Mahābhārata · Adhyāya 1.141
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.141.1
ततो द्रुपदमासाद्य भारद्वाजः प्रतापवान् ।
अब्रवीत्पार्थिवं राजन्सखायं विद्धि मामिह ॥ १.१४१.१ ॥
Da sprach der tapfere Bhāradvāja (Droṇa), zu Drupada tretend, zu jenem König: O König, erkenne mich hier als deinen Freund.
1.141.2
इत्येवमुक्तः सख्या स प्रीतिर्पूर्वं जनेश्वरः ।
भारद्वाजेन पाञ्चाल्यो नामृष्यत वचोऽस्य तत् ॥ १.१४१.२ ॥
Als Bhāradvāja so im Namen der Freundschaft sprach, konnte der Pāñcāla-König, Herr der Völker, der ihm einst zugetan war, seine Worte nicht ertragen.
1.141.3
स क्रोधामर्षजिह्मभ्रूः कषायीकृतलोचनः ।
ऐश्वर्यमदसंपन्नो द्रोणं राजाऽब्रवीदिदम् ॥ १.१४१.३ ॥
Mit von Zorn und Unwillen gekrümmten Brauen und gerötetem Blick sprach jener König, erfüllt vom Rausch der Macht, zu Droṇa diese Worte.
1.141.4
अकृतेयं तव प्रज्ञा ब्रह्मन्नातिसमञ्जसा ।
यन्मां व्रवीषि प्रसभं सखा तेऽहमिति द्विज ॥ १.१४१.४ ॥
Dein Verstand ist verfehlt, Brahmane, und keineswegs angemessen, dass du mir dreist sagst: »Ich bin dein Freund«, o Zweimalgeborener.
1.141.5
न हि राज्ञामुदीर्णानामेवंभूतैर्नरैः क्वचित् ।
सख्यं भवति मन्दात्मञ्श्रिया हीनैर्धनच्युतैः ॥ १.१४१.५ ॥
Freundschaft mit solchen Männern, die des Glücks beraubt und vom Reichtum gestürzt sind, besteht niemals mit hohen Königen, o Schwachsinniger.
1.141.6
सौहृदान्यपि जीर्यन्ते कालेन परिजीर्यतः ।
सौहृदं मे त्वया ह्यासीत्पूर्वं सामर्थ्यबन्धनम् ॥ १.१४१.६ ॥
Auch Freundschaften verfallen mit der Zeit bei dem, der von der Zeit aufgerieben wird; früher war meine Freundschaft mit dir ein Band gleicher Kraft.
1.141.7
न सख्यमजरं लोके हृदि तिष्ठति कस्यचित् ।
कामश्चैतन्नाशयति क्रोधो वैनं रहत्युत ॥ १.१४१.७ ॥
In der Welt bleibt Freundschaft im Herzen niemandes unvergänglich; das Begehren zerstört sie, oder der Zorn verlässt sie.
1.141.8
मैवं जीर्णमुपास्स्व त्वं सख्यं भवदुपाधिकृत् ।
आसीत्सख्यं द्विजश्रेष्ठ त्वया मेऽर्थनिबन्धनम् ॥ १.१४१.८ ॥
Halte nicht an einer so verfallenen Freundschaft fest, Bester der Brahmanen; jene Freundschaft, aus deiner Lage entstanden, gründete für mich auf Nutzen.
1.141.9
न दरिद्रो वसुमतो नाविद्वान्विदुषः सखा ।
न शूरस्य सखा क्लीबः सखिपूर्वं किमिष्यते ॥ १.१४१.९ ॥
Ein Armer ist nicht der Freund eines Reichen, ein Unwissender nicht der Freund eines Gelehrten, ein Feigling nicht der Freund eines Helden. Was begehrt man von einer früheren Freundschaft?
1.141.10
ययोरेव समं वित्तं ययोरेव समं श्रुतम् ।
तयोर्विवाहः सख्यं च न तु पुष्टविपुष्टयोः ॥ १.१४१.१० ॥
Heirat und Freundschaft bestehen nur zwischen denen, deren Besitz gleich und deren Wissen gleich ist, nicht zwischen dem Wohlhabenden und dem Unbemittelten.
1.141.11
नाश्रोत्रियः श्रोत्रियस्य नारथी रथिनः सखा ।
नाराजा पार्थिवस्यापि सखिपूर्वं किमिष्यते ॥ १.१४१.११ ॥
Wer das Veda nicht kennt, ist nicht der Freund des Vedakundigen; wer keinen Wagen hat, nicht der Freund des Wagenkämpfers; wer kein König ist, nicht einmal der Freund des Königs. Was begehrt man von einer früheren Freundschaft?
1.141.12
द्रुपदेनैवमुक्तस्तु भारद्वाजः प्रतापवान् ।
मुहूर्तं चिन्तयित्वा तु मन्युनाऽभिपरिप्लुतः ॥ १.१४१.१२ ॥
So von Drupada angesprochen, dachte der mächtige Bhāradvāja (Droṇa) einen Augenblick nach und wurde dann von Zorn übermannt.
1.141.13
स विनिश्चित्य मनसा पाञ्चाल्यं प्रतिबुद्धिमान् ।
शिष्यैः परिवृतः श्रीमान्पुत्रेण सहितस्तथा ॥ १.१४१.१३ ॥
Nachdem er in seinem Geist gegen den Pāñcālya entschieden hatte, brach jener kluge und glanzvolle Mann auf, umgeben von seinen Schülern und begleitet von seinem Sohn.
1.141.14
जगाम कुरुमुख्यानां नागरं नागसाह्वयम् ।
तां प्रतिज्ञां प्रतिज्ञाय यां कर्ता नचिरादिव ॥ १.१४१.१४ ॥
Er ging in die Stadt des Oberhaupts der Kuru, genannt Nāgāhvaya, nachdem er jenes Gelübde abgelegt hatte, das er bald erfüllen würde.
1.141.15
स नागपुरमागम्य गौतमस्य निवेशने ।
भारद्वाजोऽवसत्तत्र प्रच्छन्नं द्विजसत्तमः ॥ १.१४१.१५ ॥
Er kam in die Elefantenstadt Hastinapura und wohnte dort verborgen im Haus des Gautama, jener Beste der Zweimalgeborenen, der Sohn Bharadvājas.
1.141.16
ततोऽस्य तनुजः पार्थान्कृपस्यानन्तरं प्रभुः ।
अस्त्राणि शिक्षयामास नाबुध्यन्त च तं जनाः ॥ १.१४१.१६ ॥
Dann lehrte sein mächtiger Sohn den Söhnen Pṛthās (den Pāṇḍava) nach Kṛpa die Waffenkunst; und die Leute erkannten ihn nicht.
1.141.17
एवं स तत्र गूढात्मा कंचित्कालमुवास ह ।
कुमारास्त्वथ निष्क्रम्य समेता गजसाह्वयात् ॥ १.१४१.१७ ॥
So weilte er dort einige Zeit in verborgener Gestalt; dann gingen die Prinzen aus der Stadt namens Gajāhvaya hinaus und versammelten sich.
1.141.18
क्रीडन्तो वीटया तत्र वीराः पर्यचरन्मुदा ।
तेषां संक्रीडमानानामुदपानेऽङ्गुलीयकम् ॥ १.१४१.१८ ॥
Diese Helden spielten dort mit einem Ball und zogen fröhlich umher; und während sie spielten, fiel ein Fingerring in den Brunnen.
1.141.19
पपात धर्मपुत्रस्य वीटा तत्रैव चापतत् ।
गर्तान्बुना प्रतिच्छन्नं तारारूपमिवाम्बरे ॥ १.१४१.१९ ॥
Der Ball des Sohnes des Dharma fiel gleich dort hinein; am Grund der Grube verborgen, glich er einer Sternengestalt am Himmel.
1.141.20
दृष्ट्वा चैते कुमाराश्च तं यत्नात्पर्यवारयन् ।
ततस्ते यत्नमातिष्ठन्वीटामुद्धर्तुमादृताः।
न च ते प्रत्ययद्यन्त कर्म वीटोपलब्धये ॥ १.१४१.२० ॥
Als die Knaben dies sahen, bemühten sie sich eifrig, es aufzuhalten; dann versuchten sie ehrerbietig, den Ball herauszuholen, doch sie hatten keinen Erfolg beim Wiederbeschaffen des Balles.
1.141.21
ततोऽन्योन्यमवैक्षन्त व्रीडयावनताननाः ।
तस्या योगमविदन्तो भृशं चोत्कण्ठिताभवन् ॥ १.१४१.२१ ॥
Dann blickten sie einander an, die Gesichter vor Scham gesenkt; da sie das Mittel nicht kannten, es zu holen, wurden sie sehr bekümmert.
1.141.22
तेऽपश्यन्ब्राह्मणं श्याममापन्नं पलितं कृशम् ।
कृत्यवन्तमदूरस्थमग्निहोत्रपुरस्कृतम् ॥ १.१४१.२२ ॥
Sie sahen einen Brahmanen, dunkel von Hautfarbe, hochbetagt, grauhaarig und hager, der nicht weit entfernt stand und mit vor sich aufgestelltem Agnihotra-Feuer Riten vollzog.
1.141.23
ते तं दृष्ट्वा महातमानमुपगम्य कुमारकाः ।
भग्नोत्साहक्रियात्मानो ब्राह्मणं पर्यवारयन् ॥ १.१४१.२३ ॥
Als sie den Großherzigen erblickten, näherten sich die Knaben, ihr Mut und ihr Tun gebrochen, und umringten den Brahmanen.
1.141.24
अथ द्रोणः कुमारांस्तान्दृष्ट्वा कत्यवशस्तदा ।
प्रहस्य मन्दं पैशल्यादभ्यभाषत वीर्यवान् ॥ १.१४१.२४ ॥
Da sah Droṇa, der Mächtige, von Mitgefühl bewegt, die Knaben, lächelte sanft und sprach aus Wohlwollen zu ihnen.
1.141.25
अहो वो धिग्बलं क्षात्रं धिगेतां वः कृतास्त्रताम् ।
भरतस्यान्वये जाता ये वीटां नाधिगच्छत ॥ १.१४१.२५ ॥
Ach! Schande über eure kriegerische Kraft, Schande über eure Waffenkunst, ihr, die ihr im Geschlecht der Bharatas geboren seid und den Ball nicht erlangen konntet.
1.141.26
वीटां च मुद्रिकां चैव ह्यहमेतदपि द्वयम् ।
उद्धरेयमिषीकाभिर्भोजनं मे प्रदीयताम् ॥ १.१४१.२६ ॥
Den Ball und den Ring, beide werde ich mit Pfeilen emporheben. Man gebe mir zu essen.
1.141.27
ततोऽब्रवीत्तदा द्रोणं कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
कृपस्यानुमते ब्रह्मन्भिक्षामाप्नुहि शाश्वतीम् ॥ १.१४१.२७ ॥
Da sprach Yudhiṣṭhira, der Sohn der Kuntī, zu Droṇa: O Brahmane, mit Kṛpas Zustimmung empfange ein dauerhaftes Almosen.
1.141.28
एवमुक्तः प्रत्युवाच प्रहस्य भरतानिदम् ।
एषा मुष्टिरिषीकाणां मयाऽस्त्रेणाभिमन्त्रिता ॥ १.१४१.२८ ॥
So angesprochen erwiderte Droṇa lachend den Bharatas: Diese Handvoll Pfeile habe ich mit einem Waffenmantra geweiht.
1.141.29
अस्या वीर्यं निरीक्षध्वं यदन्येषु न विद्यते ।
वेत्स्यामीषिकया वीटां तामिषीकां तथाऽन्यया ॥ १.१४१.२९ ॥
Seht die Kraft davon, die bei anderen nicht zu finden ist. Mit einem Pfeil werde ich den Ball erkennen, und jenen Pfeil mit einem anderen Pfeil.
1.141.30
तामन्यया समायोगे वीटाया ग्रहणं मम ।
ततो यथोक्तं द्रोणेन तत्सर्वं कृतमञ्जसा ॥ १.१४१.३० ॥
Den Ball zu ergreifen, indem man diesen Pfeil mit einem anderen verbindet, ist meine Aufgabe. Dann wurde, wie Droṇa gesagt hatte, alles sogleich vollbracht.
1.141.31
तदवेक्ष्य कुमारास्ते विस्मयोत्फुल्ललोचनाः ।
आश्चर्यमिदमत्यन्तमिति मत्वा वचोऽब्रुवन् ॥ १.१४१.३१ ॥
Als sie dies sahen, sprachen die Prinzen mit weit aufgerissenen, staunenden Augen, im Gedanken: »Das ist überaus wunderbar«, diese Worte.
1.141.32
मुद्रिकामणि विप्रर्षे शीध्रमेतां समुद्धरथ ।
ततः शरं समादाय धनुश्चापि महायशाः ॥ १.१४१.३२ ॥
»O brahmanischer Weiser, hole schnell diesen Ringjuwel heraus.« Dann nahm der hochberühmte Held einen Pfeil und seinen Bogen.
1.141.33
शरेण विद्ध्वा मुद्रां तामूर्ध्वमावाहयत्प्रभुः ।
स शरं समुपादाय कूपादङ्गुलिवेष्टनम् ॥ १.१४१.३३ ॥
Nachdem er das Siegel mit einem Pfeil durchbohrt hatte, zog es der Herr nach oben. Dann nahm er den Pfeil und holte den Fingerring aus dem Brunnen.
1.141.34
ददौ ततः कुमाराणां विस्मितानामविस्मितः ।
मुद्रिकामुद्धृतां दृष्ट्वा तमाहुस्ते कुमारकाः ॥ १.१४१.३४ ॥
Dann gab er sie, selbst unverwundert, den erstaunten Prinzen. Als die Knaben den herausgeholten Ring sahen, sprachen sie zu ihm.
1.141.35
अभिवन्दामहे ब्रह्मन्नैतदन्येषु विद्यते ।
कोऽसि कस्यासि जानीमो वयं किं करवामहे ॥ १.१४१.३५ ॥
»O Brahmane, wir grüßen dich; diese Kunst findet sich bei keinem anderen. Wer bist du, und wessen Sohn? Wir wissen es nicht. Was sollen wir tun?«
1.141.36
एवमुक्तस्ततो द्रोणः प्रत्युवाच कुमारकान् ।
आचक्षध्वं च भीष्माय रूपेण च गुणैश्च माम् ॥ १.१४१.३६ ॥
So angesprochen antwortete Droṇa den Prinzen: »Sagt es Bhīṣma, und erkennt mich an meiner Gestalt und meinen Eigenschaften.«
1.141.37
स एव सुमहातेजाः सांप्रतं प्रतिपत्स्यते ।
तथेत्युक्त्वा च गत्वा च भीष्ममूचुः कुमारकाः ॥ १.१४१.३७ ॥
Er, von großer Strahlkraft, wird nun zustimmen. Mit den Worten „So sei es“ gingen die Knaben und sprachen zu Bhīṣma.
1.141.38
ब्राह्मणस्य वचः कृत्स्नं तच्च कर्म तथाविधम् ।
भीष्मः श्रुत्वा कुमाराणां द्रोणं तं प्रत्यजानत ॥ १.१४१.३८ ॥
Bhīṣma, der von den Knaben alle Worte des Brahmanen und eine solche Tat gehört hatte, erkannte jenen Droṇa an.
1.141.39
युक्तरूपः स हि गुरुरित्येवमनुचिन्त्य च ।
अथैनमानीय तदा स्वयमेव सुसत्कृतम् ॥ १.१४१.३९ ॥
Er dachte: „Er ist in der Tat ein würdiger Lehrer“, und Bhīṣma selbst holte ihn herbei und ehrte ihn sehr.
1.141.40
परिपप्रच्छ निपुणं भीष्मः शस्त्रभृतां वरः ।
हेतुमागमने तच्च द्रोणः सर्वं न्यवेदयत् ॥ १.१४१.४० ॥
Bhīṣma, der Beste der Waffenträger, befragte ihn sorgfältig, und Droṇa berichtete den ganzen Grund seines Kommens.
1.141.41
महर्षेरग्निवेश्यस्य सकाशमहमच्युत ।
अस्त्रार्थमगमं पूर्वं धनुर्वेदजिघृक्षया ॥ १.१४१.४१ ॥
O Acyuta, früher ging ich zum großen Weisen Agniveśya um der Waffen willen, begierig, die Wissenschaft des Bogens zu erlangen.
1.141.42
ब्रह्मचारी विनीतात्मा जटिलो बहुलाः समाः ।
अवसं सुचिरं तत्र गुरुशुश्रूषणे रतः ॥ १.१४१.४२ ॥
Als zölibatärer Schüler, demütigen Geistes, mit verfilztem Haar, dem Dienst am Lehrer hingegeben, weilte ich dort viele lange Jahre.
1.141.43
पाञ्चाल्यो राजपुत्रश्च यज्ञसेनो महाबलः ।
इष्वस्त्रहेतोर्न्यवसत्तस्मिन्नेव गुरौ प्रभुः ॥ १.१४१.४३ ॥
Der Pāñcāla-Prinz Yajñasena, von großer Kraft, wohnte im selben Haus des Lehrers, um die Waffenkunst zu erlernen.
1.141.44
स मे तत्र सखा चासीदुपकारी प्रियश्च मे ।
तेनाहं सह संगम्य वर्तयन्सुचिरं प्रभो ॥ १.१४१.४४ ॥
Dort war er mein Freund, hilfreich und mir lieb. O Herr, mit ihm zusammen verbrachte ich lange Zeit.
1.141.45
बाल्यात्प्रभृति कौरव्य सहाध्ययनमेव च ।
स मे सखा सदा तत्र प्रियवादी प्रियंकरः ॥ १.१४१.४५ ॥
O Kaurava, von Kindheit an lernten wir gemeinsam. Er war dort stets mein Freund, sprach angenehme Worte und tat, was mir gefiel.
1.141.46
अब्रवीदिति मां भीष्म वचनं प्रीतिवर्धनम् ।
अहं प्रियतमः पुत्रः पितुर्द्रोण महात्मनः ॥ १.१४१.४६ ॥
Er sprach zu mir diese Worte, die die Zuneigung mehren: O Bhīṣma, „Ich bin der liebste Sohn meines Vaters, des großmütigen Droṇa.“
1.141.47
अभिषेक्ष्यति मां राज्ये स पाञ्चाल्यो यदा तदा ।
तद्भोज्यं भवता राज्यमर्धं सत्येन ते शपे ॥ १.१४१.४७ ॥
Wenn jener Pāñcāla mich zum König krönt, dann sollst du die Hälfte jenes Reiches genießen — ich schwöre es dir bei der Wahrheit.
1.141.48
मम भोगाश्च वित्तं च त्वदधीनं सुखानि च ।
एवमुक्त्वाऽथ वव्राज कृतास्त्रः पूजितो मया ॥ १.१४१.४८ ॥
Meine Genüsse, mein Reichtum und meine Freuden sollen von dir abhängen. Nachdem er dies gesagt hatte, zog er ab — vollendet in den Waffen und von mir geehrt.
1.141.49
तच्च वाक्यमहं नित्यं मनसा धारयंस्तदा ।
सोऽहं पितृनियोगेन पुत्रलोभाद्यशस्विनीम् ॥ १.१४१.४९ ॥
Diese Worte bewahrte ich stets in meinem Herzen. Da nahm ich aus Gehorsam gegen meinen Vater und aus Verlangen nach einem Sohn jene ruhmreiche Frau zur Gemahlin.
1.141.50
शारद्वतीं महाप्रज्ञामुपयेमे महाव्रताम् ।
अग्निहोत्रे च सत्रे च दमे च सततं रताम् ॥ १.१४१.५० ॥
Ich nahm Śāradvatī, die Tochter Śaradvats, zur Frau, die von großer Weisheit war, großen Gelübden folgte und stets in Feueropfer, Opfersitzungen und Selbstbeherrschung versunken war.
1.141.51
लेभे च गौतमी पुत्रमश्वत्थामानमौरसम् ।
भीमविक्रमकर्माणमादित्यसमतेजसम् ॥ १.१४१.५१ ॥
Und von Gautamī erhielt ich einen Sohn aus meinem eigenen Leib, Aśvatthāman, dessen Taten von schrecklicher Tapferkeit waren und dessen Glanz dem der Sonne gleichkam.
1.141.52
पुत्रेण तेन प्रीतोऽहं भरद्वाजो मया यथा ।
गोक्षीरं पिबतो दृष्ट्वा धनिनस्तत्र पुत्रकान्।
अश्वत्थामारुदद्बालस्तन्मे संदेहयद्दिशः ॥ १.१४१.५२ ॥
Über jenen Sohn erfreut, wie mein Vater Bharadvāja über mich, sah ich dort die Kinder der Reichen Kuhmilch trinken, und der Knabe Aśvatthāman weinte; sein Weinen warf Zweifel auf alle meine Wege.
1.141.53
न स्नातकोऽवसीदेत वर्तमानः स्वकर्मसु ।
इति संचिन्त्य मनसा तं देशं बहुशो भ्रमन् ॥ १.१४१.५३ ॥
Ein Hausvater, der sein Studium vollendet hat und in seinen Pflichten verharrt, soll nicht zugrunde gehen. So in Gedanken erwägend, wanderte ich viele Male durch jenes Land.
1.141.54
विशुद्धणिच्छन्गाङ्गेय धर्मोपेतं प्रतिग्रहम् ।
अन्तादन्तं परिक्रम्य नाध्यगच्छं पयस्विनीम् ॥ १.१४१.५४ ॥
O Sohn der Gaṅgā, auf der Suche nach einer reinen, dharma-gemäßen Gabe zog ich von einem Ende zum anderen, doch fand ich keine milchgebende Kuh.
1.141.55
यवपिष्टोदकेनैनं लोभयेयं कुमारकम् ।
पीत्वा पिष्टरसं बालः क्षीरं पीतं मयाऽपि च ॥ १.१४१.५५ ॥
Ich würde diesen Knaben mit Wasser locken, das mit Gerstenmehl vermischt ist. Der Knabe trank den Saft des gemahlenen Korns, und auch ich hatte Milch getrunken.
1.141.56
ननर्तोत्थाय कौरव्य हृष्टो बाल्याद्विमोहितः ।
तं दृष्ट्वा नृत्यमानं तु बालैः परिवृतं सुतम् ॥ १.१४१.५६ ॥
O Nachkomme der Kurus, erfreut und von Kindlichkeit verblendet, erhob er sich und tanzte. Als ich den Sohn tanzen sah, umgeben von Knaben...
1.141.57
हास्यतामुपसंप्राप्तं कश्मलं तत्र मेऽभवत् ।
द्रोणं धिगस्त्वधनिनं यो धनं नाधिगच्छति ॥ १.१४१.५७ ॥
Dort, zum Gegenstand des Gelächters geworden, befiel mich Verwirrung. Schande über Droṇa, den Armen, der keinen Reichtum erlangt!
1.141.58
पिष्टोदकं सुतो यस्य पीत्वा क्षीरस्य तृष्णया ।
नृत्यतिस्म मुदाविष्टः क्षीरं पीतं मयाऽप्युत ॥ १.१४१.५८ ॥
Der, dessen Sohn, nachdem er Wasser mit gemahlenem Korn getrunken hatte, aus Verlangen nach Milch vor Freude tanzte, obwohl auch ich Milch getrunken hatte.
1.141.59
इति संभाषतां वाचं श्रुत्वा मे बुद्धिरच्यवत् ।
आत्मानं चात्मना गर्हन्मनसेदं व्यचिन्तयम् ॥ १.१४१.५९ ॥
Als ich solche Worte hörte, geriet mein Verstand ins Wanken. Mich selbst tadelnd, dachte ich so in meinem Herzen nach.
1.141.60
अपि चाहं पुरा विप्रैर्वर्जितो गर्हितो वसे ।
परोपसेवां पापिष्ठां न च कुर्यां धनेप्सया ॥ १.१४१.६० ॥
Auch zuvor habe ich, von den Brahmanen gemieden und getadelt, gelebt. Doch aus Verlangen nach Reichtum werde ich anderen nicht den sündigsten Dienst leisten.
1.141.61
इति मत्वा प्रियं पुत्रं भीष्मादाय ततो ह्यहम् ।
पूर्वस्नेहानुरागित्वात्सदारः सौमकिं गतः ॥ १.१४१.६१ ॥
So denkend nahm ich meinen geliebten Sohn, den ich von Bhīṣma erhalten hatte, und ging mit meiner Frau zu Saumaki, aus Zuneigung zu unserer früheren Liebe.
1.141.62
अभिषिक्तं तु श्रुत्वैव कृतार्थोऽस्मीति चिन्तयन् ।
प्रियं सखायं सुप्रीतो राज्यस्थं समुपागमम् ॥ १.१४१.६२ ॥
Als ich hörte, dass er zum König gesalbt worden war, dachte ich: »Mein Ziel ist erreicht«, und sehr erfreut ging ich zu meinem lieben Freund, der nun im Reich weilte.
1.141.63
संस्मरन्सङ्गमं चैव वचनं चैव तस्य तत् ।
ततो द्रुपदमागम्य सखइपूर्वमहं प्रभो ॥ १.१४१.६३ ॥
Mich an jene Begegnung und seine Worte erinnernd, kam ich dann zu Drupada, o Herr, und als Freund wie zuvor...
1.141.64
अब्रुवं पुरुषव्याघ्र सखायं विद्धि मामिति ।
उपस्थितस्तु द्रुपदं सखिवच्चास्मि सङ्गतः ॥ १.१४१.६४ ॥
O Tiger unter den Menschen, sagte ich: »Wisse, dass ich dein Freund bin.« Vor Drupada tretend, begegnete ich ihm als Freund.
1.141.65
स मां निराकारमिव प्रहसन्निदमब्रवीत् ।
अकृतेयं तव प्रज्ञा ब्रह्मन्नातिसमञ्जसा ॥ १.१४१.६५ ॥
Lachend, als wäre ich ein Fremder, sprach er zu mir: »Brahmane, dein Verstand ist unreif und keineswegs angemessen.«
1.141.66
यदात्थ मां त्वं प्रसभं सखा तेऽहमिति द्विज ।
संगतनीह जीर्यन्ति कालेन परिजीर्यतः ॥ १.१४१.६६ ॥
O Zweimalgeborener, was du mir kühn sagtest: »Ich bin dein Freund«. Hier altert die Freundschaft nicht mit der Zeit; es ist der, der mit der Zeit altert...
1.141.67
सौहृदं मे त्वया ह्यासीत्पूर्वं सामर्थ्यबन्धनम् ।
नाश्रोत्रियः श्रोत्रियस्य नारथी रथिनः सखा ॥ १.१४१.६७ ॥
Früher war unsere Freundschaft ein Band gleicher Fähigkeit. Der Freund eines Vedakundigen ist kein Unkundiger; der Freund eines Wagenkämpfers ist kein Wagenloser.
1.141.68
साम्याद्धि सख्यं भवति वैषम्यान्नोपपद्यते ।
न सख्यमजरं लोके विद्यते जातु कस्यचित् ॥ १.१४१.६८ ॥
Freundschaft entsteht wahrlich aus Gleichheit; aus Ungleichheit kann sie nicht entstehen. In der Welt ist keine Freundschaft für jemanden je unvergänglich.
1.141.69
कामो वैनं विहरति क्रोधो वैनं रहत्युत ।
मैवं जीर्णमुपास्स्व त्वं सख्यं भवदुपाधिकृत् ॥ १.१४१.६९ ॥
Begierde mag ihn verführen, oder Zorn ihn verlassen. Halte nicht an einer so verfallenen Freundschaft fest; es ist eine Freundschaft, die nur durch deine Stellung künstlich ist.
1.141.70
आसीत्सख्यं द्विजश्रेष्ठ त्वया मेऽर्थनिबन्धनम् ।
नह्यनाढ्यः सखाऽऽढ्यस्य नाविद्वान्विदुषः सखा ॥ १.१४१.७० ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, unsere Freundschaft beruhte auf Reichtum. Der Arme ist nicht der Freund des Reichen, und der Unwissende nicht der Freund des Gelehrten.
1.141.71
न शूरस्य सखा क्लीबः सखिपूर्वं किमिष्यते ।
न हि राज्ञामुदीर्णानामेवं भूतैर्नरैः क्वचित् ॥ १.१४१.७१ ॥
Der Freund eines Helden ist kein Feigling. Was verlangt man von dem, der einst Freund war? Unter erhabenen Königen gibt es nirgends Freundschaft mit Menschen in solcher Lage.
1.141.72
सख्यं भवति मन्दात्मञ्छ्रिया हीनैर्धनच्युतैः ।
नाश्रोत्रियः श्रोत्रियस्य नारथी रथिनः सखा ॥ १.१४१.७२ ॥
O Stumpfsinniger, Freundschaft entsteht unter denen, die Wohlstand haben, nicht unter den Beraubten und Verarmten. Der Freund eines Vedakundigen ist kein Unkundiger; der Freund eines Wagenkämpfers ist kein Wagenloser.
1.141.73
नाराजा पार्थिवस्यापि सखिपूर्वं किमिष्यते ।
अहं त्वया न जानामि राज्यार्थे संविदं कृताम् ॥ १.१४१.७३ ॥
Warum sucht man Freundschaft sogar mit einem Herrscher der Erde, wenn man selbst kein König ist? Ich kenne das Abkommen nicht, das du um des Reiches willen geschlossen hast.
1.141.74
एकरात्रं तु ते ब्रह्मन्कामं दास्यामि भोजनम् ।
एवमुक्तस्त्वहं तेन सदारः प्रस्थितस्तदा ॥ १.१४१.७४ ॥
O Brahmane, für eine Nacht werde ich dir Speise geben, so viel du willst. So angesprochen brach ich damals mit meiner Frau auf.
1.141.75
तां प्रतिज्ञां प्रतिज्ञाय यां कर्ताऽस्म्यचिरादिव ।
द्रुपदेनैवमुक्तोऽहं मन्युनाऽभिपरिप्लुतः ॥ १.१४१.७५ ॥
Ich legte jenes Gelübde ab, das ich bald erfüllen werde. Von Drupada so angesprochen, war ich von Zorn überwältigt.
1.141.76
अभ्यागच्छं कुरून्भीष्म शिष्यैरर्थी गुणान्वितैः ।
ततोऽहं भवतः कामं संवर्धयितुमागतः ॥ १.१४१.७६ ॥
O Bhīṣma, nach Reichtum strebend, kam ich mit meinen tugendhaften Schülern zu den Kurus. Dann bin ich gekommen, um deinen Wunsch zu erfüllen.
1.141.77
इदं नागपुरं रम्यं ब्रूहि किं करवाणि ते ।
एवमुक्तस्तदा भीष्मो भारद्वाजमभाषत ॥ १.१४१.७७ ॥
Dies ist die reizvolle Stadt Nāga. Sag mir, was ich für dich tun soll. So angesprochen sprach Bhīṣma damals zum Sohn des Bharadvāja.
1.141.78
अपज्यं क्रियतां चापं साध्वस्त्रं प्रतिपादय ।
भुङ्क्ष भोगान्भृशं प्रीतः पूज्यमानः कुरुक्षये ॥ १.१४१.७८ ॥
Der Bogen werde entspannt. Lehre die Waffen gut. Sei hocherfreut, im Land der Kuru geehrt, und genieße die Freuden.
1.141.79
कुरूणामस्ति यद्वित्तं राज्यं चेदं सराष्ट्रकम् ।
त्वमेव परमो राजा सर्वे वाक्यकरास्तव ॥ १.१४१.७९ ॥
Was an Reichtum den Kurus gehört und dieses Königreich mit seinem Land: Du allein bist der höchste König; alle sind deinem Wort gehorsam.
1.141.80
यच्च ते प्रार्थितं ब्रह्मन्कृतं तदिति चिन्त्यताम् ।
दिष्ट्या प्राप्तोऽसि विप्रर्षे महान्मेऽनुग्रहः कृतः ॥ १.१४१.८० ॥
O Brahmane, betrachte das als erfüllt, was du erbeten hast. Durch Glück bist du gekommen, o Brahmanen-Seher; du hast mir eine große Gunst erwiesen.