १.१२०.११ ॥
رأته آتيًا، الشمس، حافظ العوالم. وكانت كونتي، المعصومة الأعضاء، مندهشة وهي ترى تلك المعجزة العظيمة.
1.120.12
साब्रवीद्भगवन्कस्त्वमाविर्भूतो ममाग्रतः ।
आहूतोपस्थितं भद्रे ऋषिमन्त्रेण चोदितम्।
विद्धि मां पुत्रलाभाय देवमर्कं शुचिस्मिते ॥ १.१२०.१२ ॥
قالت: «أيها المبارك، من أنت الذي ظهرت أمامي؟ لقد دعوتك مدفوعة بمانترا الحكيم. اعلم أيها الصافي الابتسامة أنني استدعيت الإله أركا لأنال ابنًا.»
1.120.13
पुत्रस्ते निर्मितः सुभ्रु शृणु महादृक्छुभानने ।
आदित्ये कुण्डले बिभ्रत्कवचं चैव मामकम् ॥ १.१२०.१३ ॥
أيتها الجميلة الحاجبين، اسمعي، أيتها الواسعة العينين، المباركة الوجه: لقد خُلق لك ابن. سيحمل الأقراط ودرعي أنا.
1.120.14
शस्त्रास्त्राणामभेद्यश्च भविष्यति शुचिस्मिते ।
नास्य किंचिददेयं च ब्राह्मणेभ्यो भविष्यति ॥ १.१२०.१४ ॥
أيتها الصافية الابتسامة، سيكون مُحصّنًا ضد الأسلحة والسهام، ولن يُمنع عن البراهمة شيء من عنده.
1.120.15
चोद्यमानो मया चापि न क्षमं चिन्तयिष्यति ।
दास्यत्येव हि विप्रेभ्यो मानी चैव भविष्यति ॥ १.१२०.१५ ॥
ومع أنني أحثه، فلن يفكر فيما لا يليق؛ بل سيعطي البراهمة حقًا، وسيكون رجلًا ذا عزة.
1.120.16
एवमुक्ता ततः कुन्ती गोपतिं प्रत्युवाच ह ।
कन्या पितृसा चाहं पुरुषार्थो न चैव मे ॥ १.१२०.१६ ॥
فلما قيل لها ذلك، قالت كونتي لسيّد البقر (الشمس): إني عذراء لم تتزوج، وأنا أيضًا عمة أبي؛ وهذا الأمر ليس من شأن الرجال، ولا هو مقصدي أنا.
1.120.17
कश्चिन्मे ब्राह्मणः प्रादाद्वरं विद्यां च शत्रुहन् ।
तद्विजिज्ञासयाऽऽह्वानं कृतवत्यस्मि ते विभो ॥ १.१२०.१७ ॥
يا قاتل الأعداء، لقد منحني أحد البراهمة وَرًا وتعويذة؛ وراغبةً في اختبارها، أيها القدير، استدعيتُك.
1.120.18
एतस्मिन्नपराधे त्वां शिरसाऽहं प्रसादये ।
योषितो हि सदा रक्ष्यास्त्वपराधेऽपि नित्यशः ॥ १.१२०.१८ ॥
لهذا الذنب أُحني رأسي وأتضرع إليك طلبًا لرضاك؛ فالنساء يجب أن يُحمَين دائمًا، وحتى إذا أخطأن فإنهن يجب أن يُحمَين باستمرار.
1.120.19
वेदाहं सर्वमेवैतद्यद्दुर्वासा वरं ददौ ।
संत्यज्य भयमेवेह क्रियतां सङ्गमो मम ॥ १.१२०.१९ ॥
أنا أعلم كل ذلك، النعمة التي منحها دورفاسا. فاطرحي الخوف هنا، ولتتحقق الوصلة معي.
1.120.20
अमोघं दर्शनं मह्यमाहूतश्चास्मि ते शुभे ।
वृथाऽऽह्वानेऽपि ते भीरु दोषः स्यान्नात्र संशयः ॥ १.१२०.२० ॥
رؤيتي ليست عبثاً، وقد دعوتِني أيتها المباركة. أيتها الجبانة، حتى لو دعوتِ عبثاً لكان عليكِ ذنب، ولا شك في ذلك.
1.120.21
यद्येवं मन्यसे भीरु किमाह्वयसि भास्करम् ।
यदि मामवजानासि ऋषिः स न भविष्यति ॥ १.१२०.२१ ॥
إن كنتِ تظنين ذلك، أيتها الجبانة، فلماذا دعوتِ الشمس؟ وإن كنتِ تحتقرينني، فلن يكون هو حكيماً.
1.120.22
मन्त्रदानेन यस्मात्त्वमवलेपेन दर्पिता ।
कुलं च तेऽद्य धक्ष्यामि क्रोधदीप्तेन चक्षुषा ॥ १.१२०.२२ ॥
لأنكِ أُعطيتِ التعويذة واعتززتِ متكبرةً بالغرور، سأحرق اليوم حتى سلالتك بعين متقدة بالغضب.
1.120.23
एवमुक्ता बहुविधं सान्त्वपूर्वं विवस्वता ।
सा तु नैच्छद्वरारोहा कन्याहमिति भारत ॥ १.१२०.२३ ॥
هكذا خاطبها فيفاسفات بوجوه شتى وبكلمات مواسية، لكنها لم ترغب، قائلةً: «أنا عذراء»، يا بهاراتا.
1.120.24
बन्धुपक्षभयाद्भीता लज्जया च यशस्विनी ।
तामर्कः पुनरेवेदब्रवीद्भरतर्षभ ॥ १.१२०.२४ ॥
وكانت المشهورة خائفةً من خوف أهلها ومن الخجل، فخاطبها الشمس مرة أخرى بهذا، يا ثور البهاراتا.
1.120.25
मत्प्रसादान्न ते राज्ञि भविता दोष इत्युत ॥ १.१२०.२५ ॥
بفضلي، أيتها الملكة، لن يكون عليك أي ذنب، هكذا قيل.
1.120.26
प्रसीद भगवन्मह्यमवलेपो हि नास्ति मे ।
त्वयैव परिहार्यं स्यात्कन्याभावस्य दूषणम् ॥ १.१२०.२६ ॥
ارضَ عني أيها المبارك؛ فليس في نفسي كبرياء. ووصمة حالة البكارة لا يزيلها إلا أنت.
1.120.27
व्यपयातु भयं तेऽद्य कुमारं प्रसमीक्षसे ।
मया त्वं चाप्यनुज्ञाता पुनः कन्या भविष्यसि ॥ १.१२०.२७ ॥
لِيزُلْ عنكِ خوفُكِ الآن؛ ستبصرين ابنًا. وبإذني ستعودين عذراءَ مرةً أخرى.
1.120.28
एवमुक्ता ततः कुन्ती संप्रहृष्टतनूरुहा ।
सङ्गताऽभूत्तदा सुभ्रूरादित्येन महात्मना ॥ १.१२०.२८ ॥
فلما قيل لها هذا، وقد اقشعرّ بدنها فرحًا، كانت كونتي ذات الحاجبين الجميلين قد اتّحدت آنذاك بآديتيا العظيم النفس.
1.120.29
प्रकाशकर्मा तपनः कन्यागर्भं ददौ पुनः ।
तत्र वीरः समभवत्सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ १.१२०.२९ ॥
وأعطى الشمسُ ذو الأفعال الظاهرة الفتاةَ الحملَ من جديد؛ فوُلِد هناك بطلٌ هو أفضلُ حاملي السلاح كلِّهم.
1.120.30
आमुक्तकवचः श्रीमान्देवगर्भः श्रियान्वितः ।
सहजं कवचं बिभ्रत्कुण्डलोद्द्योतिताननः ॥ १.१२०.३० ॥
لابسُ الدرعِ، البهيُّ، المولودُ من حملٍ إلهيّ، المتّصفُ بالبهاء، حاملًا درعَه الفطريّ، ووجهُه مضيءٌ بالأقراط.
1.120.31
अजायत सुतः कर्णः सर्वलोकेषु विश्रुतः ।
प्रादाच्च तस्यै कन्यात्वं पुनः स परमद्युतिः ॥ १.१२०.३१ ॥
وُلد ابنٌ اسمه كارنا، مشهورٌ في جميع العوالم. وأعاد ذلك الفائق البهاء إليها بكارتها مرة أخرى.
1.120.32
दत्त्वा च तपतां श्रेष्ठो दिवमाचक्रमे ततः ।
दृष्ट्वा कुमारं जातं सा वार्ष्णेयी दीनमानसा ॥ १.१२०.३२ ॥
وبعد أن منح ذلك، صعد أفضل المتقشفين حينها إلى السماء. ولما رأت الغلام المولود، حزنت نفس الفتاة الفرشنية.
1.120.33
एकाग्रं चिन्तयामास किं कृत्वा सुकृतं भवेत् ।
गूहमानापचारं सा बन्धुपक्षभयात्तदा ॥ १.१२०.३३ ॥
فكرت بتركيز فيما عساها تفعل من عمل صالح. ثم، وهي تخفي زلتها خوفاً من جانب أقاربها،
1.120.34
मञ्जूषां रत्नसंपूर्णां कृत्वा बालसमाश्रिताम् ।
उत्ससर्ज कुमारं तं जले कुन्ती महाबलम् ॥ १.१२०.३४ ॥
وبعد أن صنعت صندوقاً مملوءاً بالجواهر وأودعت فيه الطفل، أطلقت كونتي ذلك الغلام عظيم القوة في الماء.
1.120.35
तमुत्सृष्टं जले गर्भं राधाभर्ता महायशाः ।
पुत्रत्वे कल्पयामास सभार्यः सूतनन्दनः ॥ १.१२०.३५ ॥
ذلك الجنين المُلقى في الماء، تبناه زوج رادا، الفاخر ابن السائق، مع زوجته، ابناً له.
1.120.36
नामधेयं च चक्राते तस्य बालस्य तावुभौ ।
वसुना सह जातोऽयं वसुषेणो भवत्विति ॥ १.१२०.३६ ॥
وأطلق الاثنان اسماً على ذلك الغلام: «لأنه وُلد مع فاسو، فليكن اسمه فاسوشينا.»
1.120.37
स वर्धमानो बलवान्सर्वास्त्रेषूद्यतोऽभवत् ।
आपृष्ठतापादादित्यमुपातिष्ठत वीर्यवान् ॥ १.१२०.३७ ॥
نما قويًا فصار متمكنًا من جميع الأسلحة، وكان البطل الشجاع يقف متجهًا نحو الشمس.
1.120.38
तस्मिन्काले तु जपतस्तस्य वीरस्य धीमतः ।
नादेयं ब्राह्मणेष्वासीत्किंचिद्वसु महीतले ॥ १.१२०.३८ ॥
في ذلك الوقت، كان البطل الحكيم يتلو التراتيل، ولم يكن لديه على الأرض أي ثروة يعطيها للبراهمة.
1.120.39
ततः काले तु कस्मिंश्चित्स्वप्नान्ते कर्णमब्रवीत् ।
आदित्यो ब्राह्मणो भूत्वा शृणु वीर वचो मम ॥ १.१२०.३९ ॥
ثم في وقت ما، عند نهاية حلم، قال أديتيا في هيئة برهمي لكارنا: «اسمع كلامي أيها البطل.»
1.120.40
प्रभातायां रजन्यां त्वामागमिष्यति वासवः ।
न तस्य भिक्षा दातव्या विप्ररूपी भविष्यति ॥ १.१२०.४० ॥
عند انبلاج الفجر وانقضاء الليل سيأتي إليك فاسافا. لا تعطه صدقة، فإنه سيكون في هيئة برهمي.
1.120.41
निश्चयोऽस्यापहर्तुं ते कवचं कुण्डले तथा ।
अतस्त्वां बोधयाम्येष स्मर्तासि वचनं मम ॥ १.१२०.४१ ॥
غايته أن ينتزع منك الدرع والقرطين؛ لذلك أنبهك إلى ذلك. تذكّر كلامي.
1.120.42
शक्रो मां विप्ररूपेण यदि वै याचते द्विज ।
कथं तस्मै न दास्यामि यथा चास्म्यवबोधितः ॥ १.१२०.४२ ॥
إن طلب مني شاكرا في هيئة برهمي، أيها المولود مرتين، فكيف لا أعطيه وقد نُبِّهتُ؟
1.120.43
विप्राः पूज्यास्तु देवानां सततं प्रियमिच्छताम् ।
तं देवदेवं जानन्वै न शक्तोऽस्म्यवमन्त्रणे ॥ १.१२०.४३ ॥
البراهمة الذين يتمنون دائما ما يسر الآلهة جديرون بالتبجيل. وإذ أعلم أنه إله الآلهة، فلست قادرا على رده.
1.120.44
यद्येवं शृणु मे वीर वरं ते सोऽपि दास्यति ।
शक्तिं त्वमपि याचेथाः सर्वशत्रुविबाधिनीम् ॥ १.१२०.४४ ॥
إن كان الأمر كذلك، فاسمع مني أيها البطل: إنه أيضا سيمنحك نعمة. واطلب أنت أيضا تلك القوة التي تقهر جميع الأعداء.
1.120.45
एवमुक्त्वा द्विजः स्वप्ने तत्रैवान्तरधीयत ।
कर्णः प्रबुद्धस्तं स्वप्नं चिन्तयानोऽभवत्तदा ॥ १.१२०.४५ ॥
وبعد أن قال ذلك، اختفى البراهمي هناك في الحلم. استيقظ كارنا وظل يتأمل ذلك الحلم.
1.120.46
तमिन्द्रो ब्राह्मणो भूत्वा पुत्रार्थं भूतभावनः ।
कुण्डले प्रार्थयामास कवचं च महाद्युतिः ॥ १.१२०.४६ ॥
من أجل ابنه، تقمص إندرا، حافظ الكائنات ذو البريق العظيم، هيئة برهمي، وطلب منه القرطين والدرع.
1.120.47
उत्कृत्याविमनाः स्वाङ्गात्कवचं रुधिरस्रवम् ।
कर्णौ पार्श्वे च द्वे छित्त्वा प्रायच्छत्स कृताञ्जलिः ॥ १.१२०.४७ ॥
بلا اضطراب، قطع الدرع السائل بالدم من جسده؛ وبعد أن قطع أذنيه والقرطين على جانبيهما، أعطاهما وهو يضم كفيه.
1.120.48
प्रतिगृह्य तु देवेशस्तुष्टस्तेनास्य कर्मणा ।
अहो साहसमित्याह मनसा वासवो हसन् ॥ १.१२०.४८ ॥
قبِل سيد الآلهة ذلك؛ ومسرورا بفعله قال في نفسه ضاحكا: «آه، يا لها من جرأة!»
1.120.49
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ।
न तं पश्यामि यो ह्येतत्कर्म कर्ता भविष्यति ॥ १.१२०.४९ ॥
لا أرى بين الآلهة والدانافا واليكشا والغاندهارفا والأفاعي والراكشاسا من يفعل هذا العمل.
1.120.50
प्रीतोऽस्मि कर्मणा तेन वरं ब्रूहि यदिच्छसि ।
इच्छामि भगवद्दत्तां शक्तिं शत्रुनिबर्हणीम् ॥ १.१२०.५० ॥
"لقد سررت بذلك العمل؛ فاطلب الوَرَ الذي تشاء." "أريد السلاح الذي وهبه الرب، المُهلِك للأعداء."
1.120.51
शक्तिं तस्मै ददौ शक्रो विस्मयाद्वाक्यमब्रवीत् ।
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ॥ १.१२०.५१ ॥
أعطاه شاكرا ذلك السلاح، ومن الدهشة قال هذه الكلمات عن الآلهة والدانافا واليكشا والغاندهارفا والأفاعي والراكشاسا.
1.120.52
यस्मै क्षेप्स्यसि रुष्टः सन्सोऽनया न भविष्यति ।
हत्वैकं समरे शत्रुं ततो मामागमिष्यति।
इत्युक्त्वान्तर्दधे शक्रो वरं दत्त्वा तु तस्य वै ॥ १.१२०.५२ ॥
«من تقذفه عليه غاضبًا لن ينجو منه؛ فبعد أن يقتل عدوًّا واحدًا في المعركة سيعود إليّ.» وبعد أن قال هذا ومنحه الوَرَ، اختفى شاكرا.
1.120.53
प्राङ्नाम तस्य कथितं वसुषेण इति क्षितौ ।
कर्णो वैकर्तनश्चैव कर्मणा तेन सोऽभवत् ॥ १.१२०.५३ ॥
كان اسمه السابق على الأرض فاسوشينا؛ وبذلك العمل صار كارنا، وكذلك فايكارتانا.