ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.139
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.139.1
दुर्योधनस्तु पापात्मा भीममाशीविषहदे ।
प्रक्षिप्य कृतकृत्यं स्वमात्मानं मन्यते तदा ॥ १.१३९.१ ॥
କିନ୍ତୁ ପାପାତ୍ମା ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଭୀମଙ୍କୁ ବିଷଧର ସର୍ପଭରା ହ୍ରଦରେ ପକାଇ ସେତେବେଳେ ନିଜକୁ କୃତକୃତ୍ୟ ମନେ କଲା।
1.139.2
प्रभातायां रजन्यां च प्रविवेश पुरं ततः ।
ब्रुवाणो भीमसेनस्तु यातो ह्यग्रत एव नः ॥ १.१३९.२ ॥
ପ୍ରଭାତରେ ସେମାନେ ନଗରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଭୀମସେନ ଆମ ଆଗରୁ ଚାଲିଗଲେ ବୋଲି କହୁଥିଲେ।
1.139.3
युधिष्ठिरस्तु धर्मात्मा ह्यविदन्पापमात्मनि ।
स्वेनानुमानेन परं साधुं समनुपश्यति ॥ १.१३९.३ ॥
କିନ୍ତୁ ଧର୍ମାତ୍ମା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନିଜ ଭିତରେ ପାପ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣି ନ ଥିଲେ, ତେଣୁ ନିଜ ଅନୁମାନରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସାଧୁ ବୋଲି ଦେଖୁଥିଲେ।
1.139.4
सोऽभ्युपेत्य तदा पार्थो मातरं भ्रातृवत्सलः ।
अभिवाद्याब्रवीत्कुन्तीमम्ब भीम इहागतः ॥ १.१३९.४ ॥
ସେତେବେଳେ ଭାଇମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହୀ ପାର୍ଥ ମାତା ପାଖକୁ ଯାଇ ପ୍ରଣାମ କରି କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, ମା, ଭୀମ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
1.139.5
क्व गतो भविता मातर्नेह पश्यामि तं शुभे ।
उद्यानानि वनं चैव विचितानि समन्ततः ॥ १.१३९.५ ॥
ମା, ସେ କେଉଁଠି ଯାଇଥିବେ? ହେ ଶୁଭେ, ଏଠାରେ ତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖା ଯାଉନାହିଁ। ଉଦ୍ୟାନ ଓ ବନ ସର୍ବତ୍ର ଖୋଜା ଯାଇଛି।
1.139.6
तदर्थं न च तं वीरं दृष्टवन्तो वृकोदरम् ।
मन्यमानास्ततः सर्वे यातो नः पूर्वमेव सः ॥ १.१३९.६ ॥
ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ବୀର ବୃକୋଦରଙ୍କୁ ସେମାନେ ଦେଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସମସ୍ତେ ଭାବିଲେ ଯେ ସେ ଆମ ଆଗରୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି।
1.139.7
आगताः स्म महाभागे व्याकुलेनान्तरात्मना ।
इहागम्य क्व नु गतस्त्वया वा प्रेषितः क्व नु ॥ १.१३९.७ ॥
ହେ ମହାଭାଗେ, ବ୍ୟାକୁଳ ଅନ୍ତରାତ୍ମା ସହିତ ଆମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ। ଏଠାକୁ ଆସି ସେ କେଉଁଠି ଗଲା, ଅଥବା ତୁମେ ତାକୁ କେଉଁଠି ପଠାଇଲ?
1.139.8
कथयस्व महाबाहुं भीमसेनं यशस्विनि ।
नहि मे शुध्यते भावस्तं वीरं प्रति शोभने ॥ १.१३९.८ ॥
ହେ ଯଶସ୍ୱିନୀ, ମହାବାହୁ ଭୀମସେନଙ୍କ ବିଷୟରେ କୁହ। ହେ ଶୋଭନେ, ସେଇ ବୀର ବିଷୟରେ ମୋ ମନ ଶାନ୍ତ ହେଉନାହିଁ।
1.139.9
यतः प्रसुप्तं मन्येऽहं भीम् नेति हतस्तु सः ।
इत्युक्ता च ततः कुन्ती धर्मराजेन धीमता ॥ १.१३९.९ ॥
ମୁଁ ଭାବୁଛି ଭୀମ ଶୋଉଛି, ସେ ନିହତ ହୋଇନାହିଁ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଧର୍ମରାଜ ଏପରି କହିବାରୁ, କୁନ୍ତୀ...
1.139.10
हाहेति कृत्वा संभ्रान्ता प्रत्युवाच युधिष्ठिरम् ।
न पुत्र भीमं पश्यामि न मामभ्येत्यसाविति ॥ १.१३९.१० ॥
'ହାୟ!' କହି ଘାବରିଯାଇ କୁନ୍ତୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ପୁଅ, ମୁଁ ଭୀମକୁ ଦେଖୁନାହିଁ; ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସି ନାହିଁ।'
1.139.11
शीघ्रमन्वेषणे यत्नं कुरु तस्यानुजैः सह ।
द्रुतं गत्वा पुरोद्यानं विचिन्वन्तिस्म पाण्डवाः ॥ १.१३९.११ ॥
'ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ସାନ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ଚେଷ୍ଟା କର।' ତା'ପରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଶୀଘ୍ର ସାମନା ଉଦ୍ୟାନକୁ ଯାଇ ଖୋଜିଲେ।
1.139.12
भीमभीमेति ते वाचा पाण्डवाः समुदैरयन् ।
विचिन्वन्तोऽथ ते सर्वे न स्म पश्यन्ति भ्रातरम् ॥ १.१३९.१२ ॥
'ଭୀମ, ଭୀମ!' ବୋଲି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଡାକିଲେ। ଖୋଜିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
1.139.13
आगताः स्वगृहं भूय इदमूचुः पृथां तदा ।
न दृश्यते महाबाहुरम्ब भीमो वने चितः ॥ १.१३९.१३ ॥
ପୁନର୍ବାର ନିଜ ଗୃହକୁ ଆସି ସେମାନେ ସେତେବେଳେ ପୃଥାଙ୍କୁ କହିଲେ — ମା, ମହାବାହୁ ଭୀମ ବନରେ ଖୋଜିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉନାହାଁନ୍ତି।
1.139.14
विचितानि च सर्वाणि ह्युद्यानानि नदीस्तथा ।
ततो विदुरमानाय्य कुन्ती सा स्वं निवेशनम् ॥ १.१३९.१४ ॥
ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ନଦୀ ଖୋଜାଗଲା। ତା'ପରେ କୁନ୍ତୀ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଡାକି ନିଜ ଗୃହରେ…
1.139.15
उवाच बलवान्क्षत्तर्भीमसेनो न दृश्यते ॥ १.१३९.१५ ॥
ସେ କହିଲେ — ହେ କ୍ଷତ୍ତା, ବଳବାନ ଭୀମସେନ ଦେଖାଯାଉନାହାଁନ୍ତି।
1.139.16
उद्यानान्निर्गताः सर्वे भ्रातरो भ्रातृभिः सह ।
तत्रैकस्तु महाबाहुर्भीमो नाभ्येति मामिह ॥ १.१३९.१६ ॥
ଉଦ୍ୟାନରୁ ସମସ୍ତ ଭାଇ ନିଜ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ବାହାରିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ଜଣେ, ମହାବାହୁ ଭୀମ, ଏଠାକୁ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିନାହାଁନ୍ତି।
1.139.17
न च प्रीणयते चक्षुः सदा दुर्योधनस्य सः ।
क्रूरोऽसौ दुर्मतिः क्षुद्रो राज्यलुब्धोऽनपत्रपः ॥ १.१३९.१७ ॥
ସେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ଆଖିକୁ କେବେ ଆନନ୍ଦ ଦିଏ ନାହିଁ; ସେ କ୍ରୂର, ଦୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧି, କ୍ଷୁଦ୍ର, ରାଜ୍ୟଲୋଭୀ ଓ ନିର୍ଲଜ୍ଜ।
1.139.18
निहन्यादपि तं वीरं जातमन्युः सुयोधनः ।
तेन मे व्याकुलं चित्तं हृदयं दह्यतीव च ॥ १.१३९.१८ ॥
କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁଯୋଧନ ସେହି ବୀରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମାରିପାରେ; ତେଣୁ ମୋ ମନ ବ୍ୟାକୁଳ ଓ ହୃଦୟ ଯେପରି ଜଳୁଛି।
1.139.19
मैवं वदस्व कल्याणि शेषसंरक्षणं कुरु ।
प्रत्यादिष्टो हि दुष्टात्मा शेषेऽपि प्रहरेत्तव ॥ १.१३९.१९ ॥
ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ଏପରି କୁହ ନାହିଁ; ଅବଶିଷ୍ଟଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ନିଷିଦ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଅବଶିଷ୍ଟ ପୁଅମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆଘାତ କରିପାରେ।
1.139.20
दीर्घायुषस्तव सुता यथोवाच महामुनिः ।
आगमिष्यति ते पुत्रः प्रीतिं चोत्पादयिष्यति ॥ १.१३९.२० ॥
ମହାମୁନି କହିଥିବା ପରି ତୁମ ପୁଅମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ। ତୁମ ପୁଅ ଫେରି ଆସି ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବ।
1.139.21
एवमुक्त्वा ययौ विद्वान्विदुरः स्वं निवेशनम् ।
कुन्ती चिन्तापरा भूत्वा सहासीना सुतैर्गृहे ॥ १.१३९.२१ ॥
ଏହା କହି ବିଦ୍ୱାନ ବିଦୁର ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ। କୁନ୍ତୀ ଚିନ୍ତାରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ ଘରେ ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ବସିଥିଲେ।
1.139.22
ततोऽष्टमे तु दिवसे प्रत्यबुध्यत पाण्डवः ।
तस्मिंस्तदा रसे जीर्णे सोऽप्रमेयबलो बली ॥ १.१३९.२२ ॥
ତା'ପରେ ଅଷ୍ଟମ ଦିନରେ ପାଣ୍ଡବ (ଭୀମ) ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ। ସେହି ବିଷ ହଜମ ହେଲେ ଅପ୍ରମେୟ ବଳଶାଳୀ ସେ ବଳବାନ ଜାଗିଲେ।
1.139.23
तं दृष्ट्वा प्रतिबुध्यन्तं पाण्डवं ते भुजङ्गमाः ।
सान्त्वयामासुरव्यग्रा वचनं चेदमब्रुवन् ॥ १.१३९.२३ ॥
ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ ହେବା ଦେଖି ସେହି ସର୍ପମାନେ ଅବ୍ୟଗ୍ର ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ଏହି ବଚନ କହିଲେ।
1.139.24
यत्ते पीतो महाबाहो रसोऽयं वीर्यसंभृतः ।
तस्मान्नागायुतबलो रणेऽधृष्यो भविष्यसि ॥ १.१३९.२४ ॥
ହେ ମହାବାହୁ, ତୁମେ ପାନ କରିଥିବା ଏହି ବୀର୍ଯ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ରସ ଯୋଗୁ ତୁମେ ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ବଳବାନ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜେୟ ହେବ।
1.139.25
गच्छाद्य त्वं च स्वगृहं स्नातो दिव्यैरिमैर्जलैः ।
भ्रातरस्तेऽनुतप्यन्ति त्वां विना कुरुपुङ्गव ॥ १.१३९.२५ ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ନିଜ ଘରକୁ ଯାଅ। ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ବିନା ତୁମ ଭାଇମାନେ ଶୋକ କରୁଛନ୍ତି।
1.139.26
ततः स्नातो महाबाहुः शुचिशुक्लाम्बरस्रजः ।
ततो नागस्य भवने कृतकौतुकमङ्गलः ॥ १.१३९.२६ ॥
ତା'ପରେ ସ୍ନାନ କରି ସେହି ମହାବାହୁ ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ୱେତ ବସ୍ତ୍ର ଓ ମାଳା ପରିଧାନ କଲେ, ଏବଂ ନାଗର ଭବନରେ ମଙ୍ଗଳ ବିଧି ସମ୍ପନ୍ନ କଲେ।
1.139.27
ओषधीभिर्विषघ्नीभिः सुरभीभिर्विशेषतः ।
भुक्तवान्परमान्नं च नागैर्दत्तं महाबलः ॥ १.१३९.२७ ॥
ବିଷନାଶକ ଓ ସୁଗନ୍ଧି ଔଷଧିଯୁକ୍ତ, ନାଗମାନେ ଦେଇଥିବା ଉତ୍ତମ ଅନ୍ନ ସେହି ମହାବଳ ଭୋଜନ କଲେ।
1.139.28
पूजितो भुजगैर्वीर आशीर्भिश्चाभिनन्दितः ।
दिव्याभरणसंछन्नो नागानामन्त्र्य पाण्डवाः ॥ १.१३९.२८ ॥
ସର୍ପମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଅଭିନନ୍ଦିତ, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ସେହି ବୀର ପାଣ୍ଡବ ନାଗମାନଙ୍କଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
1.139.29
उदतिष्ठत्प्रहृष्टात्मा नागलोकादरिन्दमः ।
उत्क्षिप्य च तदा नागैर्जलाज्जलरुहेक्षणः ॥ १.१३९.२९ ॥
ନାଗଲୋକରୁ ପ୍ରସନ୍ନ ଚିତ୍ତରେ ଶତ୍ରୁଦମନ ଉଠିଲେ। ସେତେବେଳେ ନାଗମାନେ କମଳନୟନଙ୍କୁ ଜଳରୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇଲେ।
1.139.30
तस्मिन्नेव वनोद्देशे स्थापितः कुरुनन्दनः ।
ते चान्तर्दधिरे नागाः पाण्डवस्यैव पश्यतः ॥ १.१३९.३० ॥
ସେହି ବନପ୍ରଦେଶରେ କୁରୁନନ୍ଦନଙ୍କୁ ରଖାଗଲା। ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଆଖି ଆଗରେ ନାଗମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
1.139.31
तत उत्थाय कौन्तेयो भीमसेनो महाबलः ।
आजगाम महाबाहुर्मातुरन्तिकमञ्जसा ॥ १.१३९.३१ ॥
ତା'ପରେ ଉଠି କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ମହାବଳ ଭୀମସେନ, ମହାବାହୁ, ସିଧା ମାତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
1.139.32
ततोऽभिवाद्य जननीं ज्येष्ठं भ्रातरमेव च ।
कनीयसः समाघ्राय शिरस्स्वरिविमर्दनः ॥ १.१३९.३२ ॥
ତା'ପରେ ମାତା ଓ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭ୍ରାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଶତ୍ରୁମର୍ଦ୍ଦନ କନିଷ୍ଠମାନଙ୍କ ମସ୍ତକ ଆଘ୍ରାଣ କଲେ।
1.139.33
तैश्चापि संपरिष्वक्तः सह मात्रा नरर्षभैः ।
अन्योन्यगतसौहार्दाद्दिष्ट्या दिष्ट्येति चाब्रुवन् ॥ १.१३९.३३ ॥
ସେହି ନରଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ମଧ୍ୟ ମାତାଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ପରସ୍ପର ସ୍ନେହରେ 'ସୌଭାଗ୍ୟ, ସୌଭାଗ୍ୟ' କହିଲେ।
1.139.34
ततस्तत्सर्वमाचष्ट दुर्योधनविचेष्टितम् ।
भ्रातॄणां भीमसेनश्च महाबलपराक्रमः ॥ १.१३९.३४ ॥
ତା'ପରେ ମହାବଳ ଓ ପରାକ୍ରମୀ ଭୀମସେନ ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଷଡଯନ୍ତ୍ର କହିଲେ।
1.139.35
नागलोके च यद्वृत्तं गुणदोषमशेषतः ।
तच्च सर्वमशेषेण कथयामास पाण्डवः ॥ १.१३९.३५ ॥
ନାଗଲୋକରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ତାହାର ଗୁଣ-ଦୋଷ ସହିତ ସମସ୍ତ, ପାଣ୍ଡବ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଲେ।
1.139.36
ततो युधिष्ठिरो राजा भीममाह वचोऽर्थवत् ।
तूष्णीं भव न ते जल्प्यमिदं कार्यं कथंचन ॥ १.१३९.३६ ॥
ତା'ପରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭୀମଙ୍କୁ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ: 'ନୀରବ ରୁହ; ଏହା କୌଣସି ପ୍ରକାରରେ ତୁମେ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।'
1.139.37
इतःप्रभृति कौन्तेयं रक्षतान्योन्यमादृताः ।
एवमुक्त्वा महाबाहुर्धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ १.१३९.३७ ॥
ଆଜିଠାରୁ କୌନ୍ତେୟମାନେ ଆଦରପୂର୍ବକ ପରସ୍ପରକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଏହା କହି ମହାବାହୁ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
1.139.38
भ्रातृभिः सहितः सर्वैरप्रमत्तोऽभवत्तदा ।
यदा त्ववगतास्ते वै पाण्डवास्तस्य कर्म तत् ॥ १.१३९.३८ ॥
ସେତେବେଳେ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ସେ ସତର୍କ ରହିଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜଣାପଡ଼ିବା ସମୟରେ ତାହା ତାଙ୍କର କର୍ମ ଥିଲା।
1.139.39
नत्वेव बहुलं चक्रुः प्रयता मन्त्ररक्षणे ।
धर्मात्मा विदुरस्तेषां प्रददौ मतिमान्मतिम् ॥ १.१३९.३९ ॥
ତଥାପି ଗୋପନୀୟ ମନ୍ତ୍ରଣା ରକ୍ଷାରେ ସେମାନେ ବାରମ୍ବାର ସତର୍କ ରହିଲେ ନାହିଁ। ଧର୍ମାତ୍ମା ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବିଦୁର ସେମାନଙ୍କୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଲେ।
1.139.40
दुर्योधनोऽपि तं दृष्ट्वा पाण्डवं पुनरागतम् ।
निश्वसंश्चिन्तयंश्चैवमहन्यहनि तप्यते ॥ १.१३९.४० ॥
ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ମଧ୍ୟ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଆସିଥିବା ସେହି ପାଣ୍ଡବକୁ ଦେଖି ନିଶ୍ୱାସ ପକାଇ ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି ଦିନକୁ ଦିନ ସନ୍ତାପିତ ହୁଏ।
1.139.41
कुमारान्क्रीडमानांस्तान्दृष्ट्वा राजातिदुर्मदान् ।
गुरुं शिक्षार्थमन्विष्य गौतमं तान्न्यवेदयत् ॥ १.१३९.४१ ॥
ରାଜା ସେହି ଅତି ଉଦ୍ଧତ କୁମାରମାନଙ୍କୁ ଖେଳୁଥିବା ଦେଖି, ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଗୁରୁ ଖୋଜି ଗୌତମଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କଲେ।
1.139.42
शरस्तम्बे समुद्भूतं वेदशास्त्रार्थपारगम् ।
राज्ञा निवेदितास्तस्मै ते च सर्वे च निष्ठिताः।
अधिजग्मुश्च कुरवो धनुर्वेदं कृपात्तु ते ॥ १.१३९.४२ ॥
ଶରସ୍ତମ୍ବରେ ଜନ୍ମିତ, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥରେ ପାରଙ୍ଗତ କୃପଙ୍କୁ ରାଜା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମର୍ପଣ କଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ କୃପଙ୍କଠାରୁ ଧନୁର୍ବେଦ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିଖିଲେ।