മഹാഭാരതം · അധ്യായം 1.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.127.1
एवमुक्ता महाराज कुन्ती पाण्डुमभाषत ।
कुरूणामृषभं वीरं तदा भूमिपतिं पतिम् ॥ १.१२७.१ ॥
മഹാരാജാവേ, ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ കുന്തി കുരുക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനും വീരനും അന്നത്തെ ഭൂപതിയും തന്റെ ഭർത്താവുമായ പാണ്ഡുവിനോട് സംസാരിച്ചു.
1.127.2
न मामर्हसि धर्मज्ञ वक्तुमेवं कथंचन ।
धर्मपत्नीमभिरतां त्वयि राजीवलोचने ॥ १.१२७.२ ॥
ധർമ്മജ്ഞനേ, എന്നോട് ഒരു വിധത്തിലും ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് നിനക്ക് യോഗ്യമല്ല — ഞാൻ നിന്നിൽ അനുരക്തയായ ധർമ്മപത്നിയാണ്, താമരക്കണ്ണുള്ളവൾ.
1.127.3
त्वमेव तु महाबाहो मय्यपत्यानि भारत ।
वीर वीर्योपपन्नानि धर्मतो जनयिष्यसि ॥ १.१२७.३ ॥
മഹാബാഹുവേ, ഭരതവംശജനേ, വീരനേ, നീ തന്നെ എന്നിൽ ധർമ്മപ്രകാരം വീര്യമുള്ള സന്താനങ്ങളെ ജനിപ്പിക്കും.
1.127.4
स्वर्गं मनुजशार्दूल गच्छेयं सहिता त्वया ।
अपत्याय च मां गच्छ त्वमेव कुरुनन्दन ॥ १.१२७.४ ॥
മനുഷ്യശാർദൂലാ, നിന്നോടൊപ്പം ഞാൻ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കട്ടെ; സന്താനത്തിനായി നീ തന്നെ എന്റെ അടുത്തേക്കു വരൂ, കുരുനന്ദനാ.
1.127.5
न ह्यहं मनसाप्यन्यं गच्छेयं त्वदृते नरम् ।
त्वत्तः प्रति विशिष्टश्च कोऽन्योऽस्ति भुवि मानवः ॥ १.१२७.५ ॥
നിന്നെ വിട്ട് മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ അടുത്തേക്ക് ഞാൻ മനസ്സുകൊണ്ടുപോലും പോകില്ല; ഭൂമിയിൽ നിന്നെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠനായ മറ്റൊരു മനുഷ്യനാരുണ്ട്?
1.127.6
इमां च तावद्धर्मात्मन्पौराणीं शृणु मे कथाम् ।
परिश्रुतां विशालाक्ष कीर्तयिष्यामि यामहम् ॥ १.१२७.६ ॥
ധർമ്മാത്മാവേ, വിശാലാക്ഷാ, ഇപ്പോൾ എന്റെ ഈ പുരാതനകഥ കേൾക്കൂ; പ്രസിദ്ധമായത്, ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നു.
1.127.7
व्युषइताश्व इति ख्यातो बभूव किल पार्थिवः ।
पुरा परमधर्मिष्ठः पूरोर्वंशविवर्धनः ॥ १.१२७.७ ॥
വ്യുഷിതാശ്വൻ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനായ ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു; പണ്ട് അവൻ പരമധർമ്മിഷ്ഠനും പൂരുവംശത്തെ വളർത്തിയവനുമായിരുന്നു.
1.127.8
तस्मिंश्च यजमाने वै धर्मात्मनि महाभुजे ।
उपागमंस्ततो देवाः सेन्द्रा देवर्षिभिः सह ॥ १.१२७.८ ॥
ആ ധർമ്മാത്മാവും മഹാബാഹുവുമായ രാജാവ് യജ്ഞം ചെയ്യുമ്പോൾ ഇന്ദ്രനോടുകൂടിയ ദേവന്മാർ ദേവർഷിമാരോടൊപ്പം അവിടെ എത്തി.
1.127.9
अमाद्यदिन्द्रः सोमेन दक्षिणाभिर्द्विजातयः ।
व्युषिताश्वस्य राजर्षेस्ततो यज्ञे महात्मनः ॥ १.१२७.९ ॥
ആ മഹാത്മാവായ രാജർഷി വ്യുഷിതാശ്വന്റെ യജ്ഞത്തിൽ ഇന്ദ്രൻ സോമം കൊണ്ട് സന്തുഷ്ടനായി; ദ്വിജന്മാർ ദക്ഷിണകളാൽ സന്തുഷ്ടരായി.
1.127.10
देवा ब्रह्मर्षयश्चैव चक्रुः कर्म स्वयं तदा ।
व्युषिताश्वस्ततो राजन्नति मर्त्यान्व्यरोचत ॥ १.१२७.१० ॥
അപ്പോൾ ദേവന്മാരും ബ്രഹ്മർഷിമാരും തന്നെ യജ്ഞകർമ്മം നിർവഹിച്ചു; ഹേ രാജാവേ, അതിനുശേഷം വ്യുഷിതാശ്വൻ മനുഷ്യരെയെല്ലാം കവിഞ്ഞു തിളങ്ങി.
1.127.11
सर्वभूतान्प्रति यथा तपनः शिशिरात्यये ।
स विजित्य गृहीत्वा च नृपतीन्राजसत्तमः ॥ १.१२७.११ ॥
ശിശിരകാലത്തിന്റെ അവസാനം സൂര്യൻ എല്ലാ ജീവികളുടെയും മേൽ ജ്വലിക്കുന്നതുപോലെ, ആ രാജശ്രേഷ്ഠൻ ജയിച്ച് രാജാക്കന്മാരെ പിടികൂടി.
1.127.12
प्राच्यानुदिच्यान्पाश्चात्यान्दाक्षिणात्यानकालयत् ।
अश्वमेधे महायज्ञे व्युषिताश्वः प्रतापवान् ॥ १.१२७.१२ ॥
മഹത്തായ അശ്വമേധയജ്ഞത്തിൽ പ്രതാപവാനായ വ്യുഷിതാശ്വൻ കിഴക്കൻ, വടക്കൻ, പടിഞ്ഞാറൻ, തെക്കൻ രാജാക്കന്മാരെ കീഴടക്കി.
1.127.13
बभूव स हि राजेन्द्रो दशनागबलान्वितः ।
अप्यत्र गाथां गायन्ति ये पुराणविदो जनाः ॥ १.१२७.१३ ॥
അവൻ പത്ത് ആനകളുടെ ബലമുള്ള രാജേന്ദ്രനായിരുന്നു. ഇവിടെ പുരാണങ്ങൾ അറിയുന്നവർ ഒരു ഗാഥയും പാടുന്നു.
1.127.14
व्युषिताश्वे यशोवृद्धे मनुष्येन्द्रे कुरूत्तम ।
व्युषिताश्वः समुद्रान्तां विजित्येमां वसुन्धराम् ॥ १.१२७.१४ ॥
കുരുക്കളിൽ ഉത്തമനേ, മനുഷ്യേന്ദ്രനായ വ്യുഷിതാശ്വന്റെ യശസ്സ് വളർന്നു. വ്യുഷിതാശ്വൻ സമുദ്രം വരെ നീളുന്ന ഈ ഭൂമിയെ ജയിച്ചു.
1.127.15
अपालयत्सर्ववर्णान्पिता पुत्रानिवौरसान् ।
यजमानो महायज्ञैर्ब्राह्मणेभ्यो धनं ददौ ॥ १.१२७.१५ ॥
പിതാവ് സ്വന്തം പുത്രന്മാരെ സംരക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ എല്ലാ വർണ്ണങ്ങളെയും സംരക്ഷിച്ചു. മഹായജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്ത് അവൻ ബ്രാഹ്മണർക്ക് ധനം നൽകി.
1.127.16
अनन्तरत्नान्यादाय स जहार महाक्रतून् ।
सुषाव च बहून्सोमान्सोमसंस्थास्ततान च ॥ १.१२७.१६ ॥
അനന്തമായ രത്നങ്ങളെടുത്ത് അവൻ മഹായജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി. അനേകം സോമങ്ങൾ പിഴിഞ്ഞു, സോമയാഗങ്ങൾ വിപുലമാക്കി.
1.127.17
आसीत्काक्षीवती चास्य भार्या परमसंमता ।
भद्रा नाम मनुष्येन्द्र रूपेणासदृशी भुवि ॥ १.१२७.१७ ॥
അവന്റെ ഭാര്യ കാക്ഷീവതിയായിരുന്നു; അവൾ അത്യന്തം ബഹുമാനിക്കപ്പെട്ടവളായിരുന്നു. മനുഷ്യേന്ദ്രാ, അവളുടെ പേര് ഭദ്ര; ഭൂമിയിൽ സൗന്ദര്യത്തിൽ അവൾക്കു തുല്യയായി ആരുമില്ലായിരുന്നു.
1.127.18
कामयामासतुस्तौ च परस्परमिति श्रुतम् ।
स तस्यां कामसंपन्नो यक्ष्मणा समपद्यत ॥ १.१२७.१८ ॥
ആ ഇരുവരും പരസ്പരം ആഗ്രഹിച്ചുവെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അവൻ അവളോടുള്ള കാമത്താൽ നിറഞ്ഞ്, യക്ഷ്മരോഗത്താൽ ബാധിതനായി.
1.127.19
तेनाचिरेण कालेन जगामास्तमिवांशुमान् ।
तस्मिन्प्रेते मनुष्येन्द्रे भार्याऽस्य भृशदुःखिता ॥ १.१२७.१९ ॥
അധികം വൈകാതെ മനുഷ്യേന്ദ്രൻ സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നതുപോലെ പോയി. ആ മനുഷ്യേന്ദ്രൻ മരിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ അത്യന്തം ദുഃഖിതയായി.
1.127.20
अपुत्रा पुरुषव्याघ्र विललापेति नः श्रुतम् ।
भद्रा परमदुःखार्ता तन्निबोध जनाधिप ॥ १.१२७.२० ॥
പുരുഷവ്യാഘ്രാ, പുത്രനില്ലാത്ത ഭദ്ര അതിദുഃഖത്താൽ വിലപിച്ചു എന്നു ഞങ്ങൾ കേട്ടു. ജനാധിപാ, അത് കേട്ടാലും.
1.127.21
नारी परमधर्मज्ञ सर्वा भर्तृविनाकृता ।
पतिं विना जीवति या न सा जीवति दुःखिता ॥ १.१२७.२१ ॥
പരമധർമ്മജ്ഞാ, ഭർത്താവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട സ്ത്രീകളെല്ലാം ദുഃഖിതരാണ്. ഭർത്താവില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നവൾ ദുഃഖത്തോടെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്, യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിക്കുന്നില്ല.
1.127.22
पतिं विना मृतं श्रेयो नार्याः क्षत्रियपुंगव ।
त्वद्गतिं गन्तुमिच्छामि प्रसीदस्वनयस्वमाम् ॥ १.१२७.२२ ॥
ക്ഷത്രിയ പുംഗവാ, ഭർത്താവില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നതിനെക്കാൾ സ്ത്രീക്ക് മരണമാണ് ശ്രേയസ്കരം. നിന്റെ ഗതിതന്നെ പോകാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; കൃപയുണ്ടാകണം, എന്നെ കൊണ്ടുപോകൂ.
1.127.23
त्वया हीना क्षणमपि नाहं जीवितुमुत्सहे ।
प्रसादं कुरु मे राजन्नितस्तूर्णं नयस्व माम् ॥ १.१२७.२३ ॥
നിന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ട് ഒരു നിമിഷംപോലും ജീവിക്കാൻ എനിക്കു കഴിയില്ല. രാജാവേ, കൃപ കാണിച്ച് ഉടൻ ഇവിടെനിന്ന് എന്നെ കൊണ്ടുപോകൂ.
1.127.24
पृष्ठतोऽनुगमिष्यामि समेषु विषमेषु च ।
त्वामहं नरशार्दूल गच्छन्तमनिवर्तितुम् ॥ १.१२७.२४ ॥
നരശാർദ്ദൂലാ, നീ പോകുമ്പോൾ സമമായ സ്ഥലങ്ങളിലും വിഷമമായ സ്ഥലങ്ങളിലും ഞാൻ നിന്റെ പിന്നാലെ പോകും; നിന്നെ തിരിച്ചയക്കാനല്ല.
1.127.25
छायेवानुगता राजन्सततं वशवर्तिनी ।
भविष्यामि नरव्याघ्र नित्यं प्रियहिते रता ॥ १.१२७.२५ ॥
രാജാവേ, നിഴൽപോലെ എപ്പോഴും നിന്നെ അനുഗമിച്ച്, നിന്റെ വശത്ത് നിൽക്കുന്നവളായിരിക്കും ഞാൻ. നരവ്യാഘ്രാ, എന്നും നിന്റെ പ്രിയത്തിലും ഹിതത്തിലും മുഴുകിയിരിക്കും.
1.127.26
अद्यप्रभृति मां राजन्कष्टा हृदयशोषणाः ।
आधयोऽभिभविष्यन्ति त्वामृते पुष्करेक्षण ॥ १.१२७.२६ ॥
രാജാവേ, ഇന്നുമുതൽ നിന്നില്ലാതെ, ഹൃദയത്തെ ഉണക്കുന്ന കഠിന മനോവേദനകൾ എന്നെ കീഴടക്കും, താമരക്കണ്ണാ.
1.127.27
अभाग्यया मया नूनं वियुक्ताः सहचारिणः ।
तेन मे विप्रयोगोऽयमुपपन्नस्त्वया सह ॥ १.१२७.२७ ॥
എന്റെ ദൗർഭാഗ്യത്താൽ എന്റെ സഹചാരികൾ തീർച്ചയായും എന്നിൽനിന്ന് അകന്നുപോയി; അതുകൊണ്ടാണ് നിന്നോടൊപ്പമുള്ള ഈ വിരഹം എനിക്കു സംഭവിച്ചത്.
1.127.28
विप्रयुक्ता तु या पत्या मुहूर्तमपि जीवति ।
दुःखं जीवति सा पापा नरकस्थेव पार्थिव ॥ १.१२७.२८ ॥
ഭർത്താവിൽനിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞ സ്ത്രീ ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും ജീവിച്ചിരുന്നാൽ, ആ പാപിനി നരകത്തിൽ കഴിയുന്നതുപോലെ ദുഃഖത്തിൽതന്നെ ജീവിക്കുന്നു, രാജാവേ.
1.127.29
संयुक्ता विप्रयुक्ताश्च पूर्वदेहे कृता मया ।
तदिदं कर्मभिः पापैः पूर्वदेहेषु संचितम् ॥ १.१२७.२९ ॥
മുൻ ദേഹത്തിൽ ഞാൻ ചിലരെ ഒന്നിപ്പിക്കുകയും ചിലരെ വേർപിരിക്കുകയും ചെയ്തു; ആ പാപകർമ്മങ്ങളാൽ മുൻദേഹങ്ങളിൽ ഇത് സഞ്ചിതമായി.
1.127.30
दुःखं मामनुसंप्राप्तं राजंस्त्वद्विप्रयोगजम् ।
अद्यप्रभृत्यहं राजन्कुशसंस्तरशायिनी।
भविष्याम्यसुखाविष्टा त्वद्दर्शनपरायणा ॥ १.१२७.३० ॥
നിന്റെ വിരഹത്താൽ ജനിച്ച ദുഃഖം എന്നെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു. രാജാവേ, ഇന്നുമുതൽ ഞാൻ ദർഭപ്പായയിൽ കിടന്ന്, ദുഃഖം നിറഞ്ഞവളായി, നിന്റെ ദർശനത്തിൽ മാത്രം മനസ്സുറപ്പിച്ച് കഴിയും.
1.127.31
दर्शयस्व नरव्याघ्र शाधि मामसुखान्विताम् ।
कृपणां चाथ करुणं विलपत्नीं नरेश्वर ॥ १.१२७.३१ ॥
ഓ നരവ്യാഘ്രാ, നിന്നെ കാണിക്കൂ; ദുഃഖിതയായ എന്നെ അനുശാസിക്കൂ. ഓ നരേശ്വരാ, ദീനയായി കരുണയോടെ ഞാൻ വിലപിക്കുന്നു.
1.127.32
एवं बहुविधं तस्यां विलपन्त्यां पुनःपुनः ।
तं शवं संपरिष्वज्य वाक्किलाऽन्तर्हिताऽब्रवीत् ॥ १.१२७.३२ ॥
ഇങ്ങനെ അവൾ പലവിധത്തിൽ വീണ്ടുംവീണ്ടും വിലപിക്കുമ്പോൾ, ആ ശവത്തെ മുറുകെ പുണർന്നുകൊണ്ട് മറഞ്ഞിരുന്ന ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞു.
1.127.33
उत्तिष्ठ भद्रे गच्छ त्वं ददानीह वरं तव ।
जनयिष्याम्यपत्यानि त्वय्यहं चारुहासिनि ॥ १.१२७.३३ ॥
എഴുന്നേൽക്കൂ, ഭദ്രേ, നീ പോവുക. ഇവിടെ നിനക്ക് ഒരു വരം ഞാൻ തരുന്നു. സുന്ദരമായി ചിരിക്കുന്നവളേ, നിന്നിൽ ഞാൻ സന്തതികളെ ജനിപ്പിക്കും.
1.127.34
आत्मकीये वरारोहे शयनीये चतुर्दशीम् ।
अष्टमीं वा ऋतुस्नाता संविशेथा मया सह ॥ १.१२७.३४ ॥
ഓ സുന്ദരമായ അരക്കെട്ടുള്ളവളേ, നിന്റെ സ്വന്തം ശയ്യയിൽ പതിന്നാലാം നാളിലോ എട്ടാം നാളിലോ, ഋതുസ്നാനത്തിനു ശേഷം എന്നോടൊപ്പം കിടക്കൂ.
1.127.35
एवमुक्ता तु सा देवी तथा चक्रे पतिव्रता ।
यथोक्तमेव तद्वाक्यं भद्रा पुत्रार्थिनी तदा ॥ १.१२७.३५ ॥
ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ, പതിവ്രതയായ ആ ദേവി, പുത്രാർത്ഥിനിയായ ഭദ്ര, അപ്പോൾ ആ വാക്കിൽ പറഞ്ഞതുപോലെതന്നെ ചെയ്തു.
1.127.36
सा तेन सुषुवे देवी शवेन भरतर्षभ ।
त्रीञ्शाल्वांश्चतुरो मद्रान्सुतान्भरतसत्तम ॥ १.१२७.३६ ॥
ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, ആ ദേവി ആ ശവത്താൽ പ്രസവിച്ചു; മൂന്ന് ശാല്വന്മാരെയും നാല് മദ്രന്മാരെയും പുത്രന്മാരായി.
1.127.37
तथा त्वमपि मय्येवं मनसा भरतर्षभ ।
शक्तो जनयितुं पुत्रांस्तपोयोगबलान्वितः ॥ १.१२७.३७ ॥
ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, അതുപോലെ നീയും മനസ്സുകൊണ്ട് എന്നിൽ പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിക്കാൻ പ്രാപ്തനാണ്; കാരണം നീ തപസ്സിന്റെയും യോഗബലത്തിന്റെയും ശക്തിയുള്ളവനാണ്.