ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.120.1
शूरो नाम यदुश्रेष्ठो वसुदेवपिताऽभवत् ।
तस्य कन्या पृथा नाम रूपेणाप्रतिमा भुवि ॥ १.१२०.१ ॥
ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୂର ନାମକ ଯିଏ ବସୁଦେବଙ୍କ ପିତା ହେଲେ। ତାଙ୍କର ପୃଥା ନାମକ ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲା, ଯିଏ ପୃଥିବୀରେ ରୂପରେ ଅତୁଳନୀୟ ଥିଲେ।
1.120.2
पितृष्वस्रीयाय स तामनपत्याय भारत ।
अग्र्यमग्रे प्रतिज्ञाय स्वस्यापत्यं स सत्यवाक् ॥ १.१२०.२ ॥
ହେ ଭାରତ, ସନ୍ତାନହୀନ ଖୁଡୁଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସେ ପୂର୍ବରୁ ନିଜ ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାନ ଦେବାର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲେ। ସେ ସତ୍ୟବାଦୀ ଥିଲେ।
1.120.3
अग्रजामथ तां कन्यां शूरोऽनुग्रहकाङ्क्षिणे ।
प्रददौ कुन्तिभोजाय सखा सख्ये महात्मने ॥ १.१२०.३ ॥
ତା'ପରେ ଶୂର, ଅନୁଗ୍ରହ ଆକାଂକ୍ଷୀ ନିଜ ସଖା ମହାତ୍ମା କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କୁ ସେହି ପ୍ରଥମଜାତ କନ୍ୟାକୁ ଦାନ କଲେ।
1.120.4
नियुक्ता सा पितुर्गेहे ब्राह्मणातिथिपूजने ।
उग्रं पर्यचरत्तत्र ब्राह्मणं संशितब्रतम् ॥ १.१२०.४ ॥
ସେ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅତିଥିଙ୍କ ସତ୍କାରରେ ନିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ କଠୋରବ୍ରତ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
1.120.5
निगूढनिश्चयं धर्मे यं तं दुर्वाससं विदुः ।
तमुग्रं संशितात्मानं सर्वयत्नैरतोषयत् ॥ १.१२०.५ ॥
ଧର୍ମରେ ଗୁପ୍ତ ନିଶ୍ଚୟ ଥିବା, ଦୁର୍ବାସା ନାମରେ ଜଣାଯାଉଥିବା, ଉଗ୍ର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ସ୍ୱଭାବର ସେହି ମୁନିଙ୍କୁ ସେ ସବୁ ଯତ୍ନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।
1.120.6
दध्याज्यकादिभिर्नित्यं व्यञ्जनैः प्रत्यहं शुभा ।
सहस्रसङ्ख्यैर्योगीन्द्रमुपचारदनुत्तमा ॥ १.१२०.६ ॥
ଦହି, ଘିଅ ଆଦି ବ୍ୟଞ୍ଜନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଦିନ, ହଜାର ସଂଖ୍ୟାରେ, ସେହି ଶୁଭା ଅନୁପମ ସେବାରେ ସେହି ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
1.120.7
दुर्वासा वत्सरस्यान्ते ददौ मन्त्रमनुत्तमम् ।
यशस्विन्यै पृथायै तदापद्धर्मान्ववेक्षया।
अभिचाराभिसंयुक्तमब्रवीच्चैव तां मुनिः ॥ १.१२०.७ ॥
ବର୍ଷ ଶେଷରେ ଦୁର୍ବାସା ଯଶସ୍ୱିନୀ ପୃଥାଙ୍କୁ ଏକ ଅନୁତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଆପଦ୍ଧର୍ମ ବିଚାରି ଅଭିଚାର ସହିତ ଯୁକ୍ତ ସେହି ମନ୍ତ୍ର ମୁନି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
1.120.8
यं यं देवं त्वमेतेन मन्त्रेणावाहयिष्यसि ।
तस्य तस्य प्रभावेण तव पुत्रो भविष्यति ॥ १.१२०.८ ॥
ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବ, ସେହି ସେହି ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ତୁମର ପୁତ୍ର ହେବ।
1.120.9
तथोक्ता सा तु विप्रेण कुन्ती कौतूहलान्विता ।
कन्या सती देवमर्कमाजुहाव यशस्विनी ॥ १.१२०.९ ॥
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହିପରି କହିବାରୁ କୌତୂହଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସତୀ କନ୍ୟା ଯଶସ୍ୱିନୀ କୁନ୍ତୀ ଅର୍କ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ।
1.120.10
ततो घनान्तरं कृत्वा स्वमार्गं तपनस्तदा ।
उपतस्थे स तां कन्यां पृथां पृथुललोचनाम् ॥ १.१२०.१० ॥
ସେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ପଥ କରି, ସେହି ବିଶାଳନୟନା କନ୍ୟା ପୃଥାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ଠିଆ ହେଲେ।
1.120.11
सा ददर्श तमायान्तं भास्करं लोकभावनम् ।
विस्मिता चानवद्याङ्गी दृष्ट्वा तन्महदद्भुतम् ॥ १.१२०.११ ॥
ଲୋକପାଳକ ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ସେ ଦେଖିଲେ। ସେହି ମହାଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଅଙ୍ଗଯୁକ୍ତା କୁନ୍ତୀ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ।
1.120.12
साब्रवीद्भगवन्कस्त्वमाविर्भूतो ममाग्रतः ।
आहूतोपस्थितं भद्रे ऋषिमन्त्रेण चोदितम्।
विद्धि मां पुत्रलाभाय देवमर्कं शुचिस्मिते ॥ १.१२०.१२ ॥
ସେ କହିଲେ, "ହେ ଭଗବାନ, ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିବା ଆପଣ କିଏ? ଋଷିଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଛି। ହେ ଶୁଚିସ୍ମିତା, ଜାଣନ୍ତୁ ଯେ ପୁତ୍ରଲାଭ ପାଇଁ ଅର୍କ ଦେବ ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ଡାକିଛି।"
1.120.13
पुत्रस्ते निर्मितः सुभ्रु शृणु महादृक्छुभानने ।
आदित्ये कुण्डले बिभ्रत्कवचं चैव मामकम् ॥ १.१२०.१३ ॥
ହେ ସୁନ୍ଦର ଭ୍ରୁଯୁକ୍ତା, ଶୁଣ। ହେ ମହାଦୃଷ୍ଟି, ଶୁଭମୁଖୀ, ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ପୁତ୍ର ସୃଷ୍ଟ ହୋଇଛି। ସେ କୁଣ୍ଡଳ ଏବଂ ମୋର ନିଜ କବଚ ଧାରଣ କରିବ।
1.120.14
शस्त्रास्त्राणामभेद्यश्च भविष्यति शुचिस्मिते ।
नास्य किंचिददेयं च ब्राह्मणेभ्यो भविष्यति ॥ १.१२०.१४ ॥
ହେ ଶୁଚିସ୍ମିତା, ସେ ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରରେ ଅଭେଦ୍ୟ ହେବ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାହାର ପାଖରେ ଅଦେୟ କିଛି ରହିବ ନାହିଁ।
1.120.15
चोद्यमानो मया चापि न क्षमं चिन्तयिष्यति ।
दास्यत्येव हि विप्रेभ्यो मानी चैव भविष्यति ॥ १.१२०.१५ ॥
ମୋ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅନୁଚିତ ବିଷୟ ଚିନ୍ତା କରିବ ନାହିଁ। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବ ଏବଂ ସେ ମାନୀ ମଧ୍ୟ ହେବ।
1.120.16
एवमुक्ता ततः कुन्ती गोपतिं प्रत्युवाच ह ।
कन्या पितृसा चाहं पुरुषार्थो न चैव मे ॥ १.१२०.१६ ॥
ଏହା କୁହାଯିବା ପରେ କୁନ୍ତୀ ଗୋପତି (ସୂର୍ଯ୍ୟ)ଙ୍କୁ କହିଲେ: ମୁଁ ଅବିବାହିତା କନ୍ୟା ଏବଂ ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ମଧ୍ୟ; ମୋ ପାଇଁ ଏହା ପୁରୁଷର କାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।
1.120.17
कश्चिन्मे ब्राह्मणः प्रादाद्वरं विद्यां च शत्रुहन् ।
तद्विजिज्ञासयाऽऽह्वानं कृतवत्यस्मि ते विभो ॥ १.१२०.१७ ॥
ହେ ଶତ୍ରୁହନ୍ତା, ମୋତେ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବର ଓ ବିଦ୍ୟା ଦେଇଥିଲେ; ତାହାର ପରୀକ୍ଷା କରିବାର ଇଚ୍ଛାରେ, ହେ ବିଭୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲି।
1.120.18
एतस्मिन्नपराधे त्वां शिरसाऽहं प्रसादये ।
योषितो हि सदा रक्ष्यास्त्वपराधेऽपि नित्यशः ॥ १.१२०.१८ ॥
ଏହି ଅପରାଧ ପାଇଁ ମୁଁ ମସ୍ତକ ନତ କରି ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଛି; ନାରୀମାନେ ସର୍ବଦା ରକ୍ଷଣୀୟ, ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ନିରନ୍ତର ରକ୍ଷଣୀୟ।
1.120.19
वेदाहं सर्वमेवैतद्यद्दुर्वासा वरं ददौ ।
संत्यज्य भयमेवेह क्रियतां सङ्गमो मम ॥ १.१२०.१९ ॥
ଦୁର୍ବାସା ଯେଉଁ ବର ଦେଇଥିଲେ ତାହା ମୁଁ ସବୁ ଜାଣେ। ଏଠାରେ ଭୟ ତ୍ୟାଗ କରି ମୋ ସହିତ ସଙ୍ଗମ କର।
1.120.20
अमोघं दर्शनं मह्यमाहूतश्चास्मि ते शुभे ।
वृथाऽऽह्वानेऽपि ते भीरु दोषः स्यान्नात्र संशयः ॥ १.१२०.२० ॥
ମୋ ଦର୍ଶନ ବୃଥା ହୁଏ ନାହିଁ; ତୁମେ ମୋତେ ଡାକିଛ, ହେ ଶୁଭେ। ହେ ଭୀରୁ, ବୃଥା ଡାକିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦୋଷ ହେବ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
1.120.21
यद्येवं मन्यसे भीरु किमाह्वयसि भास्करम् ।
यदि मामवजानासि ऋषिः स न भविष्यति ॥ १.१२०.२१ ॥
ତୁମେ ଯଦି ଏପରି ଭାବୁଛ, ହେ ଭୀରୁ, ତେବେ ଭାସ୍କରଙ୍କୁ କାହିଁକି ଡାକିଲ? ତୁମେ ଯଦି ମୋତେ ଅବଜ୍ଞା କର, ତେବେ ସେ ଋଷି ହେବେ ନାହିଁ।
1.120.22
मन्त्रदानेन यस्मात्त्वमवलेपेन दर्पिता ।
कुलं च तेऽद्य धक्ष्यामि क्रोधदीप्तेन चक्षुषा ॥ १.१२०.२२ ॥
ମନ୍ତ୍ର ଦେବା କାରଣରୁ ତୁମେ ଅହଂକାରରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇଛ; ତେଣୁ ଆଜି କ୍ରୋଧଦୀପ୍ତ ଆଖିରେ ତୁମ କୁଳକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଳିଦେବି।
1.120.23
एवमुक्ता बहुविधं सान्त्वपूर्वं विवस्वता ।
सा तु नैच्छद्वरारोहा कन्याहमिति भारत ॥ १.१२०.२३ ॥
ବିବସ୍ୱାନ୍ ଏହିପରି ବହୁବିଧ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେହି ସୁନ୍ଦରୀ ଇଚ୍ଛା କଲେ ନାହିଁ, "ମୁଁ କନ୍ୟା" ବୋଲି, ହେ ଭାରତ।
1.120.24
बन्धुपक्षभयाद्भीता लज्जया च यशस्विनी ।
तामर्कः पुनरेवेदब्रवीद्भरतर्षभ ॥ १.१२०.२४ ॥
ବନ୍ଧୁପକ୍ଷ ଭୟ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ଭୀତା ସେହି ଯଶସ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଅର୍କ ପୁଣି ଏହା କହିଲେ, ହେ ଭରତର୍ଷଭ।
1.120.25
मत्प्रसादान्न ते राज्ञि भविता दोष इत्युत ॥ १.१२०.२५ ॥
ମୋ କୃପାରୁ, ହେ ରାଣୀ, ତୁମକୁ କୌଣସି ଦୋଷ ହେବ ନାହିଁ, ଏପରି ମଧ୍ୟ କୁହାଗଲା।
1.120.26
प्रसीद भगवन्मह्यमवलेपो हि नास्ति मे ।
त्वयैव परिहार्यं स्यात्कन्याभावस्य दूषणम् ॥ १.१२०.२६ ॥
ହେ ଭଗବନ୍, ମୋ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ; ମୋ ଭିତରେ ଅହଙ୍କାର ନାହିଁ। କନ୍ୟାତ୍ୱର ଦୋଷ ଆପଣ ହିଁ ଦୂର କରିପାରିବେ।
1.120.27
व्यपयातु भयं तेऽद्य कुमारं प्रसमीक्षसे ।
मया त्वं चाप्यनुज्ञाता पुनः कन्या भविष्यसि ॥ १.१२०.२७ ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମର ଭୟ ଦୂର ହେଉ; ତୁମେ ପୁତ୍ରକୁ ଦେଖିବ। ମୋ ଅନୁମତିରେ ତୁମେ ପୁଣି କନ୍ୟା ହେବ।
1.120.28
एवमुक्ता ततः कुन्ती संप्रहृष्टतनूरुहा ।
सङ्गताऽभूत्तदा सुभ्रूरादित्येन महात्मना ॥ १.१२०.२८ ॥
ଏପରି କୁହାଗଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ରୋମାଞ୍ଚିତା କୁନ୍ତୀ, ସୁନ୍ଦର ଭ୍ରୂଯୁକ୍ତା, ମହାତ୍ମା ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ସହ ମିଳିତ ହେଲେ।
1.120.29
प्रकाशकर्मा तपनः कन्यागर्भं ददौ पुनः ।
तत्र वीरः समभवत्सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ १.१२०.२९ ॥
ପ୍ରକାଶିତ କର୍ମା ତପନ ପୁଣି କନ୍ୟାକୁ ଗର୍ଭ ଦେଲେ; ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀର ଜନ୍ମିଲେ।
1.120.30
आमुक्तकवचः श्रीमान्देवगर्भः श्रियान्वितः ।
सहजं कवचं बिभ्रत्कुण्डलोद्द्योतिताननः ॥ १.१२०.३० ॥
କବଚ ପରିହିତ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ଦେବଗର୍ଭଜ, ତେଜସ୍ୱୀ; ସହଜ କବଚ ଧାରଣ କରି କୁଣ୍ଡଳରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ମୁଖ ଥିବା।
1.120.31
अजायत सुतः कर्णः सर्वलोकेषु विश्रुतः ।
प्रादाच्च तस्यै कन्यात्वं पुनः स परमद्युतिः ॥ १.१२०.३१ ॥
ସର୍ବଲୋକରେ ବିଖ୍ୟାତ କର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ। ସେହି ପରମ ତେଜସ୍ବୀ ତାଙ୍କୁ ପୁଣି କନ୍ୟାତ୍ୱ ଫେରାଇ ଦେଲେ।
1.120.32
दत्त्वा च तपतां श्रेष्ठो दिवमाचक्रमे ततः ।
दृष्ट्वा कुमारं जातं सा वार्ष्णेयी दीनमानसा ॥ १.१२०.३२ ॥
ଏପରି ଦେଇ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେ ତା'ପରେ ସ୍ବର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଜାତ କୁମାରକୁ ଦେଖି ସେ ବାର୍ଷ୍ଣେୟୀ ଦୀନମନା ହେଲେ।
1.120.33
एकाग्रं चिन्तयामास किं कृत्वा सुकृतं भवेत् ।
गूहमानापचारं सा बन्धुपक्षभयात्तदा ॥ १.१२०.३३ ॥
କ'ଣ କଲେ ଶୁଭକର୍ମ ହେବ, ସେ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ତହିଁରେ ବନ୍ଧୁପକ୍ଷର ଭୟରେ ନିଜ ଅପରାଧ ଲୁଚାଇ ସେ।
1.120.34
मञ्जूषां रत्नसंपूर्णां कृत्वा बालसमाश्रिताम् ।
उत्ससर्ज कुमारं तं जले कुन्ती महाबलम् ॥ १.१२०.३४ ॥
ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ପେଟି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ତାହାରେ ଶିଶୁକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ, କୁନ୍ତୀ ସେଇ ମହାବଳ କୁମାରକୁ ଜଳରେ ଛାଡିଦେଲେ।
1.120.35
तमुत्सृष्टं जले गर्भं राधाभर्ता महायशाः ।
पुत्रत्वे कल्पयामास सभार्यः सूतनन्दनः ॥ १.१२०.३५ ॥
ଜଳରେ ଛଡ଼ାଯାଇଥିବା ସେ ଗର୍ଭ (ଶିଶୁ)କୁ ରାଧାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ମହାଯଶସ୍ୱୀ ସୂତପୁତ୍ର ପତ୍ନୀ ସହିତ ପୁତ୍ରରୂପେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
1.120.36
नामधेयं च चक्राते तस्य बालस्य तावुभौ ।
वसुना सह जातोऽयं वसुषेणो भवत्विति ॥ १.१२०.३६ ॥
ସେମାନେ ଦୁହେଁ ସେହି ଶିଶୁର ନାମ ରଖିଲେ— "ଏ ବସୁ ସହିତ ଜନ୍ମିଛି, ତେଣୁ ଏ ବସୁଷେଣ ହେଉ।"
1.120.37
स वर्धमानो बलवान्सर्वास्त्रेषूद्यतोऽभवत् ।
आपृष्ठतापादादित्यमुपातिष्ठत वीर्यवान् ॥ १.१२०.३७ ॥
ବଢ଼ୁଥିବା ସେ ବଳବାନ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ନିପୁଣ ହେଲେ। ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଡ଼କୁ ମୁହଁ କରି ଠିଆ ହେଉଥିଲେ।
1.120.38
तस्मिन्काले तु जपतस्तस्य वीरस्य धीमतः ।
नादेयं ब्राह्मणेष्वासीत्किंचिद्वसु महीतले ॥ १.१२०.३८ ॥
ସେ ସମୟରେ ଜପ କରୁଥିବା ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବୀରଙ୍କ ପାଖରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ କିଛି ଧନ ପୃଥିବୀରେ ନଥିଲା।
1.120.39
ततः काले तु कस्मिंश्चित्स्वप्नान्ते कर्णमब्रवीत् ।
आदित्यो ब्राह्मणो भूत्वा शृणु वीर वचो मम ॥ १.१२०.३९ ॥
ତା'ପରେ କୌଣସି ସମୟରେ, ସ୍ୱପ୍ନର ଶେଷରେ, ଆଦିତ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ବୀର, ମୋର କଥା ଶୁଣ।'
1.120.40
प्रभातायां रजन्यां त्वामागमिष्यति वासवः ।
न तस्य भिक्षा दातव्या विप्ररूपी भविष्यति ॥ १.१२०.४० ॥
ପ୍ରଭାତ ହେଲେ, ରାତି ଗଲେ ବାସବ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ। ତାଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କାରଣ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧରିଥିବେ।
1.120.41
निश्चयोऽस्यापहर्तुं ते कवचं कुण्डले तथा ।
अतस्त्वां बोधयाम्येष स्मर्तासि वचनं मम ॥ १.१२०.४१ ॥
ତାଙ୍କର ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ କବଚ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ହରଣ କରିବା। ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ସଚେତ କରୁଛି; ମୋ କଥା ମନେ ରଖ।
1.120.42
शक्रो मां विप्ररूपेण यदि वै याचते द्विज ।
कथं तस्मै न दास्यामि यथा चास्म्यवबोधितः ॥ १.१२०.४२ ॥
ଶକ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ ମୋତେ ଯାଚିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ମୋତେ ସଚେତ କରାଯାଇଥିବା ପରେ ମୁଁ କିପରି ନ ଦେବି?
1.120.43
विप्राः पूज्यास्तु देवानां सततं प्रियमिच्छताम् ।
तं देवदेवं जानन्वै न शक्तोऽस्म्यवमन्त्रणे ॥ १.१२०.४३ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସଦା ଇଚ୍ଛୁକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୂଜ୍ୟ। ସେହି ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଜାଣି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅବମାନନା କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ।
1.120.44
यद्येवं शृणु मे वीर वरं ते सोऽपि दास्यति ।
शक्तिं त्वमपि याचेथाः सर्वशत्रुविबाधिनीम् ॥ १.१२०.४४ ॥
ଯଦି ଏପରି, ହେ ବୀର, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ସେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ବର ଦେବେ। ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ପୀଡ଼ିତ କରୁଥିବା ଶକ୍ତି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମାଗ।
1.120.45
एवमुक्त्वा द्विजः स्वप्ने तत्रैवान्तरधीयत ।
कर्णः प्रबुद्धस्तं स्वप्नं चिन्तयानोऽभवत्तदा ॥ १.१२०.४५ ॥
ଏହା କହି ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ୱପ୍ନରେ ହିଁ ସେଠାରେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। କର୍ଣ୍ଣ ଜାଗି ସେହି ସ୍ୱପ୍ନ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
1.120.46
तमिन्द्रो ब्राह्मणो भूत्वा पुत्रार्थं भूतभावनः ।
कुण्डले प्रार्थयामास कवचं च महाद्युतिः ॥ १.१२०.४६ ॥
ପୁଅ ପାଇଁ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ପାଳକ, ମହାତେଜସ୍ୱୀ ଇନ୍ଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧରି ତାଙ୍କଠାରୁ କୁଣ୍ଡଳ ଓ କବଚ ମାଗିଲେ।
1.120.47
उत्कृत्याविमनाः स्वाङ्गात्कवचं रुधिरस्रवम् ।
कर्णौ पार्श्वे च द्वे छित्त्वा प्रायच्छत्स कृताञ्जलिः ॥ १.१२०.४७ ॥
ଅବିଚଳ ମନରେ ସେ ନିଜ ଦେହରୁ ରକ୍ତ ବୋହୁଥିବା କବଚ କାଟି ନେଲେ; ଦୁଇ କାନ ଓ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ବର କୁଣ୍ଡଳ କାଟି ହାତ ଯୋଡ଼ି ଦେଲେ।
1.120.48
प्रतिगृह्य तु देवेशस्तुष्टस्तेनास्य कर्मणा ।
अहो साहसमित्याह मनसा वासवो हसन् ॥ १.१२०.४८ ॥
ଦେବେଶ ତାହା ଗ୍ରହଣ କଲେ; ତାଙ୍କ ଏହି କର୍ମରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ହସି ମନେ ମନେ କହିଲେ, "ଅହୋ, କି ସାହସ!"
1.120.49
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ।
न तं पश्यामि यो ह्येतत्कर्म कर्ता भविष्यति ॥ १.१२०.४९ ॥
ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଉରଗ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି କର୍ମ କରିପାରିବା ଲୋକ ମୁଁ ଦେଖେ ନାହିଁ।
1.120.50
प्रीतोऽस्मि कर्मणा तेन वरं ब्रूहि यदिच्छसि ।
इच्छामि भगवद्दत्तां शक्तिं शत्रुनिबर्हणीम् ॥ १.१२०.५० ॥
"ସେହି କର୍ମରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ଯାହା ଇଚ୍ଛା ବର ମାଗ।" "ଭଗବାନଙ୍କ ଦତ୍ତ, ଶତ୍ରୁନିବାରିଣୀ ଶକ୍ତି ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।"
1.120.51
शक्तिं तस्मै ददौ शक्रो विस्मयाद्वाक्यमब्रवीत् ।
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ॥ १.१२०.५१ ॥
ଶକ୍ର ତାକୁ ସେହି ଶକ୍ତି ଦେଲେ; ବିସ୍ମୟରେ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ — ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଉରଗ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ।
1.120.52
यस्मै क्षेप्स्यसि रुष्टः सन्सोऽनया न भविष्यति ।
हत्वैकं समरे शत्रुं ततो मामागमिष्यति।
इत्युक्त्वान्तर्दधे शक्रो वरं दत्त्वा तु तस्य वै ॥ १.१२०.५२ ॥
"କ୍ରୋଧରେ ତୁମେ ଯାହା ଉପରେ ଏହା ନିକ୍ଷେପ କରିବ, ସେ ଏଥିରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବ ନାହିଁ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଜଣେ ଶତ୍ରୁକୁ ବଧ କରି ଏହା ମୋ ପାଖକୁ ଫେରି ଆସିବ।" ଏହା କହି, ତାକୁ ବର ଦେଇ ଶକ୍ର ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ।
1.120.53
प्राङ्नाम तस्य कथितं वसुषेण इति क्षितौ ।
कर्णो वैकर्तनश्चैव कर्मणा तेन सोऽभवत् ॥ १.१२०.५३ ॥
ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବନାମ "ବସୁଷେଣ" କୁହାଯାଉଥିଲା। ସେହି କର୍ମ ହେତୁ ସେ କର୍ଣ୍ଣ ଓ ବୈକର୍ତନ ମଧ୍ୟ ହେଲେ।