Mahābhārata · Adhyāya 1.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.127.1
एवमुक्ता महाराज कुन्ती पाण्डुमभाषत ।
कुरूणामृषभं वीरं तदा भूमिपतिं पतिम् ॥ १.१२७.१ ॥
So angesprochen, o großer König, sprach Kuntī zu Pāṇḍu, dem Stier unter den Kuru, dem Helden, damals Herrscher der Erde, ihrem Gatten.
1.127.2
न मामर्हसि धर्मज्ञ वक्तुमेवं कथंचन ।
धर्मपत्नीमभिरतां त्वयि राजीवलोचने ॥ १.१२७.२ ॥
Kenner des Dharma, du solltest mich keinesfalls so ansprechen: Ich bin deine rechtmäßige Gattin, dir ergeben, lotusäugig.
1.127.3
त्वमेव तु महाबाहो मय्यपत्यानि भारत ।
वीर वीर्योपपन्नानि धर्मतो जनयिष्यसि ॥ १.१२७.३ ॥
Du allein, starkarmiger Nachfahre Bharatas, Held, wirst mich gemäß dem Dharma mit tapferen Nachkommen segnen.
1.127.4
स्वर्गं मनुजशार्दूल गच्छेयं सहिता त्वया ।
अपत्याय च मां गच्छ त्वमेव कुरुनन्दन ॥ १.१२७.४ ॥
Tiger unter den Menschen, ich möchte mit dir in den Himmel gehen; und für Nachkommen geh du selbst zu mir, Freude der Kuru.
1.127.5
न ह्यहं मनसाप्यन्यं गच्छेयं त्वदृते नरम् ।
त्वत्तः प्रति विशिष्टश्च कोऽन्योऽस्ति भुवि मानवः ॥ १.१२७.५ ॥
Auch nur im Geist würde ich zu keinem anderen Mann gehen außer zu dir; und wer auf Erden ist ein Mensch, der dir überlegen wäre?
1.127.6
इमां च तावद्धर्मात्मन्पौराणीं शृणु मे कथाम् ।
परिश्रुतां विशालाक्ष कीर्तयिष्यामि यामहम् ॥ १.१२७.६ ॥
Gerechtgesinnter, weitäugiger, höre nun diese meine alte Erzählung, weithin bekannt, die ich dir vortragen werde.
1.127.7
व्युषइताश्व इति ख्यातो बभूव किल पार्थिवः ।
पुरा परमधर्मिष्ठः पूरोर्वंशविवर्धनः ॥ १.१२७.७ ॥
Ein König namens Vyuṣitāśva war berühmt; einst war er höchst dharma-treu und der Mehrer des Pūru-Geschlechts.
1.127.8
तस्मिंश्च यजमाने वै धर्मात्मनि महाभुजे ।
उपागमंस्ततो देवाः सेन्द्रा देवर्षिभिः सह ॥ १.१२७.८ ॥
Als jener rechtschaffene, starkarmige König das Opfer vollzog, kamen die Götter mit Indra dorthin, zusammen mit den göttlichen Weisen.
1.127.9
अमाद्यदिन्द्रः सोमेन दक्षिणाभिर्द्विजातयः ।
व्युषिताश्वस्य राजर्षेस्ततो यज्ञे महात्मनः ॥ १.१२७.९ ॥
Da erfreute sich Indra am Soma beim Opfer des großen königlichen Weisen Vyuṣitāśva, und die Zweimalgeborenen wurden durch die Opfergaben erfreut.
1.127.10
देवा ब्रह्मर्षयश्चैव चक्रुः कर्म स्वयं तदा ।
व्युषिताश्वस्ततो राजन्नति मर्त्यान्व्यरोचत ॥ १.१२७.१० ॥
Da führten die Götter und die brahmarṣis selbst das Ritual aus; und danach, o König, strahlte Vyuṣitāśva über alle Sterblichen hinaus.
1.127.11
सर्वभूतान्प्रति यथा तपनः शिशिरात्यये ।
स विजित्य गृहीत्वा च नृपतीन्राजसत्तमः ॥ १.१२७.११ ॥
Wie die Sonne am Ende des Winters über alle Wesen brennt, so hat jener beste der Könige, nachdem er die Könige besiegt und gefangen hatte,
1.127.12
प्राच्यानुदिच्यान्पाश्चात्यान्दाक्षिणात्यानकालयत् ।
अश्वमेधे महायज्ञे व्युषिताश्वः प्रतापवान् ॥ १.१२७.१२ ॥
Beim großen Pferdeopfer unterwarf der mächtige Vyuṣitāśva die Könige des Ostens, des Nordens, des Westens und des Südens.
1.127.13
बभूव स हि राजेन्द्रो दशनागबलान्वितः ।
अप्यत्र गाथां गायन्ति ये पुराणविदो जनाः ॥ १.१२७.१३ ॥
Er war der Herrscher der Könige, begabt mit der Kraft von zehn Elefanten. Auch hier singen jene, die die alten Überlieferungen kennen, eine Gāthā.
1.127.14
व्युषिताश्वे यशोवृद्धे मनुष्येन्द्रे कुरूत्तम ।
व्युषिताश्वः समुद्रान्तां विजित्येमां वसुन्धराम् ॥ १.१२७.१४ ॥
O Bester der Kurus, der Ruhm Vyuṣitāśvas, des Herrschers der Menschen, wuchs. Vyuṣitāśva eroberte diese vom Ozean begrenzte Erde.
1.127.15
अपालयत्सर्ववर्णान्पिता पुत्रानिवौरसान् ।
यजमानो महायज्ञैर्ब्राह्मणेभ्यो धनं ददौ ॥ १.१२७.१५ ॥
Wie ein Vater seine leiblichen Söhne beschützt, so beschützte er alle Stände. Große Opfer darbringend, gab er den Brahmanen Reichtum.
1.127.16
अनन्तरत्नान्यादाय स जहार महाक्रतून् ।
सुषाव च बहून्सोमान्सोमसंस्थास्ततान च ॥ १.१२७.१६ ॥
Mit unzähligen Juwelen in der Hand vollzog er große Opfer. Er presste viele Somaopfer aus und breitete die Soma-Riten aus.
1.127.17
आसीत्काक्षीवती चास्य भार्या परमसंमता ।
भद्रा नाम मनुष्येन्द्र रूपेणासदृशी भुवि ॥ १.१२७.१७ ॥
Er hatte eine Gemahlin, Kākṣīvatī, hoch geehrt. O Herr der Menschen, ihr Name war Bhadrā, an Schönheit auf Erden unvergleichlich.
1.127.18
कामयामासतुस्तौ च परस्परमिति श्रुतम् ।
स तस्यां कामसंपन्नो यक्ष्मणा समपद्यत ॥ १.१२७.१८ ॥
Man hört, dass die beiden einander begehrten. Er, von Verlangen nach ihr erfüllt, wurde von der Schwindsucht ergriffen.
1.127.19
तेनाचिरेण कालेन जगामास्तमिवांशुमान् ।
तस्मिन्प्रेते मनुष्येन्द्रे भार्याऽस्य भृशदुःखिता ॥ १.१२७.१९ ॥
Bald darauf ging er unter wie die Sonne. Als jener Herr der Menschen gestorben war, war seine Gattin tief betrübt.
1.127.20
अपुत्रा पुरुषव्याघ्र विललापेति नः श्रुतम् ।
भद्रा परमदुःखार्ता तन्निबोध जनाधिप ॥ १.१२७.२० ॥
O Tiger unter den Menschen, wir haben gehört, dass Bhadrā, ohne Sohn, klagte, von großem Schmerz gequält. Höre dies, o Herr der Völker.
1.127.21
नारी परमधर्मज्ञ सर्वा भर्तृविनाकृता ।
पतिं विना जीवति या न सा जीवति दुःखिता ॥ १.१२७.२१ ॥
O Kenner des höchsten Dharma, jede Frau, der der Gatte genommen ist, ist betrübt. Die Frau, die ohne ihren Gatten lebt, lebt in Kummer; sie lebt eigentlich nicht.
1.127.22
पतिं विना मृतं श्रेयो नार्याः क्षत्रियपुंगव ।
त्वद्गतिं गन्तुमिच्छामि प्रसीदस्वनयस्वमाम् ॥ १.१२७.२२ ॥
O Stier unter den Kriegern, für eine Frau ist der Tod besser als ein Leben ohne ihren Gatten. Ich möchte deinen Weg gehen; sei gnädig und nimm mich mit.
1.127.23
त्वया हीना क्षणमपि नाहं जीवितुमुत्सहे ।
प्रसादं कुरु मे राजन्नितस्तूर्णं नयस्व माम् ॥ १.१२७.२३ ॥
Ohne dich habe ich nicht den Mut, auch nur einen Augenblick zu leben. O König, erweise mir Gnade und nimm mich schnell von hier fort.
1.127.24
पृष्ठतोऽनुगमिष्यामि समेषु विषमेषु च ।
त्वामहं नरशार्दूल गच्छन्तमनिवर्तितुम् ॥ १.१२७.२४ ॥
O Tiger unter den Menschen, auf ebenem wie auf unwegsamem Gelände werde ich dir von hinten folgen, nicht um dich umzukehren.
1.127.25
छायेवानुगता राजन्सततं वशवर्तिनी ।
भविष्यामि नरव्याघ्र नित्यं प्रियहिते रता ॥ १.१२७.२५ ॥
O König, wie ein Schatten werde ich dir stets folgen, dir gehorsam. O Tiger unter den Menschen, ich werde stets dem zugetan sein, was dir lieb und heilsam ist.
1.127.26
अद्यप्रभृति मां राजन्कष्टा हृदयशोषणाः ।
आधयोऽभिभविष्यन्ति त्वामृते पुष्करेक्षण ॥ १.१२७.२६ ॥
Von diesem Tag an, o König, werden ohne dich schmerzliche seelische Qualen, die das Herz austrocknen, mich überwältigen, o Lotusäugiger.
1.127.27
अभाग्यया मया नूनं वियुक्ताः सहचारिणः ।
तेन मे विप्रयोगोऽयमुपपन्नस्त्वया सह ॥ १.१२७.२७ ॥
Gewiss, durch mein Unglück haben sich meine Gefährten von mir getrennt; darum ist mir diese Trennung von dir zuteil geworden.
1.127.28
विप्रयुक्ता तु या पत्या मुहूर्तमपि जीवति ।
दुःखं जीवति सा पापा नरकस्थेव पार्थिव ॥ १.१२७.२८ ॥
Eine Frau, die von ihrem Gatten getrennt ist und auch nur einen Augenblick lebt, lebt weiter in Kummer, eine Sünderin, als wohnte sie in der Hölle, o König.
1.127.29
संयुक्ता विप्रयुक्ताश्च पूर्वदेहे कृता मया ।
तदिदं कर्मभिः पापैः पूर्वदेहेषु संचितम् ॥ १.१२७.२९ ॥
In einem früheren Körper habe ich einige vereint und andere getrennt; durch diese sündhaften Taten hat sich dies in meinen früheren Körpern angesammelt.
1.127.30
दुःखं मामनुसंप्राप्तं राजंस्त्वद्विप्रयोगजम् ।
अद्यप्रभृत्यहं राजन्कुशसंस्तरशायिनी।
भविष्याम्यसुखाविष्टा त्वद्दर्शनपरायणा ॥ १.१२७.३० ॥
Der Schmerz, der aus deiner Trennung entstand, ist über mich gekommen. Von diesem Tag an, o König, werde ich auf einem Lager aus Kuśa-Gras liegen, von Unglück überwältigt, nur darauf bedacht, dich zu sehen.
1.127.31
दर्शयस्व नरव्याघ्र शाधि मामसुखान्विताम् ।
कृपणां चाथ करुणं विलपत्नीं नरेश्वर ॥ १.१२७.३१ ॥
Zeige dich, Tiger unter den Menschen; lehre mich, die ich von Leid erfüllt bin. O Herr der Menschen, elend, klage ich jammervoll.
1.127.32
एवं बहुविधं तस्यां विलपन्त्यां पुनःपुनः ।
तं शवं संपरिष्वज्य वाक्किलाऽन्तर्हिताऽब्रवीत् ॥ १.१२७.३२ ॥
Während sie so auf vielfache Weise immer wieder klagte und jenen Leichnam umschlungen hielt, sprach eine verborgene Stimme.
1.127.33
उत्तिष्ठ भद्रे गच्छ त्वं ददानीह वरं तव ।
जनयिष्याम्यपत्यानि त्वय्यहं चारुहासिनि ॥ १.१२७.३३ ॥
Steh auf, Gute, und geh; ich gewähre dir hier eine Gabe. O du Anmutig-Lächelnde, ich werde Kinder in dir zeugen.
1.127.34
आत्मकीये वरारोहे शयनीये चतुर्दशीम् ।
अष्टमीं वा ऋतुस्नाता संविशेथा मया सह ॥ १.१२७.३४ ॥
O du Schönhüftige, auf deinem eigenen Lager, am vierzehnten oder achten Tag, nachdem du dich nach deiner Zeit gebadet hast, lege dich zu mir.
1.127.35
एवमुक्ता तु सा देवी तथा चक्रे पतिव्रता ।
यथोक्तमेव तद्वाक्यं भद्रा पुत्रार्थिनी तदा ॥ १.१२७.३५ ॥
So angesprochen tat jene gottgleiche, ihrem Gatten treue Frau, die Gute, die sich nach einem Sohn sehnte, genau das, was jene Worte gesagt hatten.
1.127.36
सा तेन सुषुवे देवी शवेन भरतर्षभ ।
त्रीञ्शाल्वांश्चतुरो मद्रान्सुतान्भरतसत्तम ॥ १.१२७.३६ ॥
O Stier der Bharatas, durch jenen Leichnam gebar die Göttin Söhne: drei Śālvas und vier Madras, o Bester der Bharatas.
1.127.37
तथा त्वमपि मय्येवं मनसा भरतर्षभ ।
शक्तो जनयितुं पुत्रांस्तपोयोगबलान्वितः ॥ १.१२७.३७ ॥
So auch du, Stier der Bharatas, vermagst durch den Geist Söhne in mir zu zeugen, denn du bist mit der Kraft von Askese und Yoga ausgestattet.