Mahābhārata · Adhyāya 1.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.120.1
शूरो नाम यदुश्रेष्ठो वसुदेवपिताऽभवत् ।
तस्य कन्या पृथा नाम रूपेणाप्रतिमा भुवि ॥ १.१२०.१ ॥
Śūra, der Beste der Yadu, wurde der Vater Vasudevas. Er hatte eine Tochter namens Pṛthā, auf Erden an Schönheit unvergleichlich.
1.120.2
पितृष्वस्रीयाय स तामनपत्याय भारत ।
अग्र्यमग्रे प्रतिज्ञाय स्वस्यापत्यं स सत्यवाक् ॥ १.१२०.२ ॥
O Bhārata, er hatte dem kinderlosen Sohn seiner Tante väterlicherseits zuvor sein erstgeborenes Kind versprochen. Er war wahrhaftig im Wort.
1.120.3
अग्रजामथ तां कन्यां शूरोऽनुग्रहकाङ्क्षिणे ।
प्रददौ कुन्तिभोजाय सखा सख्ये महात्मने ॥ १.१२०.३ ॥
Dann gab Śūra jenes erstgeborene Mädchen dem Kuntibhoja, seinem Freund, dem Großherzigen, der eine Gunst begehrte.
1.120.4
नियुक्ता सा पितुर्गेहे ब्राह्मणातिथिपूजने ।
उग्रं पर्यचरत्तत्र ब्राह्मणं संशितब्रतम् ॥ १.१२०.४ ॥
Im Haus ihres Vaters mit der Ehrung von Brahmanen und Gästen betraut, diente sie dort einem strengen Brahmanen mit scharfen Gelübden.
1.120.5
निगूढनिश्चयं धर्मे यं तं दुर्वाससं विदुः ।
तमुग्रं संशितात्मानं सर्वयत्नैरतोषयत् ॥ १.१२०.५ ॥
Den, dessen Entschluss im Dharma verborgen war, den man Durvāsas nannte, den wilden und scharfen Wesens, erfreute sie mit allen Kräften.
1.120.6
दध्याज्यकादिभिर्नित्यं व्यञ्जनैः प्रत्यहं शुभा ।
सहस्रसङ्ख्यैर्योगीन्द्रमुपचारदनुत्तमा ॥ १.१२०.६ ॥
Täglich, mit Quark, Butterschmalz und anderen Speisen in tausendfacher Zahl, diente die Verheißungsvolle jenem Herrn der Asketen mit unübertroffener Aufmerksamkeit.
1.120.7
दुर्वासा वत्सरस्यान्ते ददौ मन्त्रमनुत्तमम् ।
यशस्विन्यै पृथायै तदापद्धर्मान्ववेक्षया।
अभिचाराभिसंयुक्तमब्रवीच्चैव तां मुनिः ॥ १.१२०.७ ॥
Am Ende des Jahres gab Durvāsas der ruhmreichen Pṛthā den unübertroffenen Mantra, in Erwägung der Pflichten der Not. Der Weise sprach ihn zu ihr, einen Mantra verbunden mit einer Beschwörung.
1.120.8
यं यं देवं त्वमेतेन मन्त्रेणावाहयिष्यसि ।
तस्य तस्य प्रभावेण तव पुत्रो भविष्यति ॥ १.१२०.८ ॥
Welchen Gott du mit diesem Mantra auch anrufst, durch dessen Macht wird dir ein Sohn geboren werden.
1.120.9
तथोक्ता सा तु विप्रेण कुन्ती कौतूहलान्विता ।
कन्या सती देवमर्कमाजुहाव यशस्विनी ॥ १.१२०.९ ॥
So angesprochen vom Brahmanen, rief Kuntī, die keusche Jungfrau, die ruhmreiche, voller Neugier, den Gott Arka, die Sonne, an.
1.120.10
ततो घनान्तरं कृत्वा स्वमार्गं तपनस्तदा ।
उपतस्थे स तां कन्यां पृथां पृथुललोचनाम् ॥ १.१२०.१० ॥
Da bahnte sich die Sonne ihren Weg durch die Wolken und trat zu jener Jungfrau Pṛthā mit den weiten Augen.
1.120.11
सा ददर्श तमायान्तं भास्करं लोकभावनम् ।
विस्मिता चानवद्याङ्गी दृष्ट्वा तन्महदद्भुतम् ॥ १.१२०.११ ॥
Sie sah ihn kommen, die Sonne, den Erhalter der Welten. Erstaunt, mit makellosen Gliedern, erblickte Kuntī jenes große Wunder.
1.120.12
साब्रवीद्भगवन्कस्त्वमाविर्भूतो ममाग्रतः ।
आहूतोपस्थितं भद्रे ऋषिमन्त्रेण चोदितम्।
विद्धि मां पुत्रलाभाय देवमर्कं शुचिस्मिते ॥ १.१२०.१२ ॥
Sie sprach: "Erhabener, wer bist du, der du dich vor mir gezeigt hast? Angetrieben vom Mantra des Weisen, rief ich dich. Wisse, o Reinlächelnder, dass ich den Gott Arka angerufen habe, um einen Sohn zu erlangen."
1.120.13
पुत्रस्ते निर्मितः सुभ्रु शृणु महादृक्छुभानने ।
आदित्ये कुण्डले बिभ्रत्कवचं चैव मामकम् ॥ १.१२०.१३ ॥
O du Schönbrauige, höre, o du mit dem großen Blick und dem verheißungsvollen Antlitz: ein Sohn ist dir erschaffen worden. Er wird die Ohrringe und meine eigene Rüstung tragen.
1.120.14
शस्त्रास्त्राणामभेद्यश्च भविष्यति शुचिस्मिते ।
नास्य किंचिददेयं च ब्राह्मणेभ्यो भविष्यति ॥ १.१२०.१४ ॥
O du mit dem reinen Lächeln, er wird gegen Waffen und Geschosse unverwundbar sein; nichts von dem Seinen wird den Brahmanen vorenthalten werden.
1.120.15
चोद्यमानो मया चापि न क्षमं चिन्तयिष्यति ।
दास्यत्येव हि विप्रेभ्यो मानी चैव भविष्यति ॥ १.१२०.१५ ॥
Auch wenn ich ihn dazu dränge, wird er nichts Unziemliches erwägen; er wird den Brahmanen gewiss geben, und er wird ein stolzer Mann sein.
1.120.16
एवमुक्ता ततः कुन्ती गोपतिं प्रत्युवाच ह ।
कन्या पितृसा चाहं पुरुषार्थो न चैव मे ॥ १.१२०.१६ ॥
So angesprochen, sprach Kuntī zum Herrn der Kühe (der Sonne): Ich bin eine unvermählte Jungfrau und zugleich die Schwester meines Vaters; diese Sache ist nicht für mich, sie gehört nicht zum Ziel eines Mannes.
1.120.17
कश्चिन्मे ब्राह्मणः प्रादाद्वरं विद्यां च शत्रुहन् ।
तद्विजिज्ञासयाऽऽह्वानं कृतवत्यस्मि ते विभो ॥ १.१२०.१७ ॥
O Vernichter der Feinde, ein gewisser Brahmane hat mir eine Gabe und einen Zauberspruch geschenkt; begierig, ihn zu prüfen, o Mächtiger, habe ich dich herbeigerufen.
1.120.18
एतस्मिन्नपराधे त्वां शिरसाऽहं प्रसादये ।
योषितो हि सदा रक्ष्यास्त्वपराधेऽपि नित्यशः ॥ १.१२०.१८ ॥
Für diese Kränkung beuge ich mein Haupt und bitte dich um Gnade; Frauen sind stets zu beschützen, und auch wenn sie fehlen, sind sie beständig zu schützen.
1.120.19
वेदाहं सर्वमेवैतद्यद्दुर्वासा वरं ददौ ।
संत्यज्य भयमेवेह क्रियतां सङ्गमो मम ॥ १.१२०.१९ ॥
Ich weiß alles davon, die Gabe, die Durvāsas verlieh. Lege hier die Furcht ab, und es werde die Vereinigung mit mir vollzogen.
1.120.20
अमोघं दर्शनं मह्यमाहूतश्चास्मि ते शुभे ।
वृथाऽऽह्वानेऽपि ते भीरु दोषः स्यान्नात्र संशयः ॥ १.१२०.२० ॥
Mein Anblick ist nicht vergeblich, und du hast mich gerufen, o Glückliche. O Furchtsame, selbst beim vergeblichen Rufen läge Schuld bei dir; daran ist kein Zweifel.
1.120.21
यद्येवं मन्यसे भीरु किमाह्वयसि भास्करम् ।
यदि मामवजानासि ऋषिः स न भविष्यति ॥ १.१२०.२१ ॥
Wenn du so denkst, o Furchtsame, warum rufst du den Sonnengott? Wenn du mich missachtest, wird er kein Seher sein.
1.120.22
मन्त्रदानेन यस्मात्त्वमवलेपेन दर्पिता ।
कुलं च तेऽद्य धक्ष्यामि क्रोधदीप्तेन चक्षुषा ॥ १.१२०.२२ ॥
Weil dir der Zauberspruch gegeben wurde und du dich aus Hochmut erhoben hast, werde ich heute sogar dein Geschlecht mit einem vor Zorn glühenden Auge verbrennen.
1.120.23
एवमुक्ता बहुविधं सान्त्वपूर्वं विवस्वता ।
सा तु नैच्छद्वरारोहा कन्याहमिति भारत ॥ १.१२०.२३ ॥
So sprach Vivasvat auf vielerlei Weise mit beschwichtigenden Worten zu ihr; doch sie wollte nicht, da sie sagte: »Ich bin eine Jungfrau«, o Bhārata.
1.120.24
बन्धुपक्षभयाद्भीता लज्जया च यशस्विनी ।
तामर्कः पुनरेवेदब्रवीद्भरतर्षभ ॥ १.१२०.२४ ॥
Aus Furcht vor ihren Verwandten und aus Scham fürchtend, wurde die Berühmte vom Sonnengott erneut angesprochen, o Stier der Bharatas.
1.120.25
मत्प्रसादान्न ते राज्ञि भविता दोष इत्युत ॥ १.१२०.२५ ॥
Durch meine Gnade, o Königin, wird dir kein Makel anhaften, so hieß es auch.
1.120.26
प्रसीद भगवन्मह्यमवलेपो हि नास्ति मे ।
त्वयैव परिहार्यं स्यात्कन्याभावस्य दूषणम् ॥ १.१२०.२६ ॥
Sei mir gnädig, o Erhabener; in mir ist kein Hochmut. Den Makel des Jungfrauenstandes kannst nur du beheben.
1.120.27
व्यपयातु भयं तेऽद्य कुमारं प्रसमीक्षसे ।
मया त्वं चाप्यनुज्ञाता पुनः कन्या भविष्यसि ॥ १.१२०.२७ ॥
Dein Schrecken möge nun weichen; du wirst einen Sohn erblicken. Mit meiner Erlaubnis wirst du wieder Jungfrau sein.
1.120.28
एवमुक्ता ततः कुन्ती संप्रहृष्टतनूरुहा ।
सङ्गताऽभूत्तदा सुभ्रूरादित्येन महात्मना ॥ १.१२०.२८ ॥
So angesprochen, mit vor Freude gesträubtem Haar, die schönbrauige Kuntī vereinigte sich da mit dem großherzigen Āditya.
1.120.29
प्रकाशकर्मा तपनः कन्यागर्भं ददौ पुनः ।
तत्र वीरः समभवत्सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ १.१२०.२९ ॥
Der Sonnengott mit den offenbaren Taten gab der Jungfrau abermals einen Keim; und dort entstand ein Held, der Beste unter allen Waffenträgern.
1.120.30
आमुक्तकवचः श्रीमान्देवगर्भः श्रियान्वितः ।
सहजं कवचं बिभ्रत्कुण्डलोद्द्योतिताननः ॥ १.१२०.३० ॥
Gewappnet, glanzvoll, göttlich empfangen, mit Pracht begabt, den angeborenen Panzer tragend, das Antlitz von den Ohrringen erhellt.
1.120.31
अजायत सुतः कर्णः सर्वलोकेषु विश्रुतः ।
प्रादाच्च तस्यै कन्यात्वं पुनः स परमद्युतिः ॥ १.१२०.३१ ॥
Es wurde ein Sohn namens Karṇa geboren, berühmt in allen Welten. Und jener von höchstem Glanz gab ihr wieder den Jungfrauenstand zurück.
1.120.32
दत्त्वा च तपतां श्रेष्ठो दिवमाचक्रमे ततः ।
दृष्ट्वा कुमारं जातं सा वार्ष्णेयी दीनमानसा ॥ १.१२०.३२ ॥
Nachdem er dies gegeben hatte, stieg der Beste der Asketen dann zum Himmel auf. Als sie den geborenen Knaben sah, wurde die Vārṣṇeyī niedergeschlagenen Herzens.
1.120.33
एकाग्रं चिन्तयामास किं कृत्वा सुकृतं भवेत् ।
गूहमानापचारं सा बन्धुपक्षभयात्तदा ॥ १.१२०.३३ ॥
Sie dachte gesammelt darüber nach, welche gute Tat sie vollbringen könnte. Da verbarg sie aus Furcht vor ihren Verwandten ihr Vergehen,
1.120.34
मञ्जूषां रत्नसंपूर्णां कृत्वा बालसमाश्रिताम् ।
उत्ससर्ज कुमारं तं जले कुन्ती महाबलम् ॥ १.१२०.३४ ॥
Nachdem sie eine mit Juwelen gefüllte Truhe angefertigt und das Kind darin geborgen hatte, ließ Kuntī den überaus starken Knaben ins Wasser gleiten.
1.120.35
तमुत्सृष्टं जले गर्भं राधाभर्ता महायशाः ।
पुत्रत्वे कल्पयामास सभार्यः सूतनन्दनः ॥ १.१२०.३५ ॥
Jenes ins Wasser gesetzte Kind nahm der Gemahl Rādhās, der ruhmreiche Sohn des Wagenlenkers, zusammen mit seiner Frau als Sohn an.
1.120.36
नामधेयं च चक्राते तस्य बालस्य तावुभौ ।
वसुना सह जातोऽयं वसुषेणो भवत्विति ॥ १.१२०.३६ ॥
Und beide gaben dem Knaben einen Namen: »Da er zusammen mit Vasu geboren ist, möge er Vasuṣeṇa heißen.«
1.120.37
स वर्धमानो बलवान्सर्वास्त्रेषूद्यतोऽभवत् ।
आपृष्ठतापादादित्यमुपातिष्ठत वीर्यवान् ॥ १.१२०.३७ ॥
Stark heranwachsend wurde er in allen Waffen geübt; der Tapfere stand dem Sonnenlicht zugewandt.
1.120.38
तस्मिन्काले तु जपतस्तस्य वीरस्य धीमतः ।
नादेयं ब्राह्मणेष्वासीत्किंचिद्वसु महीतले ॥ १.१२०.३८ ॥
Zu jener Zeit, als der weise Held betete, besaß er auf Erden keinen Reichtum, den er den Brahmanen hätte geben können.
1.120.39
ततः काले तु कस्मिंश्चित्स्वप्नान्ते कर्णमब्रवीत् ।
आदित्यो ब्राह्मणो भूत्वा शृणु वीर वचो मम ॥ १.१२०.३९ ॥
Dann, zu einer Zeit, am Ende eines Traumes, sprach Āditya in Gestalt eines Brahmanen zu Karṇa: 'Höre meine Worte, o Held.'
1.120.40
प्रभातायां रजन्यां त्वामागमिष्यति वासवः ।
न तस्य भिक्षा दातव्या विप्ररूपी भविष्यति ॥ १.१२०.४० ॥
Wenn die Nacht vorüber ist und der Morgen anbricht, wird Vāsava zu dir kommen. Ihm darf man kein Almosen geben, denn er wird in Gestalt eines Brahmanen erscheinen.
1.120.41
निश्चयोऽस्यापहर्तुं ते कवचं कुण्डले तथा ।
अतस्त्वां बोधयाम्येष स्मर्तासि वचनं मम ॥ १.१२०.४१ ॥
Seine Absicht ist, dir Rüstung und Ohrringe zu rauben; deshalb erinnere ich dich daran. Denke an meine Worte.
1.120.42
शक्रो मां विप्ररूपेण यदि वै याचते द्विज ।
कथं तस्मै न दास्यामि यथा चास्म्यवबोधितः ॥ १.१२०.४२ ॥
Wenn Śakra in Gestalt eines Brahmanen mich um etwas bittet, o Zweimalgeborener, wie könnte ich es ihm verweigern, da ich nun gewarnt bin?
1.120.43
विप्राः पूज्यास्तु देवानां सततं प्रियमिच्छताम् ।
तं देवदेवं जानन्वै न शक्तोऽस्म्यवमन्त्रणे ॥ १.१२०.४३ ॥
Brahmanen, die stets das Wohl der Götter wünschen, sind zu ehren. Da ich weiß, dass er der Gott der Götter ist, vermag ich nicht, ihn abzuweisen.
1.120.44
यद्येवं शृणु मे वीर वरं ते सोऽपि दास्यति ।
शक्तिं त्वमपि याचेथाः सर्वशत्रुविबाधिनीम् ॥ १.१२०.४४ ॥
Wenn es so ist, höre mich, Held: auch er wird dir eine Gabe gewähren. Erbitte auch du jene Kraft, die alle Feinde bedrängt.
1.120.45
एवमुक्त्वा द्विजः स्वप्ने तत्रैवान्तरधीयत ।
कर्णः प्रबुद्धस्तं स्वप्नं चिन्तयानोऽभवत्तदा ॥ १.१२०.४५ ॥
Nachdem er so gesprochen hatte, verschwand der Brahmane eben dort im Traum. Karṇa erwachte und blieb in Gedanken über jenen Traum.
1.120.46
तमिन्द्रो ब्राह्मणो भूत्वा पुत्रार्थं भूतभावनः ।
कुण्डले प्रार्थयामास कवचं च महाद्युतिः ॥ १.१२०.४६ ॥
Um seines Sohnes willen nahm Indra, der Erhalter der Wesen und von großem Glanz, die Gestalt eines Brahmanen an und bat ihn um die Ohrringe und den Panzer.
1.120.47
उत्कृत्याविमनाः स्वाङ्गात्कवचं रुधिरस्रवम् ।
कर्णौ पार्श्वे च द्वे छित्त्वा प्रायच्छत्स कृताञ्जलिः ॥ १.१२०.४७ ॥
Unerschrocken schnitt er den blutenden Panzer aus seinem eigenen Leib; er schnitt beide Ohren und die Ohrringe zu beiden Seiten ab und gab sie mit gefalteten Händen.
1.120.48
प्रतिगृह्य तु देवेशस्तुष्टस्तेनास्य कर्मणा ।
अहो साहसमित्याह मनसा वासवो हसन् ॥ १.१२०.४८ ॥
Der Herr der Götter nahm sie an; erfreut über seine Tat sprach Vāsava bei sich, lachend: »Ach, welch ein Wagemut!«
1.120.49
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ।
न तं पश्यामि यो ह्येतत्कर्म कर्ता भविष्यति ॥ १.१२०.४९ ॥
Unter Göttern, Dānavas, Yakṣas, Gandharvas, Schlangen und Rākṣasas sehe ich niemanden, der diese Tat vollbringen wird.
1.120.50
प्रीतोऽस्मि कर्मणा तेन वरं ब्रूहि यदिच्छसि ।
इच्छामि भगवद्दत्तां शक्तिं शत्रुनिबर्हणीम् ॥ १.१२०.५० ॥
"Ich bin mit dieser Tat zufrieden; erbitte die Gabe, die du wünschst." "Ich wünsche mir die vom Herrn gegebene Waffe, die Feinde vernichtet."
1.120.51
शक्तिं तस्मै ददौ शक्रो विस्मयाद्वाक्यमब्रवीत् ।
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ॥ १.१२०.५१ ॥
Śakra gab ihm jene Waffe und sprach vor Verwunderung diese Worte über Götter, Dānavas, Yakṣas, Gandharvas, Schlangen und Rākṣasas.
1.120.52
यस्मै क्षेप्स्यसि रुष्टः सन्सोऽनया न भविष्यति ।
हत्वैकं समरे शत्रुं ततो मामागमिष्यति।
इत्युक्त्वान्तर्दधे शक्रो वरं दत्त्वा तु तस्य वै ॥ १.१२०.५२ ॥
"Wen du sie im Zorn auch schleuderst, der wird ihr nicht entgehen; nachdem sie einen einzigen Feind im Kampf erschlagen hat, wird sie zu mir zurückkehren." Nach diesen Worten und nachdem er die Gabe gewährt hatte, verschwand Śakra.
1.120.53
प्राङ्नाम तस्य कथितं वसुषेण इति क्षितौ ।
कर्णो वैकर्तनश्चैव कर्मणा तेन सोऽभवत् ॥ १.१२०.५३ ॥
Auf der Erde war sein früherer Name Vasuṣeṇa genannt worden; durch jene Tat wurde er Karṇa und auch Vaikartana.