மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.127.1
एवमुक्ता महाराज कुन्ती पाण्डुमभाषत ।
कुरूणामृषभं वीरं तदा भूमिपतिं पतिम् ॥ १.१२७.१ ॥
மகாராஜா, இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது குந்தி பாண்டுவிடம் பேசினாள் — குருக்களில் சிறந்த வீரனும், அப்போது பூமியின் அதிபதியுமான தன் கணவனிடம்.
1.127.2
न मामर्हसि धर्मज्ञ वक्तुमेवं कथंचन ।
धर्मपत्नीमभिरतां त्वयि राजीवलोचने ॥ १.१२७.२ ॥
தர்மத்தை அறிந்தவனே, என்னிடம் எந்த வகையிலும் இவ்வாறு சொல்லுவது உனக்குத் தகாது — நான் உன்னில் பற்றுள்ள தர்மபத்தினி, தாமரைக்கண்ணாள்.
1.127.3
त्वमेव तु महाबाहो मय्यपत्यानि भारत ।
वीर वीर्योपपन्नानि धर्मतो जनयिष्यसि ॥ १.१२७.३ ॥
மகாபாகுவே, பாரதனே, வீரனே, நீயே என்னிடம் தர்மப்படி வீரியம் நிறைந்த மக்களைப் பெறுவாய்.
1.127.4
स्वर्गं मनुजशार्दूल गच्छेयं सहिता त्वया ।
अपत्याय च मां गच्छ त्वमेव कुरुनन्दन ॥ १.१२७.४ ॥
மனிதரில் புலியே, நான் உன்னுடன் சேர்ந்து சொர்க்கம் செல்வேன்; சந்ததிக்காக நீயே என்னிடம் வா, குருக்களின் மகிழ்ச்சியே.
1.127.5
न ह्यहं मनसाप्यन्यं गच्छेयं त्वदृते नरम् ।
त्वत्तः प्रति विशिष्टश्च कोऽन्योऽस्ति भुवि मानवः ॥ १.१२७.५ ॥
உன்னைத் தவிர வேறு ஒரு மனிதனிடம் நான் மனதாலும் செல்லமாட்டேன்; பூமியில் உன்னிலும் சிறந்த வேறு மனிதன் யார் இருக்கிறான்?
1.127.6
इमां च तावद्धर्मात्मन्पौराणीं शृणु मे कथाम् ।
परिश्रुतां विशालाक्ष कीर्तयिष्यामि यामहम् ॥ १.१२७.६ ॥
தர்மாத்மாவே, விசாலக்கண்ணனே, இப்போது என் இந்தப் பழைய கதையைக் கேள்; பிரபலமானது, நான் சொல்லப்போகிறேன்.
1.127.7
व्युषइताश्व इति ख्यातो बभूव किल पार्थिवः ।
पुरा परमधर्मिष्ठः पूरोर्वंशविवर्धनः ॥ १.१२७.७ ॥
வ்யுஷிதாஷ்வன் என்ற பெயருடைய அரசன் ஒருவன் இருந்தான்; முற்காலத்தில் அவன் மிக்க தர்மநிஷ்டனாகவும் பூரு வம்சத்தை வளர்த்தவனாகவும் இருந்தான்.
1.127.8
तस्मिंश्च यजमाने वै धर्मात्मनि महाभुजे ।
उपागमंस्ततो देवाः सेन्द्रा देवर्षिभिः सह ॥ १.१२७.८ ॥
அந்த தர்மாத்மாவும் மஹாபாஹுவுமான அரசன் யாகம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களும் தேவர்ஷிகளும் அங்கு வந்தனர்.
1.127.9
अमाद्यदिन्द्रः सोमेन दक्षिणाभिर्द्विजातयः ।
व्युषिताश्वस्य राजर्षेस्ततो यज्ञे महात्मनः ॥ १.१२७.९ ॥
அப்போது அந்த மகாத்மா ராஜரிஷி வ்யுஷிதாஷ்வனின் யாகத்தில் இந்திரன் சோமத்தால் மகிழ்ந்தான்; இரு பிறப்பாளர்கள் தக்ஷிணைகளால் மகிழ்ந்தனர்.
1.127.10
देवा ब्रह्मर्षयश्चैव चक्रुः कर्म स्वयं तदा ।
व्युषिताश्वस्ततो राजन्नति मर्त्यान्व्यरोचत ॥ १.१२७.१० ॥
அப்போது தேவர்களும் பிரம்மரிஷிகளும் தாமே யாக கர்மங்களைச் செய்தனர்; ஓ அரசே, அதன் பின் வ்யுஷிதாஷ்வன் மனிதர்களையெல்லாம் விஞ்சி ஒளிர்ந்தான்.
1.127.11
सर्वभूतान्प्रति यथा तपनः शिशिरात्यये ।
स विजित्य गृहीत्वा च नृपतीन्राजसत्तमः ॥ १.१२७.११ ॥
சிசிர காலத்தின் முடிவில் சூரியன் எல்லா உயிர்களின் மீதும் தகிப்பது போல, அந்த அரசர்களில் சிறந்தவன் வென்று அரசர்களைப் பிடித்தான்.
1.127.12
प्राच्यानुदिच्यान्पाश्चात्यान्दाक्षिणात्यानकालयत् ।
अश्वमेधे महायज्ञे व्युषिताश्वः प्रतापवान् ॥ १.१२७.१२ ॥
பெரிய அஸ்வமேத யாகத்தில் பிரதாபமிக்க வ்யுஷிதாஷ்வன் கிழக்கு, வடக்கு, மேற்கு, தெற்கு அரசர்களை அடக்கினான்.
1.127.13
बभूव स हि राजेन्द्रो दशनागबलान्वितः ।
अप्यत्र गाथां गायन्ति ये पुराणविदो जनाः ॥ १.१२७.१३ ॥
அவன் பத்து யானைகளின் பலம் கொண்ட மன்னர்களின் தலைவனாக இருந்தான். இங்கே புராணங்களை அறிந்தவர்கள் ஒரு பாடலையும் பாடுகிறார்கள்.
1.127.14
व्युषिताश्वे यशोवृद्धे मनुष्येन्द्रे कुरूत्तम ।
व्युषिताश्वः समुद्रान्तां विजित्येमां वसुन्धराम् ॥ १.१२७.१४ ॥
குருக்களில் சிறந்தவனே, மனிதர்களின் இந்திரனான வ்யுஷிதாஶ்வனின் புகழ் பெருகியது. வ்யுஷிதாஶ்வன் கடல் வரை பரந்த இந்தப் பூமியை வென்றான்.
1.127.15
अपालयत्सर्ववर्णान्पिता पुत्रानिवौरसान् ।
यजमानो महायज्ञैर्ब्राह्मणेभ्यो धनं ददौ ॥ १.१२७.१५ ॥
தந்தை தன் மகன்களைக் காப்பது போல அவன் எல்லா வருணத்தாரையும் காத்தான். பெரிய யாகங்களைச் செய்தவனாக அவன் பிராமணர்களுக்குச் செல்வம் கொடுத்தான்.
1.127.16
अनन्तरत्नान्यादाय स जहार महाक्रतून् ।
सुषाव च बहून्सोमान्सोमसंस्थास्ततान च ॥ १.१२७.१६ ॥
எண்ணற்ற ரத்தினங்களை எடுத்து அவன் பெரிய யாகங்களை நடத்தினான். பல சோமங்களைப் பிழிந்தான், சோமயாகங்களையும் விரிவுபடுத்தினான்.
1.127.17
आसीत्काक्षीवती चास्य भार्या परमसंमता ।
भद्रा नाम मनुष्येन्द्र रूपेणासदृशी भुवि ॥ १.१२७.१७ ॥
அவனுடைய மனைவி காக்ஷீவதி; அவள் மிகவும் மதிக்கப்பட்டவள். மனிதர்களின் தலைவனே, அவளுடைய பெயர் பத்ரா; பூமியில் அழகில் அவளுக்கு நிகரானவர் இல்லை.
1.127.18
कामयामासतुस्तौ च परस्परमिति श्रुतम् ।
स तस्यां कामसंपन्नो यक्ष्मणा समपद्यत ॥ १.१२७.१८ ॥
அந்த இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் விரும்பினர் என்று கேள்விப்பட்டோம். அவன் அவள்மீது காமத்தால் நிறைந்து, யக்ஷ்மா நோயால் பீடிக்கப்பட்டான்.
1.127.19
तेनाचिरेण कालेन जगामास्तमिवांशुमान् ।
तस्मिन्प्रेते मनुष्येन्द्रे भार्याऽस्य भृशदुःखिता ॥ १.१२७.१९ ॥
சிறிது காலத்திலேயே மனிதர்களின் தலைவன் சூரியன் அஸ்தமிப்பது போல மறைந்தான். அந்த மனுஷ்யேந்திரன் இறந்ததும், அவனது மனைவி மிகவும் துயருற்றாள்.
1.127.20
अपुत्रा पुरुषव्याघ्र विललापेति नः श्रुतम् ।
भद्रा परमदुःखार्ता तन्निबोध जनाधिप ॥ १.१२७.२० ॥
புருஷவ்யாக்ரனே, புத்திரனில்லாத பத்ரா மிகுந்த துயருடன் புலம்பினாள் என்று நாங்கள் கேட்டோம். ஜனாதிபனே, அதைக் கேள்.
1.127.21
नारी परमधर्मज्ञ सर्वा भर्तृविनाकृता ।
पतिं विना जीवति या न सा जीवति दुःखिता ॥ १.१२७.२१ ॥
பரமதர்மம் அறிந்தவனே, கணவனை இழந்த பெண்கள் அனைவரும் துயருறுகின்றனர். கணவனின்றி உயிர்வாழும் பெண் துயருடன் வாழ்கிறாள், உண்மையில் வாழவில்லை.
1.127.22
पतिं विना मृतं श्रेयो नार्याः क्षत्रियपुंगव ।
त्वद्गतिं गन्तुमिच्छामि प्रसीदस्वनयस्वमाम् ॥ १.१२७.२२ ॥
க்ஷத்ரிய புங்கவனே, கணவனின்றி வாழ்வதைவிட பெண்ணுக்கு மரணமே சிறந்தது. உன் கதியை அடைய விரும்புகிறேன்; அருள்புரிந்து என்னை அழைத்துச் செல்.
1.127.23
त्वया हीना क्षणमपि नाहं जीवितुमुत्सहे ।
प्रसादं कुरु मे राजन्नितस्तूर्णं नयस्व माम् ॥ १.१२७.२३ ॥
உன்னை இழந்து ஒரு கணம் கூட வாழ நான் துணியமாட்டேன். அரசே, அருள்புரிந்து உடனே இங்கிருந்து என்னை அழைத்துச் செல்.
1.127.24
पृष्ठतोऽनुगमिष्यामि समेषु विषमेषु च ।
त्वामहं नरशार्दूल गच्छन्तमनिवर्तितुम् ॥ १.१२७.२४ ॥
நரசார்தூலனே, நீ செல்லும்போது சமமான இடங்களிலும் கடினமான இடங்களிலும் உனக்குப் பின்னால் நான் செல்வேன், உன்னைத் திரும்பச் செய்வதற்காக அல்ல.
1.127.25
छायेवानुगता राजन्सततं वशवर्तिनी ।
भविष्यामि नरव्याघ्र नित्यं प्रियहिते रता ॥ १.१२७.२५ ॥
அரசே, நிழல்போல் எப்போதும் உங்களைப் பின்தொடர்ந்து, உங்கள் வசத்தில் இருப்பவளாக நான் இருப்பேன். நரவ்யாக்ரரே, எப்போதும் உங்கள் விருப்பத்திலும் நலத்திலும் ஈடுபட்டிருப்பேன்.
1.127.26
अद्यप्रभृति मां राजन्कष्टा हृदयशोषणाः ।
आधयोऽभिभविष्यन्ति त्वामृते पुष्करेक्षण ॥ १.१२७.२६ ॥
அரசே, இன்று முதல் உங்களின்றி, இதயத்தை வாட்டும் கொடிய மனத்துயரங்கள் என்னை வென்றுவிடும், தாமரைக்கண்ணரே.
1.127.27
अभाग्यया मया नूनं वियुक्ताः सहचारिणः ।
तेन मे विप्रयोगोऽयमुपपन्नस्त्वया सह ॥ १.१२७.२७ ॥
என் துரதிர்ஷ்டத்தால், என் துணைவர்கள் நிச்சயமாக என்னிடமிருந்து பிரிந்துவிட்டனர்; அதனால்தான் உங்களுடன் எனக்கு இந்தப் பிரிவு நேர்ந்தது.
1.127.28
विप्रयुक्ता तु या पत्या मुहूर्तमपि जीवति ।
दुःखं जीवति सा पापा नरकस्थेव पार्थिव ॥ १.१२७.२८ ॥
கணவனிடமிருந்து பிரிந்த பெண் ஒரு கணமேனும் உயிர்வாழ்ந்தால், அவள் பாவியாய்த் துன்பத்திலேயே வாழ்கிறாள்; நரகத்தில் வசிப்பவள்போல், பார்த்திவரே.
1.127.29
संयुक्ता विप्रयुक्ताश्च पूर्वदेहे कृता मया ।
तदिदं कर्मभिः पापैः पूर्वदेहेषु संचितम् ॥ १.१२७.२९ ॥
முற்பிறவியில் நான் சிலரை இணைத்தும் சிலரைப் பிரித்தும் வைத்தேன்; அந்தப் பாவச் செயல்களின் பலனே முற்பிறவிகளில் சேர்ந்த இது.
1.127.30
दुःखं मामनुसंप्राप्तं राजंस्त्वद्विप्रयोगजम् ।
अद्यप्रभृत्यहं राजन्कुशसंस्तरशायिनी।
भविष्याम्यसुखाविष्टा त्वद्दर्शनपरायणा ॥ १.१२७.३० ॥
உங்கள் பிரிவால் உண்டான துயரம் என்மேல் வந்துவிட்டது. அரசே, இன்று முதல் நான் தர்ப்பைப் படுக்கையில் துயருற்றவளாய்ப் படுத்து, உங்கள் தரிசனத்தையே நாடியிருப்பேன்.
1.127.31
दर्शयस्व नरव्याघ्र शाधि मामसुखान्विताम् ।
कृपणां चाथ करुणं विलपत्नीं नरेश्वर ॥ १.१२७.३१ ॥
ஓ மனிதருள் புலியே, உன்னைக் காட்டு; துயரில் ஆழ்ந்த என்னை வழிநடத்து. ஓ மன்னா, நான் பரிதாபமாக கதறி அழுகிறேன்.
1.127.32
एवं बहुविधं तस्यां विलपन्त्यां पुनःपुनः ।
तं शवं संपरिष्वज्य वाक्किलाऽन्तर्हिताऽब्रवीत् ॥ १.१२७.३२ ॥
இவ்வாறு அவள் பலவிதமாக மீண்டும் மீண்டும் அழுது புலம்பிக்கொண்டிருக்கையில், அந்தப் பிணத்தை இறுகத் தழுவியபடி மறைந்திருந்த ஒரு குரல் பேசியது.
1.127.33
उत्तिष्ठ भद्रे गच्छ त्वं ददानीह वरं तव ।
जनयिष्याम्यपत्यानि त्वय्यहं चारुहासिनि ॥ १.१२७.३३ ॥
எழுந்திரு, நல்லவளே, நீ போ. இங்கே உனக்கு ஒரு வரம் தருகிறேன். அழகிய புன்னகையுடையவளே, உன்னில் நான் குழந்தைகளைப் பெறுவிப்பேன்.
1.127.34
आत्मकीये वरारोहे शयनीये चतुर्दशीम् ।
अष्टमीं वा ऋतुस्नाता संविशेथा मया सह ॥ १.१२७.३४ ॥
ஓ அழகிய இடையுடையவளே, உன் சொந்த படுக்கையில் பதினான்காம் அல்லது எட்டாம் நாளில், ருதுஸ்நானத்திற்குப் பின் என்னுடன் படுத்துக்கொள்.
1.127.35
एवमुक्ता तु सा देवी तथा चक्रे पतिव्रता ।
यथोक्तमेव तद्वाक्यं भद्रा पुत्रार्थिनी तदा ॥ १.१२७.३५ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, கணவனுக்கு விசுவாசமான அந்த தேவி, மகனை விரும்பிய நல்லவளாக, அந்த வார்த்தையில் கூறியபடியே அப்போது அவ்வாறே செய்தாள்.
1.127.36
सा तेन सुषुवे देवी शवेन भरतर्षभ ।
त्रीञ्शाल्वांश्चतुरो मद्रान्सुतान्भरतसत्तम ॥ १.१२७.३६ ॥
ஓ பரதர்களில் காளையே, அந்தத் தேவி அந்தப் பிணத்தால் பெற்றாள்; மூன்று சால்வர்களையும் நான்கு மத்திரர்களையும், மகன்களாக.
1.127.37
तथा त्वमपि मय्येवं मनसा भरतर्षभ ।
शक्तो जनयितुं पुत्रांस्तपोयोगबलान्वितः ॥ १.१२७.३७ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அவ்வாறே நீயும் மனத்தால் என்னிடத்தில் புதல்வர்களைப் பெற்றெடுக்கத் தகுதியுடையவன், ஏனெனில் நீ தவம் மற்றும் யோக வலிமையுடன் கூடியவன்.