Mahābhārata · Adhyāya 1.141
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.141.1
ततो द्रुपदमासाद्य भारद्वाजः प्रतापवान् ।
अब्रवीत्पार्थिवं राजन्सखायं विद्धि मामिह ॥ १.१४१.१ ॥
Então o valente Bhāradvāja (Droṇa), aproximando-se de Drupada, disse àquele rei: Ó rei, saiba que aqui sou teu amigo.
1.141.2
इत्येवमुक्तः सख्या स प्रीतिर्पूर्वं जनेश्वरः ।
भारद्वाजेन पाञ्चाल्यो नामृष्यत वचोऽस्य तत् ॥ १.१४१.२ ॥
Quando Bhāradvāja falou assim em nome da amizade, o rei pāñcāla, senhor dos povos, que antes lhe tinha afeição, não suportou aquelas palavras.
1.141.3
स क्रोधामर्षजिह्मभ्रूः कषायीकृतलोचनः ।
ऐश्वर्यमदसंपन्नो द्रोणं राजाऽब्रवीदिदम् ॥ १.१४१.३ ॥
Com as sobrancelhas franzidas pela ira e pelo ressentimento e os olhos avermelhados, aquele rei, cheio da embriaguez do poder, disse isto a Droṇa.
1.141.4
अकृतेयं तव प्रज्ञा ब्रह्मन्नातिसमञ्जसा ।
यन्मां व्रवीषि प्रसभं सखा तेऽहमिति द्विज ॥ १.१४१.४ ॥
Teu entendimento é errado, brâmane, e nada adequado, dizer-me com ousadia «sou teu amigo», ó duas vezes nascido.
1.141.5
न हि राज्ञामुदीर्णानामेवंभूतैर्नरैः क्वचित् ।
सख्यं भवति मन्दात्मञ्श्रिया हीनैर्धनच्युतैः ॥ १.१४१.५ ॥
Pois a amizade com homens dessa condição, privados de fortuna e caídos da riqueza, jamais se dá com reis elevados, ó de mente tardia.
1.141.6
सौहृदान्यपि जीर्यन्ते कालेन परिजीर्यतः ।
सौहृदं मे त्वया ह्यासीत्पूर्वं सामर्थ्यबन्धनम् ॥ १.१४१.६ ॥
Até as amizades se deterioram com o tempo para quem é desgastado por ele; outrora, minha amizade contigo foi um vínculo de igual força.
1.141.7
न सख्यमजरं लोके हृदि तिष्ठति कस्यचित् ।
कामश्चैतन्नाशयति क्रोधो वैनं रहत्युत ॥ १.१४१.७ ॥
No mundo, a amizade não permanece imperecível no coração de ninguém; o desejo a destrói, ou a ira a abandona.
1.141.8
मैवं जीर्णमुपास्स्व त्वं सख्यं भवदुपाधिकृत् ।
आसीत्सख्यं द्विजश्रेष्ठ त्वया मेऽर्थनिबन्धनम् ॥ १.१४१.८ ॥
Não te apegues a uma amizade tão decadente, melhor dos brâmanes; aquela amizade nascida da tua condição baseava-se, para mim, na conveniência.
1.141.9
न दरिद्रो वसुमतो नाविद्वान्विदुषः सखा ।
न शूरस्य सखा क्लीबः सखिपूर्वं किमिष्यते ॥ १.१४१.९ ॥
O pobre não é amigo do rico, o ignorante não é amigo do sábio, o covarde não é amigo do herói. O que se deseja de uma amizade passada?
1.141.10
ययोरेव समं वित्तं ययोरेव समं श्रुतम् ।
तयोर्विवाहः सख्यं च न तु पुष्टविपुष्टयोः ॥ १.१४१.१० ॥
Casamento e amizade existem apenas entre aqueles cuja riqueza é igual e cujo saber é igual, não entre o próspero e o não próspero.
1.141.11
नाश्रोत्रियः श्रोत्रियस्य नारथी रथिनः सखा ।
नाराजा पार्थिवस्यापि सखिपूर्वं किमिष्यते ॥ १.१४१.११ ॥
Quem não é versado nos Vedas não é amigo do versado nos Vedas; quem não tem carro não é amigo do guerreiro de carro; quem não é rei não é amigo sequer do rei. O que se deseja de uma amizade passada?
1.141.12
द्रुपदेनैवमुक्तस्तु भारद्वाजः प्रतापवान् ।
मुहूर्तं चिन्तयित्वा तु मन्युनाऽभिपरिप्लुतः ॥ १.१४१.१२ ॥
Assim interpelado por Drupada, o poderoso Bhāradvāja (Droṇa) refletiu por um momento e então foi tomado pela ira.
1.141.13
स विनिश्चित्य मनसा पाञ्चाल्यं प्रतिबुद्धिमान् ।
शिष्यैः परिवृतः श्रीमान्पुत्रेण सहितस्तथा ॥ १.१४१.१३ ॥
Tendo decidido em seu espírito contra o Pāñcālya, aquele homem sábio e glorioso partiu, cercado por seus discípulos e acompanhado de seu filho.
1.141.14
जगाम कुरुमुख्यानां नागरं नागसाह्वयम् ।
तां प्रतिज्ञां प्रतिज्ञाय यां कर्ता नचिरादिव ॥ १.१४१.१४ ॥
Foi à cidade dos chefes dos Kurus, chamada Nāgāhvaya, tendo feito o voto que logo cumpriria.
1.141.15
स नागपुरमागम्य गौतमस्य निवेशने ।
भारद्वाजोऽवसत्तत्र प्रच्छन्नं द्विजसत्तमः ॥ १.१४१.१५ ॥
Tendo chegado à cidade dos elefantes, Hastinapura, ele habitou ali, em segredo, na morada de Gautama, aquele melhor dos nascidos duas vezes, filho de Bharadvāja.
1.141.16
ततोऽस्य तनुजः पार्थान्कृपस्यानन्तरं प्रभुः ।
अस्त्राणि शिक्षयामास नाबुध्यन्त च तं जनाः ॥ १.१४१.१६ ॥
Então seu poderoso filho ensinou armas aos filhos de Pṛthā (os Pāṇḍavas), depois de Kṛpa; e o povo não o reconheceu.
1.141.17
एवं स तत्र गूढात्मा कंचित्कालमुवास ह ।
कुमारास्त्वथ निष्क्रम्य समेता गजसाह्वयात् ॥ १.१४१.१७ ॥
Assim ele habitou ali por algum tempo, com seu eu oculto; então os príncipes saíram da cidade chamada Gajāhvaya e se reuniram.
1.141.18
क्रीडन्तो वीटया तत्र वीराः पर्यचरन्मुदा ।
तेषां संक्रीडमानानामुदपानेऽङ्गुलीयकम् ॥ १.१४१.१८ ॥
Aqueles heróis, brincando ali com uma bola, andavam alegremente; e enquanto brincavam, um anel caiu no poço.
1.141.19
पपात धर्मपुत्रस्य वीटा तत्रैव चापतत् ।
गर्तान्बुना प्रतिच्छन्नं तारारूपमिवाम्बरे ॥ १.१४१.१९ ॥
A bola do filho de Dharma caiu ali mesmo; oculta no fundo do poço, parecia a forma de uma estrela no céu.
1.141.20
दृष्ट्वा चैते कुमाराश्च तं यत्नात्पर्यवारयन् ।
ततस्ते यत्नमातिष्ठन्वीटामुद्धर्तुमादृताः।
न च ते प्रत्ययद्यन्त कर्म वीटोपलब्धये ॥ १.१४१.२० ॥
Ao ver isso, aqueles meninos se esforçaram muito para detê-la; depois, com empenho, tentaram tirar a bola, mas não conseguiram recuperá-la.
1.141.21
ततोऽन्योन्यमवैक्षन्त व्रीडयावनताननाः ।
तस्या योगमविदन्तो भृशं चोत्कण्ठिताभवन् ॥ १.१४१.२१ ॥
Então se olharam uns aos outros, com os rostos baixos de vergonha; não sabendo como recuperá-la, ficaram muito aflitos.
1.141.22
तेऽपश्यन्ब्राह्मणं श्याममापन्नं पलितं कृशम् ।
कृत्यवन्तमदूरस्थमग्निहोत्रपुरस्कृतम् ॥ १.१४१.२२ ॥
Viram um brâmane, de pele escura, avançado em idade, de cabelos grisalhos e magro, que estava de pé não longe, ocupado em rituais com o fogo do agnihotra colocado diante de si.
1.141.23
ते तं दृष्ट्वा महातमानमुपगम्य कुमारकाः ।
भग्नोत्साहक्रियात्मानो ब्राह्मणं पर्यवारयन् ॥ १.१४१.२३ ॥
Ao ver o magnânimo, os meninos se aproximaram, com o ânimo e a ação abatidos, e cercaram o brâmane.
1.141.24
अथ द्रोणः कुमारांस्तान्दृष्ट्वा कत्यवशस्तदा ।
प्रहस्य मन्दं पैशल्यादभ्यभाषत वीर्यवान् ॥ १.१४१.२४ ॥
Então Droṇa, o poderoso, movido pela compaixão, ao ver aqueles meninos, sorriu suavemente e falou-lhes com bondade.
1.141.25
अहो वो धिग्बलं क्षात्रं धिगेतां वः कृतास्त्रताम् ।
भरतस्यान्वये जाता ये वीटां नाधिगच्छत ॥ १.१४१.२५ ॥
Ai! Vergonha sobre o vosso poder guerreiro, vergonha sobre a vossa perícia com as armas, vós que nascestes na linhagem de Bharata e não conseguistes obter a bola.
1.141.26
वीटां च मुद्रिकां चैव ह्यहमेतदपि द्वयम् ।
उद्धरेयमिषीकाभिर्भोजनं मे प्रदीयताम् ॥ १.१४१.२६ ॥
A bola e o anel, ambos os levantarei com flechas. Que me dêem de comer.
1.141.27
ततोऽब्रवीत्तदा द्रोणं कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
कृपस्यानुमते ब्रह्मन्भिक्षामाप्नुहि शाश्वतीम् ॥ १.१४१.२७ ॥
Então Yudhiṣṭhira, filho de Kuntī, disse a Droṇa: Ó brâmane, com a anuência de Kṛpa, recebe uma esmola duradoura.
1.141.28
एवमुक्तः प्रत्युवाच प्रहस्य भरतानिदम् ।
एषा मुष्टिरिषीकाणां मयाऽस्त्रेणाभिमन्त्रिता ॥ १.१४१.२८ ॥
Assim interpelado, Droṇa respondeu rindo aos Bharatas: Este punhado de flechas foi consagrado por mim com um mantra de arma.
1.141.29
अस्या वीर्यं निरीक्षध्वं यदन्येषु न विद्यते ।
वेत्स्यामीषिकया वीटां तामिषीकां तथाऽन्यया ॥ १.१४१.२९ ॥
Contemplai o poder disto, que não se encontra nos outros. Com uma flecha conhecerei a bola, e essa flecha com outra flecha.
1.141.30
तामन्यया समायोगे वीटाया ग्रहणं मम ।
ततो यथोक्तं द्रोणेन तत्सर्वं कृतमञ्जसा ॥ १.१४१.३० ॥
Apanhar a bola unindo aquela flecha a outra é minha tarefa. Então, como Droṇa dissera, tudo foi feito prontamente.
1.141.31
तदवेक्ष्य कुमारास्ते विस्मयोत्फुल्ललोचनाः ।
आश्चर्यमिदमत्यन्तमिति मत्वा वचोऽब्रुवन् ॥ १.१४१.३१ ॥
Ao ver isso, os príncipes, com os olhos arregalados de espanto, pensando 'Isto é extremamente admirável', disseram estas palavras.
1.141.32
मुद्रिकामणि विप्रर्षे शीध्रमेतां समुद्धरथ ।
ततः शरं समादाय धनुश्चापि महायशाः ॥ १.१४१.३२ ॥
« Ó sábio brâmane, retire logo esta joia-anel. » Então o de grande fama pegou uma flecha e o seu arco.
1.141.33
शरेण विद्ध्वा मुद्रां तामूर्ध्वमावाहयत्प्रभुः ।
स शरं समुपादाय कूपादङ्गुलिवेष्टनम् ॥ १.१४१.३३ ॥
Perfurando aquele selo com uma flecha, o senhor o puxou para cima. Depois, pegando a flecha, retirou do poço o anel do dedo.
1.141.34
ददौ ततः कुमाराणां विस्मितानामविस्मितः ।
मुद्रिकामुद्धृतां दृष्ट्वा तमाहुस्ते कुमारकाः ॥ १.१४१.३४ ॥
Então, ele próprio sem espanto, a deu aos príncipes espantados. Vendo o anel retirado, aqueles jovens príncipes lhe falaram.
1.141.35
अभिवन्दामहे ब्रह्मन्नैतदन्येषु विद्यते ।
कोऽसि कस्यासि जानीमो वयं किं करवामहे ॥ १.१४१.३५ ॥
« Ó brâmane, saudamos-te; esta habilidade não se encontra nos outros. Quem és tu, e de quem és filho? Não sabemos. Que devemos fazer? »
1.141.36
एवमुक्तस्ततो द्रोणः प्रत्युवाच कुमारकान् ।
आचक्षध्वं च भीष्माय रूपेण च गुणैश्च माम् ॥ १.१४१.३६ ॥
Assim interpelado, Droṇa respondeu aos príncipes: « Dizei a Bhīṣma, e conhecei-me pela minha forma e pelas minhas qualidades. »
1.141.37
स एव सुमहातेजाः सांप्रतं प्रतिपत्स्यते ।
तथेत्युक्त्वा च गत्वा च भीष्ममूचुः कुमारकाः ॥ १.१४१.३७ ॥
Ele, de grande esplendor, agora aceitará. Dizendo "Assim seja", os meninos foram e falaram a Bhīṣma.
1.141.38
ब्राह्मणस्य वचः कृत्स्नं तच्च कर्म तथाविधम् ।
भीष्मः श्रुत्वा कुमाराणां द्रोणं तं प्रत्यजानत ॥ १.१४१.३८ ॥
Bhīṣma, tendo ouvido dos meninos todas as palavras do brâmane e tal ato, reconheceu aquele Droṇa.
1.141.39
युक्तरूपः स हि गुरुरित्येवमनुचिन्त्य च ।
अथैनमानीय तदा स्वयमेव सुसत्कृतम् ॥ १.१४१.३९ ॥
Pensando: "Ele é de fato um mestre digno em sua forma", Bhīṣma mesmo o trouxe e o honrou bem.
1.141.40
परिपप्रच्छ निपुणं भीष्मः शस्त्रभृतां वरः ।
हेतुमागमने तच्च द्रोणः सर्वं न्यवेदयत् ॥ १.१४१.४० ॥
Bhīṣma, o melhor dos portadores de armas, perguntou-lhe cuidadosamente, e Droṇa relatou toda a razão de sua vinda.
1.141.41
महर्षेरग्निवेश्यस्य सकाशमहमच्युत ।
अस्त्रार्थमगमं पूर्वं धनुर्वेदजिघृक्षया ॥ १.१४१.४१ ॥
Ó Acyuta, outrora fui à presença do grande sábio Agniveśya pelas armas, desejando obter a ciência do arco.
1.141.42
ब्रह्मचारी विनीतात्मा जटिलो बहुलाः समाः ।
अवसं सुचिरं तत्र गुरुशुश्रूषणे रतः ॥ १.१४१.४२ ॥
Como estudante celibatário, humilde de espírito, de cabelos emaranhados, dedicado ao serviço do mestre, habitei ali por muitos anos.
1.141.43
पाञ्चाल्यो राजपुत्रश्च यज्ञसेनो महाबलः ।
इष्वस्त्रहेतोर्न्यवसत्तस्मिन्नेव गुरौ प्रभुः ॥ १.१४१.४३ ॥
O príncipe dos Pāñcāla, Yajñasena, de grande força, habitou nessa mesma casa do mestre para aprender o manejo das armas.
1.141.44
स मे तत्र सखा चासीदुपकारी प्रियश्च मे ।
तेनाहं सह संगम्य वर्तयन्सुचिरं प्रभो ॥ १.१४१.४४ ॥
Ali ele era meu amigo, prestativo e querido por mim. Ó senhor, reunido com ele, passei muito tempo.
1.141.45
बाल्यात्प्रभृति कौरव्य सहाध्ययनमेव च ।
स मे सखा सदा तत्र प्रियवादी प्रियंकरः ॥ १.१४१.४५ ॥
Ó Kaurava, desde a infância estudamos juntos. Ele era sempre meu amigo ali, falava palavras agradáveis e fazia o que me agradava.
1.141.46
अब्रवीदिति मां भीष्म वचनं प्रीतिवर्धनम् ।
अहं प्रियतमः पुत्रः पितुर्द्रोण महात्मनः ॥ १.१४१.४६ ॥
Ele me disse estas palavras que aumentam o afeto: Ó Bhīṣma, «Eu sou o filho mais querido de meu pai, o magnânimo Droṇa».
1.141.47
अभिषेक्ष्यति मां राज्ये स पाञ्चाल्यो यदा तदा ।
तद्भोज्यं भवता राज्यमर्धं सत्येन ते शपे ॥ १.१४१.४७ ॥
Quando aquele Pāñcāla me coroar no reino, então desfrutarás da metade desse reino — eu te juro pela verdade.
1.141.48
मम भोगाश्च वित्तं च त्वदधीनं सुखानि च ।
एवमुक्त्वाऽथ वव्राज कृतास्त्रः पूजितो मया ॥ १.१४१.४८ ॥
Meus prazeres, minha riqueza e minhas alegrias dependerão de ti. Tendo dito isso, perfeito nas armas e honrado por mim, ele partiu.
1.141.49
तच्च वाक्यमहं नित्यं मनसा धारयंस्तदा ।
सोऽहं पितृनियोगेन पुत्रलोभाद्यशस्विनीम् ॥ १.१४१.४९ ॥
Sempre guardei aquelas palavras em minha mente. Então, por ordem de meu pai e por desejo de um filho, tomei por esposa aquela mulher ilustre.
1.141.50
शारद्वतीं महाप्रज्ञामुपयेमे महाव्रताम् ।
अग्निहोत्रे च सत्रे च दमे च सततं रताम् ॥ १.१४१.५० ॥
Casei-me com Śāradvatī, filha de Śaradvat, de grande sabedoria e votos elevados, sempre dedicada ao fogo sacrificial, às sessões de sacrifício e ao autodomínio.
1.141.51
लेभे च गौतमी पुत्रमश्वत्थामानमौरसम् ।
भीमविक्रमकर्माणमादित्यसमतेजसम् ॥ १.१४१.५१ ॥
E de Gautamī obtive um filho do meu próprio corpo, Aśvatthāman, cujos feitos eram de terrível valor e cujo brilho igualava o do sol.
1.141.52
पुत्रेण तेन प्रीतोऽहं भरद्वाजो मया यथा ।
गोक्षीरं पिबतो दृष्ट्वा धनिनस्तत्र पुत्रकान्।
अश्वत्थामारुदद्बालस्तन्मे संदेहयद्दिशः ॥ १.१४१.५२ ॥
Satisfeito com aquele filho, como meu pai Bharadvāja estivera comigo, vi ali as crianças dos ricos bebendo leite de vaca, e o menino Aśvatthāman chorou; seu choro lançou dúvida sobre todas as minhas direções.
1.141.53
न स्नातकोऽवसीदेत वर्तमानः स्वकर्मसु ।
इति संचिन्त्य मनसा तं देशं बहुशो भ्रमन् ॥ १.१४१.५३ ॥
Um chefe de família que concluiu seus estudos e permanece em seus deveres não deve perecer. Assim pensando em minha mente, errei muitas vezes por aquela terra.
1.141.54
विशुद्धणिच्छन्गाङ्गेय धर्मोपेतं प्रतिग्रहम् ।
अन्तादन्तं परिक्रम्य नाध्यगच्छं पयस्विनीम् ॥ १.१४१.५४ ॥
Ó filho de Gaṅgā, buscando uma dádiva pura e conforme o dharma, percorri de um extremo ao outro, mas não encontrei uma vaca leiteira.
1.141.55
यवपिष्टोदकेनैनं लोभयेयं कुमारकम् ।
पीत्वा पिष्टरसं बालः क्षीरं पीतं मयाऽपि च ॥ १.१४१.५५ ॥
Eu enganaria este menino com água misturada com farinha de cevada. A criança bebeu o suco do grão moído, e eu também tinha bebido leite.
1.141.56
ननर्तोत्थाय कौरव्य हृष्टो बाल्याद्विमोहितः ।
तं दृष्ट्वा नृत्यमानं तु बालैः परिवृतं सुतम् ॥ १.१४१.५६ ॥
Ó descendente de Kuru, satisfeito e iludido pela infância, levantou-se e dançou. Vendo aquele filho dançar, cercado de meninos...
1.141.57
हास्यतामुपसंप्राप्तं कश्मलं तत्र मेऽभवत् ।
द्रोणं धिगस्त्वधनिनं यो धनं नाधिगच्छति ॥ १.१४१.५७ ॥
Ali, tornando-me objeto de riso, veio-me a aflição. Vergonha para Droṇa, o pobre, que não obtém riqueza!
1.141.58
पिष्टोदकं सुतो यस्य पीत्वा क्षीरस्य तृष्णया ।
नृत्यतिस्म मुदाविष्टः क्षीरं पीतं मयाऽप्युत ॥ १.१४१.५८ ॥
Aquele cujo filho, tendo bebido água com grão moído, dançou de alegria pela sede de leite, embora eu também tivesse bebido leite.
1.141.59
इति संभाषतां वाचं श्रुत्वा मे बुद्धिरच्यवत् ।
आत्मानं चात्मना गर्हन्मनसेदं व्यचिन्तयम् ॥ १.१४१.५९ ॥
Ao ouvir tais palavras, minha mente vacilou. Censurando-me a mim mesmo, refleti em meu íntimo desta maneira.
1.141.60
अपि चाहं पुरा विप्रैर्वर्जितो गर्हितो वसे ।
परोपसेवां पापिष्ठां न च कुर्यां धनेप्सया ॥ १.१४१.६० ॥
Mesmo antes, vivi desprezado e censurado pelos brâmanes. Mas, por desejo de riqueza, não prestarei o serviço mais pecaminoso a outros.
1.141.61
इति मत्वा प्रियं पुत्रं भीष्मादाय ततो ह्यहम् ।
पूर्वस्नेहानुरागित्वात्सदारः सौमकिं गतः ॥ १.१४१.६१ ॥
Pensando assim, tomei meu filho amado, recebido de Bhīṣma, e fui com minha esposa a Saumaki, por afeição ao antigo amor.
1.141.62
अभिषिक्तं तु श्रुत्वैव कृतार्थोऽस्मीति चिन्तयन् ।
प्रियं सखायं सुप्रीतो राज्यस्थं समुपागमम् ॥ १.१४१.६२ ॥
Ao ouvir que ele fora ungido rei, pensando «estou realizado», e muito satisfeito, aproximei-me do meu querido amigo, agora estabelecido no reino.
1.141.63
संस्मरन्सङ्गमं चैव वचनं चैव तस्य तत् ।
ततो द्रुपदमागम्य सखइपूर्वमहं प्रभो ॥ १.१४१.६३ ॥
Recordando aquele encontro e suas palavras, então, indo até Drupada, ó senhor, como amigo, como antes, eu...
1.141.64
अब्रुवं पुरुषव्याघ्र सखायं विद्धि मामिति ।
उपस्थितस्तु द्रुपदं सखिवच्चास्मि सङ्गतः ॥ १.१४१.६४ ॥
Ó tigre entre os homens, disse eu: «Saiba que sou teu amigo». Apresentando-me diante de Drupada, encontrei-o como amigo.
1.141.65
स मां निराकारमिव प्रहसन्निदमब्रवीत् ।
अकृतेयं तव प्रज्ञा ब्रह्मन्नातिसमञ्जसा ॥ १.१४१.६५ ॥
Rindo, como se eu fosse um estranho, ele me disse isto: «Brâmane, teu juízo é imaturo e nada apropriado.»
1.141.66
यदात्थ मां त्वं प्रसभं सखा तेऽहमिति द्विज ।
संगतनीह जीर्यन्ति कालेन परिजीर्यतः ॥ १.१४१.६६ ॥
Ó dvija, quanto ao que me disseste com ousadia, «sou teu amigo»: aqui a amizade não envelhece com o tempo; é quem envelhece com o tempo...
1.141.67
सौहृदं मे त्वया ह्यासीत्पूर्वं सामर्थ्यबन्धनम् ।
नाश्रोत्रियः श्रोत्रियस्य नारथी रथिनः सखा ॥ १.१४१.६७ ॥
Antes, nossa amizade era um vínculo de capacidade igual. O amigo de um conhecedor dos Vedas não é um ignorante; o amigo de um condutor de carro não é alguém sem carro.
1.141.68
साम्याद्धि सख्यं भवति वैषम्यान्नोपपद्यते ।
न सख्यमजरं लोके विद्यते जातु कस्यचित् ॥ १.१४१.६८ ॥
A amizade surge de fato da igualdade; da desigualdade não pode nascer. No mundo, nenhuma amizade é jamais imperecível para alguém.
1.141.69
कामो वैनं विहरति क्रोधो वैनं रहत्युत ।
मैवं जीर्णमुपास्स्व त्वं सख्यं भवदुपाधिकृत् ॥ १.१४१.६९ ॥
O desejo pode desviá-lo, ou a ira pode abandoná-lo. Não te apegues a uma amizade tão decadente; é uma amizade artificial, mantida apenas pela tua posição.
1.141.70
आसीत्सख्यं द्विजश्रेष्ठ त्वया मेऽर्थनिबन्धनम् ।
नह्यनाढ्यः सखाऽऽढ्यस्य नाविद्वान्विदुषः सखा ॥ १.१४१.७० ॥
Ó melhor dos dvijas, nossa amizade fundava-se na riqueza. O pobre não é amigo do rico, nem o ignorante amigo do sábio.
1.141.71
न शूरस्य सखा क्लीबः सखिपूर्वं किमिष्यते ।
न हि राज्ञामुदीर्णानामेवं भूतैर्नरैः क्वचित् ॥ १.१४१.७१ ॥
O amigo de um herói não é um covarde. O que se deseja de quem outrora foi amigo? Entre reis eminentes, em lugar nenhum há amizade com homens nessa condição.
1.141.72
सख्यं भवति मन्दात्मञ्छ्रिया हीनैर्धनच्युतैः ।
नाश्रोत्रियः श्रोत्रियस्य नारथी रथिनः सखा ॥ १.१४१.७२ ॥
Ó de mente obtusa, a amizade surge entre os prósperos, não entre os desprovidos e os que caíram da riqueza. O amigo de um conhecedor dos Vedas não é um ignorante; o amigo de um condutor de carro não é alguém sem carro.
1.141.73
नाराजा पार्थिवस्यापि सखिपूर्वं किमिष्यते ।
अहं त्वया न जानामि राज्यार्थे संविदं कृताम् ॥ १.१४१.७३ ॥
Por que se busca a amizade até de um soberano da terre, sendo alguém que não é rei? Não conheço o acordo que fizeste pelo reino.
1.141.74
एकरात्रं तु ते ब्रह्मन्कामं दास्यामि भोजनम् ।
एवमुक्तस्त्वहं तेन सदारः प्रस्थितस्तदा ॥ १.१४१.७४ ॥
Ó brâmane, por uma noite dar-te-ei comida quanto quiseres. Assim interpelado por ele, então parti com a minha esposa.
1.141.75
तां प्रतिज्ञां प्रतिज्ञाय यां कर्ताऽस्म्यचिरादिव ।
द्रुपदेनैवमुक्तोऽहं मन्युनाऽभिपरिप्लुतः ॥ १.१४१.७५ ॥
Fiz aquele voto que em breve cumprirei. Assim interpelado por Drupada, fiquei submerso em ira.
1.141.76
अभ्यागच्छं कुरून्भीष्म शिष्यैरर्थी गुणान्वितैः ।
ततोऽहं भवतः कामं संवर्धयितुमागतः ॥ १.१४१.७६ ॥
Ó Bhīṣma, buscando riqueza, vim aos Kurus com os meus discípulos, dotados de virtudes. Então vim cumprir o teu desejo.
1.141.77
इदं नागपुरं रम्यं ब्रूहि किं करवाणि ते ।
एवमुक्तस्तदा भीष्मो भारद्वाजमभाषत ॥ १.१४१.७७ ॥
Esta é a formosa cidade de Nāga. Diz-me o que devo fazer por ti. Assim interpelado, Bhīṣma então falou ao filho de Bharadvāja.
1.141.78
अपज्यं क्रियतां चापं साध्वस्त्रं प्रतिपादय ।
भुङ्क्ष भोगान्भृशं प्रीतः पूज्यमानः कुरुक्षये ॥ १.१४१.७८ ॥
Que o arco seja desarmado. Ensina bem as armas. Sê muito satisfeito, honrado na terra dos Kuru, e goza os prazeres.
1.141.79
कुरूणामस्ति यद्वित्तं राज्यं चेदं सराष्ट्रकम् ।
त्वमेव परमो राजा सर्वे वाक्यकरास्तव ॥ १.१४१.७९ ॥
Toda a riqueza que os Kurus possuem e este reino com seu território: tu és o rei supremo; todos obedecem à tua palavra.
1.141.80
यच्च ते प्रार्थितं ब्रह्मन्कृतं तदिति चिन्त्यताम् ।
दिष्ट्या प्राप्तोऽसि विप्रर्षे महान्मेऽनुग्रहः कृतः ॥ १.१४१.८० ॥
Ó brâmane, considera feito o que pediste. Por fortuna chegaste, ó sábio brâmane; concedeste-me um grande favor.