مهابهاراتا · أدهيايا 1.141
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.141.1
ततो द्रुपदमासाद्य भारद्वाजः प्रतापवान् ।
अब्रवीत्पार्थिवं राजन्सखायं विद्धि मामिह ॥ १.१४१.१ ॥
ثم اقترب بهارادفاجا (درونا) الشجاع من دروبادا وقال لذلك الملك: أيها الملك، اعلم أنني هنا صديقك.
1.141.2
इत्येवमुक्तः सख्या स प्रीतिर्पूर्वं जनेश्वरः ।
भारद्वाजेन पाञ्चाल्यो नामृष्यत वचोऽस्य तत् ॥ १.१४१.२ ॥
لما قال بهارادفاجا هذا باسم الصداقة، لم يحتمل ملك البانتشالا، سيد الشعوب، الذي كان يكن له المودة من قبل، كلماته تلك.
1.141.3
स क्रोधामर्षजिह्मभ्रूः कषायीकृतलोचनः ।
ऐश्वर्यमदसंपन्नो द्रोणं राजाऽब्रवीदिदम् ॥ १.१४१.३ ॥
قال ذلك الملك، وقد اعوجّت حاجباه من الغضب والاستياء، واحمرّت عيناه، وامتلأ بسكر السلطان، لدرونا هذا.
1.141.4
अकृतेयं तव प्रज्ञा ब्रह्मन्नातिसमञ्जसा ।
यन्मां व्रवीषि प्रसभं सखा तेऽहमिति द्विज ॥ १.१४१.४ ॥
فهمك هذا خاطئ أيها البراهمي، وليس من اللائق أن تقول لي بجرأة إنك صديقي، أيها المولود مرتين.
1.141.5
न हि राज्ञामुदीर्णानामेवंभूतैर्नरैः क्वचित् ।
सख्यं भवति मन्दात्मञ्श्रिया हीनैर्धनच्युतैः ॥ १.१४१.५ ॥
فالصداقة مع رجال من هذا النوع، محرومين من الثروة وساقطين من الغنى، لا تكون أبدا للملوك الرفيعين، أيها البليد.
1.141.6
सौहृदान्यपि जीर्यन्ते कालेन परिजीर्यतः ।
सौहृदं मे त्वया ह्यासीत्पूर्वं सामर्थ्यबन्धनम् ॥ १.१४१.६ ॥
حتى الصداقات تبلى مع الزمن عند من أنهكه الزمن؛ وكانت صداقتي معك من قبل رابطة قوة متكافئة.
1.141.7
न सख्यमजरं लोके हृदि तिष्ठति कस्यचित् ।
कामश्चैतन्नाशयति क्रोधो वैनं रहत्युत ॥ १.१४१.७ ॥
لا تبقى الصداقة خالدة في قلب أحد في هذا العالم؛ فالشهوة تُفنيها، أو يهجرها الغضب.
1.141.8
मैवं जीर्णमुपास्स्व त्वं सख्यं भवदुपाधिकृत् ।
आसीत्सख्यं द्विजश्रेष्ठ त्वया मेऽर्थनिबन्धनम् ॥ १.१४१.८ ॥
لا تتمسّك بصداقة بالية كهذه يا خير البراهمة؛ فتلك الصداقة التي نشأت من حالك كانت عندي قائمة على المنفعة.
1.141.9
न दरिद्रो वसुमतो नाविद्वान्विदुषः सखा ।
न शूरस्य सखा क्लीबः सखिपूर्वं किमिष्यते ॥ १.१४१.९ ॥
الفقير ليس صديقًا للغني، والجاهل ليس صديقًا للعالم، والجبان ليس صديقًا للبطل. فماذا يُرجى من صداقة سابقة؟
1.141.10
ययोरेव समं वित्तं ययोरेव समं श्रुतम् ।
तयोर्विवाहः सख्यं च न तु पुष्टविपुष्टयोः ॥ १.१४१.१० ॥
لا يكون الزواج والصداقة إلا بين من تتساوى ثروتهما ويتساوى علمهما، لا بين الموسر وغير الموسر.
1.141.11
नाश्रोत्रियः श्रोत्रियस्य नारथी रथिनः सखा ।
नाराजा पार्थिवस्यापि सखिपूर्वं किमिष्यते ॥ १.१४१.११ ॥
من لم يتعلم الفيدا لا يكون صديقًا لعالمها، ومن لا عربة له لا يكون صديقًا لصاحب العربة، ومن ليس ملكًا لا يكون صديقًا حتى للملك. فماذا يُرجى من صداقة سابقة؟
1.141.12
द्रुपदेनैवमुक्तस्तु भारद्वाजः प्रतापवान् ।
मुहूर्तं चिन्तयित्वा तु मन्युनाऽभिपरिप्लुतः ॥ १.१४१.१२ ॥
لما خاطبه دروبادا بذلك، فكّر البطل بهاراداڤاجا (دْرونا) لحظة، ثم غلبه الغضب.
1.141.13
स विनिश्चित्य मनसा पाञ्चाल्यं प्रतिबुद्धिमान् ।
शिष्यैः परिवृतः श्रीमान्पुत्रेण सहितस्तथा ॥ १.१४१.१३ ॥
فعزم في نفسه على مواجهة البانشالي، فخرج ذلك الحكيم المجيد محاطًا بتلاميذه ومصحوبًا بابنه.
1.141.14
जगाम कुरुमुख्यानां नागरं नागसाह्वयम् ।
तां प्रतिज्ञां प्रतिज्ञाय यां कर्ता नचिरादिव ॥ १.१४१.१४ ॥
ذهب إلى مدينة زعيم الكورو المسماة ناغاهفايا، بعد أن نذر النذر الذي سيحققه عما قريب.
1.141.15
स नागपुरमागम्य गौतमस्य निवेशने ।
भारद्वाजोऽवसत्तत्र प्रच्छन्नं द्विजसत्तमः ॥ १.१४१.१५ ॥
فلما وصل إلى مدينة الفيلة هاستيناپورا، أقام هناك سرًا في بيت غوتاما، ذلك الأفضل بين المولودين مرتين، ابن بهاراداجا.
1.141.16
ततोऽस्य तनुजः पार्थान्कृपस्यानन्तरं प्रभुः ।
अस्त्राणि शिक्षयामास नाबुध्यन्त च तं जनाः ॥ १.१४१.१६ ॥
ثم علّم ابنه القدير أبناء بريثا (البانداڤا) فنون السلاح بعد كربا، ولم يعرف الناس شأنه.
1.141.17
एवं स तत्र गूढात्मा कंचित्कालमुवास ह ।
कुमारास्त्वथ निष्क्रम्य समेता गजसाह्वयात् ॥ १.१४१.१७ ॥
هكذا أقام هناك زمنًا بنفس مستترة، ثم خرج الأمراء من مدينة غاجاهڤايا واجتمعوا.
1.141.18
क्रीडन्तो वीटया तत्र वीराः पर्यचरन्मुदा ।
तेषां संक्रीडमानानामुदपानेऽङ्गुलीयकम् ॥ १.१४१.१८ ॥
وكان أولئك الأبطال يلعبون هناك بالكرة ويتجولون مبتهجين، وبينما هم يلعبون سقط خاتم في البئر.
1.141.19
पपात धर्मपुत्रस्य वीटा तत्रैव चापतत् ।
गर्तान्बुना प्रतिच्छन्नं तारारूपमिवाम्बरे ॥ १.१४१.१९ ॥
سقطت كرة ابن دharma هناك بالذات؛ وهي مختفية في قاع الحفرة، بدت كهيئة نجمة في السماء.
1.141.20
दृष्ट्वा चैते कुमाराश्च तं यत्नात्पर्यवारयन् ।
ततस्ते यत्नमातिष्ठन्वीटामुद्धर्तुमादृताः।
न च ते प्रत्ययद्यन्त कर्म वीटोपलब्धये ॥ १.१४१.२० ॥
ولما رأى أولئك الفتيان ذلك حاولوا بجهد كبير أن يمنعوه؛ ثم سعوا بإخلاص لإخراج الكرة، لكنهم لم يفلحوا في استعادتها.
1.141.21
ततोऽन्योन्यमवैक्षन्त व्रीडयावनताननाः ।
तस्या योगमविदन्तो भृशं चोत्कण्ठिताभवन् ॥ १.१४१.२१ ॥
ثم نظر بعضهم إلى بعض، ووجوههم مطأطأة من الخجل؛ ولما لم يعرفوا وسيلة استعادتها، اشتد قلقهم.
1.141.22
तेऽपश्यन्ब्राह्मणं श्याममापन्नं पलितं कृशम् ।
कृत्यवन्तमदूरस्थमग्निहोत्रपुरस्कृतम् ॥ १.१४१.२२ ॥
رأوا برهمانيًا، داكن البشرة، متقدم السن، أشيب الشعر، نحيفًا، يقف غير بعيد، منشغلًا بالطقوس وأمامه نار الأغنيهوترا.
1.141.23
ते तं दृष्ट्वा महातमानमुपगम्य कुमारकाः ।
भग्नोत्साहक्रियात्मानो ब्राह्मणं पर्यवारयन् ॥ १.१४१.२३ ॥
لما رأى الفتيان ذلك الرجل الكريم النفس اقتربوا منه، وقد خارت عزائمهم وتوقفت أعمالهم، وأحاطوا بالبرهماني.
1.141.24
अथ द्रोणः कुमारांस्तान्दृष्ट्वा कत्यवशस्तदा ।
प्रहस्य मन्दं पैशल्यादभ्यभाषत वीर्यवान् ॥ १.१४१.२४ ॥
ثم إن دْرونا القدير، وقد أخذته الشفقة، نظر إلى أولئك الفتيان فابتسم ابتسامة خفيفة وخاطبهم بلطف ومودة.
1.141.25
अहो वो धिग्बलं क्षात्रं धिगेतां वः कृतास्त्रताम् ।
भरतस्यान्वये जाता ये वीटां नाधिगच्छत ॥ १.१४१.२५ ॥
يا للأسف! عارٌ على قوتكم القتالية، وعارٌ على براعتكم في السلاح، أنتم الذين وُلدتم في نسل بharata ولم تنالوا الكرة.
1.141.26
वीटां च मुद्रिकां चैव ह्यहमेतदपि द्वयम् ।
उद्धरेयमिषीकाभिर्भोजनं मे प्रदीयताम् ॥ १.१४१.२६ ॥
الكرة والخاتم، كلاهما سأرفعهما بالسهام. فليُعطَ لي طعام.
1.141.27
ततोऽब्रवीत्तदा द्रोणं कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
कृपस्यानुमते ब्रह्मन्भिक्षामाप्नुहि शाश्वतीम् ॥ १.१४१.२७ ॥
فقال يودهيشتيرا ابن كونتي لدرونا: أيها البراهمي، بموافقة كربا فلتنل صدقة دائمة.
1.141.28
एवमुक्तः प्रत्युवाच प्रहस्य भरतानिदम् ।
एषा मुष्टिरिषीकाणां मयाऽस्त्रेणाभिमन्त्रिता ॥ १.१४१.२८ ॥
فلما قيل له ذلك، أجاب درونا ضاحكًا بني بهرتا: هذه القبضة من السهام قد أُسبغ عليها بالتعويذة الخاصة بالسلاح بيدي.
1.141.29
अस्या वीर्यं निरीक्षध्वं यदन्येषु न विद्यते ।
वेत्स्यामीषिकया वीटां तामिषीकां तथाऽन्यया ॥ १.१४१.२९ ॥
انظروا إلى قوة هذا، إنها لا توجد عند غيره. بسهم واحد سأعرف الكرة، وذلك السهم بسهم آخر.
1.141.30
तामन्यया समायोगे वीटाया ग्रहणं मम ।
ततो यथोक्तं द्रोणेन तत्सर्वं कृतमञ्जसा ॥ १.१४१.३० ॥
إن أخذ الكرة بوصل ذلك السهم بسهم آخر هو مهمتي. ثم، كما قال درونا، أُنجز كل ذلك بسرعة.
1.141.31
तदवेक्ष्य कुमारास्ते विस्मयोत्फुल्ललोचनाः ।
आश्चर्यमिदमत्यन्तमिति मत्वा वचोऽब्रुवन् ॥ १.१४१.३१ ॥
فلما رأى الأمراء ذلك، وقد اتسعت عيونهم دهشةً، قالوا معتقدين أن هذا أمر عجيب للغاية:
1.141.32
मुद्रिकामणि विप्रर्षे शीध्रमेतां समुद्धरथ ।
ततः शरं समादाय धनुश्चापि महायशाः ॥ १.१४१.३२ ॥
«أيها الحكيم البراهمي، استخرج هذا الجوهر الخاتم بسرعة.» فأخذ ذو الشهرة العظيمة سهمًا وقوسه.
1.141.33
शरेण विद्ध्वा मुद्रां तामूर्ध्वमावाहयत्प्रभुः ।
स शरं समुपादाय कूपादङ्गुलिवेष्टनम् ॥ १.१४१.३३ ॥
فثقب ذلك الختم بسهم، ورفعه الرب إلى الأعلى. ثم أخذ ذلك السهم وأخرج خاتم الإصبع من البئر.
1.141.34
ददौ ततः कुमाराणां विस्मितानामविस्मितः ।
मुद्रिकामुद्धृतां दृष्ट्वा तमाहुस्ते कुमारकाः ॥ १.१४१.३४ ॥
ثم أعطاها، وهو غير متعجب، للأمراء المندهشين. ولما رأى الأمراء الصغار الخاتم المستخرج قالوا له.
1.141.35
अभिवन्दामहे ब्रह्मन्नैतदन्येषु विद्यते ।
कोऽसि कस्यासि जानीमो वयं किं करवामहे ॥ १.१४१.३५ ॥
«أيها البراهمي، نحييك؛ فهذه المهارة لا توجد عند غيرك. من أنت، وابن من أنت؟ لا نعلم. ماذا نفعل؟»
1.141.36
एवमुक्तस्ततो द्रोणः प्रत्युवाच कुमारकान् ।
आचक्षध्वं च भीष्माय रूपेण च गुणैश्च माम् ॥ १.१४१.३६ ॥
فلما قيل له ذلك، أجاب درونا الأمراء: «أخبروا بهيشما، واعرفوني بهيئتي وفضائلي.»
1.141.37
स एव सुमहातेजाः सांप्रतं प्रतिपत्स्यते ।
तथेत्युक्त्वा च गत्वा च भीष्ममूचुः कुमारकाः ॥ १.१४१.३७ ॥
إنه عظيم البهاء سيقبل الآن. فقال الصبيان «ليكن ذلك»، وذهبوا وقالوا لبهيشما.
1.141.38
ब्राह्मणस्य वचः कृत्स्नं तच्च कर्म तथाविधम् ।
भीष्मः श्रुत्वा कुमाराणां द्रोणं तं प्रत्यजानत ॥ १.१४१.३८ ॥
فلما سمع بهيشما من الصبيان كلام البراهمي كله وذلك الفعل، عرف ذلك دروناً.
1.141.39
युक्तरूपः स हि गुरुरित्येवमनुचिन्त्य च ।
अथैनमानीय तदा स्वयमेव सुसत्कृतम् ॥ १.१४१.३९ ॥
فكّر: «إنه حقاً معلم لائق بهيئته»، فأتى به بهيشما بنفسه وأكرمه إكراماً عظيماً.
1.141.40
परिपप्रच्छ निपुणं भीष्मः शस्त्रभृतां वरः ।
हेतुमागमने तच्च द्रोणः सर्वं न्यवेदयत् ॥ १.१४१.४० ॥
سأله بهيشما، خير حملة السلاح، بعناية، فأخبره دروناً بكل سبب مجيئه.
1.141.41
महर्षेरग्निवेश्यस्य सकाशमहमच्युत ।
अस्त्रार्थमगमं पूर्वं धनुर्वेदजिघृक्षया ॥ १.१४१.४१ ॥
يا أتشيوتا، لقد ذهبتُ من قبل إلى المهارشي أغنيفيشيا من أجل فنون السلاح، راغباً في تعلّم علم القوس.
1.141.42
ब्रह्मचारी विनीतात्मा जटिलो बहुलाः समाः ।
अवसं सुचिरं तत्र गुरुशुश्रूषणे रतः ॥ १.१४१.४२ ॥
وأنا طالب عفيف النفس، متواضع الروح، ذو شعر مجدول، منصرف إلى خدمة المعلم، أقمتُ هناك سنين طويلة.
1.141.43
पाञ्चाल्यो राजपुत्रश्च यज्ञसेनो महाबलः ।
इष्वस्त्रहेतोर्न्यवसत्तस्मिन्नेव गुरौ प्रभुः ॥ १.१४१.४३ ॥
عاش أمير البانشالا ياجنَسينا، ذو القوة العظيمة، في بيت ذلك المعلم نفسه لتعلم فنون الرمي والسلاح.
1.141.44
स मे तत्र सखा चासीदुपकारी प्रियश्च मे ।
तेनाहं सह संगम्य वर्तयन्सुचिरं प्रभो ॥ १.१४१.४४ ॥
كان هناك صديقي، المتعاون، والعزيز عليّ. أيها السيد، لقيتُه فمضيتُ معه زمنًا طويلًا.
1.141.45
बाल्यात्प्रभृति कौरव्य सहाध्ययनमेव च ।
स मे सखा सदा तत्र प्रियवादी प्रियंकरः ॥ १.१४१.४५ ॥
يا كوروي، منذ الطفولة درسنا معًا. كان هناك صديقي دائمًا، يتكلم بالكلام الطيب ويفعل ما يسرّني.
1.141.46
अब्रवीदिति मां भीष्म वचनं प्रीतिवर्धनम् ।
अहं प्रियतमः पुत्रः पितुर्द्रोण महात्मनः ॥ १.१४१.४६ ॥
قال لي هذه الكلمات التي تزيد المحبة: يا بهيشما، «أنا أحبّ أبنائي إلى أبي، المهاتما دروناً».
1.141.47
अभिषेक्ष्यति मां राज्ये स पाञ्चाल्यो यदा तदा ।
तद्भोज्यं भवता राज्यमर्धं सत्येन ते शपे ॥ १.१४१.४७ ॥
حين يتوّجني ذلك البانشالي ملكًا، تنعم أنت بنصف ذلك المُلك — أُقسم لك بالحق.
1.141.48
मम भोगाश्च वित्तं च त्वदधीनं सुखानि च ।
एवमुक्त्वाऽथ वव्राज कृतास्त्रः पूजितो मया ॥ १.१४१.४८ ॥
ستكون لذّاتي وثروتي وسعادتي كلّها تحت أمرك. قال هذا، ثم رحل، وقد أتمّ علم السلاح وأكرمته.
1.141.49
तच्च वाक्यमहं नित्यं मनसा धारयंस्तदा ।
सोऽहं पितृनियोगेन पुत्रलोभाद्यशस्विनीम् ॥ १.१४१.४९ ॥
وكنتُ أحفظ تلك الكلمات في قلبي دائمًا. ثم، بأمر أبي ورغبةً في ابنٍ، تزوجتُ تلك المرأة المشهورة.
1.141.50
शारद्वतीं महाप्रज्ञामुपयेमे महाव्रताम् ।
अग्निहोत्रे च सत्रे च दमे च सततं रताम् ॥ १.१४१.५० ॥
تزوجتُ شاراdvatī ابنة شاراdvat، العظيمة الحكمة، صاحبة النذور العظيمة، التي كانت دائمًا مولعةً بنار القربان والقرابين وضبط النفس.
1.141.51
लेभे च गौतमी पुत्रमश्वत्थामानमौरसम् ।
भीमविक्रमकर्माणमादित्यसमतेजसम् ॥ १.१४१.५१ ॥
ومن غوتامي نلتُ ابنًا من جسدي، أشفاتامان، كانت أعماله شجاعةً مرعبة، وكان بهاؤه مساويًا للشمس.
1.141.52
पुत्रेण तेन प्रीतोऽहं भरद्वाजो मया यथा ।
गोक्षीरं पिबतो दृष्ट्वा धनिनस्तत्र पुत्रकान्।
अश्वत्थामारुदद्बालस्तन्मे संदेहयद्दिशः ॥ १.१४१.५२ ॥
وقد سررتُ بذلك الابن، كما سرّ أبي بهاراdvāja بي. ورأيتُ هناك أولاد الأغنياء يشربون لبن البقر، فبكى الطفل أشفاتامان؛ فألقى بكاؤه الشك في جميع جهاتي.
1.141.53
न स्नातकोऽवसीदेत वर्तमानः स्वकर्मसु ।
इति संचिन्त्य मनसा तं देशं बहुशो भ्रमन् ॥ १.१४१.५३ ॥
ولا ينبغي أن يهلك السنآتكa المقيم في واجباته. وإذ فكرتُ هكذا في نفسي، جُلتُ في تلك الأرض مرارًا كثيرة.
1.141.54
विशुद्धणिच्छन्गाङ्गेय धर्मोपेतं प्रतिग्रहम् ।
अन्तादन्तं परिक्रम्य नाध्यगच्छं पयस्विनीम् ॥ १.१४१.५४ ॥
يا ابن الغانج، إذ كنتُ أطلب عطاءً طاهرًا موافقًا للدharma، طفتُ من طرف إلى طرف، فلم أجد بقرةً حلوبًا.
1.141.55
यवपिष्टोदकेनैनं लोभयेयं कुमारकम् ।
पीत्वा पिष्टरसं बालः क्षीरं पीतं मयाऽपि च ॥ १.१४१.५५ ॥
سأخدع هذا الصبي بماء مخلوط بدقيق الشعير. شرب الصبي عصارة الحبوب المطحونة، وكنت أنا أيضًا قد شربت اللبن.
1.141.56
ननर्तोत्थाय कौरव्य हृष्टो बाल्याद्विमोहितः ।
तं दृष्ट्वा नृत्यमानं तु बालैः परिवृतं सुतम् ॥ १.१४१.५६ ॥
يا سليل كورو، ابتهج بالطفولة المغوية فنهض يرقص. ورأيت ذلك الابن يرقص محاطًا بالصبيان...
1.141.57
हास्यतामुपसंप्राप्तं कश्मलं तत्र मेऽभवत् ।
द्रोणं धिगस्त्वधनिनं यो धनं नाधिगच्छति ॥ १.१४१.५७ ॥
هناك، إذ صرت موضع السخرية، اعتراني الكرب. ويل لدرونا الفقير الذي لا يحصل على الثروة!
1.141.58
पिष्टोदकं सुतो यस्य पीत्वा क्षीरस्य तृष्णया ।
नृत्यतिस्म मुदाविष्टः क्षीरं पीतं मयाऽप्युत ॥ १.१४१.५८ ॥
من كان ابنه، إذ شرب ماء الحبوب المطحونة، يرقص فرحًا من شوق اللبن، وأنا أيضًا كنت قد شربت اللبن.
1.141.59
इति संभाषतां वाचं श्रुत्वा मे बुद्धिरच्यवत् ।
आत्मानं चात्मना गर्हन्मनसेदं व्यचिन्तयम् ॥ १.१४१.५९ ॥
لما سمعت هذا الكلام المنطوق تزعزع عقلي. ولمت نفسي بنفسي، وفكرت في قلبي على هذا النحو.
1.141.60
अपि चाहं पुरा विप्रैर्वर्जितो गर्हितो वसे ।
परोपसेवां पापिष्ठां न च कुर्यां धनेप्सया ॥ १.१४१.६० ॥
وقد عشت من قبل منبوذًا مذمومًا من البراهمة. ولكنني لن أؤدي خدمة الآخرين الأشد إثمًا طلبًا للثروة.
1.141.61
इति मत्वा प्रियं पुत्रं भीष्मादाय ततो ह्यहम् ।
पूर्वस्नेहानुरागित्वात्सदारः सौमकिं गतः ॥ १.१४१.६१ ॥
فكّرتُ هكذا، فأخذتُ ابني الحبيب، ومن بِهِيشْما تلقّيتُ، ثم مضيتُ مع زوجتي إلى سَوْمَكي بدافع المودّة القديمة.
1.141.62
अभिषिक्तं तु श्रुत्वैव कृतार्थोऽस्मीति चिन्तयन् ।
प्रियं सखायं सुप्रीतो राज्यस्थं समुपागमम् ॥ १.१४१.६२ ॥
لمّا سمعتُ أنه قد تُوِّج ملكًا، قلتُ في نفسي: «قد بلغتُ مرادي»، ومسرورًا جدًا توجّهتُ إلى صديقي الحبيب المستقرّ في المملكة.
1.141.63
संस्मरन्सङ्गमं चैव वचनं चैव तस्य तत् ।
ततो द्रुपदमागम्य सखइपूर्वमहं प्रभो ॥ १.१४१.६३ ॥
مستحضرًا ذلك اللقاء وكلماته، ثم جئتُ إلى دروبَدَ، يا سيدي، وكصديقٍ كما من قبل...
1.141.64
अब्रुवं पुरुषव्याघ्र सखायं विद्धि मामिति ।
उपस्थितस्तु द्रुपदं सखिवच्चास्मि सङ्गतः ॥ १.१४१.६४ ॥
يا نمرَ الرجال، قلتُ: «اعلم أنّي صديقك». ومَثَلتُ أمام دروبَدَ، فلقيتُه كصديقٍ.
1.141.65
स मां निराकारमिव प्रहसन्निदमब्रवीत् ।
अकृतेयं तव प्रज्ञा ब्रह्मन्नातिसमञ्जसा ॥ १.१४१.६५ ॥
فضحك كأنّي غريب، وقال لي هذا: «أيها البراهمي، عقلك هذا غير ناضج، وليس لائقًا البتة.»
1.141.66
यदात्थ मां त्वं प्रसभं सखा तेऽहमिति द्विज ।
संगतनीह जीर्यन्ति कालेन परिजीर्यतः ॥ १.१४१.६६ ॥
أيها المولود مرتين، أمّا ما قلتَه لي بجرأة: «أنا صديقك»، فههنا لا تشيخ الصداقة مع الزمن؛ إنما يشيخ الزمن بمن يشيخ...
1.141.67
सौहृदं मे त्वया ह्यासीत्पूर्वं सामर्थ्यबन्धनम् ।
नाश्रोत्रियः श्रोत्रियस्य नारथी रथिनः सखा ॥ १.१४१.६७ ॥
كانت صداقتنا فيما مضى رابطة قدرة متكافئة. فصديق العالم بالفيدا ليس جاهلًا بها، وصديق الراكب على العربة ليس من دون عربة.
1.141.68
साम्याद्धि सख्यं भवति वैषम्यान्नोपपद्यते ।
न सख्यमजरं लोके विद्यते जातु कस्यचित् ॥ १.१४१.६८ ॥
الصداقة تنشأ حقًا من المساواة، ومن التفاوت لا تقوم. وليس في العالم صداقة لأحد لا تشيخ أبدًا.
1.141.69
कामो वैनं विहरति क्रोधो वैनं रहत्युत ।
मैवं जीर्णमुपास्स्व त्वं सख्यं भवदुपाधिकृत् ॥ १.१४१.६९ ॥
قد يغويه الشهوة، أو قد يتركه الغضب. فلا تتمسك بصداقة بالية كهذه؛ إنها صداقة مصطنعة قائمة على منصبك وحده.
1.141.70
आसीत्सख्यं द्विजश्रेष्ठ त्वया मेऽर्थनिबन्धनम् ।
नह्यनाढ्यः सखाऽऽढ्यस्य नाविद्वान्विदुषः सखा ॥ १.१४१.७० ॥
يا أفضل المولودين مرتين، كانت صداقتنا قائمة على الثروة. فالفقير ليس صديقًا للغني، والجاهل ليس صديقًا للعالم.
1.141.71
न शूरस्य सखा क्लीबः सखिपूर्वं किमिष्यते ।
न हि राज्ञामुदीर्णानामेवं भूतैर्नरैः क्वचित् ॥ १.१४१.७१ ॥
صديق البطل ليس جبانًا. وماذا يُطلب ممن كان صديقًا من قبل؟ فبين الملوك الرفيعين لا توجد صداقة مع أناس في مثل هذه الحال في أي مكان.
1.141.72
सख्यं भवति मन्दात्मञ्छ्रिया हीनैर्धनच्युतैः ।
नाश्रोत्रियः श्रोत्रियस्य नारथी रथिनः सखा ॥ १.१४१.७२ ॥
يا ضعيف العقل، إنما تنشأ الصداقة بين المزدهرين، لا بين المحرومين والساقطين من الثروة. فصديق العالم بالفيدا ليس جاهلًا بها، وصديق الراكب على العربة ليس من دون عربة.
1.141.73
नाराजा पार्थिवस्यापि सखिपूर्वं किमिष्यते ।
अहं त्वया न जानामि राज्यार्थे संविदं कृताम् ॥ १.१४१.७३ ॥
ولماذا تُطلب الصداقة حتى مع حاكم الأرض ممن ليس ملكًا؟ لا أعرف العهد الذي أبرمته من أجل المملكة.
1.141.74
एकरात्रं तु ते ब्रह्मन्कामं दास्यामि भोजनम् ।
एवमुक्तस्त्वहं तेन सदारः प्रस्थितस्तदा ॥ १.१४१.७४ ॥
أيها البراهمي، سأعطيك طعامًا بقدر ما تشاء ليلة واحدة. وحين قال لي ذلك، انطلقتُ حينها مع زوجتي.
1.141.75
तां प्रतिज्ञां प्रतिज्ञाय यां कर्ताऽस्म्यचिरादिव ।
द्रुपदेनैवमुक्तोऽहं मन्युनाऽभिपरिप्लुतः ॥ १.१४१.७५ ॥
قطعتُ ذلك العهد الذي سأنفذه عن قريب. ولما قال لي دروپادا ذلك، غمرني الغضب.
1.141.76
अभ्यागच्छं कुरून्भीष्म शिष्यैरर्थी गुणान्वितैः ।
ततोऽहं भवतः कामं संवर्धयितुमागतः ॥ १.१४१.७६ ॥
يا بهيشما، جئتُ إلى الكورو طالبًا الثروة مع تلاميذ ذوي فضائل. ثم جئتُ لأحقق رغبتك.
1.141.77
इदं नागपुरं रम्यं ब्रूहि किं करवाणि ते ।
एवमुक्तस्तदा भीष्मो भारद्वाजमभाषत ॥ १.१४१.७७ ॥
هذه مدينة نايا الجميلة. قل لي ماذا أفعل لأجلك. وحين قيل له ذلك، تكلم بهيشما مع ابن بهاراداجا.
1.141.78
अपज्यं क्रियतां चापं साध्वस्त्रं प्रतिपादय ।
भुङ्क्ष भोगान्भृशं प्रीतः पूज्यमानः कुरुक्षये ॥ १.१४१.७८ ॥
فليُرخَ القوس. علّم السلاح جيدًا. كن مسرورًا جدًا، مكرّمًا في أرض الكورو، وتمتّع بالملذّات.
1.141.79
कुरूणामस्ति यद्वित्तं राज्यं चेदं सराष्ट्रकम् ।
त्वमेव परमो राजा सर्वे वाक्यकरास्तव ॥ १.१४१.७९ ॥
ما للكورو من ثروة وهذه المملكة مع أرضها، أنت وحدك الملك الأعلى، وجميعهم يطيعون أمرك.
1.141.80
यच्च ते प्रार्थितं ब्रह्मन्कृतं तदिति चिन्त्यताम् ।
दिष्ट्या प्राप्तोऽसि विप्रर्षे महान्मेऽनुग्रहः कृतः ॥ १.१४१.८० ॥
أيها البرهمي، اعتبر أن ما سألت قد تحقق. لحسن الحظ قد جئت، أيها الحكيم البرهمي؛ لقد أسديت إليّ نعمة عظيمة.