Mahābhārata · Adhyāya 1.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.120.1
शूरो नाम यदुश्रेष्ठो वसुदेवपिताऽभवत् ।
तस्य कन्या पृथा नाम रूपेणाप्रतिमा भुवि ॥ १.१२०.१ ॥
Śūra, llamado el mejor de los Yadu, llegó a ser padre de Vasudeva. Tuvo una hija llamada Pṛthā, incomparable en belleza sobre la tierra.
1.120.2
पितृष्वस्रीयाय स तामनपत्याय भारत ।
अग्र्यमग्रे प्रतिज्ञाय स्वस्यापत्यं स सत्यवाक् ॥ १.१२०.२ ॥
¡Oh Bhārata!, él había prometido de antemano su primer hijo al hijo de su tía paterna, que no tenía descendencia. Era veraz en sus palabras.
1.120.3
अग्रजामथ तां कन्यां शूरोऽनुग्रहकाङ्क्षिणे ।
प्रददौ कुन्तिभोजाय सखा सख्ये महात्मने ॥ १.१२०.३ ॥
Entonces Śūra entregó a aquella doncella primogénita a Kuntibhoja, su amigo, el magnánimo, que deseaba un favor.
1.120.4
नियुक्ता सा पितुर्गेहे ब्राह्मणातिथिपूजने ।
उग्रं पर्यचरत्तत्र ब्राह्मणं संशितब्रतम् ॥ १.१२०.४ ॥
Encargada en la casa de su padre de honrar a los brahmanes y a los huéspedes, allí atendió a un brahmán severo de votos rigurosos.
1.120.5
निगूढनिश्चयं धर्मे यं तं दुर्वाससं विदुः ।
तमुग्रं संशितात्मानं सर्वयत्नैरतोषयत् ॥ १.१२०.५ ॥
A aquel de resolución oculta en el dharma, conocido como Durvāsas, feroz y de naturaleza aguda, lo complació con todo esfuerzo.
1.120.6
दध्याज्यकादिभिर्नित्यं व्यञ्जनैः प्रत्यहं शुभा ।
सहस्रसङ्ख्यैर्योगीन्द्रमुपचारदनुत्तमा ॥ १.१२०.६ ॥
Cada día, con cuajada, mantequilla clarificada y otros manjares por miles, la venturosa lo sirvió al señor de los ascetas con un cuidado insuperable.
1.120.7
दुर्वासा वत्सरस्यान्ते ददौ मन्त्रमनुत्तमम् ।
यशस्विन्यै पृथायै तदापद्धर्मान्ववेक्षया।
अभिचाराभिसंयुक्तमब्रवीच्चैव तां मुनिः ॥ १.१२०.७ ॥
Al final del año, Durvāsas dio el mantra supremo a la renombrada Pṛthā, considerando los deberes de la adversidad. El sabio se lo dijo, un mantra unido a un conjuro.
1.120.8
यं यं देवं त्वमेतेन मन्त्रेणावाहयिष्यसि ।
तस्य तस्य प्रभावेण तव पुत्रो भविष्यति ॥ १.१२०.८ ॥
Por cualquier dios que invoques con este mantra, por el poder de ese dios te nacerá un hijo.
1.120.9
तथोक्ता सा तु विप्रेण कुन्ती कौतूहलान्विता ।
कन्या सती देवमर्कमाजुहाव यशस्विनी ॥ १.१२०.९ ॥
Así instruida por el brahmán, Kuntī, la doncella casta y renombrada, llena de curiosidad, invocó al dios Arka, el sol.
1.120.10
ततो घनान्तरं कृत्वा स्वमार्गं तपनस्तदा ।
उपतस्थे स तां कन्यां पृथां पृथुललोचनाम् ॥ १.१२०.१० ॥
Entonces el sol, abriéndose camino entre las nubes, se acercó a aquella doncella Pṛthā, de ojos grandes.
1.120.11
सा ददर्श तमायान्तं भास्करं लोकभावनम् ।
विस्मिता चानवद्याङ्गी दृष्ट्वा तन्महदद्भुतम् ॥ १.१२०.११ ॥
Ella vio venir al sol, sustentador de los mundos. Asombrada, de miembros sin tacha, Kuntī contempló aquel gran prodigio.
1.120.12
साब्रवीद्भगवन्कस्त्वमाविर्भूतो ममाग्रतः ।
आहूतोपस्थितं भद्रे ऋषिमन्त्रेण चोदितम्।
विद्धि मां पुत्रलाभाय देवमर्कं शुचिस्मिते ॥ १.१२०.१२ ॥
Ella dijo: "Bienaventurado, ¿quién eres tú, que te has aparecido ante mí? Impulsada por el mantra del sabio, te invoqué. Sabe, oh de sonrisa pura, que invoqué al dios Arka para obtener un hijo."
1.120.13
पुत्रस्ते निर्मितः सुभ्रु शृणु महादृक्छुभानने ।
आदित्ये कुण्डले बिभ्रत्कवचं चैव मामकम् ॥ १.१२०.१३ ॥
Oh tú de hermosas cejas, escucha, oh mujer de gran mirada y rostro auspicioso: para ti se ha creado un hijo. Él llevará los pendientes y mi propia armadura.
1.120.14
शस्त्रास्त्राणामभेद्यश्च भविष्यति शुचिस्मिते ।
नास्य किंचिददेयं च ब्राह्मणेभ्यो भविष्यति ॥ १.१२०.१४ ॥
Oh tú de pura sonrisa, será invulnerable a armas y proyectiles; nada suyo será negado a los brahmanes.
1.120.15
चोद्यमानो मया चापि न क्षमं चिन्तयिष्यति ।
दास्यत्येव हि विप्रेभ्यो मानी चैव भविष्यति ॥ १.१२०.१५ ॥
Aunque yo lo incite, no considerará lo que no conviene; ciertamente dará a los brahmanes, y será un hombre de dignidad.
1.120.16
एवमुक्ता ततः कुन्ती गोपतिं प्रत्युवाच ह ।
कन्या पितृसा चाहं पुरुषार्थो न चैव मे ॥ १.१२०.१६ ॥
Así interpelada, Kuntī respondió al señor de las vacas (el Sol): soy una doncella no casada, y también hermana de mi padre; este asunto no es para mí, un fin propio de hombres.
1.120.17
कश्चिन्मे ब्राह्मणः प्रादाद्वरं विद्यां च शत्रुहन् ।
तद्विजिज्ञासयाऽऽह्वानं कृतवत्यस्मि ते विभो ॥ १.१२०.१७ ॥
Oh matador de enemigos, cierto brahmán me concedió un don y un conjuro; deseando probarlo, oh poderoso, te invoqué.
1.120.18
एतस्मिन्नपराधे त्वां शिरसाऽहं प्रसादये ।
योषितो हि सदा रक्ष्यास्त्वपराधेऽपि नित्यशः ॥ १.१२०.१८ ॥
Por esta ofensa inclino la cabeza y te pido perdón; las mujeres siempre deben ser protegidas, y aun cuando yerren, han de ser protegidas constantemente.
1.120.19
वेदाहं सर्वमेवैतद्यद्दुर्वासा वरं ददौ ।
संत्यज्य भयमेवेह क्रियतां सङ्गमो मम ॥ १.१२०.१९ ॥
Lo sé todo, el don que Durvāsas concedió. Abandonando aquí el temor, que se haga la unión conmigo.
1.120.20
अमोघं दर्शनं मह्यमाहूतश्चास्मि ते शुभे ।
वृथाऽऽह्वानेऽपि ते भीरु दोषः स्यान्नात्र संशयः ॥ १.१२०.२० ॥
Mi visión no es en vano, y tú me has invocado, oh auspiciosa. Oh tímida, incluso al invocar en vano habría falta en ti; de esto no hay duda.
1.120.21
यद्येवं मन्यसे भीरु किमाह्वयसि भास्करम् ।
यदि मामवजानासि ऋषिः स न भविष्यति ॥ १.१२०.२१ ॥
Si así lo piensas, oh tímida, ¿por qué invocas al Sol? Si me desprecias, él no será un sabio.
1.120.22
मन्त्रदानेन यस्मात्त्वमवलेपेन दर्पिता ।
कुलं च तेऽद्य धक्ष्यामि क्रोधदीप्तेन चक्षुषा ॥ १.१२०.२२ ॥
Puesto que se te dio el mantra y te has vuelto orgullosa por arrogancia, hoy quemaré incluso a tu linaje con un ojo encendido de ira.
1.120.23
एवमुक्ता बहुविधं सान्त्वपूर्वं विवस्वता ।
सा तु नैच्छद्वरारोहा कन्याहमिति भारत ॥ १.१२०.२३ ॥
Así habló Vivasvat de muchas maneras, con palabras de consuelo, pero ella no lo deseó, diciendo: "Soy una doncella", oh Bhārata.
1.120.24
बन्धुपक्षभयाद्भीता लज्जया च यशस्विनी ।
तामर्कः पुनरेवेदब्रवीद्भरतर्षभ ॥ १.१२०.२४ ॥
Temerosa por miedo a sus parientes y por vergüenza, la renombrada fue de nuevo hablada por el Sol, oh toro de los Bharatas.
1.120.25
मत्प्रसादान्न ते राज्ञि भविता दोष इत्युत ॥ १.१२०.२५ ॥
Por mi gracia, oh reina, no tendrás culpa alguna, así se dijo.
1.120.26
प्रसीद भगवन्मह्यमवलेपो हि नास्ति मे ।
त्वयैव परिहार्यं स्यात्कन्याभावस्य दूषणम् ॥ १.१२०.२६ ॥
Sé propicio conmigo, oh venerable; en mí no hay soberbia. La mancha de la condición de doncella solo tú puedes remediarla.
1.120.27
व्यपयातु भयं तेऽद्य कुमारं प्रसमीक्षसे ।
मया त्वं चाप्यनुज्ञाता पुनः कन्या भविष्यसि ॥ १.१२०.२७ ॥
Que tu temor se disipe ahora; verás a un hijo. Con mi permiso volverás a ser doncella.
1.120.28
एवमुक्ता ततः कुन्ती संप्रहृष्टतनूरुहा ।
सङ्गताऽभूत्तदा सुभ्रूरादित्येन महात्मना ॥ १.१२०.२८ ॥
Así hablada, Kuntī, con los cabellos erizados de alegría, de hermosas cejas, se unió entonces al magnánimo Āditya.
1.120.29
प्रकाशकर्मा तपनः कन्यागर्भं ददौ पुनः ।
तत्र वीरः समभवत्सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ १.१२०.२९ ॥
El Sol, de obras manifiestas, volvió a dar un embarazo a la doncella; y de allí nació un héroe, el mejor de todos los portadores de armas.
1.120.30
आमुक्तकवचः श्रीमान्देवगर्भः श्रियान्वितः ।
सहजं कवचं बिभ्रत्कुण्डलोद्द्योतिताननः ॥ १.१२०.३० ॥
Vestido con coraza, glorioso, concebido por los dioses, dotado de esplendor; portando su coraza innata, con el rostro iluminado por los pendientes.
1.120.31
अजायत सुतः कर्णः सर्वलोकेषु विश्रुतः ।
प्रादाच्च तस्यै कन्यात्वं पुनः स परमद्युतिः ॥ १.१२०.३१ ॥
Nació un hijo llamado Karṇa, famoso en todos los mundos. Y aquel de suprema brillantez le devolvió de nuevo su condición de doncella.
1.120.32
दत्त्वा च तपतां श्रेष्ठो दिवमाचक्रमे ततः ।
दृष्ट्वा कुमारं जातं सा वार्ष्णेयी दीनमानसा ॥ १.१२०.३२ ॥
Habiendo dado esto, el mejor de los ascetas ascendió entonces al cielo. Al ver al niño nacido, ella, la hija de Vṛṣṇi, quedó con el ánimo abatido.
1.120.33
एकाग्रं चिन्तयामास किं कृत्वा सुकृतं भवेत् ।
गूहमानापचारं सा बन्धुपक्षभयात्तदा ॥ १.१२०.३३ ॥
Concentrada, se puso a pensar qué buena acción podría realizar. Entonces, ocultando su falta por temor a los parientes del linaje,
1.120.34
मञ्जूषां रत्नसंपूर्णां कृत्वा बालसमाश्रिताम् ।
उत्ससर्ज कुमारं तं जले कुन्ती महाबलम् ॥ १.१२०.३४ ॥
Habiendo hecho un cofre lleno de joyas y en él puesto al niño, Kuntī soltó a aquel muchacho de gran fuerza en el agua.
1.120.35
तमुत्सृष्टं जले गर्भं राधाभर्ता महायशाः ।
पुत्रत्वे कल्पयामास सभार्यः सूतनन्दनः ॥ १.१२०.३५ ॥
Aquel niño arrojado al agua, el esposo de Rādhā, el glorioso hijo del auriga, junto con su esposa, lo acogió como hijo.
1.120.36
नामधेयं च चक्राते तस्य बालस्य तावुभौ ।
वसुना सह जातोऽयं वसुषेणो भवत्विति ॥ १.१२०.३६ ॥
Y ambos le pusieron nombre al niño: "Puesto que nació junto con Vasu, que sea Vasuṣeṇa."
1.120.37
स वर्धमानो बलवान्सर्वास्त्रेषूद्यतोऽभवत् ।
आपृष्ठतापादादित्यमुपातिष्ठत वीर्यवान् ॥ १.१२०.३७ ॥
Creciendo fuerte, se hizo diestro en todas las armas; el valiente se erguía de cara al sol.
1.120.38
तस्मिन्काले तु जपतस्तस्य वीरस्य धीमतः ।
नादेयं ब्राह्मणेष्वासीत्किंचिद्वसु महीतले ॥ १.१२०.३८ ॥
En aquel tiempo, el sabio héroe, mientras recitaba, no tenía en la tierra riqueza alguna que pudiera dar a los brahmanes.
1.120.39
ततः काले तु कस्मिंश्चित्स्वप्नान्ते कर्णमब्रवीत् ।
आदित्यो ब्राह्मणो भूत्वा शृणु वीर वचो मम ॥ १.१२०.३९ ॥
Entonces, en cierto momento, al final de un sueño, Āditya, con forma de brahmán, habló a Karṇa: 'Escucha mis palabras, oh héroe.'
1.120.40
प्रभातायां रजन्यां त्वामागमिष्यति वासवः ।
न तस्य भिक्षा दातव्या विप्ररूपी भविष्यति ॥ १.१२०.४० ॥
Cuando la noche haya pasado y amanezca, Vāsava vendrá a ti. No se le deben dar limosnas, pues estará en forma de brahmán.
1.120.41
निश्चयोऽस्यापहर्तुं ते कवचं कुण्डले तथा ।
अतस्त्वां बोधयाम्येष स्मर्तासि वचनं मम ॥ १.१२०.४१ ॥
Su propósito es arrebatarte la armadura y los pendientes; por eso te lo recuerdo. Recuerda mis palabras.
1.120.42
शक्रो मां विप्ररूपेण यदि वै याचते द्विज ।
कथं तस्मै न दास्यामि यथा चास्म्यवबोधितः ॥ १.१२०.४२ ॥
Si Śakra, en forma de brahmán, me pide algo, oh dvija, ¿cómo no se lo daría, ahora que he sido advertido?
1.120.43
विप्राः पूज्यास्तु देवानां सततं प्रियमिच्छताम् ।
तं देवदेवं जानन्वै न शक्तोऽस्म्यवमन्त्रणे ॥ १.१२०.४३ ॥
Los brahmanes, que siempre desean el bien de los dioses, son dignos de honor. Sabiendo que él es el dios de los dioses, no puedo despreciarlo.
1.120.44
यद्येवं शृणु मे वीर वरं ते सोऽपि दास्यति ।
शक्तिं त्वमपि याचेथाः सर्वशत्रुविबाधिनीम् ॥ १.१२०.४४ ॥
Si es así, escúchame, héroe: él también te concederá un don. Tú también debes pedir ese poder que atormenta a todos los enemigos.
1.120.45
एवमुक्त्वा द्विजः स्वप्ने तत्रैवान्तरधीयत ।
कर्णः प्रबुद्धस्तं स्वप्नं चिन्तयानोऽभवत्तदा ॥ १.१२०.४५ ॥
Habiendo dicho esto, el brahmán desapareció allí mismo en el sueño. Karṇa despertó y quedó meditando en aquel sueño.
1.120.46
तमिन्द्रो ब्राह्मणो भूत्वा पुत्रार्थं भूतभावनः ।
कुण्डले प्रार्थयामास कवचं च महाद्युतिः ॥ १.१२०.४६ ॥
Por su hijo, Indra, sustentador de los seres y de gran resplandor, tomó forma de brahmán y le pidió los pendientes y la armadura.
1.120.47
उत्कृत्याविमनाः स्वाङ्गात्कवचं रुधिरस्रवम् ।
कर्णौ पार्श्वे च द्वे छित्त्वा प्रायच्छत्स कृताञ्जलिः ॥ १.१२०.४७ ॥
Sin inmutarse, se arrancó de su propio cuerpo la armadura que manaba sangre; cortándose ambas orejas y los pendientes de ambos lados, se los dio con las manos juntas.
1.120.48
प्रतिगृह्य तु देवेशस्तुष्टस्तेनास्य कर्मणा ।
अहो साहसमित्याह मनसा वासवो हसन् ॥ १.१२०.४८ ॥
El señor de los dioses los aceptó; complacido por su acción, Vāsava dijo para sus adentros, riendo: "¡Oh, qué audacia!"
1.120.49
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ।
न तं पश्यामि यो ह्येतत्कर्म कर्ता भविष्यति ॥ १.१२०.४९ ॥
Entre dioses, dānavas, yakṣas, gandharvas, serpientes y rākṣasas, no veo a nadie que vaya a realizar esta hazaña.
1.120.50
प्रीतोऽस्मि कर्मणा तेन वरं ब्रूहि यदिच्छसि ।
इच्छामि भगवद्दत्तां शक्तिं शत्रुनिबर्हणीम् ॥ १.१२०.५० ॥
"Estoy complacido con esa hazaña; pide el don que desees." "Deseo el arma otorgada por el Señor, destructora de enemigos."
1.120.51
शक्तिं तस्मै ददौ शक्रो विस्मयाद्वाक्यमब्रवीत् ।
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ॥ १.१२०.५१ ॥
Śakra le dio aquella arma y, por asombro, pronunció estas palabras sobre dioses, dānavas, yakṣas, gandharvas, serpientes y rākṣasas.
1.120.52
यस्मै क्षेप्स्यसि रुष्टः सन्सोऽनया न भविष्यति ।
हत्वैकं समरे शत्रुं ततो मामागमिष्यति।
इत्युक्त्वान्तर्दधे शक्रो वरं दत्त्वा तु तस्य वै ॥ १.१२०.५२ ॥
"Aquel a quien la lances con ira no escapará de ella; tras matar a un solo enemigo en batalla, regresará a mí." Dicho esto y concedido el don, Śakra desapareció.
1.120.53
प्राङ्नाम तस्य कथितं वसुषेण इति क्षितौ ।
कर्णो वैकर्तनश्चैव कर्मणा तेन सोऽभवत् ॥ १.१२०.५३ ॥
En la tierra su nombre anterior se había dicho que era Vasuṣeṇa; por aquella hazaña se convirtió en Karṇa, y también en Vaikartana.