મહાભારત · અધ્યાય 1.121

1.121.1

सत्वरूपगुणोपेता धर्मारामा महाव्रता ।
दुहिता कुन्तिभोजस्य पृथा पृथुललोचना ॥ १.१२१.१ ॥

સત્ત્વ, રૂપ અને ગુણોથી યુક્ત, ધર્મમાં રમતી, મહાવ્રત ધારણ કરનારી, કુંતિભોજની પુત્રી પૃથા, જેના નેત્રો વિશાળ હતા.

तां तु तेजस्विनीं कन्यां रूपयौवनशालिनीम् ।
व्यावृण्वन्पार्थिवाः केचिदतीव स्त्रीगुणैर्युताम् ॥ १.१२१.२ ॥

તે તેજસ્વી કન્યાને, રૂપ અને યૌવનથી શોભતી, સ્ત્રીગુણોથી અતિશય યુક્ત, કેટલાક રાજાઓએ પસંદ કરવાની ઇચ્છા કરી.

ततः सा कुन्तिभोजेन राज्ञाहूय नराधिपान् ।
पित्रा स्वयंवरे दत्ता दुहिता राजसत्तम ॥ १.१२१.३ ॥

પછી કુંતિભોજ રાજાએ રાજાઓને બોલાવીને સ્વયંવરમાં પોતાની પુત્રી આપી. હે રાજશ્રેષ્ઠ, પિતાએ તેને સ્વયંવરમાં અર્પણ કરી.

ततः सा रङ्गमध्यस्थं तेषां राज्ञां मनस्विनी ।
ददर्श राजशार्दूलं पाण्डुं भरतसत्तमम् ॥ १.१२१.४ ॥

પછી તે મનસ્વિની રંગભૂમિની વચ્ચે ઊભેલા તે રાજાઓમાં, રાજાઓમાં સિંહ, ભરતોમાં શ્રેષ્ઠ પાંડુને જોયા.

सिंहदर्पं महोरस्कं वृषभाक्षं महाबलम् ।
आदित्यमिव सर्वेषां राज्ञां प्रच्छाद्य वै प्रभाः ॥ १.१२१.५ ॥

સિંહના દર્પવાળો, વિશાળ છાતીવાળો, વૃષભ જેવા નેત્રવાળો, મહાબળવાન—સૂર્યની જેમ, જેણે બધા રાજાઓનું તેજ ઢાંકી દીધું હતું.

तिष्ठन्तं राजसमितौ पुरन्दरमिवापरम् ।
तं दृष्ट्वा साऽनवद्याङ्गी कुन्तिभोजसुता शुभा ॥ १.१२१.६ ॥

રાજસભામાં ઊભેલા તેને, બીજા ઇન્દ્ર જેવો જોઈને, નિર્દોષ અંગોવાળી, શુભ કુંતિભોજની પુત્રીએ તેને જોયો.

पाण्डुं नरवरं रङ्गे हृदयेनाकुलाऽभवत् ।
ततः कामपरीताङ्गी सकृत्प्रचलमानसा ॥ १.१२१.७ ॥

રંગભૂમિમાં નરોમાં શ્રેષ્ઠ પાંડુને જોઈને તેનું હૃદય વ્યાકુળ થયું. પછી કામથી તેનાં અંગો ઘેરાઈ ગયાં અને તેનું મન એક ક્ષણમાં ડગમગી ગયું.

व्रीडमान स्रजं कुन्ती राज्ञः स्कन्धे समासजत् ।
तं निशम्य वृतं पाण्डुं कुन्त्या सर्वे नराधिपाः ॥ १.१२१.८ ॥

શરમાતી કુંતીએ રાજાના ખભા પર માળા નાખી. કુંતીએ પાંડુને વર્યા છે એ સાંભળીને સર્વ રાજાઓ.

यथागतं समाजग्मुर्गजैरश्वै रथैस्तथा ।
ततस्तस्याः पिता राजन्विवाहमकरोत्प्रभुः ॥ १.१२१.९ ॥

તેઓ જેમ આવ્યા હતા તેમ હાથી, ઘોડા અને રથો સાથે પાછા ગયા. પછી હે રાજન્, તેના પિતા, સમર્થ રાજાએ લગ્ન કરાવ્યા.

स तया कुन्तिभोजस्य दुहित्रा कुरुनन्दनः ।
युयुजेऽमितसौभाग्यः पौलोम्या मघवानिव ॥ १.१२१.१० ॥

કુરુવંશનો આનંદ, અપાર સૌભાગ્યવાન તે પાંડુ કુંતિભોજની પુત્રી સાથે, પૌલોમી સાથે ઇન્દ્રની જેમ જોડાયા.

कुन्त्याः पाण्डोश्च राजेन्द्र कुन्तिभोजो महीपतिः ।
कृत्वोद्वाहं तदा तं तु नानावसुभिरर्चितम्।
स्वपुरं प्रेषयामास स राजा कुरुसत्तम ॥ १.१२१.११ ॥

હે રાજેન્દ્ર, કુંતી અને પાંડુનો વિવાહ કરાવીને કુંતિભોજ મહીપતિએ અનેક ધનોથી સન્માનિત તેમને, હે કુરુશ્રેષ્ઠ, પોતાના નગરે મોકલ્યા.

ततो बलेन महता नानाध्वजपताकिना ।
स्तूयमानः स चाशीर्भिर्ब्राह्मणैश्च महर्षिभिः ॥ १.१२१.१२ ॥

પછી અનેક ધ્વજો અને પતાકાઓથી સજ્જ મોટા સૈન્ય સાથે, બ્રાહ્મણો અને મહર્ષિઓના આશીર્વાદોથી સ્તુતિ પામતા તે (ચાલ્યા).

संप्राप्य नगरं राजा पाण्डुः कौरवनन्दनः ।
न्यवेशत तां भार्यां कुन्तीं स्वभवने प्रभुः ॥ १.१२१.१३ ॥

નગરે પહોંચીને કૌરવવંશના આનંદ રાજા પાંડુએ પોતાની ભાર્યા કુંતીને પોતાના ભવનમાં પ્રભુની જેમ સ્થાપી.