Mahābhārata · Adhyāya 1.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.127.1
एवमुक्ता महाराज कुन्ती पाण्डुमभाषत ।
कुरूणामृषभं वीरं तदा भूमिपतिं पतिम् ॥ १.१२७.१ ॥
Assim interpelada, ó grande rei, Kuntī falou a Pāṇḍu, touro dos Kuru, herói, então senhor da terra, seu marido.
1.127.2
न मामर्हसि धर्मज्ञ वक्तुमेवं कथंचन ।
धर्मपत्नीमभिरतां त्वयि राजीवलोचने ॥ १.१२७.२ ॥
Conhecedor do dharma, de modo algum deves falar-me assim: sou a tua esposa legítima, devotada a ti, de olhos de lótus.
1.127.3
त्वमेव तु महाबाहो मय्यपत्यानि भारत ।
वीर वीर्योपपन्नानि धर्मतो जनयिष्यसि ॥ १.१२७.३ ॥
Só tu, de braços poderosos, descendente de Bharata, herói, gerarás em mim, segundo o dharma, descendência dotada de valor.
1.127.4
स्वर्गं मनुजशार्दूल गच्छेयं सहिता त्वया ।
अपत्याय च मां गच्छ त्वमेव कुरुनन्दन ॥ १.१२७.४ ॥
Tigre entre os homens, eu iria ao céu contigo; e para a descendência, vai tu mesmo a mim, alegria dos Kuru.
1.127.5
न ह्यहं मनसाप्यन्यं गच्छेयं त्वदृते नरम् ।
त्वत्तः प्रति विशिष्टश्च कोऽन्योऽस्ति भुवि मानवः ॥ १.१२७.५ ॥
Nem em pensamento iria a outro homem além de ti; e quem mais na terra é um homem superior a ti?
1.127.6
इमां च तावद्धर्मात्मन्पौराणीं शृणु मे कथाम् ।
परिश्रुतां विशालाक्ष कीर्तयिष्यामि यामहम् ॥ १.१२७.६ ॥
Alma justa, de olhos grandes, agora ouve esta minha antiga história, bem conhecida, que vou narrar.
1.127.7
व्युषइताश्व इति ख्यातो बभूव किल पार्थिवः ।
पुरा परमधर्मिष्ठः पूरोर्वंशविवर्धनः ॥ १.१२७.७ ॥
Um rei chamado Vyuṣitāśva foi renomado; outrora ele foi o mais devoto ao dharma, o que fez crescer a linhagem de Pūru.
1.127.8
तस्मिंश्च यजमाने वै धर्मात्मनि महाभुजे ।
उपागमंस्ततो देवाः सेन्द्रा देवर्षिभिः सह ॥ १.१२७.८ ॥
Enquanto aquele rei de alma justa e braços poderosos realizava o sacrifício, os deuses, com Indra, chegaram ali junto com os sábios divinos.
1.127.9
अमाद्यदिन्द्रः सोमेन दक्षिणाभिर्द्विजातयः ।
व्युषिताश्वस्य राजर्षेस्ततो यज्ञे महात्मनः ॥ १.१२७.९ ॥
Então, no sacrifício do grande sábio real Vyuṣitāśva, Indra se alegrou com o soma, e os dvijas se deleitaram com as dakṣiṇās.
1.127.10
देवा ब्रह्मर्षयश्चैव चक्रुः कर्म स्वयं तदा ।
व्युषिताश्वस्ततो राजन्नति मर्त्यान्व्यरोचत ॥ १.१२७.१० ॥
Então os deuses e os brâmanes sábios realizaram eles mesmos o rito; e depois, ó rei, Vyuṣitāśva brilhou acima de todos os mortais.
1.127.11
सर्वभूतान्प्रति यथा तपनः शिशिरात्यये ।
स विजित्य गृहीत्वा च नृपतीन्राजसत्तमः ॥ १.१२७.११ ॥
Como o sol arde sobre todos os seres no fim do inverno, aquele melhor dos reis, tendo vencido e capturado os reis,
1.127.12
प्राच्यानुदिच्यान्पाश्चात्यान्दाक्षिणात्यानकालयत् ।
अश्वमेधे महायज्ञे व्युषिताश्वः प्रतापवान् ॥ १.१२७.१२ ॥
No grande sacrifício do cavalo, o poderoso Vyuṣitāśva subjugou os reis do leste, do norte, do oeste e do sul.
1.127.13
बभूव स हि राजेन्द्रो दशनागबलान्वितः ।
अप्यत्र गाथां गायन्ति ये पुराणविदो जनाः ॥ १.१२७.१३ ॥
Ele era o senhor dos reis, dotado da força de dez elefantes. Aqui também cantam uma gāthā os que conhecem os antigos relatos.
1.127.14
व्युषिताश्वे यशोवृद्धे मनुष्येन्द्रे कुरूत्तम ।
व्युषिताश्वः समुद्रान्तां विजित्येमां वसुन्धराम् ॥ १.१२७.१४ ॥
Ó melhor dos Kurus, a fama de Vyuṣitāśva, senhor dos homens, cresceu. Vyuṣitāśva conquistou esta terra limitada pelo oceano.
1.127.15
अपालयत्सर्ववर्णान्पिता पुत्रानिवौरसान् ।
यजमानो महायज्ञैर्ब्राह्मणेभ्यो धनं ददौ ॥ १.१२७.१५ ॥
Como um pai protege os seus filhos legítimos, assim protegeu todas as castas. Realizando grandes sacrifícios, deu riquezas aos brâmanes.
1.127.16
अनन्तरत्नान्यादाय स जहार महाक्रतून् ।
सुषाव च बहून्सोमान्सोमसंस्थास्ततान च ॥ १.१२७.१६ ॥
Tomando joias incontáveis, realizou grandes sacrifícios. Espremeu numerosas oferendas de soma e expandiu os ritos do soma.
1.127.17
आसीत्काक्षीवती चास्य भार्या परमसंमता ।
भद्रा नाम मनुष्येन्द्र रूपेणासदृशी भुवि ॥ १.१२७.१७ ॥
Tinha uma esposa, Kākṣīvatī, muito honrada. Ó senhor dos homens, ela se chamava Bhadrā, incomparável em beleza na terra.
1.127.18
कामयामासतुस्तौ च परस्परमिति श्रुतम् ।
स तस्यां कामसंपन्नो यक्ष्मणा समपद्यत ॥ १.१२७.१८ ॥
Ouve-se que os dois se desejavam mutuamente. Ele, cheio de desejo por ela, foi acometido pela tísica.
1.127.19
तेनाचिरेण कालेन जगामास्तमिवांशुमान् ।
तस्मिन्प्रेते मनुष्येन्द्रे भार्याऽस्य भृशदुःखिता ॥ १.१२७.१९ ॥
Em pouco tempo ele partiu, como o sol se põe. Quando aquele senhor dos homens morreu, sua esposa ficou profundamente aflita.
1.127.20
अपुत्रा पुरुषव्याघ्र विललापेति नः श्रुतम् ।
भद्रा परमदुःखार्ता तन्निबोध जनाधिप ॥ १.१२७.२० ॥
Ó tigre entre os homens, ouvimos que Bhadrā, sem filho, lamentou-se, muito afligida pela dor. Ouve isso, ó senhor dos povos.
1.127.21
नारी परमधर्मज्ञ सर्वा भर्तृविनाकृता ।
पतिं विना जीवति या न सा जीवति दुःखिता ॥ १.१२७.२१ ॥
Ó conhecedor do dharma supremo, toda mulher privada do marido é aflita. A mulher que vive sem o marido vive em sofrimento; na verdade não vive.
1.127.22
पतिं विना मृतं श्रेयो नार्याः क्षत्रियपुंगव ।
त्वद्गतिं गन्तुमिच्छामि प्रसीदस्वनयस्वमाम् ॥ १.१२७.२२ ॥
Ó touro entre os guerreiros, para uma mulher é melhor a morte do que viver sem o marido. Desejo seguir o teu caminho; sê clemente e leva-me contigo.
1.127.23
त्वया हीना क्षणमपि नाहं जीवितुमुत्सहे ।
प्रसादं कुरु मे राजन्नितस्तूर्णं नयस्व माम् ॥ १.१२७.२३ ॥
Sem ti não tenho coragem de viver nem um instante. Ó rei, concede-me a tua graça e leva-me depressa daqui.
1.127.24
पृष्ठतोऽनुगमिष्यामि समेषु विषमेषु च ।
त्वामहं नरशार्दूल गच्छन्तमनिवर्तितुम् ॥ १.१२७.२४ ॥
Ó tigre entre os homens, em terreno plano ou acidentado seguir-te-ei por trás, não para te fazer voltar.
1.127.25
छायेवानुगता राजन्सततं वशवर्तिनी ।
भविष्यामि नरव्याघ्र नित्यं प्रियहिते रता ॥ १.१२७.२५ ॥
Ó rei, como uma sombra sempre te seguirei, obediente à tua vontade. Ó tigre entre os homens, estarei sempre dedicada ao que te é querido e benéfico.
1.127.26
अद्यप्रभृति मां राजन्कष्टा हृदयशोषणाः ।
आधयोऽभिभविष्यन्ति त्वामृते पुष्करेक्षण ॥ १.१२७.२६ ॥
A partir de hoje, ó rei, sem ti, angústias mentais dolorosas que secam o coração me dominarão, ó de olhos de lótus.
1.127.27
अभाग्यया मया नूनं वियुक्ताः सहचारिणः ।
तेन मे विप्रयोगोऽयमुपपन्नस्त्वया सह ॥ १.१२७.२७ ॥
Certamente, pela minha infelicidade, meus companheiros se separaram de mim; por isso esta separação de ti me sobreveio.
1.127.28
विप्रयुक्ता तु या पत्या मुहूर्तमपि जीवति ।
दुःखं जीवति सा पापा नरकस्थेव पार्थिव ॥ १.१२७.२८ ॥
A mulher separada do marido que vive, ainda que um instante, vive em sofrimento, pecadora como se habitasse no inferno, ó rei.
1.127.29
संयुक्ता विप्रयुक्ताश्च पूर्वदेहे कृता मया ।
तदिदं कर्मभिः पापैः पूर्वदेहेषु संचितम् ॥ १.१२७.२९ ॥
Num corpo anterior, uni alguns e separei outros; por essas ações pecaminosas, isto se acumulou nos meus corpos anteriores.
1.127.30
दुःखं मामनुसंप्राप्तं राजंस्त्वद्विप्रयोगजम् ।
अद्यप्रभृत्यहं राजन्कुशसंस्तरशायिनी।
भविष्याम्यसुखाविष्टा त्वद्दर्शनपरायणा ॥ १.१२७.३० ॥
A dor nascida da tua separação caiu sobre mim. A partir de hoje, ó rei, deitar-me-ei sobre um leito de erva kuśa, dominada pela infelicidade, atenta apenas a ver-te.
1.127.31
दर्शयस्व नरव्याघ्र शाधि मामसुखान्विताम् ।
कृपणां चाथ करुणं विलपत्नीं नरेश्वर ॥ १.१२७.३१ ॥
Mostra-te, tigre entre os homens; instrui-me, afligida de sofrimento. Ó senhor dos homens, lamento-me com piedade, miserável.
1.127.32
एवं बहुविधं तस्यां विलपन्त्यां पुनःपुनः ।
तं शवं संपरिष्वज्य वाक्किलाऽन्तर्हिताऽब्रवीत् ॥ १.१२७.३२ ॥
Enquanto ela se lamentava repetidamente de muitas maneiras, abraçando aquele cadáver, uma voz invisível falou.
1.127.33
उत्तिष्ठ भद्रे गच्छ त्वं ददानीह वरं तव ।
जनयिष्याम्यपत्यानि त्वय्यहं चारुहासिनि ॥ १.१२७.३३ ॥
Levanta-te, boa mulher, e vai; concedo-te aqui uma dádiva. Ó tu de sorriso encantador, gerarei filhos em ti.
1.127.34
आत्मकीये वरारोहे शयनीये चतुर्दशीम् ।
अष्टमीं वा ऋतुस्नाता संविशेथा मया सह ॥ १.१२७.३४ ॥
Ó tu de belos quadris, na tua própria cama, no décimo quarto ou oitavo dia, banhada após o teu período, deita-te comigo.
1.127.35
एवमुक्ता तु सा देवी तथा चक्रे पतिव्रता ।
यथोक्तमेव तद्वाक्यं भद्रा पुत्रार्थिनी तदा ॥ १.१२७.३५ ॥
Assim exortada, aquela deusa devotada ao marido, a bondosa Bhadrā que desejava um filho, fez exatamente o que aquelas palavras diziam.
1.127.36
सा तेन सुषुवे देवी शवेन भरतर्षभ ।
त्रीञ्शाल्वांश्चतुरो मद्रान्सुतान्भरतसत्तम ॥ १.१२७.३६ ॥
Ó touro dos Bharatas, com aquele cadáver a deusa deu à luz filhos: três Śālvas e quatro Madras, ó melhor dos Bharatas.
1.127.37
तथा त्वमपि मय्येवं मनसा भरतर्षभ ।
शक्तो जनयितुं पुत्रांस्तपोयोगबलान्वितः ॥ १.१२७.३७ ॥
Assim também tu, touro dos Bharatas, és capaz de gerar filhos em mim pela mente, pois estás dotado do poder da austeridade e do yoga.