మహాభారతం · అధ్యాయం 1.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.120.1
शूरो नाम यदुश्रेष्ठो वसुदेवपिताऽभवत् ।
तस्य कन्या पृथा नाम रूपेणाप्रतिमा भुवि ॥ १.१२०.१ ॥
యదువులలో శ్రేష్ఠుడైన శూరుడు అనే పేరుగలవాడు వసుదేవుని తండ్రి అయ్యాడు. అతనికి భూమిపై రూపంలో సాటిలేని పృథ అనే కుమార్తె ఉండెను.
1.120.2
पितृष्वस्रीयाय स तामनपत्याय भारत ।
अग्र्यमग्रे प्रतिज्ञाय स्वस्यापत्यं स सत्यवाक् ॥ १.१२०.२ ॥
ఓ భరతుడా, సంతానం లేని తన మేనత్త కుమారునికి అతడు ముందుగానే తన మొదటి సంతానాన్ని ఇస్తానని వాగ్దానం చేసి ఉన్నాడు. అతడు సత్యవాది.
1.120.3
अग्रजामथ तां कन्यां शूरोऽनुग्रहकाङ्क्षिणे ।
प्रददौ कुन्तिभोजाय सखा सख्ये महात्मने ॥ १.१२०.३ ॥
అప్పుడు శూరుడు, అనుగ్రహాన్ని కోరిన తన స్నేహితుడైన మహాత్ముడు కుంతిభోజునకు, ఆ మొదటి పుట్టిన కన్యను ఇచ్చాడు.
1.120.4
नियुक्ता सा पितुर्गेहे ब्राह्मणातिथिपूजने ।
उग्रं पर्यचरत्तत्र ब्राह्मणं संशितब्रतम् ॥ १.१२०.४ ॥
ఆమె తండ్రి ఇంట బ్రాహ్మణులను, అతిథులను సత్కరించే పనిలో నియమించబడి ఉండెను. అక్కడ ఆమె కఠినమైన వ్రతములుగల ఒక బ్రాహ్మణుని సేవించెను.
1.120.5
निगूढनिश्चयं धर्मे यं तं दुर्वाससं विदुः ।
तमुग्रं संशितात्मानं सर्वयत्नैरतोषयत् ॥ १.१२०.५ ॥
ధర్మంలో రహస్యమైన నిశ్చయం గలవాడని, దుర్వాసుడని పిలువబడే ఆ ఉగ్రుడు, తీక్షణ స్వభావుడైన అతడిని ఆమె అన్ని ప్రయత్నాలతో సంతోషపెట్టెను.
1.120.6
दध्याज्यकादिभिर्नित्यं व्यञ्जनैः प्रत्यहं शुभा ।
सहस्रसङ्ख्यैर्योगीन्द्रमुपचारदनुत्तमा ॥ १.१२०.६ ॥
పెరుగు, నెయ్యి మొదలైన వ్యంజనాలతో ప్రతిరోజూ, వేల సంఖ్యలో, ఆ శుభ అనుపమమైన సేవతో ఆ యోగీంద్రుని ఉపచరించెను.
1.120.7
दुर्वासा वत्सरस्यान्ते ददौ मन्त्रमनुत्तमम् ।
यशस्विन्यै पृथायै तदापद्धर्मान्ववेक्षया।
अभिचाराभिसंयुक्तमब्रवीच्चैव तां मुनिः ॥ १.१२०.७ ॥
సంవత్సరాంతంలో దుర్వాసుడు యశస్విని పృథకు అత్యుత్తమ మంత్రాన్ని ఇచ్చాడు. ఆపద్ధర్మాలను దృష్టిలో ఉంచుకొని, అభిచార మంత్రంతో కూడిన దానిని ముని ఆమెకు చెప్పాడు.
1.120.8
यं यं देवं त्वमेतेन मन्त्रेणावाहयिष्यसि ।
तस्य तस्य प्रभावेण तव पुत्रो भविष्यति ॥ १.१२०.८ ॥
ఈ మంత్రంతో నీవు ఏ ఏ దేవతను ఆవాహిస్తావో, ఆ ఆ దేవత ప్రభావం వల్ల నీకు కుమారుడు కలుగుతాడు.
1.120.9
तथोक्ता सा तु विप्रेण कुन्ती कौतूहलान्विता ।
कन्या सती देवमर्कमाजुहाव यशस्विनी ॥ १.१२०.९ ॥
బ్రాహ్మణుడు ఇలా చెప్పగా, కుతూహలంతో నిండిన సతీ కన్య యశస్విని కుంతి అర్క దేవుడిని ఆవాహించింది.
1.120.10
ततो घनान्तरं कृत्वा स्वमार्गं तपनस्तदा ।
उपतस्थे स तां कन्यां पृथां पृथुललोचनाम् ॥ १.१२०.१० ॥
అప్పుడు సూర్యుడు మేఘాల మధ్య తన మార్గాన్ని ఏర్పరచుకొని, విశాల నేత్రాల ఆ కన్య పృథ వద్దకు వచ్చి నిలిచాడు.
1.120.11
सा ददर्श तमायान्तं भास्करं लोकभावनम् ।
विस्मिता चानवद्याङ्गी दृष्ट्वा तन्महदद्भुतम् ॥ १.१२०.११ ॥
లోకాలను పోషించే భాస్కరుడు వస్తుండటాన్ని ఆమె చూసింది. ఆ మహాద్భుతాన్ని చూసి నిర్దోష అంగాంగి అయిన ఆమె విస్మయం చెందింది.
1.120.12
साब्रवीद्भगवन्कस्त्वमाविर्भूतो ममाग्रतः ।
आहूतोपस्थितं भद्रे ऋषिमन्त्रेण चोदितम्।
विद्धि मां पुत्रलाभाय देवमर्कं शुचिस्मिते ॥ १.१२०.१२ ॥
ఆమె ఇలా అన్నది, "భగవానుడా, నా ముందు ప్రత్యక్షమైన నీవు ఎవరు? ఋషి మంత్రంతో ప్రేరేపితమై నిన్ను ఆహ్వానించాను. పవిత్ర మందహాసం గలదానా, పుత్రలాభం కోసం అర్క దేవుడినైన నిన్ను పిలిచానని తెలుసుకో."
1.120.13
पुत्रस्ते निर्मितः सुभ्रु शृणु महादृक्छुभानने ।
आदित्ये कुण्डले बिभ्रत्कवचं चैव मामकम् ॥ १.१२०.१३ ॥
అందమైన కనుబొమలు గలదానా, వినుము. మహాదృష్టి గలదానా, శుభముఖీ, నీకు ఒక కుమారుడు సృష్టించబడ్డాడు. అతడు కుండలాలను, నా స్వంత కవచాన్ని ధరిస్తాడు.
1.120.14
शस्त्रास्त्राणामभेद्यश्च भविष्यति शुचिस्मिते ।
नास्य किंचिददेयं च ब्राह्मणेभ्यो भविष्यति ॥ १.१२०.१४ ॥
పవిత్రమైన నవ్వు గలదానా, అతడు శస్త్రాస్త్రాలకు అభేద్యుడవుతాడు. బ్రాహ్మణులకు అతని వద్ద ఇవ్వకుండా ఉండేది ఏమీ ఉండదు.
1.120.15
चोद्यमानो मया चापि न क्षमं चिन्तयिष्यति ।
दास्यत्येव हि विप्रेभ्यो मानी चैव भविष्यति ॥ १.१२०.१५ ॥
నేను ప్రేరేపించినా అతడు తగనిదాన్ని ఆలోచించడు. నిశ్చయంగా బ్రాహ్మణులకు ఇస్తాడు; అతడు అభిమానవంతుడూ అవుతాడు.
1.120.16
एवमुक्ता ततः कुन्ती गोपतिं प्रत्युवाच ह ।
कन्या पितृसा चाहं पुरुषार्थो न चैव मे ॥ १.१२०.१६ ॥
ఇలా చెప్పబడ్డాక కుంతి గోపతి (సూర్యుడు)తో ఇలా అంది: నేను పెళ్లికాని కన్యను, తండ్రి సోదరిని కూడా; నాకు ఇది పురుషుల పని కాదు.
1.120.17
कश्चिन्मे ब्राह्मणः प्रादाद्वरं विद्यां च शत्रुहन् ।
तद्विजिज्ञासयाऽऽह्वानं कृतवत्यस्मि ते विभो ॥ १.१२०.१७ ॥
శత్రువులను సంహరించేవాడా, నాకు ఒక బ్రాహ్మణుడు వరాన్ని, విద్యను ఇచ్చాడు; దాన్ని పరీక్షించాలనే కోరికతో, ఓ విభూ, నేను నిన్ను ఆహ్వానించాను.
1.120.18
एतस्मिन्नपराधे त्वां शिरसाऽहं प्रसादये ।
योषितो हि सदा रक्ष्यास्त्वपराधेऽपि नित्यशः ॥ १.१२०.१८ ॥
ఈ అపరాధానికి తల వంచి నిన్ను ప్రసన్నం చేసుకుంటాను; స్త్రీలు ఎల్లప్పుడూ రక్షించదగినవారు, అపరాధం చేసినా కూడా వారు నిత్యం రక్షింపబడాలి.
1.120.19
वेदाहं सर्वमेवैतद्यद्दुर्वासा वरं ददौ ।
संत्यज्य भयमेवेह क्रियतां सङ्गमो मम ॥ १.१२०.१९ ॥
దుర్వాసుడు ఇచ్చిన ఆ వరమంతా నాకు తెలుసు. ఇక్కడ భయాన్ని విడిచిపెట్టి నాతో సంగమం చేయి.
1.120.20
अमोघं दर्शनं मह्यमाहूतश्चास्मि ते शुभे ।
वृथाऽऽह्वानेऽपि ते भीरु दोषः स्यान्नात्र संशयः ॥ १.१२०.२० ॥
నా దర్శనం వ్యర్థం కాదు; నువ్వు నన్ను పిలిచావు, శుభే. భీరు, వ్యర్థంగా పిలిచినా నీకు దోషం కలుగుతుంది, అందులో సందేహం లేదు.
1.120.21
यद्येवं मन्यसे भीरु किमाह्वयसि भास्करम् ।
यदि मामवजानासि ऋषिः स न भविष्यति ॥ १.१२०.२१ ॥
నువ్వు ఇలా అనుకుంటే, భీరు, భాస్కరుడిని ఎందుకు పిలిచావు? నువ్వు నన్ను అవమానిస్తే, ఆయన ఋషి కాడు.
1.120.22
मन्त्रदानेन यस्मात्त्वमवलेपेन दर्पिता ।
कुलं च तेऽद्य धक्ष्यामि क्रोधदीप्तेन चक्षुषा ॥ १.१२०.२२ ॥
మంత్రం ఇచ్చినందుకు నువ్వు అహంకారంతో గర్వించావు; కాబట్టి ఈ రోజు కోపంతో ప్రకాశించే కన్నుతో నీ కులాన్నీ దహిస్తాను.
1.120.23
एवमुक्ता बहुविधं सान्त्वपूर्वं विवस्वता ।
सा तु नैच्छद्वरारोहा कन्याहमिति भारत ॥ १.१२०.२३ ॥
వివస్వంతుడు ఈ విధంగా అనేక రకాలుగా సాంత్వన వచనాలతో చెప్పాడు; కానీ ఆ సుందరాంగి ఇష్టపడలేదు, "నేను కన్యను" అని, ఓ భారతా.
1.120.24
बन्धुपक्षभयाद्भीता लज्जया च यशस्विनी ।
तामर्कः पुनरेवेदब्रवीद्भरतर्षभ ॥ १.१२०.२४ ॥
బంధువుల భయంతో, సిగ్గుతో భయపడిన ఆ యశస్విని వద్ద అర్కుడు మళ్ళీ ఇలా అన్నాడు, ఓ భరతర్షభా.
1.120.25
मत्प्रसादान्न ते राज्ञि भविता दोष इत्युत ॥ १.१२०.२५ ॥
నా అనుగ్రహం వల్ల, ఓ రాణీ, నీకు ఎలాంటి దోషమూ రాదు అని కూడా చెప్పబడింది.
1.120.26
प्रसीद भगवन्मह्यमवलेपो हि नास्ति मे ।
त्वयैव परिहार्यं स्यात्कन्याभावस्य दूषणम् ॥ १.१२०.२६ ॥
భగవంతుడా, నాపై ప్రసన్నులు కండి; నాలో గర్వం లేదు. కన్యాత్వపు దోషాన్ని మీరే పరిహరించాలి.
1.120.27
व्यपयातु भयं तेऽद्य कुमारं प्रसमीक्षसे ।
मया त्वं चाप्यनुज्ञाता पुनः कन्या भविष्यसि ॥ १.१२०.२७ ॥
ఇప్పుడు నీ భయం తొలగిపోవుగాక; కుమారుణ్ణి నీవు చూస్తావు. నా అనుమతితో నీవు మళ్ళీ కన్యవు అవుతావు.
1.120.28
एवमुक्ता ततः कुन्ती संप्रहृष्टतनूरुहा ।
सङ्गताऽभूत्तदा सुभ्रूरादित्येन महात्मना ॥ १.१२०.२८ ॥
ఇలా చెప్పబడగానే, ఆనందంతో రోమాంచితమైన కుంతి, అందమైన కనుబొమలు గల ఆ స్త్రీ, మహాత్ముడైన ఆదిత్యునితో కూడినది.
1.120.29
प्रकाशकर्मा तपनः कन्यागर्भं ददौ पुनः ।
तत्र वीरः समभवत्सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ १.१२०.२९ ॥
ప్రకాశించే కర్మలు గల తపనుడు మళ్ళీ కన్యకు గర్భాన్ని ఇచ్చాడు; అక్కడ సర్వ ఆయుధధారులలో శ్రేష్ఠుడైన వీరుడు జన్మించాడు.
1.120.30
आमुक्तकवचः श्रीमान्देवगर्भः श्रियान्वितः ।
सहजं कवचं बिभ्रत्कुण्डलोद्द्योतिताननः ॥ १.१२०.३० ॥
కవచం ధరించినవాడు, శ్రీమంతుడు, దేవగర్భంలో జన్మించినవాడు, తేజస్సుతో కూడినవాడు; సహజ కవచాన్ని ధరించి, కుండలాలతో ప్రకాశించే ముఖం కలవాడు.
1.120.31
अजायत सुतः कर्णः सर्वलोकेषु विश्रुतः ।
प्रादाच्च तस्यै कन्यात्वं पुनः स परमद्युतिः ॥ १.१२०.३१ ॥
సర్వలోకాలలో ప్రసిద్ధుడైన కర్ణుడు అనే కుమారుడు జన్మించాడు. ఆ పరమతేజస్వి ఆమెకు మళ్ళీ కన్యాత్వాన్ని ప్రసాదించాడు.
1.120.32
दत्त्वा च तपतां श्रेष्ठो दिवमाचक्रमे ततः ।
दृष्ट्वा कुमारं जातं सा वार्ष्णेयी दीनमानसा ॥ १.१२०.३२ ॥
అలా ఇచ్చి, తపస్వులలో శ్రేష్ఠుడు అప్పుడు స్వర్గానికి వెళ్ళాడు. పుట్టిన కుమారుణ్ణి చూసి ఆ వార్ష్ణేయి దీనమనస్కురాలైంది.
1.120.33
एकाग्रं चिन्तयामास किं कृत्वा सुकृतं भवेत् ।
गूहमानापचारं सा बन्धुपक्षभयात्तदा ॥ १.१२०.३३ ॥
ఏమి చేస్తే సత్కార్యం అవుతుందో అని ఏకాగ్రంగా ఆమె ఆలోచించింది. అప్పుడు బంధుపక్షం భయంతో తన అపరాధాన్ని దాచుకుంటూ ఉంది.
1.120.34
मञ्जूषां रत्नसंपूर्णां कृत्वा बालसमाश्रिताम् ।
उत्ससर्ज कुमारं तं जले कुन्ती महाबलम् ॥ १.१२०.३४ ॥
రత్నాలతో నిండిన ఒక పెట్టెను చేసి, అందులో బాలుణ్ణి భద్రపరచి, కుంతి ఆ మహాబలుణ్ణి నీటిలో వదిలింది.
1.120.35
तमुत्सृष्टं जले गर्भं राधाभर्ता महायशाः ।
पुत्रत्वे कल्पयामास सभार्यः सूतनन्दनः ॥ १.१२०.३५ ॥
నీటిలో వదలబడిన ఆ బాలుణ్ణి, రాధ భర్త, మహాయశస్వి అయిన సూతపుత్రుడు తన భార్యతో కలిసి కుమారునిగా స్వీకరించాడు.
1.120.36
नामधेयं च चक्राते तस्य बालस्य तावुभौ ।
वसुना सह जातोऽयं वसुषेणो भवत्विति ॥ १.१२०.३६ ॥
వారిద్దరూ ఆ బాలునికి పేరు పెట్టారు: "ఇతడు వసువుతో కలిసి జన్మించాడు, కనుక ఇతడు వసుషేణుడు కావచ్చు."
1.120.37
स वर्धमानो बलवान्सर्वास्त्रेषूद्यतोऽभवत् ।
आपृष्ठतापादादित्यमुपातिष्ठत वीर्यवान् ॥ १.१२०.३७ ॥
పెరిగిన ఆ బలవంతుడు అన్ని అస్త్రాలలో నిపుణుడయ్యాడు. వీర్యవంతుడైన అతడు సూర్యుని వైపు తిరిగి నిలబడి అభ్యసించాడు.
1.120.38
तस्मिन्काले तु जपतस्तस्य वीरस्य धीमतः ।
नादेयं ब्राह्मणेष्वासीत्किंचिद्वसु महीतले ॥ १.१२०.३८ ॥
ఆ సమయంలో జపం చేస్తున్న ఆ ధీమంతుడైన వీరుని వద్ద భూమిపై బ్రాహ్మణులకు ఇవ్వదగిన ధనం ఏమీ లేదు.
1.120.39
ततः काले तु कस्मिंश्चित्स्वप्नान्ते कर्णमब्रवीत् ।
आदित्यो ब्राह्मणो भूत्वा शृणु वीर वचो मम ॥ १.१२०.३९ ॥
ఆ తరువాత ఒక సమయంలో, కలలో చివరిలో, ఆదిత్యుడు బ్రాహ్మణ రూపంలో కర్ణునితో ఇలా అన్నాడు: 'వీరా, నా మాట వినుము.'
1.120.40
प्रभातायां रजन्यां त्वामागमिष्यति वासवः ।
न तस्य भिक्षा दातव्या विप्ररूपी भविष्यति ॥ १.१२०.४० ॥
తెల్లవారినప్పుడు, రాత్రి గడిచాక, వాసవుడు నీ వద్దకు వస్తాడు. అతనికి భిక్ష ఇవ్వకూడదు; అతడు బ్రాహ్మణ రూపంలో ఉంటాడు.
1.120.41
निश्चयोऽस्यापहर्तुं ते कवचं कुण्डले तथा ।
अतस्त्वां बोधयाम्येष स्मर्तासि वचनं मम ॥ १.१२०.४१ ॥
అతని నిశ్చయం నీ కవచాన్ని, కుండలాలను అపహరించడమే. అందువల్ల నీకు ఈ విషయం తెలియజేస్తున్నాను; నా మాటను గుర్తుంచుకో.
1.120.42
शक्रो मां विप्ररूपेण यदि वै याचते द्विज ।
कथं तस्मै न दास्यामि यथा चास्म्यवबोधितः ॥ १.१२०.४२ ॥
శక్రుడు బ్రాహ్మణ రూపంలో నన్ను యాచిస్తే, ఓ ద్విజా, నాకు తెలియజేయబడిన తర్వాత నేను ఎలా ఇవ్వకుండా ఉంటాను?
1.120.43
विप्राः पूज्यास्तु देवानां सततं प्रियमिच्छताम् ।
तं देवदेवं जानन्वै न शक्तोऽस्म्यवमन्त्रणे ॥ १.१२०.४३ ॥
దేవతలకు ఎల్లప్పుడూ ప్రియాన్ని కోరే బ్రాహ్మణులు పూజ్యులు. దేవదేవుడని తెలిసి నేను అతన్ని తిరస్కరించలేను.
1.120.44
यद्येवं शृणु मे वीर वरं ते सोऽपि दास्यति ।
शक्तिं त्वमपि याचेथाः सर्वशत्रुविबाधिनीम् ॥ १.१२०.४४ ॥
అయితే, వీరుడా, నా మాట విను. అతడు కూడా నీకు వరం ఇస్తాడు. సర్వశత్రువులను బాధించే శక్తిని నువ్వూ కోరు.
1.120.45
एवमुक्त्वा द्विजः स्वप्ने तत्रैवान्तरधीयत ।
कर्णः प्रबुद्धस्तं स्वप्नं चिन्तयानोऽभवत्तदा ॥ १.१२०.४५ ॥
ఇలా చెప్పి ఆ బ్రాహ్మణుడు స్వప్నంలోనే అక్కడ అదృశ్యమయ్యాడు. కర్ణుడు మేల్కొని ఆ స్వప్నాన్ని గురించి ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయాడు.
1.120.46
तमिन्द्रो ब्राह्मणो भूत्वा पुत्रार्थं भूतभावनः ।
कुण्डले प्रार्थयामास कवचं च महाद्युतिः ॥ १.१२०.४६ ॥
కుమారుని కోసం, ప్రాణులను పోషించే, మహాతేజస్వి అయిన ఇంద్రుడు బ్రాహ్మణ రూపం ధరించి అతని నుండి కుండలాలను, కవచాన్ని యాచించాడు.
1.120.47
उत्कृत्याविमनाः स्वाङ्गात्कवचं रुधिरस्रवम् ।
कर्णौ पार्श्वे च द्वे छित्त्वा प्रायच्छत्स कृताञ्जलिः ॥ १.१२०.४७ ॥
చలించని మనస్సుతో అతడు తన దేహం నుండి రక్తం కారుతున్న కవచాన్ని కోసి తీశాడు; రెండు చెవులను, రెండు పక్కల కుండలాలను కోసి, చేతులు జోడించి ఇచ్చాడు.
1.120.48
प्रतिगृह्य तु देवेशस्तुष्टस्तेनास्य कर्मणा ।
अहो साहसमित्याह मनसा वासवो हसन् ॥ १.१२०.४८ ॥
దేవేశుడు దాన్ని స్వీకరించి, అతని ఈ పనికి సంతోషించి, నవ్వుతూ మనసులో "అహో, ఎంత సాహసం!" అని అన్నాడు.
1.120.49
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ।
न तं पश्यामि यो ह्येतत्कर्म कर्ता भविष्यति ॥ १.१२०.४९ ॥
దేవులు, దానవులు, యక్షులు, గంధర్వులు, ఉరగులు, రాక్షసులలో ఈ కర్మను చేయగలవాడు ఒక్కడినైనా నేను చూడను.
1.120.50
प्रीतोऽस्मि कर्मणा तेन वरं ब्रूहि यदिच्छसि ।
इच्छामि भगवद्दत्तां शक्तिं शत्रुनिबर्हणीम् ॥ १.१२०.५० ॥
"ఆ కర్మతో నేను సంతోషించాను; నీవు కోరిన వరాన్ని అడుగు." "భగవానుడు ఇచ్చిన, శత్రువులను నాశనం చేసే శక్తిని నేను కోరుతున్నాను."
1.120.51
शक्तिं तस्मै ददौ शक्रो विस्मयाद्वाक्यमब्रवीत् ।
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ॥ १.१२०.५१ ॥
శక్రుడు అతనికి ఆ శక్తిని ఇచ్చాడు; ఆశ్చర్యంతో ఈ మాట అన్నాడు — దేవులు, దానవులు, యక్షులు, గంధర్వులు, ఉరగులు, రాక్షసులను గురించి.
1.120.52
यस्मै क्षेप्स्यसि रुष्टः सन्सोऽनया न भविष्यति ।
हत्वैकं समरे शत्रुं ततो मामागमिष्यति।
इत्युक्त्वान्तर्दधे शक्रो वरं दत्त्वा तु तस्य वै ॥ १.१२०.५२ ॥
"నీవు కోపంతో ఎవరిపై దీనిని విసురుతావో, వాడు దీని నుండి తప్పించుకోలేడు; యుద్ధంలో ఒక శత్రువును చంపిన తరువాత అది నా వద్దకు తిరిగి వస్తుంది." అని చెప్పి, అతనికి వరమిచ్చి శక్రుడు అంతర్ధానమయ్యాడు.
1.120.53
प्राङ्नाम तस्य कथितं वसुषेण इति क्षितौ ।
कर्णो वैकर्तनश्चैव कर्मणा तेन सोऽभवत् ॥ १.१२०.५३ ॥
భూమిపై అతని పూర్వ నామం "వసుషేణుడు" అని చెప్పబడింది. ఆ కర్మ వల్ల అతడు కర్ణుడు, వైకర్తనుడు అయ్యాడు.