مهابهاراتا · أدهيايا 1.139
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.139.1
दुर्योधनस्तु पापात्मा भीममाशीविषहदे ।
प्रक्षिप्य कृतकृत्यं स्वमात्मानं मन्यते तदा ॥ १.१३९.१ ॥
أما دوريودهانا، الخبيث النفس، فبعد أن ألقى بهيما في بحيرة من الأفاعي السامة، ظن حينئذ أنه قد حقق غايته.
1.139.2
प्रभातायां रजन्यां च प्रविवेश पुरं ततः ।
ब्रुवाणो भीमसेनस्तु यातो ह्यग्रत एव नः ॥ १.१३९.२ ॥
عند الفجر، بعد انقضاء الليل، دخلوا المدينة قائلين إن بهيمسينا قد سبقنا.
1.139.3
युधिष्ठिरस्तु धर्मात्मा ह्यविदन्पापमात्मनि ।
स्वेनानुमानेन परं साधुं समनुपश्यति ॥ १.१३९.३ ॥
أما يودهيشتهيرا، الصادق النفس، فلم يكن يعلم في نفسه شرا، فكان بقياسه الخاص يرى غيره صالحين.
1.139.4
सोऽभ्युपेत्य तदा पार्थो मातरं भ्रातृवत्सलः ।
अभिवाद्याब्रवीत्कुन्तीमम्ब भीम इहागतः ॥ १.१३९.४ ॥
ثم اقترب بارثا المحب لإخوته من أمه، وحياها، وقال لكونتي: يا أمي، لقد جاء بهيما إلى هنا.
1.139.5
क्व गतो भविता मातर्नेह पश्यामि तं शुभे ।
उद्यानानि वनं चैव विचितानि समन्ततः ॥ १.१३९.५ ॥
يا أمي، إلى أين يكون قد ذهب؟ يا مباركة، لا أراه هنا. لقد فُتشت الحدائق والغابة من كل جانب.
1.139.6
तदर्थं न च तं वीरं दृष्टवन्तो वृकोदरम् ।
मन्यमानास्ततः सर्वे यातो नः पूर्वमेव सः ॥ १.१३९.६ ॥
ومع أنهم بحثوا عنه لم يروا ذلك البطل فريكودارا؛ فظنوا جميعا أنه قد سبقنا.
1.139.7
आगताः स्म महाभागे व्याकुलेनान्तरात्मना ।
इहागम्य क्व नु गतस्त्वया वा प्रेषितः क्व नु ॥ १.१३९.७ ॥
أيتها المباركة العظيمة، لقد جئنا إلى هنا والقلب مضطرب. فبعد أن جاء إلى هنا، إلى أين ذهب، أو إلى أين أرسلته أنتِ؟
1.139.8
कथयस्व महाबाहुं भीमसेनं यशस्विनि ।
नहि मे शुध्यते भावस्तं वीरं प्रति शोभने ॥ १.१३९.८ ॥
أخبريني عن بهيمسينا ذي الذراعين القويتين، أيتها المجيدة؛ فليس قلبي مطمئنًا بشأن ذلك البطل، أيتها المشرقة.
1.139.9
यतः प्रसुप्तं मन्येऽहं भीम् नेति हतस्तु सः ।
इत्युक्ता च ततः कुन्ती धर्मराजेन धीमता ॥ १.१३९.९ ॥
أظن أن بهيما نائم، ولم يُقتل. وحين قال لها ذلك الملك الحكيم للدهرما، عندئذ كونتي...
1.139.10
हाहेति कृत्वा संभ्रान्ता प्रत्युवाच युधिष्ठिरम् ।
न पुत्र भीमं पश्यामि न मामभ्येत्यसाविति ॥ १.१३९.१० ॥
صرخت كونتي المرتبكة قائلة «آه!» وأجابت يودهيشتيرا: «يا بني، لا أرى بهيما؛ لم يأتِ إليّ».
1.139.11
शीघ्रमन्वेषणे यत्नं कुरु तस्यानुजैः सह ।
द्रुतं गत्वा पुरोद्यानं विचिन्वन्तिस्म पाण्डवाः ॥ १.१३९.११ ॥
«اسعَ سريعًا لتبحث عنه مع إخوته الأصغر». فمضى البانداڤا سريعًا إلى الحديقة أمامهم وأخذوا يبحثون.
1.139.12
भीमभीमेति ते वाचा पाण्डवाः समुदैरयन् ।
विचिन्वन्तोऽथ ते सर्वे न स्म पश्यन्ति भ्रातरम् ॥ १.१३९.१२ ॥
وهم ينادون بأعلى أصواتهم: «بهيما، بهيما!»، بحث البانداڤا، فلم يرَ أحد منهم أخاهم.
1.139.13
आगताः स्वगृहं भूय इदमूचुः पृथां तदा ।
न दृश्यते महाबाहुरम्ब भीमो वने चितः ॥ १.१३९.१३ ॥
عادوا إلى بيتهم ثم قالوا عندئذ لبريثا: «يا أماه، لا يُرى البطل ذو الذراعين القويتين بهيما، رغم البحث عنه في الغابة».
1.139.14
विचितानि च सर्वाणि ह्युद्यानानि नदीस्तथा ।
ततो विदुरमानाय्य कुन्ती सा स्वं निवेशनम् ॥ १.१३९.१४ ॥
ثم فُتشت جميع الحدائق والأنهار. ثم استدعت كُنتي فيدورا، وفي مسكنها…
1.139.15
उवाच बलवान्क्षत्तर्भीमसेनो न दृश्यते ॥ १.१३९.१५ ॥
قالت: «يا كشَتّا، لا يُرى بهيمسينا القوي!»
1.139.16
उद्यानान्निर्गताः सर्वे भ्रातरो भ्रातृभिः सह ।
तत्रैकस्तु महाबाहुर्भीमो नाभ्येति मामिह ॥ १.१३९.१६ ॥
خرج جميع الإخوة من الحديقة مع إخوتهم؛ لكنّ واحداً هناك، البطل ذو الذراعين القويتين بهيما، لم يأتِ إليّ هنا.
1.139.17
न च प्रीणयते चक्षुः सदा दुर्योधनस्य सः ।
क्रूरोऽसौ दुर्मतिः क्षुद्रो राज्यलुब्धोऽनपत्रपः ॥ १.१३९.१७ ॥
لا يُسعد عين دُريودهانا أبداً؛ ذلك القاسي، سيئ النية، الوضيع، الطامع في المُلك، عديم الحياء.
1.139.18
निहन्यादपि तं वीरं जातमन्युः सुयोधनः ।
तेन मे व्याकुलं चित्तं हृदयं दह्यतीव च ॥ १.१३९.१८ ॥
قد يقتل سوياودهانا، المملوء غضباً، ذلك البطل نفسه؛ ولهذا اضطربت نفسي، وكأن قلبي يحترق.
1.139.19
मैवं वदस्व कल्याणि शेषसंरक्षणं कुरु ।
प्रत्यादिष्टो हि दुष्टात्मा शेषेऽपि प्रहरेत्तव ॥ १.१३९.१९ ॥
لا تقولي هكذا أيتها المباركة؛ احفظي من بقي. فإن ذا النفس الشريرة، حتى وقد رُدّ، قد يضرب أبناءك الباقين.
1.139.20
दीर्घायुषस्तव सुता यथोवाच महामुनिः ।
आगमिष्यति ते पुत्रः प्रीतिं चोत्पादयिष्यति ॥ १.१३९.२० ॥
كما قال الحكيم العظيم، سيعمّر أبناؤك طويلاً. وسيعود ابنك ويجلب لك الفرح.
1.139.21
एवमुक्त्वा ययौ विद्वान्विदुरः स्वं निवेशनम् ।
कुन्ती चिन्तापरा भूत्वा सहासीना सुतैर्गृहे ॥ १.१३९.२१ ॥
وبعد أن قال ذلك، مضى الحكيم فيدورا إلى مسكنه، وبقيت كُنتي غارقة في القلق جالسة في البيت مع أبنائها.
1.139.22
ततोऽष्टमे तु दिवसे प्रत्यबुध्यत पाण्डवः ।
तस्मिंस्तदा रसे जीर्णे सोऽप्रमेयबलो बली ॥ १.१३९.२२ ॥
ثم في اليوم الثامن استيقظ البانداوي (بهيما)، ولما هضم ذلك الشراب، استيقظ هو ذو القوة التي لا تُقاس والبطل.
1.139.23
तं दृष्ट्वा प्रतिबुध्यन्तं पाण्डवं ते भुजङ्गमाः ।
सान्त्वयामासुरव्यग्रा वचनं चेदमब्रुवन् ॥ १.१३९.२३ ॥
فلما رأت البانداوي يستيقظ، واسته تلك الثعابين بلا اضطراب وقالت هذه الكلمات.
1.139.24
यत्ते पीतो महाबाहो रसोऽयं वीर्यसंभृतः ।
तस्मान्नागायुतबलो रणेऽधृष्यो भविष्यसि ॥ १.१३९.२४ ॥
لأنك شربت هذا الشراب المملوء بالقوة أيها ذو الذراعين القويتين، فستكون ذا قوة عشرة آلاف فيل، ولا تُقهَر في الحرب.
1.139.25
गच्छाद्य त्वं च स्वगृहं स्नातो दिव्यैरिमैर्जलैः ।
भ्रातरस्तेऽनुतप्यन्ति त्वां विना कुरुपुङ्गव ॥ १.१३९.२५ ॥
اذهب الآن إلى بيتك بعد أن تغتسل بهذه المياه الإلهية، فإخوتك يحزنون لفقدك يا ثور الكورو.
1.139.26
ततः स्नातो महाबाहुः शुचिशुक्लाम्बरस्रजः ।
ततो नागस्य भवने कृतकौतुकमङ्गलः ॥ १.१३९.२६ ॥
ثم أدى ذو الذراعين القويتين، بعد أن اغتسل وارتدى ثيابًا بيضاء نقية وأكاليل، الطقوس المباركة في مسكن النّاجا.
1.139.27
ओषधीभिर्विषघ्नीभिः सुरभीभिर्विशेषतः ।
भुक्तवान्परमान्नं च नागैर्दत्तं महाबलः ॥ १.१३९.२७ ॥
أكل ذلك الجبار الطعام الفاخر الذي قدمه النّاجا، المعدّ بأعشاب مضادة للسموم وعطرة.
1.139.28
पूजितो भुजगैर्वीर आशीर्भिश्चाभिनन्दितः ।
दिव्याभरणसंछन्नो नागानामन्त्र्य पाण्डवाः ॥ १.१३९.२८ ॥
كرّمته الثعابين وباركته، ذلك البطل المزين بحلي إلهية، ودّع النّاجا، البانداوي.
1.139.29
उदतिष्ठत्प्रहृष्टात्मा नागलोकादरिन्दमः ।
उत्क्षिप्य च तदा नागैर्जलाज्जलरुहेक्षणः ॥ १.१३९.२९ ॥
نهض مروّض الأعداء من عالم النّاجا وقلبه مبتهج، ثم رفعه النّاجا من الماء، ذا العينين كالنيلوفر.
1.139.30
तस्मिन्नेव वनोद्देशे स्थापितः कुरुनन्दनः ।
ते चान्तर्दधिरे नागाः पाण्डवस्यैव पश्यतः ॥ १.१३९.३० ॥
وُضِع ابن الكورو في تلك المنطقة نفسها من الغابة، واختفى النّاجا أمام ناظري البانداوي.
1.139.31
तत उत्थाय कौन्तेयो भीमसेनो महाबलः ।
आजगाम महाबाहुर्मातुरन्तिकमञ्जसा ॥ १.१३९.३१ ॥
ثم نهض بهيمасена ابن كونتي، ذو القوة العظيمة والذراعين القويتين، وذهب مباشرة إلى أمه.
1.139.32
ततोऽभिवाद्य जननीं ज्येष्ठं भ्रातरमेव च ।
कनीयसः समाघ्राय शिरस्स्वरिविमर्दनः ॥ १.१३९.३२ ॥
ثم بعد أن حيّا أمه وأخاه الأكبر، عانق مُسحق الأعداء الأصغر منهم وشمّ رؤوسهم.
1.139.33
तैश्चापि संपरिष्वक्तः सह मात्रा नरर्षभैः ।
अन्योन्यगतसौहार्दाद्दिष्ट्या दिष्ट्येति चाब्रुवन् ॥ १.१३९.३३ ॥
وعانقه أولئك الثيران بين البشر مع أمهم، وقالوا من المودة المتبادلة: «حظٌّ سعيد، حظٌّ سعيد!»
1.139.34
ततस्तत्सर्वमाचष्ट दुर्योधनविचेष्टितम् ।
भ्रातॄणां भीमसेनश्च महाबलपराक्रमः ॥ १.१३९.३४ ॥
ثم روى بهيمasena، ذو القوة والبأس، لإخوته جميع مكائد دُرْيودهانا.
1.139.35
नागलोके च यद्वृत्तं गुणदोषमशेषतः ।
तच्च सर्वमशेषेण कथयामास पाण्डवः ॥ १.१३९.३५ ॥
وما جرى في عالم النّاغا، بمحاسنه ومساوئه، كله، رواه البانداوي دون أن يغفل شيئًا.
1.139.36
ततो युधिष्ठिरो राजा भीममाह वचोऽर्थवत् ।
तूष्णीं भव न ते जल्प्यमिदं कार्यं कथंचन ॥ १.१३९.३६ ॥
ثم قال الملك يُدهِشثِرا لبهيما كلامًا ذا معنى: «اصمت؛ فليس لك أن تتكلم بهذا الأمر على أي وجه.»
1.139.37
इतःप्रभृति कौन्तेयं रक्षतान्योन्यमादृताः ।
एवमुक्त्वा महाबाहुर्धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ १.१३९.३७ ॥
من الآن فصاعدًا، ليحمِ أبناءُ كُنتي بعضهم بعضًا بإجلال. هكذا قال ملكُ الدَّرْما الشديدُ الذراعين يُدِشْثِرا
1.139.38
भ्रातृभिः सहितः सर्वैरप्रमत्तोऽभवत्तदा ।
यदा त्ववगतास्ते वै पाण्डवास्तस्य कर्म तत् ॥ १.१३९.३८ ॥
عندئذٍ صار هو وجميعُ إخوته يقِظين. ولما انكشف أمرُ البانْدَوا، كان ذلك فعلَه.
1.139.39
नत्वेव बहुलं चक्रुः प्रयता मन्त्ररक्षणे ।
धर्मात्मा विदुरस्तेषां प्रददौ मतिमान्मतिम् ॥ १.१३९.३९ ॥
ومع ذلك لم يكونوا حذرين كثيرًا في صون مشوراتهم. وأسدى إليهم فيدورا الصالح الحكيم النصيحة.
1.139.40
दुर्योधनोऽपि तं दृष्ट्वा पाण्डवं पुनरागतम् ।
निश्वसंश्चिन्तयंश्चैवमहन्यहनि तप्यते ॥ १.१३९.४० ॥
ودُرْيودْهانا أيضًا، لما رأى ذلك البانْدَوا عائدًا، يتنهد ويفكّر هكذا، ويتعذّب يومًا بعد يوم.
1.139.41
कुमारान्क्रीडमानांस्तान्दृष्ट्वा राजातिदुर्मदान् ।
गुरुं शिक्षार्थमन्विष्य गौतमं तान्न्यवेदयत् ॥ १.१३९.४१ ॥
ولما رأى الملكُ أولئك الأمراءَ المتكبّرين يلعبون، بحث عن معلّمٍ لتعليمهم، فقدّمهم إلى غوتاما.
1.139.42
शरस्तम्बे समुद्भूतं वेदशास्त्रार्थपारगम् ।
राज्ञा निवेदितास्तस्मै ते च सर्वे च निष्ठिताः।
अधिजग्मुश्च कुरवो धनुर्वेदं कृपात्तु ते ॥ १.१३९.४२ ॥
وُلد في غابة القصب، وكان متضلعًا في معاني الفيدا والعلوم، فقدّمه الملك إليهم؛ فتعلّموا جميعًا فنّ القوس على يد كرِبا تعلّمًا تامًّا.