Mahābhārata · Adhyāya 1.146
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.146.1
एतस्मिन्नेव काले तु तस्मिञ्जनसमागमे ।
दत्तेऽवकाशे पुरुषैर्विस्मयोत्फुल्ललोचनः।
विवेश रङ्गं विस्तीर्णं कर्णः परपुरञ्जयः ॥ १.१४६.१ ॥
Genau in diesem Augenblick, als ihm die Diener in jener Menschenmenge Platz machten, betrat Karṇa, die Augen vor Staunen weit geöffnet, die weite Arena, der Bezwinger feindlicher Städte.
1.146.2
सहजं कवचं बिभ्रत्कुण्डलोद्द्योतिताननः ।
स धनुर्बद्धनिस्त्रिंशः पादचारीव पर्वतः ॥ १.१४६.२ ॥
Die angeborene Rüstung tragend, das Antlitz vom Glanz seiner Ohrringe erhellt, Bogen und Schwert umgürtet, war er wie ein Berg, der zu Fuß dahinschreitet.
1.146.3
कन्यागर्भः पृथुयशाः पृथायाः पृथुलोचनः ।
तीक्ष्णांशोर्भास्करस्यांशः कर्णोऽरिगणसूदनः ॥ १.१४६.३ ॥
Aus dem Schoß einer Jungfrau geboren, von großem Ruhm, der breitäugige Sohn Pṛthās, ein Teil der Sonne mit den scharfen Strahlen, Karṇa, der Vernichter feindlicher Scharen.
1.146.4
सिंहर्षभगजेन्द्राणां बलवीर्यपराक्रमः ।
दीप्तिकान्तिद्युतिगुणैः सूर्येन्दुज्वलनोपमः ॥ १.१४६.४ ॥
Mit der Kraft, Tatkraft und Tapferkeit von Löwen, Stieren und edlen Elefanten, und durch seine Eigenschaften von Glanz, Schimmer und Leuchtkraft der Sonne, dem Mond und dem Feuer gleich.
1.146.5
प्रांशुः कनकतालाभः सिंहसंहननो युवा ।
असङ्ख्येयगुणः श्रीमान्भास्करस्यात्मसंभवः ॥ १.१४६.५ ॥
Hochgewachsen, einem goldenen Palmbaum gleich, ein junger Mann mit der festen Gestalt eines Löwen, von unzähligen Vorzügen, glanzvoll, der aus sich selbst geborene Sohn der Sonne.
1.146.6
स निरीक्ष्य महाबाहुः सर्वतो रङ्गमण्डलम् ।
प्रणामं द्रोणकृपयोर्नात्यादृतमिवाकरोत् ॥ १.१४६.६ ॥
Nachdem der Starkarmige sich in der Arena umgeschaut hatte, grüßte er Droṇa und Kṛpa, gleichsam nicht mit großer Ehrerbietung.
1.146.7
स समाजजनः सर्वो निश्चलः स्थिरलोचनः ।
कोऽयमित्यागतक्षोभः कौतूहलपरोऽभवत् ॥ १.१४६.७ ॥
Die ganze versammelte Menge wurde unbeweglich, mit starrem Blick. Erregt von der Frage »Wer ist dieser?« wurde sie von lebhafter Neugier erfüllt.
1.146.8
सोऽब्रवीन्मेघगम्भीरस्वरेण वदतां वरः ।
भ्राता भ्रातरमज्ञातं सावित्रः पाकशासनिम् ॥ १.१४६.८ ॥
Der Beste der Redner sprach mit einer Stimme so tief wie eine Gewitterwolke. Zu seinem unerkannten Bruder wandte sich Sāvitra (Karṇa) an Pākaśāsani (Arjuna).
1.146.9
पार्थ यत्ते कृतं कर्म विशेषवदहं ततः ।
करिष्ये पश्यतां नॄणां माऽऽत्मना विस्मयं गमः ॥ १.१४६.९ ॥
O Pārtha! Was du getan hast, das werde ich auf ausgezeichnetere Weise tun. Lass dich nicht selbst vor den zuschauenden Männern in Staunen versetzen.
1.146.10
असमाप्ते ततस्तस्य वचने वदतां वर ।
यन्त्रोत्क्षिप्त इवोत्तस्थौ क्षिप्रं वै सर्वतो जनः ॥ १.१४६.१० ॥
Noch ehe die Rede des Besten der Redner zu Ende war, sprang das Volk von allen Seiten rasch auf, als wäre es von einer Maschine emporgeschleudert worden.
1.146.11
प्रीतिश्च मनुजव्याघ्र दुर्योधनमुपाविशत् ।
ह्रीश्च क्रोधश्च बीभत्सुं क्षणेनान्वाविवेश ह ॥ १.१४६.११ ॥
O Tiger unter den Männern! Freude zog in Duryodhana ein, und Scham und Zorn drangen im Nu in Bībhatsu (Arjuna) ein.
1.146.12
ततो द्रोणाभ्यनुज्ञातः कर्णः प्रियरणः सदा ।
यत्कृतं तत्र पार्थेन तच्चकार महाबलः ॥ १.१४६.१२ ॥
Da führte der mächtige Karṇa, von Droṇa erlaubt und stets kampfbegierig, das aus, was Pārtha dort getan hatte.
1.146.13
अथ दुर्योधनस्तत्र भ्रातृभिः सह भारत ।
कर्णं परिष्वज्य मुदा ततो वचनमब्रवीत् ॥ १.१४६.१३ ॥
Da umarmte Duryodhana dort mit seinen Brüdern, o Bhārata, Karṇa voller Freude und sprach diese Worte.
1.146.14
स्वागतं ते महाबाहो दिष्ट्या प्राप्तोऽसि मानद ।
अहं च कुरुराज्यं च यथेष्टमुपभुज्यताम् ॥ १.१४६.१४ ॥
Willkommen, o Starkarmiger! Durch Glück bist du gekommen, o Ehrenspender. Mich und das Reich der Kurus möge du genießen, wie du willst.
1.146.15
कृतं सर्वमहं मन्ये सखित्वं च त्वया वृणे ।
द्वन्द्वयुद्धं च पार्थेन कर्तुमिच्छाम्यहं प्रभो ॥ १.१४६.१५ ॥
Ich halte alles für getan, und ich wähle deine Freundschaft. O Herr, ich möchte mit Pārtha einen Zweikampf kämpfen.
1.146.16
एवमुक्तस्तु कर्णेन राजन्दुर्योधनस्तदा ।
कर्णं दीर्घाञ्चितभुजं परिष्वज्येदमब्रवीत् ॥ १.१४६.१६ ॥
So angesprochen von Karṇa, o König, umarmte Duryodhana den Karṇa, dessen lange Arme erhoben waren, und sprach dies.
1.146.17
भुङ्क्ष्व भोगान्मया सार्धं बन्धूनां प्रियकृद्भव ।
दुर्हृदां कुरु सर्वेषां मूर्ध्नि पादमरिन्दम ॥ १.१४६.१७ ॥
Genieße mit mir die Freuden und sei den Verwandten ein Wohltäter. O Bezwinger der Feinde, setze deinen Fuß auf das Haupt aller Feinde.
1.146.18
ततः क्षिप्तमिवात्मानं मत्वा पार्थोऽभ्यभाषत ।
कर्णं भ्रातृसमूहस्य मध्येऽचलमिव स्थितम् ॥ १.१४६.१८ ॥
Da sprach Pārtha, sich wie hinweggeschleudert fühlend, zu Karṇa, der unbeweglich wie ein Berg inmitten der Schar der Brüder stand.
1.146.19
अनाहूतोपसृष्टानामनाहूतोपजल्पिनाम् ।
ये लोकास्तान्हतः कर्ण मया त्वं प्रतिपत्स्यसे ॥ १.१४६.१९ ॥
Jene Welten, die denen gehören, die ungerufen angreifen und ungebeten reden, wirst du erlangen, o Karṇa, von mir erschlagen.
1.146.20
रङ्गोऽयं सर्वसामान्यः किमत्र तव फाल्गुन ।
वीर्यश्रेष्ठाश्च राजानो बलं धर्मोऽनुवर्तते ॥ १.१४६.२० ॥
Diese Arena ist allen gemeinsam. Was hast du hier für ein Recht, o Phālguna? Auch Könige, die an Tapferkeit hervorragen, sind hier; Kraft und Dharma allein setzen sich durch.
1.146.21
किं क्षेपैर्दुर्बलायासैः शरैः कथय भारत ।
गुरोः समक्षं यावत्ते हराम्यद्य शिरः शरैः ॥ १.१४६.२१ ॥
Was nützen Spott und schwache Mühen? O Bhārata, sprich mit deinen Pfeilen. Vor den Augen des Lehrers werde ich dir heute mit meinen Pfeilen den Kopf nehmen.
1.146.22
ततो द्रोणाभ्यनुज्ञातः पार्तः परपुरञ्जयः ।
भ्रातृभिस्त्वरयाश्लिष्टो रणायोपजगाम तम् ॥ १.१४६.२२ ॥
Da ging Pārtha, der Eroberer feindlicher Städte, nachdem er von Droṇa die Erlaubnis erhalten und von seinen Brüdern eilig umarmt worden war, zum Kampf auf ihn zu.
1.146.23
ततो दुर्योधनेनापि स भ्रात्रा समरोद्यतः ।
परिष्वक्तः स्थितः कर्णः प्रगृह्य सशरं धनुः ॥ १.१४६.२३ ॥
Dann umarmte auch Duryodhana jenen Bruder, der zum Kampf bereit war; und Karṇa stand da, den Bogen mit einem Pfeil ergreifend.
1.146.24
ततः सविद्युत्स्तनितैः सेन्द्रायुधपुरोगमैः ।
आवृतं गगनं मेघैर्बलाकापङ्क्तिहासिभिः ॥ १.१४६.२४ ॥
Da wurde der Himmel von Wolken bedeckt, denen Blitz, Donner und der Regenbogen vorauseilten und die die Reihen der Kraniche verhöhnten.
1.146.25
ततः स्नेहाद्धरिहयं दृष्ट्वा रङ्गावलोकिनम् ।
भास्करोऽप्यनयन्नाशं समीपोपगतान्घनान् ॥ १.१४६.२५ ॥
Da trieb die Sonne, als sie Hari-haya (Arjuna) aus Zuneigung die Arena betrachten sah, auch die nahegekommenen Wolken fort.
1.146.26
मेघच्छायोपगूढस्तु ततोऽदृश्यत फाल्गुनः ।
सूर्यातपपरिक्षिप्तः कर्णोऽपि समदृश्यत ॥ १.१४६.२६ ॥
Dann wurde Phālguna (Arjuna), von Wolkenschatten verhüllt, sichtbar, und auch Karṇa, von der Sonnenhitze umgeben, war deutlich zu sehen.
1.146.27
धार्तराष्ट्रा यतः कर्णस्तस्मिन्देशे व्यवस्थिताः ।
भारद्वाजः कृपो भीष्मो यतः पार्थस्ततोऽभवन् ॥ १.१४६.२७ ॥
Wo die Söhne Dhṛtarāṣṭras mit Karṇa an jenem Ort standen, da waren Bhāradvāja (Droṇa), Kṛpa und Bhīṣma; und wo Pārtha (Arjuna) war, da waren sie ebenfalls.
1.146.28
द्विधा रङ्गः समभवत्स्त्रीणां द्वैधमजायत ।
कुन्तिभोजसुता मोहं विज्ञातार्था जगाम ह ॥ १.१४६.२८ ॥
Die Arena spaltete sich in zwei Teile, und auch unter den Frauen entstand Zwiespalt. Kuntī, die Tochter Kuntibhojas, verstand die Bedeutung des Geschehens und fiel in Ohnmacht.
1.146.29
तां तथा मोहमापन्नां विदुरः सर्वधर्मवित् ।
कुन्तीमाश्वासयामास प्रेष्याभिश्चन्दनोदकैः ॥ १.१४६.२९ ॥
Vidura, der alle Dharmas kannte, tröstete die ohnmächtige Kuntī mit sandelduftendem Wasser, das ihre Dienerinnen brachten.
1.146.30
ततः प्रत्यागतप्राणा तावुभौ परिदंशितौ ।
पुत्रौ दृष्ट्वा सुसंभ्रान्ता नान्वपद्यत किंचन ॥ १.१४६.३० ॥
Als ihr Atem zurückkehrte und sie ihre beiden in Rüstung gekleideten Söhne sah, war sie tief erschüttert und begriff nichts.
1.146.31
तावुद्यतमहाचापौ कृपः शारद्वतोऽब्रवीत् ।
द्वन्द्वयुद्धसमाचारे कुशलः सर्वधर्मवित् ॥ १.१४६.३१ ॥
Zu den beiden, die ihre großen Bögen erhoben hielten, sprach Kṛpa, Sohn des Śāradvata, der im Einzelkampf erfahren war und alle Pflichten kannte.
1.146.32
अयं पृथायास्तनयः कनीयान्पाण्डुनन्दनः ।
कौरवो भवता सार्धं द्वन्द्वयुद्धं करिष्यति ॥ १.१४६.३२ ॥
Dieser jüngere Sohn Pṛthās, Pāṇḍus Freude, ein Kaurava, wird mit dir den Einzelkampf austragen.
1.146.33
त्वमप्येवं महाबाहो मातरं पितरं कुलम् ।
कथयस्व नरेन्द्राणां येषां त्वं कुलभूषणम् ॥ १.१४६.३३ ॥
O Starkarmiger, sprich auch du ebenso über deine Mutter, deinen Vater und dein Geschlecht — die Herrscher der Menschen, deren Zierde du bist.
1.146.34
ततो विदित्वा पार्थस्त्वां प्रतियोत्स्यति वा न वा ।
वृथाकुलसमाचारैर्न युध्यन्ते नृपात्मजाः ॥ १.१४६.३४ ॥
Dann, wenn er dich erkannt hat, wird Pārtha gegen dich kämpfen oder nicht; Königssöhne kämpfen nicht mit eitlem und verwirrtem Verhalten.
1.146.35
एवमुक्तस्य कर्णस्य व्रीडावनतमाननम् ।
बभौ वर्षाम्बुविक्लिन्नं पद्ममागलितं यथा ॥ १.१४६.३५ ॥
So angesprochen senkte sich Karṇas Antlitz vor Scham, und es leuchtete wie eine vom Regenwasser getränkte, herabgefallene Lotusblüte.
1.146.36
आचार्य त्रिविधा योनी राज्ञां शास्त्रविनिश्चये ।
सत्कुलीनश्च शूरश्च यश्च सेनां प्रकर्षति ॥ १.१४६.३६ ॥
Lehrer, nach der festgelegten Entscheidung der śāstras gibt es drei Arten königlicher Herkunft: den von edler Abstammung, den Tapferen und den, der das Heer vorwärtsführt.
1.146.37
अद्भ्योऽग्निर्ब्रह्मतः क्षत्रमश्मनो लोहमुत्थितम् ।
तेषां सर्वत्रगं तेजः स्वासु योनिषु शाम्यति ॥ १.१४६.३७ ॥
Feuer entstand aus dem Wasser, der Kriegerstand aus der heiligen Kraft des Brahmanen, das Eisen aus dem Stein. Ihr allgegenwärtiger Glanz erlischt in ihren eigenen Quellen.
1.146.38
यद्ययं फाल्गुनो युद्धे नाराज्ञा योद्धुमिच्छति ।
तस्मादेषोऽङ्गविषये मया राज्येऽभिषिच्यते ॥ १.१४६.३८ ॥
Wenn dieser Phālguna im Kampf ohne König kämpfen will, so salbe ich ihn zum König über das Land Aṅga.
1.146.39
ततो राजानमामन्त्र्य गाङ्गेयं च पितामहम् ।
अभिषेकस्य संभारान्समानीय द्विजातिभिः ॥ १.१४६.३९ ॥
Dann, nachdem er den König und den Großvater Gāṅgeya angesprochen und durch die Zweimalgeborenen die Mittel der Salbung hatte sammeln lassen,
1.146.40
गोसहस्रायुतं दत्त्वा युक्तानां पुण्यकर्मणाम् ।
अर्होऽयमङ्गराज्यस्य इति वाच्य द्विजातिभिः ॥ १.१४६.४० ॥
Nachdem er Tausende und Zehntausende Kühe den würdigen und tugendhaften Männern gegeben hatte und die Zweimalgeborenen erklärten: »Dieser ist würdig des Reiches Aṅga«,
1.146.41
ततस्तस्मिन्क्षणे कर्णः सलाजकुसुमैर्घटैः ।
काञ्चनैः काञ्चने पीठे मन्त्रविद्भिर्महारथः ॥ १.१४६.४१ ॥
Dann, in eben diesem Augenblick, wurde der große Wagenkämpfer Karṇa auf einem goldenen Sitz mit goldenen Krügen, gerösteten Körnern und Blumen durch die Kenner der heiligen Formeln gesalbt.
1.146.42
अभिषिक्तोऽङ्गराजे स श्रिया युक्तो महाबलः ।
स मौलिहारकेयूरः सहस्ताभरणाङ्गदः ॥ १.१४६.४२ ॥
Als König von Aṅga gesalbt, trug er, mit Glanz begabt und von großer Kraft, Krone, Halskette, Armreife und Handschmuck mit Armbändern.
1.146.43
राजलिङ्गैस्तथाऽन्यैश्च भूषितो भूषणैः शुभैः ।
सच्छत्रवालव्यजनो जयशब्दोत्तरेण च ॥ १.१४६.४३ ॥
Geschmückt mit den Zeichen der Königswürde und anderen glückverheißenden Zierden, mit Sonnenschirm, Yakschweif-Fächern und Fliegenwedel, inmitten des Siegesrufs.
1.146.44
उवाच कौरवं राजन्वचनं स वृषस्तदा ।
अस्य राज्यप्रदानस्य सदृशं किं ददानि ते ॥ १.१४६.४४ ॥
Da sprach Vṛṣa (Karṇa) zum Kaurava: O König, was soll ich dir geben, das dieser Übergabe des Reiches gleichkommt?
1.146.45
प्रब्रूहि राजशार्दूल कर्ता ह्यस्मि तथा नृप ।
अत्यन्तं सख्यमिच्छामीत्याह तं स सुयोधनः ॥ १.१४६.४५ ॥
Sprich, Tiger unter den Königen; ich bin wahrlich der Vollbringer, o König. Ich wünsche größte Freundschaft, sagte Suyodhana zu ihm.
1.146.46
एवमुक्तस्ततः कर्णस्तथेति प्रत्युवाच तम् ।
हर्षाच्चोभौ समाश्लिष्य परां मुदमवापतुः ॥ १.१४६.४६ ॥
So angesprochen antwortete ihm Karṇa: »So sei es.« Vor Freude umarmten sich beide und erlangten höchste Wonne.