മഹാഭാരതം · അധ്യായം 1.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.120.1
शूरो नाम यदुश्रेष्ठो वसुदेवपिताऽभवत् ।
तस्य कन्या पृथा नाम रूपेणाप्रतिमा भुवि ॥ १.१२०.१ ॥
യാദവശ്രേഷ്ഠനായ ശൂരൻ എന്നുപേരുള്ളവൻ വസുദേവന്റെ പിതാവായി. ഭൂമിയിൽ രൂപത്തിൽ അതുല്യയായ പൃഥ എന്നൊരു മകൾ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.
1.120.2
पितृष्वस्रीयाय स तामनपत्याय भारत ।
अग्र्यमग्रे प्रतिज्ञाय स्वस्यापत्यं स सत्यवाक् ॥ १.१२०.२ ॥
ഭാരതാ, സന്താനമില്ലാത്ത തന്റെ അമ്മായിയുടെ പുത്രന് അദ്ദേഹം മുൻകൂട്ടി തന്റെ ആദ്യസന്താനത്തെ നൽകാമെന്ന് വാക്ക് കൊടുത്തിരുന്നു. അദ്ദേഹം സത്യവാദിയായിരുന്നു.
1.120.3
अग्रजामथ तां कन्यां शूरोऽनुग्रहकाङ्क्षिणे ।
प्रददौ कुन्तिभोजाय सखा सख्ये महात्मने ॥ १.१२०.३ ॥
പിന്നീട് ശൂരൻ, അനുഗ്രഹം ആഗ്രഹിച്ച തന്റെ സുഹൃത്തായ മഹാത്മാവ് കുന്തിഭോജന് ആ ആദ്യജാതയായ കന്യകയെ നൽകി.
1.120.4
नियुक्ता सा पितुर्गेहे ब्राह्मणातिथिपूजने ।
उग्रं पर्यचरत्तत्र ब्राह्मणं संशितब्रतम् ॥ १.१२०.४ ॥
പിതാവിന്റെ ഗൃഹത്തിൽ ബ്രാഹ്മണരെയും അതിഥികളെയും സത്കരിക്കുന്നതിൽ അവൾ നിയുക്തയായിരുന്നു. അവിടെ കഠിനവ്രതനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ അവൾ പരിചരിച്ചു.
1.120.5
निगूढनिश्चयं धर्मे यं तं दुर्वाससं विदुः ।
तमुग्रं संशितात्मानं सर्वयत्नैरतोषयत् ॥ १.१२०.५ ॥
ധർമ്മത്തിൽ മറഞ്ഞ ദൃഢനിശ്ചയമുള്ളവനെന്ന് ദുർവ്വാസാവ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന, ഉഗ്രനും തീക്ഷ്ണസ്വഭാവിയുമായ ആ മുനിയെ അവൾ എല്ലാ ശ്രമങ്ങളാലും സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
1.120.6
दध्याज्यकादिभिर्नित्यं व्यञ्जनैः प्रत्यहं शुभा ।
सहस्रसङ्ख्यैर्योगीन्द्रमुपचारदनुत्तमा ॥ १.१२०.६ ॥
തൈര്, നെയ്യ് തുടങ്ങിയ വ്യഞ്ജനങ്ങളാൽ എല്ലാ ദിവസവും ആയിരക്കണക്കിന് വിഭവങ്ങളോടെ, ആ ശുഭ അതുല്യമായ സേവനത്താൽ ആ യോഗീന്ദ്രനെ പരിചരിച്ചു.
1.120.7
दुर्वासा वत्सरस्यान्ते ददौ मन्त्रमनुत्तमम् ।
यशस्विन्यै पृथायै तदापद्धर्मान्ववेक्षया।
अभिचाराभिसंयुक्तमब्रवीच्चैव तां मुनिः ॥ १.१२०.७ ॥
വർഷാന്ത്യത്തിൽ ദുർവാസാവ് യശസ്വിനിയായ പൃഥയ്ക്ക് അത്യുത്തമമായ ഒരു മന്ത്രം നൽകി. ആപദ്ധർമ്മങ്ങൾ പരിഗണിച്ച് അഭിചാരമന്ത്രത്തോടു കൂടിയ അത് മുനി അവളോടു പറഞ്ഞു.
1.120.8
यं यं देवं त्वमेतेन मन्त्रेणावाहयिष्यसि ।
तस्य तस्य प्रभावेण तव पुत्रो भविष्यति ॥ १.१२०.८ ॥
ഈ മന്ത്രത്താൽ നീ ഏതേത് ദേവനെ വിളിക്കുന്നുവോ, ആ ദേവന്റെ പ്രഭാവത്താൽ നിനക്ക് പുത്രൻ ഉണ്ടാകും.
1.120.9
तथोक्ता सा तु विप्रेण कुन्ती कौतूहलान्विता ।
कन्या सती देवमर्कमाजुहाव यशस्विनी ॥ १.१२०.९ ॥
ബ്രാഹ്മണൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, കൗതുകം നിറഞ്ഞ സതിയായ കന്യ യശസ്വിനിയായ കുന്തി അർക്കദേവനെ വിളിച്ചു.
1.120.10
ततो घनान्तरं कृत्वा स्वमार्गं तपनस्तदा ।
उपतस्थे स तां कन्यां पृथां पृथुललोचनाम् ॥ १.१२०.१० ॥
അപ്പോൾ സൂര്യൻ മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ തന്റെ വഴി ഉണ്ടാക്കി, വിശാലനേത്രയായ ആ കന്യ പൃഥയുടെ അടുത്ത് വന്നുനിന്നു.
1.120.11
सा ददर्श तमायान्तं भास्करं लोकभावनम् ।
विस्मिता चानवद्याङ्गी दृष्ट्वा तन्महदद्भुतम् ॥ १.१२०.११ ॥
ലോകത്തെ നിലനിർത്തുന്ന ഭാസ്കരൻ വരുന്നത് അവൾ കണ്ടു. ആ മഹാത്ഭുതം കണ്ട് കുറ്റമറ്റ അംഗങ്ങളുള്ള അവൾ വിസ്മയിച്ചു.
1.120.12
साब्रवीद्भगवन्कस्त्वमाविर्भूतो ममाग्रतः ।
आहूतोपस्थितं भद्रे ऋषिमन्त्रेण चोदितम्।
विद्धि मां पुत्रलाभाय देवमर्कं शुचिस्मिते ॥ १.१२०.१२ ॥
അവൾ പറഞ്ഞു: "ഭഗവാനേ, എന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷനായ അങ്ങ് ആരാണ്? മുനിയുടെ മന്ത്രത്താൽ പ്രേരിതയായി ഞാൻ അങ്ങയെ വിളിച്ചതാണ്. ശുദ്ധമന്ദഹാസമുള്ളവളേ, പുത്രലാഭത്തിനായി അർക്കദേവനായ അങ്ങയെ ഞാൻ വിളിച്ചതെന്ന് അറിഞ്ഞാലും."
1.120.13
पुत्रस्ते निर्मितः सुभ्रु शृणु महादृक्छुभानने ।
आदित्ये कुण्डले बिभ्रत्कवचं चैव मामकम् ॥ १.१२०.१३ ॥
സുന്ദരമായ പുരികങ്ങളുള്ളവളേ, കേൾക്കൂ. മഹാദൃഷ്ടിയുള്ളവളേ, ശുഭമുഖീ, നിനക്കൊരു പുത്രൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ കുണ്ഡലങ്ങളും എന്റെ സ്വന്തം കവചവും ധരിക്കും.
1.120.14
शस्त्रास्त्राणामभेद्यश्च भविष्यति शुचिस्मिते ।
नास्य किंचिददेयं च ब्राह्मणेभ्यो भविष्यति ॥ १.१२०.१४ ॥
ശുദ്ധമായ പുഞ്ചിരിയുള്ളവളേ, അവൻ ശസ്ത്രാസ്ത്രങ്ങൾക്ക് അഭേദ്യനാകും. ബ്രാഹ്മണർക്ക് അവനിൽ നിന്ന് നൽകാതിരിക്കേണ്ടതായി ഒന്നുമുണ്ടാകില്ല.
1.120.15
चोद्यमानो मया चापि न क्षमं चिन्तयिष्यति ।
दास्यत्येव हि विप्रेभ्यो मानी चैव भविष्यति ॥ १.१२०.१५ ॥
ഞാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചാലും അവൻ അനുചിതമായത് ചിന്തിക്കില്ല. അവൻ ബ്രാഹ്മണർക്ക് തീർച്ചയായും ദാനം ചെയ്യും; അവൻ അഭിമാനിയുമാകും.
1.120.16
एवमुक्ता ततः कुन्ती गोपतिं प्रत्युवाच ह ।
कन्या पितृसा चाहं पुरुषार्थो न चैव मे ॥ १.१२०.१६ ॥
ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ കുന്തി ഗോപതിയോട് (സൂര്യനോട്) പറഞ്ഞു: ഞാൻ വിവാഹമാകാത്ത കന്യകയാണ്, പിതൃസഹോദരിയുമാണ്; എനിക്ക് ഇത് പുരുഷന്മാരുടെ കാര്യമല്ല.
1.120.17
कश्चिन्मे ब्राह्मणः प्रादाद्वरं विद्यां च शत्रुहन् ।
तद्विजिज्ञासयाऽऽह्वानं कृतवत्यस्मि ते विभो ॥ १.१२०.१७ ॥
ശത്രുഘ്നാ, എനിക്ക് ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ വരവും വിദ്യയും നൽകി; അതിനെ പരീക്ഷിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ, ഹേ വിഭോ, ഞാൻ നിന്നെ വിളിച്ചു.
1.120.18
एतस्मिन्नपराधे त्वां शिरसाऽहं प्रसादये ।
योषितो हि सदा रक्ष्यास्त्वपराधेऽपि नित्यशः ॥ १.१२०.१८ ॥
ഈ അപരാധത്തിന് ശിരസ്സ് നമിച്ച് ഞാൻ നിന്നെ പ്രസാദിപ്പിക്കുന്നു; സ്ത്രീകൾ എപ്പോഴും സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടവരാണ്, അപരാധം ചെയ്താലും അവർ നിരന്തരം സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടവരാണ്.
1.120.19
वेदाहं सर्वमेवैतद्यद्दुर्वासा वरं ददौ ।
संत्यज्य भयमेवेह क्रियतां सङ्गमो मम ॥ १.१२०.१९ ॥
ദുർവാസാവ് നൽകിയ ആ വരമെല്ലാം ഞാൻ അറിയുന്നു. ഇവിടെ ഭയം ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നോടു സംഗമിക്കുക.
1.120.20
अमोघं दर्शनं मह्यमाहूतश्चास्मि ते शुभे ।
वृथाऽऽह्वानेऽपि ते भीरु दोषः स्यान्नात्र संशयः ॥ १.१२०.२० ॥
എന്റെ ദർശനം വ്യർഥമാകില്ല; നീ എന്നെ വിളിച്ചിരിക്കുന്നു, ശുഭേ. ഭീരുവേ, വെറുതെ വിളിച്ചാലും നിനക്ക് ദോഷം വരും, അതിൽ സംശയമില്ല.
1.120.21
यद्येवं मन्यसे भीरु किमाह्वयसि भास्करम् ।
यदि मामवजानासि ऋषिः स न भविष्यति ॥ १.१२०.२१ ॥
നീ ഇങ്ങനെ കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, ഭീരുവേ, സൂര്യനെ എന്തിന് വിളിച്ചു? നീ എന്നെ അവമതിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അദ്ദേഹം ഋഷിയാകില്ല.
1.120.22
मन्त्रदानेन यस्मात्त्वमवलेपेन दर्पिता ।
कुलं च तेऽद्य धक्ष्यामि क्रोधदीप्तेन चक्षुषा ॥ १.१२०.२२ ॥
മന്ത്രം നൽകിയതിനാൽ നീ അഹങ്കാരത്താൽ ഗർവിതയായിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഇന്ന് കോപത്താൽ ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകൊണ്ട് നിന്റെ കുലത്തെയും ഞാൻ ദഹിപ്പിക്കും.
1.120.23
एवमुक्ता बहुविधं सान्त्वपूर्वं विवस्वता ।
सा तु नैच्छद्वरारोहा कन्याहमिति भारत ॥ १.१२०.२३ ॥
വിവസ്വാൻ ഇങ്ങനെ പല വിധത്തിൽ ആശ്വാസവാക്കുകളോടെ പറഞ്ഞു; എന്നാൽ ആ സുന്ദരി ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല, "ഞാൻ കന്യകയാണ്" എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഓ ഭാരതാ.
1.120.24
बन्धुपक्षभयाद्भीता लज्जया च यशस्विनी ।
तामर्कः पुनरेवेदब्रवीद्भरतर्षभ ॥ १.१२०.२४ ॥
ബന്ധുക്കളുടെ ഭയത്താലും ലജ്ജയാലും ഭയപ്പെട്ട ആ യശസ്വിനിയോട് അർക്കൻ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു, ഓ ഭരതശ്രേഷ്ഠാ.
1.120.25
मत्प्रसादान्न ते राज्ञि भविता दोष इत्युत ॥ १.१२०.२५ ॥
എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, രാജ്ഞീ, നിനക്ക് ഒരു ദോഷവും വരില്ല എന്നും പറയപ്പെട്ടു.
1.120.26
प्रसीद भगवन्मह्यमवलेपो हि नास्ति मे ।
त्वयैव परिहार्यं स्यात्कन्याभावस्य दूषणम् ॥ १.१२०.२६ ॥
ഭഗവാനേ, എന്നിൽ പ്രസന്നനാകേണമേ; എനിക്ക് അഹങ്കാരമില്ല. കന്യാത്വത്തിന്റെ ദോഷം അങ്ങുതന്നെ നീക്കണം.
1.120.27
व्यपयातु भयं तेऽद्य कुमारं प्रसमीक्षसे ।
मया त्वं चाप्यनुज्ञाता पुनः कन्या भविष्यसि ॥ १.१२०.२७ ॥
ഇപ്പോൾ നിന്റെ ഭയം അകലട്ടെ; പുത്രനെ നീ കാണും. എന്റെ അനുമതിയാൽ നീ വീണ്ടും കന്യയാകും.
1.120.28
एवमुक्ता ततः कुन्ती संप्रहृष्टतनूरुहा ।
सङ्गताऽभूत्तदा सुभ्रूरादित्येन महात्मना ॥ १.१२०.२८ ॥
ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ, സന്തോഷത്താൽ രോമാഞ്ചമണിഞ്ഞ കുന്തി, സുന്ദരഭ്രൂവായവൾ, മഹാത്മാവായ ആദിത്യനോടു ചേർന്നു.
1.120.29
प्रकाशकर्मा तपनः कन्यागर्भं ददौ पुनः ।
तत्र वीरः समभवत्सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ १.१२०.२९ ॥
പ്രകാശമാനമായ കർമ്മമുള്ള തപനൻ വീണ്ടും കന്യയ്ക്ക് ഗർഭം നൽകി; അവിടെ സർവ്വായുധധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വീരൻ ജനിച്ചു.
1.120.30
आमुक्तकवचः श्रीमान्देवगर्भः श्रियान्वितः ।
सहजं कवचं बिभ्रत्कुण्डलोद्द्योतिताननः ॥ १.१२०.३० ॥
കവചം ധരിച്ചവൻ, ശ്രീമാൻ, ദേവഗർഭജൻ, തേജസ്സോടുകൂടിയവൻ; സഹജമായ കവചം ധരിച്ച്, കുണ്ഡലങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുന്ന മുഖമുള്ളവൻ.
1.120.31
अजायत सुतः कर्णः सर्वलोकेषु विश्रुतः ।
प्रादाच्च तस्यै कन्यात्वं पुनः स परमद्युतिः ॥ १.१२०.३१ ॥
സർവലോകങ്ങളിലും പ്രസിദ്ധനായ കർണൻ എന്ന പുത്രൻ ജനിച്ചു. ആ പരമതേജസ്വി അവൾക്ക് വീണ്ടും കന്യാത്വം നൽകി.
1.120.32
दत्त्वा च तपतां श्रेष्ठो दिवमाचक्रमे ततः ।
दृष्ट्वा कुमारं जातं सा वार्ष्णेयी दीनमानसा ॥ १.१२०.३२ ॥
അങ്ങനെ നൽകിയശേഷം തപസ്വികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. ജനിച്ച കുമാരനെ കണ്ട് ആ വാർഷ്ണേയി ദുഃഖിതമനസ്സോടെ നിന്നു.
1.120.33
एकाग्रं चिन्तयामास किं कृत्वा सुकृतं भवेत् ।
गूहमानापचारं सा बन्धुपक्षभयात्तदा ॥ १.१२०.३३ ॥
എന്തു ചെയ്താൽ നല്ല കർമ്മമാകുമെന്ന് അവൾ ഏകാഗ്രമായി ചിന്തിച്ചു. അപ്പോൾ ബന്ധുപക്ഷത്തിന്റെ ഭയത്താൽ തന്റെ അപരാധം മറച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട് അവൾ.
1.120.34
मञ्जूषां रत्नसंपूर्णां कृत्वा बालसमाश्रिताम् ।
उत्ससर्ज कुमारं तं जले कुन्ती महाबलम् ॥ १.१२०.३४ ॥
രത്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു പെട്ടി ഉണ്ടാക്കി, അതിൽ ശിശുവിനെ സുരക്ഷിതമാക്കി, കുന്തി ആ മഹാബലനായ കുമാരനെ വെള്ളത്തിൽ ഒഴുക്കി.
1.120.35
तमुत्सृष्टं जले गर्भं राधाभर्ता महायशाः ।
पुत्रत्वे कल्पयामास सभार्यः सूतनन्दनः ॥ १.१२०.३५ ॥
വെള്ളത്തിൽ ഒഴുക്കപ്പെട്ട ആ ശിശുവെ, രാധയുടെ ഭർത്താവും മഹായശസ്വിയുമായ സൂതപുത്രൻ ഭാര്യയോടൊപ്പം പുത്രനായി സ്വീകരിച്ചു.
1.120.36
नामधेयं च चक्राते तस्य बालस्य तावुभौ ।
वसुना सह जातोऽयं वसुषेणो भवत्विति ॥ १.१२०.३६ ॥
ഇരുവരും ആ ശിശുവിന് പേരിട്ടു: "ഇവൻ വസുവിനോടൊപ്പം ജനിച്ചവനാണ്; അതിനാൽ ഇവൻ വസുഷേണനാകട്ടെ."
1.120.37
स वर्धमानो बलवान्सर्वास्त्रेषूद्यतोऽभवत् ।
आपृष्ठतापादादित्यमुपातिष्ठत वीर्यवान् ॥ १.१२०.३७ ॥
വളർന്നുവന്ന ആ ബലവാൻ എല്ലാ അസ്ത്രങ്ങളിലും നിപുണനായി. വീര്യവാനായ അവൻ സൂര്യനെ അഭിമുഖമായി നിന്നു.
1.120.38
तस्मिन्काले तु जपतस्तस्य वीरस्य धीमतः ।
नादेयं ब्राह्मणेष्वासीत्किंचिद्वसु महीतले ॥ १.१२०.३८ ॥
ആ കാലത്ത് ജപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ബുദ്ധിമാനായ വീരന് ഭൂമിയിൽ ബ്രാഹ്മണർക്ക് നൽകാവുന്ന ധനമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
1.120.39
ततः काले तु कस्मिंश्चित्स्वप्नान्ते कर्णमब्रवीत् ।
आदित्यो ब्राह्मणो भूत्वा शृणु वीर वचो मम ॥ १.१२०.३९ ॥
പിന്നീട് ഒരു കാലത്ത്, സ്വപ്നത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ, ആദിത്യൻ ബ്രാഹ്മണനായി കർണ്ണനോട് പറഞ്ഞു: 'വീരാ, എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കൂ.'
1.120.40
प्रभातायां रजन्यां त्वामागमिष्यति वासवः ।
न तस्य भिक्षा दातव्या विप्ररूपी भविष्यति ॥ १.१२०.४० ॥
പ്രഭാതമായാൽ, രാത്രി കഴിഞ്ഞാൽ, വാസവൻ നിന്റെ അടുത്ത് വരും. അവനു ഭിക്ഷ നൽകരുത്; അവൻ ബ്രാഹ്മണ രൂപത്തിലായിരിക്കും.
1.120.41
निश्चयोऽस्यापहर्तुं ते कवचं कुण्डले तथा ।
अतस्त्वां बोधयाम्येष स्मर्तासि वचनं मम ॥ १.१२०.४१ ॥
അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യം നിന്റെ കവചവും കുണ്ഡലങ്ങളും അപഹരിക്കുക എന്നതാണ്. അതിനാൽ നിന്നെ ഞാൻ ഉണർത്തുന്നു; എന്റെ വാക്ക് ഓർക്കുക.
1.120.42
शक्रो मां विप्ररूपेण यदि वै याचते द्विज ।
कथं तस्मै न दास्यामि यथा चास्म्यवबोधितः ॥ १.१२०.४२ ॥
ശക്രൻ ബ്രാഹ്മണ രൂപത്തിൽ എന്നോട് യാചിച്ചാൽ, ഹേ ദ്വിജാ, എനിക്ക് ഉണർവു നൽകപ്പെട്ടിരിക്കെ ഞാൻ എങ്ങനെ കൊടുക്കാതിരിക്കും?
1.120.43
विप्राः पूज्यास्तु देवानां सततं प्रियमिच्छताम् ।
तं देवदेवं जानन्वै न शक्तोऽस्म्यवमन्त्रणे ॥ १.१२०.४३ ॥
ദേവന്മാർക്ക് എപ്പോഴും പ്രിയം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണർ പൂജ്യരാണ്. ദേവദേവനെ അറിഞ്ഞ ഞാൻ അവനെ നിരസിക്കാൻ കഴിവുള്ളവനല്ല.
1.120.44
यद्येवं शृणु मे वीर वरं ते सोऽपि दास्यति ।
शक्तिं त्वमपि याचेथाः सर्वशत्रुविबाधिनीम् ॥ १.१२०.४४ ॥
എങ്കിൽ, വീരാ, എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കൂ. അവനും നിനക്ക് വരം നൽകും. എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും പീഡിപ്പിക്കുന്ന ശക്തി നീയും ആവശ്യപ്പെടുക.
1.120.45
एवमुक्त्वा द्विजः स्वप्ने तत्रैवान्तरधीयत ।
कर्णः प्रबुद्धस्तं स्वप्नं चिन्तयानोऽभवत्तदा ॥ १.१२०.४५ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ ബ്രാഹ്മണൻ സ്വപ്നത്തിൽത്തന്നെ അവിടെ മറഞ്ഞു. കർണൻ ഉണർന്ന് ആ സ്വപ്നത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
1.120.46
तमिन्द्रो ब्राह्मणो भूत्वा पुत्रार्थं भूतभावनः ।
कुण्डले प्रार्थयामास कवचं च महाद्युतिः ॥ १.१२०.४६ ॥
പുത്രനുവേണ്ടി ഭൂതങ്ങളെ പോറ്റുന്ന മഹാതേജസ്വിയായ ഇന്ദ്രൻ ബ്രാഹ്മണ രൂപം ധരിച്ച് അവനോട് കുണ്ഡലങ്ങളും കവചവും യാചിച്ചു.
1.120.47
उत्कृत्याविमनाः स्वाङ्गात्कवचं रुधिरस्रवम् ।
कर्णौ पार्श्वे च द्वे छित्त्वा प्रायच्छत्स कृताञ्जलिः ॥ १.१२०.४७ ॥
കലങ്ങാത്ത മനസ്സോടെ അവൻ തന്റെ ശരീരത്തിൽനിന്ന് രക്തമൊഴുകുന്ന കവചം മുറിച്ചെടുത്തു; രണ്ടു ചെവികളും ഇരുവശത്തെ കുണ്ഡലങ്ങളും മുറിച്ച് കൈകൂപ്പി നൽകി.
1.120.48
प्रतिगृह्य तु देवेशस्तुष्टस्तेनास्य कर्मणा ।
अहो साहसमित्याह मनसा वासवो हसन् ॥ १.१२०.४८ ॥
ദേവേശൻ അത് സ്വീകരിച്ചു; അവന്റെ ആ പ്രവൃത്തിയിൽ സന്തുഷ്ടനായി, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മനസ്സിൽ "അഹോ, എന്തൊരു സാഹസം!" എന്നു പറഞ്ഞു.
1.120.49
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ।
न तं पश्यामि यो ह्येतत्कर्म कर्ता भविष्यति ॥ १.१२०.४९ ॥
ദേവന്മാർ, ദാനവർ, യക്ഷന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, ഉരഗർ, രാക്ഷസർ എന്നിവരിൽ ഈ കർമ്മം ചെയ്യുന്നവനെ ഞാൻ കാണുന്നില്ല.
1.120.50
प्रीतोऽस्मि कर्मणा तेन वरं ब्रूहि यदिच्छसि ।
इच्छामि भगवद्दत्तां शक्तिं शत्रुनिबर्हणीम् ॥ १.१२०.५० ॥
"ആ കർമ്മത്താൽ ഞാൻ പ്രീതനായിരിക്കുന്നു; നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം പറയുക." "ഭഗവാൻ നൽകിയ, ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്ന ശക്തി ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു."
1.120.51
शक्तिं तस्मै ददौ शक्रो विस्मयाद्वाक्यमब्रवीत् ।
देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ॥ १.१२०.५१ ॥
ശക്രൻ അവന് ആ ശക്തി നൽകി; വിസ്മയത്താൽ ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു — ദേവന്മാർ, ദാനവർ, യക്ഷന്മാർ, ഗന്ധർവർ, ഉരഗർ, രാക്ഷസർ എന്നിവരെക്കുറിച്ച്.
1.120.52
यस्मै क्षेप्स्यसि रुष्टः सन्सोऽनया न भविष्यति ।
हत्वैकं समरे शत्रुं ततो मामागमिष्यति।
इत्युक्त्वान्तर्दधे शक्रो वरं दत्त्वा तु तस्य वै ॥ १.१२०.५२ ॥
"കോപത്താൽ നീ ആരുടെ മേൽ ഇത് എറിയുന്നുവോ, അവൻ ഇതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടില്ല; യുദ്ധത്തിൽ ഒരു ശത്രുവിനെ കൊന്നശേഷം അത് എന്നിലേക്ക് മടങ്ങിവരും." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവന് വരം നൽകി ശക്രൻ അന്തർധാനം ചെയ്തു.
1.120.53
प्राङ्नाम तस्य कथितं वसुषेण इति क्षितौ ।
कर्णो वैकर्तनश्चैव कर्मणा तेन सोऽभवत् ॥ १.१२०.५३ ॥
ഭൂമിയിൽ അവന്റെ പൂർവനാമം "വസുഷേണൻ" എന്നു പറയപ്പെട്ടു. ആ കർമ്മത്താൽ അവൻ കർണൻ എന്നും വൈകർത്തനൻ എന്നും ആയി.