மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.146
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.146.1
एतस्मिन्नेव काले तु तस्मिञ्जनसमागमे ।
दत्तेऽवकाशे पुरुषैर्विस्मयोत्फुल्ललोचनः।
विवेश रङ्गं विस्तीर्णं कर्णः परपुरञ्जयः ॥ १.१४६.१ ॥
அதே நேரத்தில், அந்தக் கூட்டத்தில், பணியாளர்களால் இடம் அளிக்கப்பட்டபோது, வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் எதிரி நகரங்களை வெல்லும் கர்ணன் விசாலமான அரங்கில் நுழைந்தான்.
1.146.2
सहजं कवचं बिभ्रत्कुण्डलोद्द्योतिताननः ।
स धनुर्बद्धनिस्त्रिंशः पादचारीव पर्वतः ॥ १.१४६.२ ॥
பிறவியுடன் வந்த கவசத்தை அணிந்தவனாய், குண்டலங்களால் ஒளிர்ந்த முகத்துடன், வில்லையும் வாளையும் கட்டிக்கொண்டு நடந்து வரும் மலைபோல் அவன் இருந்தான்.
1.146.3
कन्यागर्भः पृथुयशाः पृथायाः पृथुलोचनः ।
तीक्ष्णांशोर्भास्करस्यांशः कर्णोऽरिगणसूदनः ॥ १.१४६.३ ॥
கன்னியின் கருவில் பிறந்த, பெரும் புகழுடையவன், பிருதையின் (குந்தியின்) விசாலக் கண்களுடையவன், கூரிய கதிர்களையுடைய சூரியனின் அம்சம், எதிரிக் கூட்டங்களை அழிக்கும் கர்ணன்.
1.146.4
सिंहर्षभगजेन्द्राणां बलवीर्यपराक्रमः ।
दीप्तिकान्तिद्युतिगुणैः सूर्येन्दुज्वलनोपमः ॥ १.१४६.४ ॥
சிங்கம், காளை, சிறந்த யானைகளின் வலிமை, வீரியம், பராக்கிரமம் உடையவன்; ஒளி, காந்தி, பிரகாசம் என்னும் குணங்களால் சூரியன், சந்திரன், அக்னி போன்றவன்.
1.146.5
प्रांशुः कनकतालाभः सिंहसंहननो युवा ।
असङ्ख्येयगुणः श्रीमान्भास्करस्यात्मसंभवः ॥ १.१४६.५ ॥
உயர்ந்தவன், பொன் பனைமரம் போன்ற ஒளியுடையவன், சிங்கத்தைப் போன்ற திடமான உடலுடைய இளைஞன், எண்ணிலடங்கா குணங்களையுடைய, செல்வமுடையவன், சூரியனின் சொந்தப் புதல்வன்.
1.146.6
स निरीक्ष्य महाबाहुः सर्वतो रङ्गमण्डलम् ।
प्रणामं द्रोणकृपयोर्नात्यादृतमिवाकरोत् ॥ १.१४६.६ ॥
அந்த மகாபாகு அரங்கத்தை நாற்புறமும் நோக்கிய பின், துரோணருக்கும் கிருபருக்கும் வணக்கம் செலுத்தினான்; மிகுந்த மரியாதையுடன் அல்லாததுபோல்.
1.146.7
स समाजजनः सर्वो निश्चलः स्थिरलोचनः ।
कोऽयमित्यागतक्षोभः कौतूहलपरोऽभवत् ॥ १.१४६.७ ॥
அந்த அவையில் கூடிய அனைத்து மக்களும் அசையாமல், நிலையான பார்வையுடன் நின்றனர். 'இவன் யார்?' என்ற ஆவலும் கலக்கமும் நிறைந்து அவர்கள் ஆர்வத்தில் ஆழ்ந்தனர்.
1.146.8
सोऽब्रवीन्मेघगम्भीरस्वरेण वदतां वरः ।
भ्राता भ्रातरमज्ञातं सावित्रः पाकशासनिम् ॥ १.१४६.८ ॥
பேச்சாளர்களில் சிறந்தவன் மேகம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் பேசினான். அறியப்படாத சகோதரனிடம், சாவித்திரனான கர்ணன், பாகசாசனியை நோக்கி இவ்வாறு கூறினான்.
1.146.9
पार्थ यत्ते कृतं कर्म विशेषवदहं ततः ।
करिष्ये पश्यतां नॄणां माऽऽत्मना विस्मयं गमः ॥ १.१४६.९ ॥
பார்த்தா! நீ செய்த செயலை விட சிறப்பாக நான் செய்வேன். பார்க்கும் மனிதர்களின் முன்னால் நீ தானே வியப்பில் ஆழ்ந்து விடாதே.
1.146.10
असमाप्ते ततस्तस्य वचने वदतां वर ।
यन्त्रोत्क्षिप्त इवोत्तस्थौ क्षिप्रं वै सर्वतो जनः ॥ १.१४६.१० ॥
பேச்சாளர்களில் சிறந்தவனின் பேச்சு முடிவதற்குள், இயந்திரத்தால் தூக்கி எறியப்பட்டவர்கள் போல, எல்லாப் பக்கத்திலிருந்தும் மக்கள் விரைந்து எழுந்தனர்.
1.146.11
प्रीतिश्च मनुजव्याघ्र दुर्योधनमुपाविशत् ।
ह्रीश्च क्रोधश्च बीभत्सुं क्षणेनान्वाविवेश ह ॥ १.१४६.११ ॥
மனிதர்களில் புலியே! மகிழ்ச்சி துரியோதனனிடம் புகுந்தது; நாணமும் சினமும் ஒரு கணத்தில் பீபத்ஸுவினுள் (அர்ஜுனனுள்) புகுந்தன.
1.146.12
ततो द्रोणाभ्यनुज्ञातः कर्णः प्रियरणः सदा ।
यत्कृतं तत्र पार्थेन तच्चकार महाबलः ॥ १.१४६.१२ ॥
பின்னர் துரோணரின் அனுமதி பெற்ற, எப்போதும் போர் விரும்பும் கர்ணன், அங்கே பார்த்தன் செய்ததையே மகாபலசாலி செய்து காட்டினான்.
1.146.13
अथ दुर्योधनस्तत्र भ्रातृभिः सह भारत ।
कर्णं परिष्वज्य मुदा ततो वचनमब्रवीत् ॥ १.१४६.१३ ॥
அப்போது துரியோதனன், சகோதரர்களுடன் அங்கே, ஓ பாரதா, கர்ணனை மகிழ்ச்சியுடன் தழுவி, பின்னர் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான்.
1.146.14
स्वागतं ते महाबाहो दिष्ट्या प्राप्तोऽसि मानद ।
अहं च कुरुराज्यं च यथेष्टमुपभुज्यताम् ॥ १.१४६.१४ ॥
ஓ மகாபாகு, உனக்கு வரவேற்பு! ஓ மானம் அளிப்பவனே, நல்லூழால் நீ வந்தாய். நானும் குருக்களின் அரசும் உன் விருப்பம் போல் அனுபவிக்கப்படட்டும்.
1.146.15
कृतं सर्वमहं मन्ये सखित्वं च त्वया वृणे ।
द्वन्द्वयुद्धं च पार्थेन कर्तुमिच्छाम्यहं प्रभो ॥ १.१४६.१५ ॥
எல்லாம் நிறைவேறியதாக நான் கருதுகிறேன். உன் நட்பை நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன். ஓ பிரபுவே, பார்த்தனுடன் நேருக்கு நேர் போர் செய்ய நான் விரும்புகிறேன்.
1.146.16
एवमुक्तस्तु कर्णेन राजन्दुर्योधनस्तदा ।
कर्णं दीर्घाञ्चितभुजं परिष्वज्येदमब्रवीत् ॥ १.१४६.१६ ॥
கர்ணன் இவ்வாறு சொன்னதும், ஓ அரசே, அப்போது துரியோதனன் நீண்ட கரங்களை விரித்து நின்ற கர்ணனைத் தழுவி இதைச் சொன்னான்.
1.146.17
भुङ्क्ष्व भोगान्मया सार्धं बन्धूनां प्रियकृद्भव ।
दुर्हृदां कुरु सर्वेषां मूर्ध्नि पादमरिन्दम ॥ १.१४६.१७ ॥
என்னுடன் இன்பங்களை அனுபவி; உறவினர்களுக்கு விருப்பமானவனாக இரு. ஓ அரிந்தமா, எல்லா பகைவர்களின் தலையிலும் அடி வை.
1.146.18
ततः क्षिप्तमिवात्मानं मत्वा पार्थोऽभ्यभाषत ।
कर्णं भ्रातृसमूहस्य मध्येऽचलमिव स्थितम् ॥ १.१४६.१८ ॥
அப்போது பார்த்தன், தன்னை எறியப்பட்டவன் போல் கருதி, சகோதரர் கூட்டத்தின் நடுவே மலைபோல் அசைவின்றி நின்ற கர்ணனிடம் பேசினான்.
1.146.19
अनाहूतोपसृष्टानामनाहूतोपजल्पिनाम् ।
ये लोकास्तान्हतः कर्ण मया त्वं प्रतिपत्स्यसे ॥ १.१४६.१९ ॥
அழைக்கப்படாமல் தாக்கியவர்களுக்கும், அழைக்கப்படாமல் பேசியவர்களுக்கும் உரிய உலகங்கள் எவையோ, கர்ணா, என்னால் கொல்லப்பட்டு நீ அவற்றை அடைவாய்.
1.146.20
रङ्गोऽयं सर्वसामान्यः किमत्र तव फाल्गुन ।
वीर्यश्रेष्ठाश्च राजानो बलं धर्मोऽनुवर्तते ॥ १.१४६.२० ॥
இந்த அரங்கம் அனைவருக்கும் பொதுவானது; பால்குனா, இதில் உனக்கு என்ன உரிமை? வீரத்தில் சிறந்த அரசர்களும் இங்கு உள்ளனர்; வலிமையும் தர்மமும் பின்தொடர்கின்றன.
1.146.21
किं क्षेपैर्दुर्बलायासैः शरैः कथय भारत ।
गुरोः समक्षं यावत्ते हराम्यद्य शिरः शरैः ॥ १.१४६.२१ ॥
ஏளனங்களாலும் பலவீனமான முயற்சிகளாலும் என்ன பயன்? பாரதா, அம்புகளாலேயே சொல். குருவின் முன்னிலையில், இன்றே நான் அம்புகளால் உன் தலையை எடுப்பேன்.
1.146.22
ततो द्रोणाभ्यनुज्ञातः पार्तः परपुरञ्जयः ।
भ्रातृभिस्त्वरयाश्लिष्टो रणायोपजगाम तम् ॥ १.१४६.२२ ॥
பின்னர் துரோணரின் அனுமதி பெற்ற, பகைவர் நகரங்களை வெல்லும் பார்த்தன், சகோதரர்களால் விரைவாக தழுவப்பட்டு, போருக்காக அவனை நோக்கிச் சென்றான்.
1.146.23
ततो दुर्योधनेनापि स भ्रात्रा समरोद्यतः ।
परिष्वक्तः स्थितः कर्णः प्रगृह्य सशरं धनुः ॥ १.१४६.२३ ॥
பின்னர் துரியோதனனாலும் போருக்குத் தயாராக இருந்த அந்த சகோதரன் தழுவப்பட்டான்; கர்ணன் அம்புடன் கூடிய வில்லை ஏந்தி நின்றான்.
1.146.24
ततः सविद्युत्स्तनितैः सेन्द्रायुधपुरोगमैः ।
आवृतं गगनं मेघैर्बलाकापङ्क्तिहासिभिः ॥ १.१४६.२४ ॥
பின்னர் மின்னலும் இடியும் கூடி, இந்திரவில்லை முன்னிட்டு, கொக்குகளின் வரிசைகளை ஏளனம் செய்யும் மேகங்களால் வானம் மூடப்பட்டது.
1.146.25
ततः स्नेहाद्धरिहयं दृष्ट्वा रङ्गावलोकिनम् ।
भास्करोऽप्यनयन्नाशं समीपोपगतान्घनान् ॥ १.१४६.२५ ॥
அப்போது அன்பினால் ஹரிஹயனாகிய அர்ஜுனன் அரங்கைப் பார்ப்பதைக் கண்டு, சூரியனும் அருகில் வந்த மேகங்களை விலக்கினான்.
1.146.26
मेघच्छायोपगूढस्तु ततोऽदृश्यत फाल्गुनः ।
सूर्यातपपरिक्षिप्तः कर्णोऽपि समदृश्यत ॥ १.१४६.२६ ॥
அப்போது மேகநிழலால் மூடப்பட்டிருந்த பால்குனன் (அர்ஜுனன்) தெரிந்தான்; சூரிய வெப்பத்தால் சூழப்பட்ட கர்ணனும் தெளிவாகத் தெரிந்தான்.
1.146.27
धार्तराष्ट्रा यतः कर्णस्तस्मिन्देशे व्यवस्थिताः ।
भारद्वाजः कृपो भीष्मो यतः पार्थस्ततोऽभवन् ॥ १.१४६.२७ ॥
கர்ணனுடன் திருதராஷ்டிரனின் மகன்கள் எங்கே நின்றார்களோ, அங்கே பாரத்வாஜரும் கிருபரும் பீஷ்மரும் இருந்தனர்; பிருதையின் மகன் எங்கே இருந்தானோ அங்கும் இருந்தனர்.
1.146.28
द्विधा रङ्गः समभवत्स्त्रीणां द्वैधमजायत ।
कुन्तिभोजसुता मोहं विज्ञातार्था जगाम ह ॥ १.१४६.२८ ॥
அரங்கம் இரண்டாகப் பிளவுபட்டது; பெண்களிடையேயும் பிளவு ஏற்பட்டது. குந்திபோஜனின் மகள் (குந்தி) நிலைமையை உணர்ந்து மயக்கமுற்றாள்.
1.146.29
तां तथा मोहमापन्नां विदुरः सर्वधर्मवित् ।
कुन्तीमाश्वासयामास प्रेष्याभिश्चन्दनोदकैः ॥ १.१४६.२९ ॥
அவ்வாறு மயக்கமுற்ற குந்தியை, எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்த விதுரன் பணிப்பெண்கள் மூலம் சந்தனநீர் கொண்டு ஆறுதல் படுத்தினான்.
1.146.30
ततः प्रत्यागतप्राणा तावुभौ परिदंशितौ ।
पुत्रौ दृष्ट्वा सुसंभ्रान्ता नान्वपद्यत किंचन ॥ १.१४६.३० ॥
பின்னர் உயிர் திரும்பியவளாய், கவசம் அணிந்த அந்த இரு மகன்களையும் கண்டு மிகவும் கலங்கி, ஒன்றும் புரியாதவளானாள்.
1.146.31
तावुद्यतमहाचापौ कृपः शारद्वतोऽब्रवीत् ।
द्वन्द्वयुद्धसमाचारे कुशलः सर्वधर्मवित् ॥ १.१४६.३१ ॥
உயர்த்திய பெரும் வில்லுடன் நின்ற அவர்கள் இருவரையும் நோக்கி, இரட்டைப் போரின் நெறியில் திறமையும் எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவருமான சாரத்வதரின் மகன் கிருபர் கூறினார்.
1.146.32
अयं पृथायास्तनयः कनीयान्पाण्डुनन्दनः ।
कौरवो भवता सार्धं द्वन्द्वयुद्धं करिष्यति ॥ १.१४६.३२ ॥
இவர் பிருதையின் இளைய மகன், பாண்டுவின் மகிழ்ச்சி; குருவின் வழிவந்தவரான இவர் உன்னுடன் இரட்டைப் போர் புரிவார்.
1.146.33
त्वमप्येवं महाबाहो मातरं पितरं कुलम् ।
कथयस्व नरेन्द्राणां येषां त्वं कुलभूषणम् ॥ १.१४६.३३ ॥
மகாபாகுவே, நீயும் அதுபோலவே உன் தாயையும் தந்தையையும் குலத்தையும் சொல்; நீ எந்த மன்னர்களின் குலத்திற்கு அணிகலனோ அவர்களை.
1.146.34
ततो विदित्वा पार्थस्त्वां प्रतियोत्स्यति वा न वा ।
वृथाकुलसमाचारैर्न युध्यन्ते नृपात्मजाः ॥ १.१४६.३४ ॥
அதன் பின் நீ யார் என்று அறிந்த பார்த்தன் உன்னுடன் போரிடுவானா இல்லையா; அரசகுமாரர்கள் வீணான குழப்பமான நடத்தையால் போர் புரிவதில்லை.
1.146.35
एवमुक्तस्य कर्णस्य व्रीडावनतमाननम् ।
बभौ वर्षाम्बुविक्लिन्नं पद्ममागलितं यथा ॥ १.१४६.३५ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட கர்ணனின் முகம் வெட்கத்தால் தாழ்ந்தது; மழை நீரால் நனைந்து உதிர்ந்த தாமரை போல் அது விளங்கியது.
1.146.36
आचार्य त्रिविधा योनी राज्ञां शास्त्रविनिश्चये ।
सत्कुलीनश्च शूरश्च यश्च सेनां प्रकर्षति ॥ १.१४६.३६ ॥
ஆசிரியரே, சாத்திரத் தீர்ப்பில் அரசர்களின் பிறப்புகள் மூன்று வகை: நல்ல குலத்தில் பிறந்தவர், வீரர், படையை முன்னெடுத்துச் செல்பவர்.
1.146.37
अद्भ्योऽग्निर्ब्रह्मतः क्षत्रमश्मनो लोहमुत्थितम् ।
तेषां सर्वत्रगं तेजः स्वासु योनिषु शाम्यति ॥ १.१४६.३७ ॥
நீரிலிருந்து நெருப்பு, பிரம்மத்திலிருந்து க்ஷத்ரம், கல்லிலிருந்து இரும்பு தோன்றியது. அவற்றின் எங்கும் பரவும் தேஜஸ் தம் தம் மூலங்களில் அடங்குகிறது.
1.146.38
यद्ययं फाल्गुनो युद्धे नाराज्ञा योद्धुमिच्छति ।
तस्मादेषोऽङ्गविषये मया राज्येऽभिषिच्यते ॥ १.१४६.३८ ॥
இந்த பால்குனன் அரசன் இன்றி போரிட விரும்பினால், அதனால் இவனை நான் அங்க நாட்டின் அரசில் முடிசூட்டுகிறேன்.
1.146.39
ततो राजानमामन्त्र्य गाङ्गेयं च पितामहम् ।
अभिषेकस्य संभारान्समानीय द्विजातिभिः ॥ १.१४६.३९ ॥
பின்னர் அரசனையும் கங்கையின் மைந்தனாகிய பிதாமகரையும் அழைத்து, த்விஜர்களால் அபிஷேகப் பொருட்களைச் சேகரித்து.
1.146.40
गोसहस्रायुतं दत्त्वा युक्तानां पुण्यकर्मणाम् ।
अर्होऽयमङ्गराज्यस्य इति वाच्य द्विजातिभिः ॥ १.१४६.४० ॥
புண்ணியம் செய்த தகுதியுள்ள அந்தணர்களுக்கு ஆயிரமும் பதினாயிரமும் பசுக்களைத் தானம் செய்து, 'இவன் அங்க நாட்டு அரசுக்குத் தகுதியானவன்' என்று த்விஜர்களால் அறிவிக்கப்பட்டு.
1.146.41
ततस्तस्मिन्क्षणे कर्णः सलाजकुसुमैर्घटैः ।
काञ्चनैः काञ्चने पीठे मन्त्रविद्भिर्महारथः ॥ १.१४६.४१ ॥
அப்போது அந்த கணத்தில் மகாரதனாகிய கர்ணன், லாஜ மலர்களுடன் கூடிய பொற்குடங்களால், மந்திரம் அறிந்த அந்தணர்களால் பொன்னாலான ஆசனத்தில் (அபிஷேகம் செய்யப்பட்டான்).
1.146.42
अभिषिक्तोऽङ्गराजे स श्रिया युक्तो महाबलः ।
स मौलिहारकेयूरः सहस्ताभरणाङ्गदः ॥ १.१४६.४२ ॥
அங்க அரசனாக அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவன், ஸ்ரீ நிறைந்த மகாபலசாலியான அவன், கிரீடம், மாலை, கேயூரம் மற்றும் கைகளின் ஆபரணங்கள், அங்கதங்களுடன்.
1.146.43
राजलिङ्गैस्तथाऽन्यैश्च भूषितो भूषणैः शुभैः ।
सच्छत्रवालव्यजनो जयशब्दोत्तरेण च ॥ १.१४६.४३ ॥
அரசச் சின்னங்களாலும் மற்ற சுபமான அணிகலன்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, குடை, சாமரம், விசிறி ஆகியவற்றுடன், வெற்றிக் கோஷத்தின் ஒலிக்கு மத்தியில்.
1.146.44
उवाच कौरवं राजन्वचनं स वृषस्तदा ।
अस्य राज्यप्रदानस्य सदृशं किं ददानि ते ॥ १.१४६.४४ ॥
அப்போது வ்ருஷன் (கர்ணன்) கௌரவனிடம் சொன்னான்: அரசே, இந்த அரசு அளித்ததற்கு இணையாக உனக்கு நான் என்ன தரட்டும்?
1.146.45
प्रब्रूहि राजशार्दूल कर्ता ह्यस्मि तथा नृप ।
अत्यन्तं सख्यमिच्छामीत्याह तं स सुयोधनः ॥ १.१४६.४५ ॥
அரச சார்தூலனே, சொல்; அரசே, நான் அப்படியே செய்வேன். மிகுந்த நட்பை விரும்புகிறேன் என்று சுயோதனன் அவனிடம் கூறினான்.
1.146.46
एवमुक्तस्ततः कर्णस्तथेति प्रत्युवाच तम् ।
हर्षाच्चोभौ समाश्लिष्य परां मुदमवापतुः ॥ १.१४६.४६ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் கர்ணன் அவனுக்கு, "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று பதிலளித்தான். மகிழ்ச்சியால் இருவரும் ஒருவரையொருவர் தழுவி பேரானந்தம் அடைந்தனர்.