மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.141
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.141.1
ततो द्रुपदमासाद्य भारद्वाजः प्रतापवान् ।
अब्रवीत्पार्थिवं राजन्सखायं विद्धि मामिह ॥ १.१४१.१ ॥
பின்னர் வலிமைமிக்க பரத்வாஜர் (துரோணர்) த்ருபதனை அணுகி அரசனிடம் கூறினார்: அரசே, இங்கே என்னை உன் நண்பனாக அறிவாய்.
1.141.2
इत्येवमुक्तः सख्या स प्रीतिर्पूर्वं जनेश्वरः ।
भारद्वाजेन पाञ्चाल्यो नामृष्यत वचोऽस्य तत् ॥ १.१४१.२ ॥
பரத்வாஜரால் நட்பின் பெயரால் இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, முன்பு அன்பு கொண்டிருந்த அந்த மக்கள் தலைவனான பாஞ்சால அரசன் அவரது அந்தச் சொற்களைப் பொறுக்கவில்லை.
1.141.3
स क्रोधामर्षजिह्मभ्रूः कषायीकृतलोचनः ।
ऐश्वर्यमदसंपन्नो द्रोणं राजाऽब्रवीदिदम् ॥ १.१४१.३ ॥
சினத்தாலும் பொறுக்காமையாலும் புருவம் வளைந்து, கண்கள் சிவந்து, அதிகாரச் செருக்கால் நிறைந்த அந்த அரசன் துரோணரிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
1.141.4
अकृतेयं तव प्रज्ञा ब्रह्मन्नातिसमञ्जसा ।
यन्मां व्रवीषि प्रसभं सखा तेऽहमिति द्विज ॥ १.१४१.४ ॥
பிராமணரே, உன் இந்த அறிவு சரியில்லை; நான் உன் நண்பன் என்று நீ வலிந்து கூறுவது மிகவும் பொருந்தாது, த்விஜனே.
1.141.5
न हि राज्ञामुदीर्णानामेवंभूतैर्नरैः क्वचित् ।
सख्यं भवति मन्दात्मञ्श्रिया हीनैर्धनच्युतैः ॥ १.१४१.५ ॥
மந்தமதியனே, உயர்ந்த அரசர்களுக்கு செல்வமிழந்து, செழிப்பு இழந்த இத்தகைய மனிதர்களுடன் நட்பு என்றும் உண்டாவதில்லை.
1.141.6
सौहृदान्यपि जीर्यन्ते कालेन परिजीर्यतः ।
सौहृदं मे त्वया ह्यासीत्पूर्वं सामर्थ्यबन्धनम् ॥ १.१४१.६ ॥
காலத்தால் நலிந்தவர்களுக்கு நட்புகளும் காலத்தால் நலிவடைகின்றன; முன்பு உன்னுடன் எனக்கிருந்த நட்பு சமநிலை பிணைப்பாக இருந்தது.
1.141.7
न सख्यमजरं लोके हृदि तिष्ठति कस्यचित् ।
कामश्चैतन्नाशयति क्रोधो वैनं रहत्युत ॥ १.१४१.७ ॥
உலகில் எவருடைய இதயத்திலும் நட்பு என்றும் அழியாமல் நிலைத்திருப்பதில்லை. காமம் அதை அழிக்கிறது, அல்லது கோபம் அதை விட்டு விலகச் செய்கிறது.
1.141.8
मैवं जीर्णमुपास्स्व त्वं सख्यं भवदुपाधिकृत् ।
आसीत्सख्यं द्विजश्रेष्ठ त्वया मेऽर्थनिबन्धनम् ॥ १.१४१.८ ॥
ஓ, சிறந்த பிராமணரே, இவ்வாறு அழிந்துபோன நட்பைப் பற்றிக்கொள்ளாதீர். உம்முடைய நிலைமையால் உருவான அந்த நட்பு எனக்கு செல்வத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது.
1.141.9
न दरिद्रो वसुमतो नाविद्वान्विदुषः सखा ।
न शूरस्य सखा क्लीबः सखिपूर्वं किमिष्यते ॥ १.१४१.९ ॥
ஏழை செல்வந்தனின் நண்பன் ஆகான்; அறிவிலி அறிஞனின் நண்பன் ஆகான்; கோழை வீரனின் நண்பன் ஆகான். முன்னாளைய நட்பால் என்ன பயன்?
1.141.10
ययोरेव समं वित्तं ययोरेव समं श्रुतम् ।
तयोर्विवाहः सख्यं च न तु पुष्टविपुष्टयोः ॥ १.१४१.१० ॥
எவ்விருவருக்கு செல்வம் சமமோ, எவ்விருவருக்கு கல்வி சமமோ, அவர்களுக்குள்ளேயே திருமணமும் நட்பும் உண்டு; வளமானவனுக்கும் வறியவனுக்கும் அல்ல.
1.141.11
नाश्रोत्रियः श्रोत्रियस्य नारथी रथिनः सखा ।
नाराजा पार्थिवस्यापि सखिपूर्वं किमिष्यते ॥ १.१४१.११ ॥
வேதம் அறியாதவன் வேதம் அறிந்தவனின் நண்பன் ஆகான்; தேர் இல்லாதவன் தேர்வீரனின் நண்பன் ஆகான்; அரசன் அல்லாதவன் அரசனுக்கும் நண்பன் ஆகான். முன்னாளைய நட்பால் என்ன பயன்?
1.141.12
द्रुपदेनैवमुक्तस्तु भारद्वाजः प्रतापवान् ।
मुहूर्तं चिन्तयित्वा तु मन्युनाऽभिपरिप्लुतः ॥ १.१४१.१२ ॥
துருபதன் இவ்வாறு சொன்னதும், வலிமைமிக்க பாரத்வாஜர் (துரோணர்) ஒரு கணம் சிந்தித்தார்; பின்னர் கோபத்தால் நிரம்பினார்.
1.141.13
स विनिश्चित्य मनसा पाञ्चाल्यं प्रतिबुद्धिमान् ।
शिष्यैः परिवृतः श्रीमान्पुत्रेण सहितस्तथा ॥ १.१४१.१३ ॥
அவர் மனதில் உறுதி செய்து கொண்டு, பாஞ்சால அரசனை எதிர்க்க முடிவெடுத்த அறிவுள்ள அவர், சீடர்களால் சூழப்பட்டு, தம் மகனுடனும் சேர்ந்து புறப்பட்டார்.
1.141.14
जगाम कुरुमुख्यानां नागरं नागसाह्वयम् ।
तां प्रतिज्ञां प्रतिज्ञाय यां कर्ता नचिरादिव ॥ १.१४१.१४ ॥
குருக்களில் தலைவரின் நகரான நாகசாஹ்வயம் (ஹஸ்தினாபுரம்) நோக்கி அவர் சென்றார்; தாம் விரைவில் நிறைவேற்றப் போகும் அந்த சபதத்தை ஏற்றுக்கொண்டு.
1.141.15
स नागपुरमागम्य गौतमस्य निवेशने ।
भारद्वाजोऽवसत्तत्र प्रच्छन्नं द्विजसत्तमः ॥ १.१४१.१५ ॥
அவர் நாகபுரம் (ஹஸ்தினாபுரம்) வந்து, கௌதமரின் (கிருபரின்) இல்லத்தில் அங்கே மறைந்து வசித்தார்; அவர் துவிஜர்களில் சிறந்தவரான பரத்வாஜரின் மகன் (துரோணர்).
1.141.16
ततोऽस्य तनुजः पार्थान्कृपस्यानन्तरं प्रभुः ।
अस्त्राणि शिक्षयामास नाबुध्यन्त च तं जनाः ॥ १.१४१.१६ ॥
அப்போது அவரது மகனான வல்லமை மிக்கவர், கிருபருக்குப் பின் பிருதையின் மகன்களுக்கு (பாண்டவர்களுக்கு) ஆயுதங்களைக் கற்பித்தார்; மக்கள் அவரை அறியவில்லை.
1.141.17
एवं स तत्र गूढात्मा कंचित्कालमुवास ह ।
कुमारास्त्वथ निष्क्रम्य समेता गजसाह्वयात् ॥ १.१४१.१७ ॥
இவ்வாறு அவர் தம் உண்மை நிலையை மறைத்தவராய் அங்கே சிறிது காலம் வசித்தார்; பின்னர் இளவரசர்கள் கஜாஹ்வயத்திலிருந்து (ஹஸ்தினாபுரத்திலிருந்து) வெளியேறி ஒன்றுகூடினர்.
1.141.18
क्रीडन्तो वीटया तत्र वीराः पर्यचरन्मुदा ।
तेषां संक्रीडमानानामुदपानेऽङ्गुलीयकम् ॥ १.१४१.१८ ॥
அந்த வீரர்கள் அங்கே பந்தாட்டம் ஆடி மகிழ்ச்சியுடன் திரிந்தனர்; அவர்கள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது ஒரு மோதிரம் கிணற்றில் விழுந்தது.
1.141.19
पपात धर्मपुत्रस्य वीटा तत्रैव चापतत् ।
गर्तान्बुना प्रतिच्छन्नं तारारूपमिवाम्बरे ॥ १.१४१.१९ ॥
தர்மபுத்திரரின் பந்து அங்கேயே விழுந்தது; குழியின் அடியில் மறைந்து வானில் நட்சத்திரத்தின் வடிவம் போல் தோன்றியது.
1.141.20
दृष्ट्वा चैते कुमाराश्च तं यत्नात्पर्यवारयन् ।
ततस्ते यत्नमातिष्ठन्वीटामुद्धर्तुमादृताः।
न च ते प्रत्ययद्यन्त कर्म वीटोपलब्धये ॥ १.१४१.२० ॥
இதைக் கண்ட அந்தச் சிறுவர்கள் அதை மிகுந்த முயற்சியுடன் தடுக்க முயன்றனர். பின்னர் பந்தை எடுக்க ஆர்வத்துடன் முயன்றனர்; ஆனால் பந்தைக் கண்டுபிடிக்கும் செயலில் வெற்றி பெறவில்லை.
1.141.21
ततोऽन्योन्यमवैक्षन्त व्रीडयावनताननाः ।
तस्या योगमविदन्तो भृशं चोत्कण्ठिताभवन् ॥ १.१४१.२१ ॥
பின்னர் அவர்கள் வெட்கத்தால் முகம் தாழ்த்தி ஒருவரையொருவர் பார்த்தனர். அதை எடுக்கும் வழி தெரியாமல் மிகவும் கவலையுற்றனர்.
1.141.22
तेऽपश्यन्ब्राह्मणं श्याममापन्नं पलितं कृशम् ।
कृत्यवन्तमदूरस्थमग्निहोत्रपुरस्कृतम् ॥ १.१४१.२२ ॥
அவர்கள் ஒரு பிராமணரைக் கண்டனர்; அவர் கருநிறமானவர், முதியவர், நரைமுடி கொண்டவர், மெலிந்தவர்; அருகில் நின்று அக்னிஹோத்ர அக்னியை முன்வைத்து சடங்கு செய்துகொண்டிருந்தார்.
1.141.23
ते तं दृष्ट्वा महातमानमुपगम्य कुमारकाः ।
भग्नोत्साहक्रियात्मानो ब्राह्मणं पर्यवारयन् ॥ १.१४१.२३ ॥
அந்த மகாத்மாவைக் கண்ட சிறுவர்கள் அருகில் சென்றனர்; உற்சாகமும் செயல்முயற்சியும் முறிந்தவர்களாய், அந்தப் பிராமணரைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.
1.141.24
अथ द्रोणः कुमारांस्तान्दृष्ट्वा कत्यवशस्तदा ।
प्रहस्य मन्दं पैशल्यादभ्यभाषत वीर्यवान् ॥ १.१४१.२४ ॥
அப்போது இரக்கத்தால் உந்தப்பட்ட வீரரான துரோணர் அந்தச் சிறுவர்களைக் கண்டு, மெல்லச் சிரித்து, அன்பினால் அவர்களிடம் பேசினார்.
1.141.25
अहो वो धिग्बलं क्षात्रं धिगेतां वः कृतास्त्रताम् ।
भरतस्यान्वये जाता ये वीटां नाधिगच्छत ॥ १.१४१.२५ ॥
ஐயோ! உங்கள் க்ஷாத்ர வலிமைக்குச் சீற்றம்; உங்கள் இந்த ஆயுதத் திறமைக்கும் சீற்றம்; பரதர் குலத்தில் பிறந்தும் நீங்கள் அந்தப் பந்தைப் பெறவில்லையே.
1.141.26
वीटां च मुद्रिकां चैव ह्यहमेतदपि द्वयम् ।
उद्धरेयमिषीकाभिर्भोजनं मे प्रदीयताम् ॥ १.१४१.२६ ॥
அந்தப் பந்தையும் மோதிரத்தையும் இரண்டையுமே நான் அம்புகளால் தூக்கி எடுப்பேன்; எனக்கு உணவு அளிக்கப்படட்டும்.
1.141.27
ततोऽब्रवीत्तदा द्रोणं कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
कृपस्यानुमते ब्रह्मन्भिक्षामाप्नुहि शाश्वतीम् ॥ १.१४१.२७ ॥
அப்போது குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரன் துரோணரிடம் சொன்னான்: பிராமணரே, கிருபரின் அனுமதியுடன் நிலையான பிச்சையைப் பெறுங்கள்.
1.141.28
एवमुक्तः प्रत्युवाच प्रहस्य भरतानिदम् ।
एषा मुष्टिरिषीकाणां मयाऽस्त्रेणाभिमन्त्रिता ॥ १.१४१.२८ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவுடன் துரோணர் சிரித்துக்கொண்டு பரதர்களிடம் கூறினார்: இது நான் அஸ்திர மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்த ஒரு பிடி அம்புகள்.
1.141.29
अस्या वीर्यं निरीक्षध्वं यदन्येषु न विद्यते ।
वेत्स्यामीषिकया वीटां तामिषीकां तथाऽन्यया ॥ १.१४१.२९ ॥
இதன் வலிமையைப் பாருங்கள்; இது மற்றவர்களிடம் இல்லாதது. ஓர் அம்பால் நான் அந்தப் பந்தை அறிவேன்; அந்த அம்பையும் மற்றோர் அம்பால்.
1.141.30
तामन्यया समायोगे वीटाया ग्रहणं मम ।
ततो यथोक्तं द्रोणेन तत्सर्वं कृतमञ्जसा ॥ १.१४१.३० ॥
அந்த அம்பை மற்றொரு அம்புடன் இணைத்துப் பந்தைப் பிடிப்பது என் செயல்; பிறகு துரோணர் சொன்னபடியே அனைத்தும் உடனே செய்யப்பட்டது.
1.141.31
तदवेक्ष्य कुमारास्ते विस्मयोत्फुल्ललोचनाः ।
आश्चर्यमिदमत्यन्तमिति मत्वा वचोऽब्रुवन् ॥ १.१४१.३१ ॥
அதைக் கண்ட அந்த இளவரசர்கள் வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன், 'இது மிகவும் அற்புதம்' என்று எண்ணி இவ்வாறு கூறினர்.
1.141.32
मुद्रिकामणि विप्रर्षे शीध्रमेतां समुद्धरथ ।
ततः शरं समादाय धनुश्चापि महायशाः ॥ १.१४१.३२ ॥
'முனிவரே, இந்த முத்திரை-ரத்தினத்தை விரைவாக எடுத்துக் கொடுங்கள்.' பின்னர் புகழ்மிக்கவர் அம்பும் வில்லும் எடுத்தார்.
1.141.33
शरेण विद्ध्वा मुद्रां तामूर्ध्वमावाहयत्प्रभुः ।
स शरं समुपादाय कूपादङ्गुलिवेष्टनम् ॥ १.१४१.३३ ॥
அம்பால் அந்த முத்திரையைத் துளைத்து, அந்தப் பிரபு அதை மேலே இழுத்தார். பின்னர் அந்த அம்பை எடுத்து, கிணற்றிலிருந்து விரல் மோதிரத்தை எடுத்தார்.
1.141.34
ददौ ततः कुमाराणां विस्मितानामविस्मितः ।
मुद्रिकामुद्धृतां दृष्ट्वा तमाहुस्ते कुमारकाः ॥ १.१४१.३४ ॥
பின்னர் வியப்புற்ற இளவரசர்களுக்கு, தாமே வியப்பின்றி, அவர் அதைக் கொடுத்தார். எடுக்கப்பட்ட முத்திரையைக் கண்ட அந்த இளவரசர்கள் அவரிடம் கூறினர்.
1.141.35
अभिवन्दामहे ब्रह्मन्नैतदन्येषु विद्यते ।
कोऽसि कस्यासि जानीमो वयं किं करवामहे ॥ १.१४१.३५ ॥
'பிராமணரே, நாங்கள் உம்மை வணங்குகிறோம்; இது மற்றவர்களிடம் காணப்படுவதில்லை. நீர் யார், யாருடைய மகன்? நாங்கள் அறியோம்; நாங்கள் என்ன செய்யலாம்?'
1.141.36
एवमुक्तस्ततो द्रोणः प्रत्युवाच कुमारकान् ।
आचक्षध्वं च भीष्माय रूपेण च गुणैश्च माम् ॥ १.१४१.३६ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், துரோணர் இளவரசர்களுக்கு மறுமொழி கூறினார்: 'பீஷ்மருக்குச் சொல்லுங்கள், என்னை என் உருவத்தாலும் குணங்களாலும் அறியுங்கள்.'
1.141.37
स एव सुमहातेजाः सांप्रतं प्रतिपत्स्यते ।
तथेत्युक्त्वा च गत्वा च भीष्ममूचुः कुमारकाः ॥ १.१४१.३७ ॥
அவர் மிகுந்த தேஜஸ் கொண்டவர்; இப்போது ஏற்றுக்கொள்வார். "சரி" என்று கூறிவிட்டுச் சென்று, சிறுவர்கள் பீஷ்மரிடம் சொன்னார்கள்.
1.141.38
ब्राह्मणस्य वचः कृत्स्नं तच्च कर्म तथाविधम् ।
भीष्मः श्रुत्वा कुमाराणां द्रोणं तं प्रत्यजानत ॥ १.१४१.३८ ॥
அந்தணரின் சொற்கள் அனைத்தையும், அத்தகைய செயலையும் சிறுவர்களிடமிருந்து கேட்ட பீஷ்மர் அந்த துரோணரை அறிந்துகொண்டார்.
1.141.39
युक्तरूपः स हि गुरुरित्येवमनुचिन्त्य च ।
अथैनमानीय तदा स्वयमेव सुसत्कृतम् ॥ १.१४१.३९ ॥
"அவர் தகுதியான குரு" என்று எண்ணி, பீஷ்மர் தாமே அவரை அழைத்து நன்கு உபசரித்தார்.
1.141.40
परिपप्रच्छ निपुणं भीष्मः शस्त्रभृतां वरः ।
हेतुमागमने तच्च द्रोणः सर्वं न्यवेदयत् ॥ १.१४१.४० ॥
படைக்கலம் ஏந்துவோரில் சிறந்த பீஷ்மர் கவனமாக வினவினார்; துரோணர் தாம் வந்த காரணத்தை எல்லாம் அறிவித்தார்.
1.141.41
महर्षेरग्निवेश्यस्य सकाशमहमच्युत ।
अस्त्रार्थमगमं पूर्वं धनुर्वेदजिघृक्षया ॥ १.१४१.४१ ॥
அச்சுதனே, முன்பு நான் தனுர்வேதத்தைக் கற்க ஆசைப்பட்டு, மகரிஷி அக்னிவேச்யரிடம் படைக்கலக் கல்விக்காகச் சென்றேன்.
1.141.42
ब्रह्मचारी विनीतात्मा जटिलो बहुलाः समाः ।
अवसं सुचिरं तत्र गुरुशुश्रूषणे रतः ॥ १.१४१.४२ ॥
பிரம்மச்சாரியாக, பணிவுள்ள மனத்துடன், சடைமுடியுடன், பல ஆண்டுகள் அங்கே குருவுக்குப் பணிவிடை செய்தபடி நான் நீண்ட காலம் தங்கினேன்.
1.141.43
पाञ्चाल्यो राजपुत्रश्च यज्ञसेनो महाबलः ।
इष्वस्त्रहेतोर्न्यवसत्तस्मिन्नेव गुरौ प्रभुः ॥ १.१४१.४३ ॥
பாஞ்சால நாட்டு இளவரசனும் மகாபலசாலியுமான யக்ஞசேனன் வில்வித்தையைக் கற்கும் பொருட்டு அதே குருவின் இல்லத்தில் வசித்தான்.
1.141.44
स मे तत्र सखा चासीदुपकारी प्रियश्च मे ।
तेनाहं सह संगम्य वर्तयन्सुचिरं प्रभो ॥ १.१४१.४४ ॥
அங்கே அவன் எனக்கு நண்பனாகவும் உதவியாளனாகவும் அன்புக்குரியவனாகவும் இருந்தான். ஓ பிரபுவே, அவனுடன் கூடி நான் நீண்ட காலம் கழித்தேன்.
1.141.45
बाल्यात्प्रभृति कौरव्य सहाध्ययनमेव च ।
स मे सखा सदा तत्र प्रियवादी प्रियंकरः ॥ १.१४१.४५ ॥
ஓ கௌரவ்யா, சிறுவயது முதலே நாங்கள் சேர்ந்து கற்றோம். அவன் அங்கே எப்போதும் எனக்கு நண்பனாக, இனிய சொல் பேசுபவனாக, நன்மை செய்பவனாக இருந்தான்.
1.141.46
अब्रवीदिति मां भीष्म वचनं प्रीतिवर्धनम् ।
अहं प्रियतमः पुत्रः पितुर्द्रोण महात्मनः ॥ १.१४१.४६ ॥
அவன் எனக்கு அன்பை வளர்க்கும் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான் — ஓ பீஷ்மா! மகாத்மா துரோணரின் தந்தையாகிய நான், அவருக்கு மிகவும் பிரியமான மகன் என்றான்.
1.141.47
अभिषेक्ष्यति मां राज्ये स पाञ्चाल्यो यदा तदा ।
तद्भोज्यं भवता राज्यमर्धं सत्येन ते शपे ॥ १.१४१.४७ ॥
அந்தப் பாஞ்சாலன் என்னை அரசில் முடிசூட்டும்போது, அந்த அரசின் பாதியை நீ அனுபவிப்பாய் — உண்மையின் மேல் ஆணையிட்டு உனக்குச் சொல்கிறேன்.
1.141.48
मम भोगाश्च वित्तं च त्वदधीनं सुखानि च ।
एवमुक्त्वाऽथ वव्राज कृतास्त्रः पूजितो मया ॥ १.१४१.४८ ॥
என் இன்பங்களும் செல்வமும் இன்பங்களும் உன் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும். இவ்வாறு சொல்லி, அஸ்திரவித்தையில் தேர்ச்சி பெற்று என்னால் கௌரவிக்கப்பட்டு அவன் புறப்பட்டுச் சென்றான்.
1.141.49
तच्च वाक्यमहं नित्यं मनसा धारयंस्तदा ।
सोऽहं पितृनियोगेन पुत्रलोभाद्यशस्विनीम् ॥ १.१४१.४९ ॥
அந்த வாக்கியத்தை நான் எப்போதும் மனதில் தாங்கியிருந்தேன். அப்போது தந்தையின் கட்டளையாலும் மகனுக்கான ஆசையாலும், அந்த புகழ்பெற்ற பெண்ணை நான் மணந்தேன்.
1.141.50
शारद्वतीं महाप्रज्ञामुपयेमे महाव्रताम् ।
अग्निहोत्रे च सत्रे च दमे च सततं रताम् ॥ १.१४१.५० ॥
சாரத்வதரின் மகளான, மிகுந்த அறிவுடையவளும் பெரும் விரதங்களை உடையவளுமான அவளை நான் மணந்தேன். அவள் எப்போதும் அக்னிஹோத்திரத்திலும் யாகங்களிலும் தன்னடக்கத்திலும் ஈடுபட்டிருந்தாள்.
1.141.51
लेभे च गौतमी पुत्रमश्वत्थामानमौरसम् ।
भीमविक्रमकर्माणमादित्यसमतेजसम् ॥ १.१४१.५१ ॥
கௌதமி அவளால் எனக்கு என் சொந்த உடலில் பிறந்த மகன் அஸ்வத்தாமன் கிடைத்தான். அவனது வீரச்செயல்கள் பயங்கரமானவை, அவனது ஒளி சூரியனுக்கு சமமானது.
1.141.52
पुत्रेण तेन प्रीतोऽहं भरद्वाजो मया यथा ।
गोक्षीरं पिबतो दृष्ट्वा धनिनस्तत्र पुत्रकान्।
अश्वत्थामारुदद्बालस्तन्मे संदेहयद्दिशः ॥ १.१४१.५२ ॥
அந்த மகனால் நான் என் தந்தை பரத்வாஜர் என்னால் மகிழ்ந்ததைப் போலவே மகிழ்ந்தேன். அங்கே செல்வந்தர்களின் சிறுவர்கள் பசுப்பாலைக் குடிப்பதைக் கண்டு குழந்தை அஸ்வத்தாமன் அழுதான். அவனது அழுகை என் திசைகளை குழப்பத்தில் ஆழ்த்தியது.
1.141.53
न स्नातकोऽवसीदेत वर्तमानः स्वकर्मसु ।
इति संचिन्त्य मनसा तं देशं बहुशो भ्रमन् ॥ १.१४१.५३ ॥
தன் கடமைகளில் நிலைத்திருக்கும் ஸ்நாதகன் அழியக் கூடாது. இவ்வாறு மனதில் எண்ணி நான் அந்த நாட்டில் பலமுறை அலைந்து திரிந்தேன்.
1.141.54
विशुद्धणिच्छन्गाङ्गेय धर्मोपेतं प्रतिग्रहम् ।
अन्तादन्तं परिक्रम्य नाध्यगच्छं पयस्विनीम् ॥ १.१४१.५४ ॥
கங்கையின் மகனே, தூய்மையான தர்மத்துடன் கூடிய தானத்தை விரும்பி நான் ஒரு எல்லையிலிருந்து மற்றொரு எல்லை வரை சுற்றித் திரிந்தேன்; ஆனால் பால் தரும் பசுவை நான் காணவில்லை.
1.141.55
यवपिष्टोदकेनैनं लोभयेयं कुमारकम् ।
पीत्वा पिष्टरसं बालः क्षीरं पीतं मयाऽपि च ॥ १.१४१.५५ ॥
நான் இந்தச் சிறுவனை வாற்கோதுமை மாவு கலந்த நீரால் ஏமாற்றுவேன். குழந்தை பிஷ்ட ரசத்தைப் பருகியது; நானும் பாலைப் பருகினேன்.
1.141.56
ननर्तोत्थाय कौरव्य हृष्टो बाल्याद्विमोहितः ।
तं दृष्ट्वा नृत्यमानं तु बालैः परिवृतं सुतम् ॥ १.१४१.५६ ॥
ஓ குருவின் வழித்தோன்றலே, சிறுபிராய மயக்கத்தால் மகிழ்ந்து அவன் எழுந்து ஆடினான். சிறுவர்களால் சூழப்பட்ட அந்த மகன் ஆடுவதைக் கண்டு...
1.141.57
हास्यतामुपसंप्राप्तं कश्मलं तत्र मेऽभवत् ।
द्रोणं धिगस्त्वधनिनं यो धनं नाधिगच्छति ॥ १.१४१.५७ ॥
அங்கே கேலிக்கு ஆளானதால் எனக்குக் குழப்பம் உண்டானது. செல்வம் பெறாத இந்த ஏழை துரோணனுக்குச் சீ!
1.141.58
पिष्टोदकं सुतो यस्य पीत्वा क्षीरस्य तृष्णया ।
नृत्यतिस्म मुदाविष्टः क्षीरं पीतं मयाऽप्युत ॥ १.१४१.५८ ॥
பிஷ்ட நீரைப் பருகிப் பாலின் தாகத்தால் மகிழ்ச்சியில் ஆடிய மகனைக் கொண்டவனே! நானும் பாலைப் பருகியிருந்தேன்.
1.141.59
इति संभाषतां वाचं श्रुत्वा मे बुद्धिरच्यवत् ।
आत्मानं चात्मना गर्हन्मनसेदं व्यचिन्तयम् ॥ १.१४१.५९ ॥
இப்படிப் பேசும் சொற்களைக் கேட்டு என் புத்தி தடுமாறியது. என்னையே நானே நிந்தித்து மனதில் இவ்வாறு சிந்தித்தேன்.
1.141.60
अपि चाहं पुरा विप्रैर्वर्जितो गर्हितो वसे ।
परोपसेवां पापिष्ठां न च कुर्यां धनेप्सया ॥ १.१४१.६० ॥
நான் முன்பே அந்தணர்களால் ஒதுக்கப்பட்டவனாகவும் நிந்திக்கப்பட்டவனாகவும் வாழ்கிறேன். ஆனால் செல்வ ஆசையால் பிறருக்கு பாவகரமான சேவை செய்யமாட்டேன்.
1.141.61
इति मत्वा प्रियं पुत्रं भीष्मादाय ततो ह्यहम् ।
पूर्वस्नेहानुरागित्वात्सदारः सौमकिं गतः ॥ १.१४१.६१ ॥
இவ்வாறு எண்ணி, அன்பு மகனை அழைத்துக்கொண்டு, பீஷ்மரிடமிருந்து பெற்று, முன்னைய நட்பின் பற்றால் மனைவியுடன் சௌமகியிடம் சென்றேன்।
1.141.62
अभिषिक्तं तु श्रुत्वैव कृतार्थोऽस्मीति चिन्तयन् ।
प्रियं सखायं सुप्रीतो राज्यस्थं समुपागमम् ॥ १.१४१.६२ ॥
முடிசூட்டப்பட்டான் என்று கேட்டவுடனே, 'நான் நிறைவடைந்தேன்' என்று எண்ணி, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அரசில் நிலைத்த என் அன்புத் தோழனிடம் நான் சென்றேன்।
1.141.63
संस्मरन्सङ्गमं चैव वचनं चैव तस्य तत् ।
ततो द्रुपदमागम्य सखइपूर्वमहं प्रभो ॥ १.१४१.६३ ॥
அவனுடைய அந்த சந்திப்பையும் அவன் சொன்ன வார்த்தைகளையும் நினைவுகூர்ந்து, பின்னர் துருபதனிடம் வந்து, ஐயனே, முன்பு போல் தோழனாக நான்...
1.141.64
अब्रुवं पुरुषव्याघ्र सखायं विद्धि मामिति ।
उपस्थितस्तु द्रुपदं सखिवच्चास्मि सङ्गतः ॥ १.१४१.६४ ॥
ஆடவர்களில் சிறந்தவனே, 'என்னை உன் தோழனென்று அறிவாய்' என்று நான் சொன்னேன். துருபதனிடம் வந்து, தோழனைப் போல் நான் அவனைச் சந்தித்தேன்.
1.141.65
स मां निराकारमिव प्रहसन्निदमब्रवीत् ।
अकृतेयं तव प्रज्ञा ब्रह्मन्नातिसमञ्जसा ॥ १.१४१.६५ ॥
அவன் என்னை அறியாதவனைப் போல சிரித்துக்கொண்டு இதைச் சொன்னான்: 'அந்தணனே, உன் இந்த அறிவு முதிர்ச்சியற்றது, மிகவும் பொருத்தமற்றது.'
1.141.66
यदात्थ मां त्वं प्रसभं सखा तेऽहमिति द्विज ।
संगतनीह जीर्यन्ति कालेन परिजीर्यतः ॥ १.१४१.६६ ॥
இரு பிறப்பாளனே, 'நான் உன் தோழன்' என்று நீ என்னிடம் துணிந்து சொன்னதைப் பற்றி: நட்பு இங்கே காலத்தால் முதிர்வதில்லை; காலத்தால் முதிர்ந்தவனே...
1.141.67
सौहृदं मे त्वया ह्यासीत्पूर्वं सामर्थ्यबन्धनम् ।
नाश्रोत्रियः श्रोत्रियस्य नारथी रथिनः सखा ॥ १.१४१.६७ ॥
முன்பு உன்னுடனான என் நட்பு சம வலிமையின் பிணைப்பாக இருந்தது. வேதம் கற்றவனுக்கு வேதம் கற்காதவன் நண்பனாக மாட்டான்; தேர் உடையவனுக்கு தேர் இல்லாதவன் நண்பனாக மாட்டான்.
1.141.68
साम्याद्धि सख्यं भवति वैषम्यान्नोपपद्यते ।
न सख्यमजरं लोके विद्यते जातु कस्यचित् ॥ १.१४१.६८ ॥
சமத்துவத்தால்தான் நட்பு உண்டாகும்; ஏற்றத்தாழ்வினால் அது உண்டாகாது. உலகில் எவருக்கும் நட்பு என்றும் அழியாததாக இருப்பதில்லை.
1.141.69
कामो वैनं विहरति क्रोधो वैनं रहत्युत ।
मैवं जीर्णमुपास्स्व त्वं सख्यं भवदुपाधिकृत् ॥ १.१४१.६९ ॥
காமம் இவனைக் கவர்ந்து மயக்குகிறது; அல்லது கோபம் இவனைக் கைவிடுகிறது. அழிந்துபோன அந்த நட்பை நீ பற்றிக்கொள்ளாதே; அது உன் சார்பாலேயே பொய்யாக நிற்கும் நட்பு.
1.141.70
आसीत्सख्यं द्विजश्रेष्ठ त्वया मेऽर्थनिबन्धनम् ।
नह्यनाढ्यः सखाऽऽढ्यस्य नाविद्वान्विदुषः सखा ॥ १.१४१.७० ॥
இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவனே, உன்னுடனான என் நட்பு செல்வத்தின் மேல் அமைந்திருந்தது. வறியவன் செல்வனுக்கு நண்பனாக மாட்டான்; கல்லாதவன் கற்றவனுக்கு நண்பனாக மாட்டான்.
1.141.71
न शूरस्य सखा क्लीबः सखिपूर्वं किमिष्यते ।
न हि राज्ञामुदीर्णानामेवं भूतैर्नरैः क्वचित् ॥ १.१४१.७१ ॥
வீரனுக்கு நண்பன் கோழையாக இருப்பதில்லை. முன்பு நண்பனாக இருந்தவனிடம் இனி என்ன விரும்பப்படும்? உயர்ந்த அரசர்களுக்கு இத்தகைய நிலையில் உள்ள மனிதர்களுடன் எங்கும் நட்பு இருப்பதில்லை.
1.141.72
सख्यं भवति मन्दात्मञ्छ्रिया हीनैर्धनच्युतैः ।
नाश्रोत्रियः श्रोत्रियस्य नारथी रथिनः सखा ॥ १.१४१.७२ ॥
மந்தபுத்தியுள்ளவனே, நட்பு செல்வத்தோடு இருப்பவர்களுக்கிடையே உண்டாகும்; செல்வம் இழந்து வறுமையில் இருப்பவர்களிடம் அல்ல. வேதம் கற்றவனுக்கு வேதம் கற்காதவன் நண்பனாக மாட்டான்; தேர் உடையவனுக்கு தேர் இல்லாதவன் நண்பனாக மாட்டான்.
1.141.73
नाराजा पार्थिवस्यापि सखिपूर्वं किमिष्यते ।
अहं त्वया न जानामि राज्यार्थे संविदं कृताम् ॥ १.१४१.७३ ॥
அரசன் அல்லாதவனுக்கு அரசனுடன் முன்பு நட்பு இருந்தாலும் அது எதற்காக விரும்பப்படுகிறது? அரசுக்காக நீ செய்த உடன்படிக்கையை நான் அறியேன்.
1.141.74
एकरात्रं तु ते ब्रह्मन्कामं दास्यामि भोजनम् ।
एवमुक्तस्त्वहं तेन सदारः प्रस्थितस्तदा ॥ १.१४१.७४ ॥
பிராமணனே, ஓர் இரவுக்கு நீ விரும்பும் அளவு உணவு தருவேன் என்று அவன் சொன்னான். அவ்வாறு சொல்லப்பட்ட நான் அப்போது மனைவியுடன் புறப்பட்டேன்.
1.141.75
तां प्रतिज्ञां प्रतिज्ञाय यां कर्ताऽस्म्यचिरादिव ।
द्रुपदेनैवमुक्तोऽहं मन्युनाऽभिपरिप्लुतः ॥ १.१४१.७५ ॥
நான் விரைவில் செய்யவிருக்கும் அந்தச் சபதத்தை ஏற்றுக்கொண்டேன். துருபதனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட நான் கோபத்தால் நிறைந்தேன்.
1.141.76
अभ्यागच्छं कुरून्भीष्म शिष्यैरर्थी गुणान्वितैः ।
ततोऽहं भवतः कामं संवर्धयितुमागतः ॥ १.१४१.७६ ॥
பீஷ்மரே, நற்குணமுள்ள மாணவர்களுடன் செல்வம் வேண்டி நான் குருக்களிடம் வந்தேன். அதன் பின் உங்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற நான் வந்திருக்கிறேன்.
1.141.77
इदं नागपुरं रम्यं ब्रूहि किं करवाणि ते ।
एवमुक्तस्तदा भीष्मो भारद्वाजमभाषत ॥ १.१४१.७७ ॥
இது அழகிய நாகபுரம். உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல். அப்போது இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட பீஷ்மர் பாரத்வாஜரின் மகனிடம் பேசினார்.
1.141.78
अपज्यं क्रियतां चापं साध्वस्त्रं प्रतिपादय ।
भुङ्क्ष भोगान्भृशं प्रीतः पूज्यमानः कुरुक्षये ॥ १.१४१.७८ ॥
வில்லின் நாண் அறுக்கப்படட்டும். அஸ்திரத்தை நன்றாகப் போதிக்கவும். குருநாட்டில் மரியாதையுடன் மிகவும் மகிழ்ந்து இன்பங்களை அனுபவிக்கவும்.
1.141.79
कुरूणामस्ति यद्वित्तं राज्यं चेदं सराष्ट्रकम् ।
त्वमेव परमो राजा सर्वे वाक्यकरास्तव ॥ १.१४१.७९ ॥
குருக்களுக்கு உள்ள செல்வமும், இந்த அரசும் நாட்டுடன் கூடிய ராஜ்யமும் உண்டு; நீயே பரம அரசன், அனைவரும் உன் சொல்லுக்குக் கீழ்ப்படிபவர்கள்.
1.141.80
यच्च ते प्रार्थितं ब्रह्मन्कृतं तदिति चिन्त्यताम् ।
दिष्ट्या प्राप्तोऽसि विप्रर्षे महान्मेऽनुग्रहः कृतः ॥ १.१४१.८० ॥
பிராமணரே, நீர் கேட்டது நிறைவேறியது என்று எண்ணுவீராக. நல்லூழால் வந்தீர், விப்ர ரிஷியே; எனக்கு நீர் பெரும் அருள் புரிந்தீர்.