மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.120.1
शूरो नाम यदुश्रेष्ठो वसुदेवपिताऽभवत् ।
तस्य कन्या पृथा नाम रूपेणाप्रतिमा भुवि ॥ १.१२०.१ ॥
யாதவர்களில் சிறந்த சூரன் என்ற பெயருடையவர் வசுதேவரின் தந்தையானார். அவருக்கு பூமியில் அழகில் ஒப்பற்ற பிருதா என்ற மகள் இருந்தாள்.
1.120.2
पितृष्वस्रीयाय स तामनपत्याय भारत ।
अग्र्यमग्रे प्रतिज्ञाय स्वस्यापत्यं स सत्यवाक् ॥ १.१२०.२ ॥
பாரதனே, அவர் தன் அத்தையின் மகனுக்கு, பிள்ளையில்லாதவனுக்கு, முன்பே வாக்களித்திருந்ததால், தன் முதற்பிள்ளையை அளிப்பதாக உறுதிமொழி கொடுத்திருந்தார். அவர் சத்தியவாதி.
1.120.3
अग्रजामथ तां कन्यां शूरोऽनुग्रहकाङ्क्षिणे ।
प्रददौ कुन्तिभोजाय सखा सख्ये महात्मने ॥ १.१२०.३ ॥
பின்னர் சூரன், அருளை விரும்பிய தன் நண்பனான மகாத்மா குந்திபோஜனுக்கு, அந்த முதற்பிறந்த கன்னிகையை அளித்தார்.
1.120.4
नियुक्ता सा पितुर्गेहे ब्राह्मणातिथिपूजने ।
उग्रं पर्यचरत्तत्र ब्राह्मणं संशितब्रतम् ॥ १.१२०.४ ॥
அவள் தந்தையின் இல்லத்தில் பிராமணர்களையும் விருந்தினர்களையும் உபசரிக்கும் பணியில் அமர்த்தப்பட்டிருந்தாள். அங்கே கடுமையான விரதமுள்ள பிராமணரை அவள் பணிவிடை செய்தாள்.
1.120.5
निगूढनिश्चयं धर्मे यं तं दुर्वाससं विदुः ।
तमुग्रं संशितात्मानं सर्वयत्नैरतोषयत् ॥ १.१२०.५ ॥
தர்மத்தில் மறைந்த உறுதியுடையவரும், துர்வாசர் என்று அறியப்பட்டவருமான, கடுமையும் கூர்மையான இயல்பும் கொண்ட அவரை அவள் எல்லா முயற்சிகளாலும் மகிழ்வித்தாள்.
1.120.6
दध्याज्यकादिभिर्नित्यं व्यञ्जनैः प्रत्यहं शुभा ।
सहस्रसङ्ख्यैर्योगीन्द्रमुपचारदनुत्तमा ॥ १.१२०.६ ॥
தயிர், நெய் முதலிய பதார்த்தங்களால் நாள்தோறும், ஆயிரக்கணக்கில், அந்த சுபை ஒப்பற்ற பணிவிடையால் அந்த யோகீந்திரரை உபசரித்தாள்.
1.120.7
दुर्वासा वत्सरस्यान्ते ददौ मन्त्रमनुत्तमम् ।
यशस्विन्यै पृथायै तदापद्धर्मान्ववेक्षया।
अभिचाराभिसंयुक्तमब्रवीच्चैव तां मुनिः ॥ १.१२०.७ ॥
ஆண்டின் இறுதியில் துர்வாசர் புகழ்மிக்க பிருதைக்கு ஒரு உயர்ந்த மந்திரத்தை அளித்தார். ஆபத்துக் காலத்து தர்மங்களைக் கருதி, அபிசார மந்திரத்துடன் கூடிய அதை முனிவர் அவளுக்குச் சொன்னார்.
1.120.8
यं यं देवं त्वमेतेन मन्त्रेणावाहयिष्यसि ।
तस्य तस्य प्रभावेण तव पुत्रो भविष्यति ॥ १.१२०.८ ॥
இந்த மந்திரத்தால் நீ எந்தெந்த தேவனை அழைக்கிறாயோ, அந்தந்த தேவனின் வலிமையால் உனக்கு மகன் பிறப்பான்.
1.120.9
तथोक्ता सा तु विप्रेण कुन्ती कौतूहलान्विता ।
कन्या सती देवमर्कमाजुहाव यशस्विनी ॥ १.१२०.९ ॥
அந்தணர் இவ்வாறு சொன்னதும், ஆர்வத்தால் நிறைந்த கன்னியும் கற்புடையவளுமான புகழ்மிக்க குந்தி அர்க தேவனாகிய சூரியனை அழைத்தாள்.
1.120.10
ततो घनान्तरं कृत्वा स्वमार्गं तपनस्तदा ।
उपतस्थे स तां कन्यां पृथां पृथुललोचनाम् ॥ १.१२०.१० ॥
அப்பொழுது சூரியன் மேகங்களை ஊடுருவித் தன் வழியை அமைத்து, அகன்ற விழிகளையுடைய அந்தக் கன்னி பிருதையின் அருகில் வந்து நின்றான்.
1.120.11
सा ददर्श तमायान्तं भास्करं लोकभावनम् ।
विस्मिता चानवद्याङ्गी दृष्ट्वा तन्महदद्भुतम् ॥ १.१२०.११ ॥
உலகைத் தாங்கும் பாஸ்கரன் வருவதை அவள் கண்டாள். அந்த மிகப்பெரிய அதிசயத்தைக் கண்டு குற்றமற்ற அங்கங்களையுடைய அவள் வியந்தாள்.
1.120.12
साब्रवीद्भगवन्कस्त्वमाविर्भूतो ममाग्रतः ।
आहूतोपस्थितं भद्रे ऋषिमन्त्रेण चोदितम्।
विद्धि मां पुत्रलाभाय देवमर्कं शुचिस्मिते ॥ १.१२०.१२ ॥
அவள் சொன்னாள், "பகவானே, நீர் யார், என் முன் தோன்றியவர்? முனிவரின் மந்திரத்தால் தூண்டப்பட்டு உம்மை அழைத்தேன். தூய புன்னகையுடையவளே, மகனைப் பெறுவதற்காக அர்க தேவனாகிய உம்மை அழைத்தேன் என்று அறிக."
1.120.13
पुत्रस्ते निर्मितः सुभ्रु शृणु महादृक्छुभानने ।
आदित्ये कुण्डले बिभ्रत्कवचं चैव मामकम् ॥ १.१२०.१३ ॥
அழகிய புருவங்களை உடையவளே, கேள். பெரும் பார்வையும் சுப முகமும் கொண்டவளே, உனக்கு ஒரு மகன் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறான். அவன் குண்டலங்களையும் என்னுடைய கவசத்தையும் அணிந்திருப்பான்.
1.120.14
शस्त्रास्त्राणामभेद्यश्च भविष्यति शुचिस्मिते ।
नास्य किंचिददेयं च ब्राह्मणेभ्यो भविष्यति ॥ १.१२०.१४ ॥
தூய புன்னகையுடையவளே, அவன் ஆயுதங்களாலும் அஸ்திரங்களாலும் ஊடுருவ முடியாதவனாக இருப்பான். பிராமணர்களுக்கு அவனிடம் கொடுக்கப்படாத எதுவும் இருக்காது.
1.120.15
चोद्यमानो मया चापि न क्षमं चिन्तयिष्यति ।
दास्यत्येव हि विप्रेभ्यो मानी चैव भविष्यति ॥ १.१२०.१५ ॥
நான் தூண்டினாலும் அவன் பொருந்தாததை எண்ண மாட்டான். அவன் நிச்சயமாக பிராமணர்களுக்குக் கொடுப்பான்; அவன் பெருமையுடையவனும் ஆவான்.
1.120.16
एवमुक्ता ततः कुन्ती गोपतिं प्रत्युवाच ह ।
कन्या पितृसा चाहं पुरुषार्थो न चैव मे ॥ १.१२०.१६ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் குந்தி கோபதியிடம் (சூரியனிடம்) கூறினாள்: நான் திருமணமாகாத கன்னி, என் தந்தையின் சகோதரியுமாவேன்; எனக்கு இது ஆண்களுக்குரிய காரியமே அல்ல.
1.120.17
कश्चिन्मे ब्राह्मणः प्रादाद्वरं विद्यां च शत्रुहन् ।
तद्विजिज्ञासयाऽऽह्वानं कृतवत्यस्मि ते विभो ॥ १.१२०.१७ ॥
பகைவரை அழிப்பவனே, எனக்கு ஒரு பிராமணர் வரமும் மந்திரவித்தையும் அளித்தார்; அதை சோதிக்கும் விருப்பத்தால், ஓ வல்லவனே, நான் உன்னை அழைத்தேன்.
1.120.18
एतस्मिन्नपराधे त्वां शिरसाऽहं प्रसादये ।
योषितो हि सदा रक्ष्यास्त्वपराधेऽपि नित्यशः ॥ १.१२०.१८ ॥
இந்தக் குற்றத்திற்காக நான் தலை வணங்கி உன்னை சமாதானப்படுத்துகிறேன்; பெண்கள் எப்போதும் காக்கப்பட வேண்டியவர்கள், குற்றம் செய்தாலும் அவர்கள் எப்போதும் காக்கப்பட வேண்டியவர்களே.
1.120.19
वेदाहं सर्वमेवैतद्यद्दुर्वासा वरं ददौ ।
संत्यज्य भयमेवेह क्रियतां सङ्गमो मम ॥ १.१२०.१९ ॥
துர்வாசர் அளித்த அந்த வரம் அனைத்தையும் நான் அறிவேன். இங்கே பயத்தை விட்டுவிட்டு என்னுடன் சங்கமம் செய்வாயாக.
1.120.20
अमोघं दर्शनं मह्यमाहूतश्चास्मि ते शुभे ।
वृथाऽऽह्वानेऽपि ते भीरु दोषः स्यान्नात्र संशयः ॥ १.१२०.२० ॥
என் தரிசனம் வீணாவதில்லை; நீ என்னை அழைத்திருக்கிறாய், சுபையே. பயந்தவளே, வீணாக அழைத்ததிலும் உனக்குக் குற்றம் உண்டு என்பதில் ஐயமில்லை.
1.120.21
यद्येवं मन्यसे भीरु किमाह्वयसि भास्करम् ।
यदि मामवजानासि ऋषिः स न भविष्यति ॥ १.१२०.२१ ॥
நீ இப்படி நினைத்தால், பயந்தவளே, சூரியனை ஏன் அழைத்தாய்? என்னை நீ அவமதித்தால், அவர் ரிஷியாக இருக்கமாட்டார்.
1.120.22
मन्त्रदानेन यस्मात्त्वमवलेपेन दर्पिता ।
कुलं च तेऽद्य धक्ष्यामि क्रोधदीप्तेन चक्षुषा ॥ १.१२०.२२ ॥
மந்திரம் அளித்ததால் நீ ஆணவத்தால் பெருமிதம் கொண்டாய்; ஆகையால் இன்று கோபத்தால் ஒளிரும் கண்ணால் உன் குலத்தையும் எரிப்பேன்.
1.120.23
एवमुक्ता बहुविधं सान्त्वपूर्वं विवस्वता ।
सा तु नैच्छद्वरारोहा कन्याहमिति भारत ॥ १.१२०.२३ ॥
விவஸ்வான் இவ்வாறு பல விதங்களில் ஆறுதல் மொழிந்து பேசினான்; ஆனால் அந்த அழகிய இடையாள், "நான் கன்னி" என்று கூறி விரும்பவில்லை, ஓ பாரதா.
1.120.24
बन्धुपक्षभयाद्भीता लज्जया च यशस्विनी ।
तामर्कः पुनरेवेदब्रवीद्भरतर्षभ ॥ १.१२०.२४ ॥
உறவினர் பக்கத்தின் பயத்தாலும் வெட்கத்தாலும் அஞ்சிய அந்தப் புகழுடையவளிடம் அர்க்கன் மீண்டும் இவ்வாறு கூறினான், ஓ பரதர்களின் காளையே.
1.120.25
मत्प्रसादान्न ते राज्ञि भविता दोष इत्युत ॥ १.१२०.२५ ॥
என் அருளால், அரசியே, உனக்கு எந்தக் குற்றமும் வராது என்றும் சொல்லப்பட்டது.
1.120.26
प्रसीद भगवन्मह्यमवलेपो हि नास्ति मे ।
त्वयैव परिहार्यं स्यात्कन्याभावस्य दूषणम् ॥ १.१२०.२६ ॥
பகவானே, எனக்கு அருள் புரியுங்கள்; என்னிடம் செருக்கு இல்லை. கன்னித்தன்மையின் குற்றத்தை நீங்களே நீக்க வேண்டும்.
1.120.27
व्यपयातु भयं तेऽद्य कुमारं प्रसमीक्षसे ।
मया त्वं चाप्यनुज्ञाता पुनः कन्या भविष्यसि ॥ १.१२०.२७ ॥
இப்போது உன் பயம் நீங்கட்டும்; மகனை நீ காண்பாய். என் அனுமதியால் நீ மீண்டும் கன்னியாவாய்.
1.120.28
एवमुक्ता ततः कुन्ती संप्रहृष्टतनूरुहा ।
सङ्गताऽभूत्तदा सुभ्रूरादित्येन महात्मना ॥ १.१२०.२८ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், மயிர்கள் மகிழ்ச்சியால் சிலிர்த்த குந்தி, அழகிய புருவமுடைய அவள், மகாத்மா ஆதித்யனுடன் கூடினாள்.
1.120.29
प्रकाशकर्मा तपनः कन्यागर्भं ददौ पुनः ।
तत्र वीरः समभवत्सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ १.१२०.२९ ॥
வெளிப்படையான செயல்களுடைய தபனன் மீண்டும் கன்னிக்குக் கருவைக் கொடுத்தான்; அங்கே எல்லா ஆயுதம் தாங்குவோரிலும் சிறந்த வீரன் தோன்றினான்.
1.120.30
आमुक्तकवचः श्रीमान्देवगर्भः श्रियान्वितः ।
सहजं कवचं बिभ्रत्कुण्डलोद्द्योतिताननः ॥ १.१२०.३० ॥
கவசம் அணிந்தவன், செல்வமிக்கவன், தெய்வக் கருவில் பிறந்தவன், ஒளியுடையவன்; இயல்பான கவசத்தை அணிந்தவனாய், குண்டலங்களால் ஒளிரும் முகத்துடன் இருந்தான்.
1.120.31
अजायत सुतः कर्णः सर्वलोकेषु विश्रुतः ।
प्रादाच्च तस्यै कन्यात्वं पुनः स परमद्युतिः ॥ १.१२०.३१ ॥
அனைத்து உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற கர்ணன் என்ற மகன் பிறந்தான். மேலும் அந்த பரம தேஜஸ்வி அவளுக்கு மீண்டும் கன்னித்தன்மையை அளித்தான்.
1.120.32
दत्त्वा च तपतां श्रेष्ठो दिवमाचक्रमे ततः ।
दृष्ट्वा कुमारं जातं सा वार्ष्णेयी दीनमानसा ॥ १.१२०.३२ ॥
இவ்வாறு கொடுத்துவிட்டு, தவம் செய்வோரில் சிறந்தவன் அப்போது வானுலகிற்குச் சென்றான். பிறந்த குமாரனைக் கண்ட அந்த வார்ஷ்ணேயி மனம் வருந்தினாள்.
1.120.33
एकाग्रं चिन्तयामास किं कृत्वा सुकृतं भवेत् ।
गूहमानापचारं सा बन्धुपक्षभयात्तदा ॥ १.१२०.३३ ॥
அவள் ஒருமனதுடன் சிந்தித்தாள், எதைச் செய்தால் நற்கருமம் ஆகும் என்று. அப்போது உறவினர்களின் பயத்தால் தன் குற்றத்தை மறைத்தபடி அவள் இருந்தாள்.
1.120.34
मञ्जूषां रत्नसंपूर्णां कृत्वा बालसमाश्रिताम् ।
उत्ससर्ज कुमारं तं जले कुन्ती महाबलम् ॥ १.१२०.३४ ॥
ரத்தினங்களால் நிறைந்த ஒரு பெட்டியைச் செய்து, அதில் குழந்தையைப் பாதுகாப்பாக வைத்து, குந்தி அந்த மகாபலனான குமாரனை நீரில் விட்டாள்.
1.120.35
तमुत्सृष्टं जले गर्भं राधाभर्ता महायशाः ।
पुत्रत्वे कल्पयामास सभार्यः सूतनन्दनः ॥ १.१२०.३५ ॥
நீரில் விடப்பட்ட அந்தக் குழந்தையை, ராதையின் கணவனும் மகாயசஸ்வியுமான சூதனின் மகன் தன் மனைவியுடன் சேர்ந்து மகனாக ஏற்றுக்கொண்டான்.
1.120.36
नामधेयं च चक्राते तस्य बालस्य तावुभौ ।
वसुना सह जातोऽयं वसुषेणो भवत्विति ॥ १.१२०.३६ ॥
அவ்விருவரும் அந்தக் குழந்தைக்குப் பெயரிட்டனர்: "இவன் வசுவுடன் பிறந்தவன், ஆகவே இவன் வசுஷேணன் ஆகட்டும்."
1.120.37
स वर्धमानो बलवान्सर्वास्त्रेषूद्यतोऽभवत् ।
आपृष्ठतापादादित्यमुपातिष्ठत वीर्यवान् ॥ १.१२०.३७ ॥
வளர்ந்த அந்த வலிமையான சிறுவன் எல்லா ஆயுதங்களிலும் தேர்ச்சி பெற்றான். வீரியவானான அவன் பின்புறத்திலிருந்து சூரியனை நோக்கி நின்றான்.
1.120.38
तस्मिन्काले तु जपतस्तस्य वीरस्य धीमतः ।
नादेयं ब्राह्मणेष्वासीत्किंचिद्वसु महीतले ॥ १.१२०.३८ ॥
அந்தக் காலத்தில் ஜபம் செய்துகொண்டிருந்த அந்த அறிவுள்ள வீரனிடம் பூமியில் பிராமணர்களுக்குக் கொடுக்கக்கூடிய செல்வம் எதுவும் இல்லை.
1.120.39
ततः काले तु कस्मिंश्चित्स्वप्नान्ते कर्णमब्रवीत् ।
आदित्यो ब्राह्मणो भूत्वा शृणु वीर वचो मम ॥ १.१२०.३९ ॥
பின்னர் ஒரு சமயம், கனவின் முடிவில், ஆதித்யன் பிராமணனாக வடிவெடுத்து கர்ணனிடம் சொன்னான்: 'வீரனே, என் சொல்லைக் கேள்.'
1.120.40
प्रभातायां रजन्यां त्वामागमिष्यति वासवः ।
न तस्य भिक्षा दातव्या विप्ररूपी भविष्यति ॥ १.१२०.४० ॥
விடியும்போது இரவு கழிந்ததும் வாசவன் உன்னிடம் வருவான். அவனுக்கு பிக்ஷை கொடுக்கக்கூடாது; அவன் பிராமண வடிவில் இருப்பான்.
1.120.41
निश्चयोऽस्यापहर्तुं ते कवचं कुण्डले तथा ।
अतस्त्वां बोधयाम्येष स्मर्तासि वचनं मम ॥ १.१२०.४१ ॥
அவனது நோக்கம் உன் கவசத்தையும் குண்டலங்களையும் பறிப்பதுதான். ஆகவே உனக்கு இதை எச்சரிக்கிறேன்; என் சொல்லை நினைவில் கொள்.
1.120.42
शक्रो मां विप्ररूपेण यदि वै याचते द्विज ।
कथं तस्मै न दास्यामि यथा चास्म्यवबोधितः ॥ १.१२०.४२ ॥
சக்ரன் பிராமண வடிவில் என்னிடம் கேட்டால், ஓ த்விஜனே, நான் எப்படி கொடுக்காமல் இருப்பேன், எனக்கு எச்சரிக்கப்பட்ட பிறகும்?
1.120.43
विप्राः पूज्यास्तु देवानां सततं प्रियमिच्छताम् ।
तं देवदेवं जानन्वै न शक्तोऽस्म्यवमन्त्रणे ॥ १.१२०.४३ ॥
தேவர்களால் எப்போதும் நலம் விரும்பப்படும் அந்தணர்கள் வணங்கத்தக்கவர்கள். தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனை அறிந்த நான் அவரை மறுக்க இயலேன்.
1.120.44
यद्येवं शृणु मे वीर वरं ते सोऽपि दास्यति ।
शक्तिं त्वमपि याचेथाः सर्वशत्रुविबाधिनीम् ॥ १.१२०.४४ ॥
அப்படியானால், வீரனே, என் சொல்லைக் கேள். அவரும் உனக்கு வரம் தருவார். எல்லாப் பகைவரையும் வருத்தும் சக்தியை நீயும் கேள்.
1.120.45
एवमुक्त्वा द्विजः स्वप्ने तत्रैवान्तरधीयत ।
कर्णः प्रबुद्धस्तं स्वप्नं चिन्तयानोऽभवत्तदा ॥ १.१२०.४५ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அந்தணர் கனவிலேயே அங்கு மறைந்தார். கர்ணன் விழித்தெழுந்து அந்தக் கனவைப் பற்றி சிந்தித்தான்.
1.120.46
तमिन्द्रो ब्राह्मणो भूत्वा पुत्रार्थं भूतभावनः ।
कुण्डले प्रार्थयामास कवचं च महाद्युतिः ॥ १.१२०.४६ ॥
மகனுக்காக உயிர்களைக் காப்பவரும், பெரும் ஒளி படைத்தவருமான இந்திரன் அந்தணர் வடிவம் கொண்டு அவனிடம் குண்டலங்களையும் கவசத்தையும் இரந்தான்.
1.120.47
उत्कृत्याविमनाः स्वाङ्गात्कवचं रुधिरस्रवम् ।
कर्णौ पार्श्वे च द्वे छित्त्वा प्रायच्छत्स कृताञ्जलिः ॥ १.१२०.४७ ॥
கலங்காத மனத்துடன் அவன் தன் உடலிலிருந்து குருதி வடியும் கவசத்தை அறுத்தெடுத்தான்; இரு காதுகளையும் இருபக்கக் குண்டலங்களையும் அறுத்து, கூப்பிய கரங்களுடன் கொடுத்தான்.
1.120.48
प्रतिगृह्य तु देवेशस्तुष्टस्तेनास्य कर्मणा ।
अहो साहसमित्याह मनसा वासवो हसन् ॥ १.१२०.४८ ॥
தேவேசன் அதைப் பெற்றுக்கொண்டான்; அவனுடைய அந்தச் செயலால் மகிழ்ந்து, சிரித்தபடி மனதில் "அடடா, என்ன துணிவு!" என்றான்.
1.120.49
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ।
न तं पश्यामि यो ह्येतत्कर्म कर्ता भविष्यति ॥ १.१२०.४९ ॥
தேவர், தானவர், யக்ஷர், கந்தர்வர், உரகர், ராக்ஷசர் ஆகியோரில் இந்தச் செயலைச் செய்யக்கூடியவனை நான் காணவில்லை.
1.120.50
प्रीतोऽस्मि कर्मणा तेन वरं ब्रूहि यदिच्छसि ।
इच्छामि भगवद्दत्तां शक्तिं शत्रुनिबर्हणीम् ॥ १.१२०.५० ॥
"அந்தச் செயலால் நான் மகிழ்ந்தேன்; நீ விரும்பும் வரத்தைக் கேள்." "பகவானால் அளிக்கப்பட்ட, எதிரிகளை அழிக்கும் சக்தியை நான் விரும்புகிறேன்."
1.120.51
शक्तिं तस्मै ददौ शक्रो विस्मयाद्वाक्यमब्रवीत् ।
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ॥ १.१२०.५१ ॥
சக்ரன் அவனுக்கு அந்த சக்தியைக் கொடுத்தான்; வியப்பால் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான் — தேவர், தானவர், யக்ஷர், கந்தர்வர், உரகர், ராக்ஷசர் பற்றி.
1.120.52
यस्मै क्षेप्स्यसि रुष्टः सन्सोऽनया न भविष्यति ।
हत्वैकं समरे शत्रुं ततो मामागमिष्यति।
इत्युक्त्वान्तर्दधे शक्रो वरं दत्त्वा तु तस्य वै ॥ १.१२०.५२ ॥
"சினத்துடன் நீ யார்மீது இதை எறிவாயோ, அவன் இதனால் தப்பமாட்டான்; போரில் ஒரு எதிரியைக் கொன்றபின் அது என்னிடம் திரும்பும்." இவ்வாறு சொல்லி, அவனுக்கு வரம் அளித்து சக்ரன் மறைந்தான்.
1.120.53
प्राङ्नाम तस्य कथितं वसुषेण इति क्षितौ ।
कर्णो वैकर्तनश्चैव कर्मणा तेन सोऽभवत् ॥ १.१२०.५३ ॥
பூமியில் அவனது முந்தைய பெயர் "வசுஷேணன்" என்று கூறப்பட்டது. அந்தச் செயலால் அவன் கர்ணன் என்றும் வைகர்தனன் என்றும் ஆனான்.