Mahābhārata · Adhyāya 1.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.120.1
शूरो नाम यदुश्रेष्ठो वसुदेवपिताऽभवत् ।
तस्य कन्या पृथा नाम रूपेणाप्रतिमा भुवि ॥ १.१२०.१ ॥
Śūra, o melhor dos Yadu, tornou-se pai de Vasudeva. Teve uma filha chamada Pṛthā, incomparável em beleza na terra.
1.120.2
पितृष्वस्रीयाय स तामनपत्याय भारत ।
अग्र्यमग्रे प्रतिज्ञाय स्वस्यापत्यं स सत्यवाक् ॥ १.१२०.२ ॥
Ó Bhārata, ele havia prometido antecipadamente o seu primeiro filho ao filho da sua tia paterna, que não tinha descendência. Era veraz em suas palavras.
1.120.3
अग्रजामथ तां कन्यां शूरोऽनुग्रहकाङ्क्षिणे ।
प्रददौ कुन्तिभोजाय सखा सख्ये महात्मने ॥ १.१२०.३ ॥
Então Śūra deu aquela donzela primogênita a Kuntibhoja, seu amigo, o magnânimo, que desejava um favor.
1.120.4
नियुक्ता सा पितुर्गेहे ब्राह्मणातिथिपूजने ।
उग्रं पर्यचरत्तत्र ब्राह्मणं संशितब्रतम् ॥ १.१२०.४ ॥
Designada na casa de seu pai para honrar brâmanes e hóspedes, ela ali serviu um brâmane feroz de votos rigorosos.
1.120.5
निगूढनिश्चयं धर्मे यं तं दुर्वाससं विदुः ।
तमुग्रं संशितात्मानं सर्वयत्नैरतोषयत् ॥ १.१२०.५ ॥
Àquele de resolução oculta no dharma, conhecido como Durvāsas, feroz e de natureza aguda, ela agradou com todo esforço.
1.120.6
दध्याज्यकादिभिर्नित्यं व्यञ्जनैः प्रत्यहं शुभा ।
सहस्रसङ्ख्यैर्योगीन्द्रमुपचारदनुत्तमा ॥ १.१२०.६ ॥
Todos os dias, com coalhada, manteiga clarificada e outros pratos em milhares, a auspiciosa serviu aquele senhor dos ascetas com um cuidado incomparável.
1.120.7
दुर्वासा वत्सरस्यान्ते ददौ मन्त्रमनुत्तमम् ।
यशस्विन्यै पृथायै तदापद्धर्मान्ववेक्षया।
अभिचाराभिसंयुक्तमब्रवीच्चैव तां मुनिः ॥ १.१२०.७ ॥
No fim do ano, Durvāsas deu o mantra supremo à renomada Pṛthā, considerando os deveres da adversidade. O sábio lho disse, um mantra ligado a uma invocação.
1.120.8
यं यं देवं त्वमेतेन मन्त्रेणावाहयिष्यसि ।
तस्य तस्य प्रभावेण तव पुत्रो भविष्यति ॥ १.१२०.८ ॥
Qualquer deus que invocares com este mantra, pelo poder desse deus nascer-te-á um filho.
1.120.9
तथोक्ता सा तु विप्रेण कुन्ती कौतूहलान्विता ।
कन्या सती देवमर्कमाजुहाव यशस्विनी ॥ १.१२०.९ ॥
Assim instruída pelo brâmane, Kuntī, a donzela casta e renomada, cheia de curiosidade, invocou o deus Arka, o sol.
1.120.10
ततो घनान्तरं कृत्वा स्वमार्गं तपनस्तदा ।
उपतस्थे स तां कन्यां पृथां पृथुललोचनाम् ॥ १.१२०.१० ॥
Então o sol, abrindo caminho entre as nuvens, aproximou-se daquela donzela Pṛthā, de olhos grandes.
1.120.11
सा ददर्श तमायान्तं भास्करं लोकभावनम् ।
विस्मिता चानवद्याङ्गी दृष्ट्वा तन्महदद्भुतम् ॥ १.१२०.११ ॥
Ela viu-o vir, o sol, sustentáculo dos mundos. Espantada, de membros sem defeito, Kuntī contemplou aquele grande prodígio.
1.120.12
साब्रवीद्भगवन्कस्त्वमाविर्भूतो ममाग्रतः ।
आहूतोपस्थितं भद्रे ऋषिमन्त्रेण चोदितम्।
विद्धि मां पुत्रलाभाय देवमर्कं शुचिस्मिते ॥ १.१२०.१२ ॥
Ela disse: "Bem-aventurado, quem és tu, que te manifestaste diante de mim? Impelida pelo mantra do sábio, invoquei-te. Sabe, ó de sorriso puro, que invoquei o deus Arka para obter um filho."
1.120.13
पुत्रस्ते निर्मितः सुभ्रु शृणु महादृक्छुभानने ।
आदित्ये कुण्डले बिभ्रत्कवचं चैव मामकम् ॥ १.१२०.१३ ॥
Ó tu, de belas sobrancelhas, escuta, ó tu de grande olhar e rosto auspicioso: um filho foi criado para ti. Ele usará os brincos e a minha própria armadura.
1.120.14
शस्त्रास्त्राणामभेद्यश्च भविष्यति शुचिस्मिते ।
नास्य किंचिददेयं च ब्राह्मणेभ्यो भविष्यति ॥ १.१२०.१४ ॥
Ó tu, de sorriso puro, ele será invulnerável a armas e projéteis; nada dele será negado aos brâmanes.
1.120.15
चोद्यमानो मया चापि न क्षमं चिन्तयिष्यति ।
दास्यत्येव हि विप्रेभ्यो मानी चैव भविष्यति ॥ १.१२०.१५ ॥
Mesmo que eu o incite, ele não considerará o que não convém; certamente dará aos brâmanes, e será um homem de brio.
1.120.16
एवमुक्ता ततः कुन्ती गोपतिं प्रत्युवाच ह ।
कन्या पितृसा चाहं पुरुषार्थो न चैव मे ॥ १.१२०.१६ ॥
Assim interpelada, Kuntī disse ao senhor das vacas (o Sol): sou uma donzela não casada, e também irmã de meu pai; este assunto não é para mim, não é um objetivo de homem.
1.120.17
कश्चिन्मे ब्राह्मणः प्रादाद्वरं विद्यां च शत्रुहन् ।
तद्विजिज्ञासयाऽऽह्वानं कृतवत्यस्मि ते विभो ॥ १.१२०.१७ ॥
Ó matador de inimigos, certo brâmane deu-me uma dádiva e um encantamento; desejando testá-lo, ó poderoso, eu te invoquei.
1.120.18
एतस्मिन्नपराधे त्वां शिरसाऽहं प्रसादये ।
योषितो हि सदा रक्ष्यास्त्वपराधेऽपि नित्यशः ॥ १.१२०.१८ ॥
Por esta ofensa inclino a cabeça e peço o teu favor; as mulheres devem sempre ser protegidas, e mesmo quando erram devem ser protegidas constantemente.
1.120.19
वेदाहं सर्वमेवैतद्यद्दुर्वासा वरं ददौ ।
संत्यज्य भयमेवेह क्रियतां सङ्गमो मम ॥ १.१२०.१९ ॥
Eu sei tudo isso, a dádiva que Durvāsas concedeu. Deixando aqui o medo, que se faça a união comigo.
1.120.20
अमोघं दर्शनं मह्यमाहूतश्चास्मि ते शुभे ।
वृथाऽऽह्वानेऽपि ते भीरु दोषः स्यान्नात्र संशयः ॥ १.१२०.२० ॥
Minha visão não é em vão, e tu me chamaste, ó auspiciosa. Ó tímida, mesmo ao chamar em vão haveria falta em ti; disso não há dúvida.
1.120.21
यद्येवं मन्यसे भीरु किमाह्वयसि भास्करम् ।
यदि मामवजानासि ऋषिः स न भविष्यति ॥ १.१२०.२१ ॥
Se assim pensas, ó tímida, por que invocas o Sol? Se me desprezas, ele não será um sábio.
1.120.22
मन्त्रदानेन यस्मात्त्वमवलेपेन दर्पिता ।
कुलं च तेऽद्य धक्ष्यामि क्रोधदीप्तेन चक्षुषा ॥ १.१२०.२२ ॥
Porque te foi dado o mantra e te tornaste orgulhosa pela arrogância, hoje queimarei até a tua linhagem com um olho ardente de ira.
1.120.23
एवमुक्ता बहुविधं सान्त्वपूर्वं विवस्वता ।
सा तु नैच्छद्वरारोहा कन्याहमिति भारत ॥ १.१२०.२३ ॥
Assim falou Vivasvat de muitas maneiras, com palavras suaves, mas ela não quis, dizendo: "Sou uma donzela", ó Bhārata.
1.120.24
बन्धुपक्षभयाद्भीता लज्जया च यशस्विनी ।
तामर्कः पुनरेवेदब्रवीद्भरतर्षभ ॥ १.१२०.२४ ॥
Temerosa do medo dos parentes e da vergonha, a ilustre foi de novo falada pelo Sol, ó touro dos Bharatas.
1.120.25
मत्प्रसादान्न ते राज्ञि भविता दोष इत्युत ॥ १.१२०.२५ ॥
Pela minha graça, ó rainha, não haverá culpa para ti, assim também se disse.
1.120.26
प्रसीद भगवन्मह्यमवलेपो हि नास्ति मे ।
त्वयैव परिहार्यं स्यात्कन्याभावस्य दूषणम् ॥ १.१२०.२६ ॥
Sê propício a mim, ó bem-aventurado; em mim não há orgulho. A mancha do estado de donzela só tu podes remediar.
1.120.27
व्यपयातु भयं तेऽद्य कुमारं प्रसमीक्षसे ।
मया त्वं चाप्यनुज्ञाता पुनः कन्या भविष्यसि ॥ १.१२०.२७ ॥
Que o teu temor se afaste agora; verás um filho. Com a minha permissão serás novamente donzela.
1.120.28
एवमुक्ता ततः कुन्ती संप्रहृष्टतनूरुहा ।
सङ्गताऽभूत्तदा सुभ्रूरादित्येन महात्मना ॥ १.१२०.२८ ॥
Assim interpelada, Kuntī, com os cabelos eriçados de alegria, de belas sobrancelhas, uniu-se então ao magnânimo Āditya.
1.120.29
प्रकाशकर्मा तपनः कन्यागर्भं ददौ पुनः ।
तत्र वीरः समभवत्सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ १.१२०.२९ ॥
O Sol, de feitos manifestos, deu novamente gestação à donzela; e dali nasceu um herói, o melhor de todos os portadores de armas.
1.120.30
आमुक्तकवचः श्रीमान्देवगर्भः श्रियान्वितः ।
सहजं कवचं बिभ्रत्कुण्डलोद्द्योतिताननः ॥ १.१२०.३० ॥
Vestido com a armadura, glorioso, concebido pelos deuses, dotado de esplendor, trazendo a sua armadura inata, com o rosto iluminado pelos brincos.
1.120.31
अजायत सुतः कर्णः सर्वलोकेषु विश्रुतः ।
प्रादाच्च तस्यै कन्यात्वं पुनः स परमद्युतिः ॥ १.१२०.३१ ॥
Nasceu um filho chamado Karṇa, famoso em todos os mundos. E aquele de suprema radiância lhe restituiu novamente a condição de donzela.
1.120.32
दत्त्वा च तपतां श्रेष्ठो दिवमाचक्रमे ततः ।
दृष्ट्वा कुमारं जातं सा वार्ष्णेयी दीनमानसा ॥ १.१२०.३२ ॥
Tendo dado isso, o melhor dos ascetas então ascendeu ao céu. Ao ver o menino nascido, ela, a filha de Vṛṣṇi, ficou com o coração abatido.
1.120.33
एकाग्रं चिन्तयामास किं कृत्वा सुकृतं भवेत् ।
गूहमानापचारं सा बन्धुपक्षभयात्तदा ॥ १.१२०.३३ ॥
Concentrou-se e pôs-se a pensar que boa ação poderia realizar. Então, ocultando sua falta por medo dos parentes do lado familiar,
1.120.34
मञ्जूषां रत्नसंपूर्णां कृत्वा बालसमाश्रिताम् ।
उत्ससर्ज कुमारं तं जले कुन्ती महाबलम् ॥ १.१२०.३४ ॥
Tendo feito um cofre cheio de joias e nele abrigado a criança, Kuntī deixou aquele menino de grande força à deriva na água.
1.120.35
तमुत्सृष्टं जले गर्भं राधाभर्ता महायशाः ।
पुत्रत्वे कल्पयामास सभार्यः सूतनन्दनः ॥ १.१२०.३५ ॥
Aquela criança lançada à água, o esposo de Rādhā, o glorioso filho do cocheiro, junto com sua esposa, acolheu como filho.
1.120.36
नामधेयं च चक्राते तस्य बालस्य तावुभौ ।
वसुना सह जातोऽयं वसुषेणो भवत्विति ॥ १.१२०.३६ ॥
E os dois deram um nome ao menino: "Visto que nasceu junto com Vasu, que ele seja Vasuṣeṇa."
1.120.37
स वर्धमानो बलवान्सर्वास्त्रेषूद्यतोऽभवत् ।
आपृष्ठतापादादित्यमुपातिष्ठत वीर्यवान् ॥ १.१२०.३७ ॥
Crescendo forte, tornou-se hábil em todas as armas; o valente se punha de frente para o sol.
1.120.38
तस्मिन्काले तु जपतस्तस्य वीरस्य धीमतः ।
नादेयं ब्राह्मणेष्वासीत्किंचिद्वसु महीतले ॥ १.१२०.३८ ॥
Naquele tempo, o herói sábio, enquanto recitava preces, não possuía na terra riqueza que pudesse dar aos brâmanes.
1.120.39
ततः काले तु कस्मिंश्चित्स्वप्नान्ते कर्णमब्रवीत् ।
आदित्यो ब्राह्मणो भूत्वा शृणु वीर वचो मम ॥ १.१२०.३९ ॥
Então, certa vez, ao fim de um sonho, Āditya, sob a forma de brâmane, disse a Karṇa: 'Ouve as minhas palavras, ó herói.'
1.120.40
प्रभातायां रजन्यां त्वामागमिष्यति वासवः ।
न तस्य भिक्षा दातव्या विप्ररूपी भविष्यति ॥ १.१२०.४० ॥
Quando a noite passar e a aurora chegar, Vāsava virá até ti. Não se lhe deve dar esmola, pois ele estará sob a forma de um brâmane.
1.120.41
निश्चयोऽस्यापहर्तुं ते कवचं कुण्डले तथा ।
अतस्त्वां बोधयाम्येष स्मर्तासि वचनं मम ॥ १.१२०.४१ ॥
Seu propósito é tirar-te a armadura e os brincos; por isso te advirto. Lembra-te das minhas palavras.
1.120.42
शक्रो मां विप्ररूपेण यदि वै याचते द्विज ।
कथं तस्मै न दास्यामि यथा चास्म्यवबोधितः ॥ १.१२०.४२ ॥
Se Śakra, sob a forma de brâmane, me pedir algo, ó dvija, como poderia não dar, agora que fui advertido?
1.120.43
विप्राः पूज्यास्तु देवानां सततं प्रियमिच्छताम् ।
तं देवदेवं जानन्वै न शक्तोऽस्म्यवमन्त्रणे ॥ १.१२०.४३ ॥
Os brâmanes, que sempre desejam o bem dos deuses, são dignos de honra. Sabendo que ele é o deus dos deuses, não sou capaz de desdenhá-lo.
1.120.44
यद्येवं शृणु मे वीर वरं ते सोऽपि दास्यति ।
शक्तिं त्वमपि याचेथाः सर्वशत्रुविबाधिनीम् ॥ १.१२०.४४ ॥
Se é assim, escuta-me, herói: ele também te concederá uma dádiva. Pede também tu aquele poder que atormenta todos os inimigos.
1.120.45
एवमुक्त्वा द्विजः स्वप्ने तत्रैवान्तरधीयत ।
कर्णः प्रबुद्धस्तं स्वप्नं चिन्तयानोऽभवत्तदा ॥ १.१२०.४५ ॥
Tendo falado assim, o brâmane desapareceu ali mesmo no sonho. Karṇa acordou e ficou a meditar sobre aquele sonho.
1.120.46
तमिन्द्रो ब्राह्मणो भूत्वा पुत्रार्थं भूतभावनः ।
कुण्डले प्रार्थयामास कवचं च महाद्युतिः ॥ १.१२०.४६ ॥
Pelo seu filho, Indra, sustentador dos seres e de grande brilho, assumiu a forma de um brâmane e pediu-lhe os brincos e a armadura.
1.120.47
उत्कृत्याविमनाः स्वाङ्गात्कवचं रुधिरस्रवम् ।
कर्णौ पार्श्वे च द्वे छित्त्वा प्रायच्छत्स कृताञ्जलिः ॥ १.१२०.४७ ॥
Sem hesitar, arrancou do próprio corpo a armadura que escorria sangue; cortando ambas as orelhas e os brincos de cada lado, deu-os de mãos juntas.
1.120.48
प्रतिगृह्य तु देवेशस्तुष्टस्तेनास्य कर्मणा ।
अहो साहसमित्याह मनसा वासवो हसन् ॥ १.१२०.४८ ॥
O senhor dos deuses os aceitou; satisfeito com o seu feito, Vāsava disse em silêncio, rindo: "Oh, que audácia!"
1.120.49
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ।
न तं पश्यामि यो ह्येतत्कर्म कर्ता भविष्यति ॥ १.१२०.४९ ॥
Entre deuses, dānavas, yakṣas, gandharvas, serpentes e rākṣasas, não vejo ninguém que venha a realizar este feito.
1.120.50
प्रीतोऽस्मि कर्मणा तेन वरं ब्रूहि यदिच्छसि ।
इच्छामि भगवद्दत्तां शक्तिं शत्रुनिबर्हणीम् ॥ १.१२०.५० ॥
"Estou satisfeito com esse feito; pede a dádiva que desejares." "Desejo a arma dada pelo Senhor, destruidora de inimigos."
1.120.51
शक्तिं तस्मै ददौ शक्रो विस्मयाद्वाक्यमब्रवीत् ।
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ॥ १.१२०.५१ ॥
Śakra deu-lhe aquela arma e, tomado de espanto, proferiu estas palavras sobre deuses, dānavas, yakṣas, gandharvas, serpentes e rākṣasas.
1.120.52
यस्मै क्षेप्स्यसि रुष्टः सन्सोऽनया न भविष्यति ।
हत्वैकं समरे शत्रुं ततो मामागमिष्यति।
इत्युक्त्वान्तर्दधे शक्रो वरं दत्त्वा तु तस्य वै ॥ १.१२०.५२ ॥
"Aquele contra quem a lançares com ira não lhe escapará; depois de matar um único inimigo em batalha, ela voltará a mim." Tendo dito isto e concedido a dádiva, Śakra desapareceu.
1.120.53
प्राङ्नाम तस्य कथितं वसुषेण इति क्षितौ ।
कर्णो वैकर्तनश्चैव कर्मणा तेन सोऽभवत् ॥ १.१२०.५३ ॥
Na terra, o seu nome anterior fora dito Vasuṣeṇa; por aquele feito tornou-se Karṇa, e também Vaikartana.