มหาภารตะ · อัธยายะ 1.147

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

อ่านพร้อมความหมาย

1.147.1

ततः स्रस्तोत्तरपटः सप्रस्वेदः सवेपथुः ।
विवेशाधिरथो रङ्गं यष्टिप्राणो ह्वयन्निव ॥ १.१४७.१ ॥

ครั้งนั้น อธิรถก้าวเข้าสู่สนาม ผ้าห่มส่วนบนหลุดหลวม เหงื่อท่วมและตัวสั่น ร้องเรียกราวกับชีวิตของตนอยู่ที่ไม้เท้า

1.147.2

तमालोक्य धनुस्त्यक्त्वा पितृगौरवयन्त्रितः ।
कर्णोऽभिषेकार्द्रशिराः शिरसा समवन्दत ॥ १.१४७.२ ॥

กรรณะเมื่อเห็นท่านดังนั้น ด้วยความเคารพบิดาที่ผูกใจไว้ จึงวางคันธนูลง ศีรษะยังชื้นจากพิธีอภิเษก ก้มศีรษะคำนับ

1.147.3

ततः पादाववच्छाद्य पटान्तेन ससंभ्रमः ।
पुत्रेति परिपूर्णार्थमब्रवीद्रथसारथिम् ॥ १.१४७.३ ॥

จากนั้น อธิรถใช้ปลายผ้าคลุมเท้าของกรรณะ ด้วยความตื่นตระหนก จึงกล่าวกับนายสารถีผู้เป็นบุตร เรียกว่า ลูกเอ๋ย ด้วยถ้อยคำอันเต็มไปด้วยความหมาย

1.147.4

परिष्वज्य च तस्याथ मूर्धानं स्नेहविक्लवः ।
अङ्गराज्याभिषेकार्द्रमश्रुभिः सिषिचे पुनः ॥ १.१४७.४ ॥

แล้วท่านก็โอบกอดกรรณะด้วยความรักอันท่วมท้น และรดศีรษะของเขาอีกครั้งด้วยน้ำตา ศีรษะนั้นยังชื้นจากพิธีอภิเษกเป็นพระราชาแห่งอังคะ

1.147.5

तं दृष्ट्वा सूतपुत्रोऽयमिति संचिन्त्य पाण्डवः ।
भीमसेनस्तदा वाक्यमब्रवीत्प्रहसन्निव ॥ १.१४७.५ ॥

ภีมเสนผู้เป็นปาณฑพ เห็นกรรณะและคิดว่า นี่คือบุตรของสารถี จึงกล่าวถ้อยคำนั้นออกมา ราวกับหัวเราะเยาะ

1.147.6

न त्वमर्हसि पार्थेन सूतपुत्र रणे वधम् ।
कुलस्य सदृशस्तूर्णं प्रतोदो गृह्यतां त्वया ॥ १.१४७.६ ॥

บุตรของสารถีเอ๋ย เจ้าไม่สมควรตายในสนามรบด้วยมือของปารถะ จงรีบหยิบปฏักขึ้นมาเถิด เพราะเหมาะกับวงศ์ตระกูลของเจ้า

1.147.7

अङ्गराज्यं च नार्हस्त्वमुपभोक्तुं नराधम ।
श्वा हुताशसमीपस्थं पुरोडाशमिवाध्वरे ॥ १.१४७.७ ॥

เจ้าคนชั้นต่ำเอ๋ย เจ้าไม่สมควรเสวยราชย์แห่งอังคะ เปรียบเหมือนสุนัขที่ไม่สมควรได้ขนมปังถวายที่วางอยู่ใกล้ไฟในพิธียัญ

1.147.8

एवमुक्तस्ततः कर्णः किंचित्प्रस्फुरिताधरः ।
गगनस्थं विनिःश्वस्य दिवाकरमुदैक्षत ॥ १.१४७.८ ॥

เมื่อถูกกล่าวดังนี้ กรรณะริมฝีปากสั่นเล็กน้อย ถอนหายใจยาว แล้วเงยหน้ามองพระอาทิตย์ที่อยู่บนท้องฟ้า

1.147.9

ततो दुर्योधनः कोपादुत्पपात महाबलः ।
भ्रातृपद्मवनात्तस्मान्मदोत्कट इव द्विपः ॥ १.१४७.९ ॥

ครั้งนั้น ทุรโยธน์ผู้มีกำลังมหาศาล ลุกขึ้นด้วยความโกรธ ดุจช้างที่คลั่งด้วยความเมามัน ผุดลุกขึ้นจากกอบัวของพี่น้องของตน

1.147.10

सोऽब्रवीद्भीमकर्माणं भीमसेनमवस्थितम् ।
वृकोदर न युक्तं ते वचनं वक्तुमीदृशम् ॥ १.१४७.१० ॥

ทุรโยธน์กล่าวกับภีมกรรม ผู้ยืนอยู่ตรงนั้นว่า วฤโกทร ถ้อยคำเช่นนี้ไม่สมควรที่เจ้าจะกล่าว

1.147.11

क्षत्रियाणां बलं ज्यष्ठं योक्तव्यं क्षत्रबन्धुना ।
शूराणां च नदीनां च प्रभवो दुर्विभावनः ॥ १.१४७.११ ॥

กำลังของกษัตริย์นั้นยิ่งใหญ่ที่สุด และผู้ที่เป็นกษัตริย์เพียงในนามต้องใช้มันให้เหมาะสม ต้นกำเนิดของวีรบุรุษและของแม่น้ำนั้นยากที่จะรู้ได้

1.147.12

सलिलादुत्थितो वह्निर्येन व्याप्तं चराचरम् ।
दधीचस्यास्थितो वज्रं कृतं दानवसूदनम् ॥ १.१४७.१२ ॥

ไฟที่ผุดขึ้นจากน้ำ ซึ่งแผ่คลุมโลกทั้งสิ้นทั้งที่เคลื่อนไหวและไม่เคลื่อนไหว และสายฟ้าที่สร้างจากกระดูกของทธีจะ ซึ่งสังหารพวกทานพ

1.147.13

आग्नेयः कृत्तिकापुत्रो रौद्रो गाङ्गेय इत्यपि ।
श्रूयते भगवान्देवः सर्वगुह्यमयो गुहः ॥ १.१४७.१३ ॥

ว่ากันว่าพระองค์เป็นบุตรของพระอัคนี เป็นบุตรของเหล่ากฤตติกา เป็นบุตรผู้ดุร้าย และเป็นบุตรแห่งแม่คงคาด้วย พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงพระอานุภาพคือพระคุหะ ผู้เต็มไปด้วยความลับทั้งปวง เป็นที่กล่าวขาน

1.147.14

क्षत्रियेभ्यश्च ये जाता ब्राह्मणास्ते च ते श्रुताः ।
विश्वामित्रप्रभृतयः प्राप्ता ब्रह्मत्वमव्ययम् ॥ १.१४७.१४ ॥

ผู้ที่เกิดจากกษัตริย์ก็ถือกันว่าเป็นพราหมณ์ได้เช่นกัน วิศวามิตรและผู้อื่นได้บรรลุความเป็นพราหมณ์ที่ไม่มีวันเสื่อมสลาย

1.147.15

आचार्यः कलशाज्जातो द्रोणः शस्त्रभृतां वरः ।
गौतमस्यान्ववाये च शरस्तम्बाच्च गौतमः ॥ १.१४७.१५ ॥

อาจารย์โทรณะผู้เป็นเลิศในหมู่ผู้ถือศาสตรา เกิดจากหม้อ และในวงศ์ของโคตมะ โคตมะก็เกิดจากกอหญ้าลำอ้อ

1.147.16

भवतां च यथा जन्म तदप्यागमितं मया ।
सकुण्डलं सकवचं सर्वलक्षणलक्षितम्।
कथमादित्यसदृशं मृगी व्याघ्रं जनिष्यति ॥ १.१४७.१६ ॥

ข้าพเจ้าได้เล่าถึงการเกิดของพวกท่านแล้ว เมื่อกวางตัวเมียจะให้กำเนิดเสือโคร่งที่มีต่างหูและเกราะ ประกอบด้วยลักษณะมงคลทั้งปวง เปรียบดังพระอาทิตย์ได้อย่างไร

1.147.17

पृथिवीराज्यमर्होऽयं नाङ्गराज्यं नरेश्वरः ।
अनेन बाहुवीर्येण मया चाज्ञानुवर्तिना ॥ १.१४७.१७ ॥

ผู้เป็นใหญ่แห่งมนุษย์คนนี้ควรครองแผ่นดินทั้งผืน ไม่ใช่เพียงราชย์แห่งอังคะ ด้วยพลังแขนนี้ และด้วยข้าพเจ้าผู้ปฏิบัติตามคำสั่ง

1.147.18

यस्य वा मनुजस्येदं न क्षान्तं मद्विचेष्टितम् ।
रथमारुह्य पद्भ्यां स विनामयतु कार्मुकम् ॥ १.१४७.१८ ॥

ผู้ใดก็ตามที่ไม่อดทนต่อการกระทำของข้าพเจ้านี้ ให้เขาขึ้นรถศึกหรือยืนด้วยเท้า แล้วโก่งคันธนูของเขาเถิด

1.147.19

ततः सर्वस्य रङ्गस्य हाहाकारो महानभूत् ।
साधुवादानुसंबद्धः सूर्यश्चास्तमुपागमत् ॥ १.१४७.१९ ॥

ครั้งนั้น เสียงคร่ำครวญดังกึกก้องไปทั่วทั้งสนาม ปนกับเสียงสรรเสริญ และพระอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไป

1.147.20

ततो दुर्योधनः कर्णमालम्ब्याग्रकरे नृपः ।
दीपिकाभिः कृतालोकस्तस्माद्रङ्गाद्विनिर्ययौ ॥ १.१४७.२० ॥

ครั้งนั้น พระราชาทุรโยธน์ เกาะแขนกรรณะ ยื่นมือข้างหนึ่งไปข้างหน้า มีคบไฟส่องทาง เสด็จออกจากสนามนั้น

1.147.21

पाण्डवाश्च सहद्रोणाः सकृपाश्च विशांपते ।
भीष्मेण सहिताः सर्वे ययुः स्वं स्वं निवेशनम् ॥ १.१४७.२१ ॥

ฝ่ายปาณฑพและโทรณะกับกฤปะ ทั้งหมดมีภีษมะร่วมไปด้วย โอ้พระราชาแห่งประชาชน ต่างก็กลับไปยังที่พักของตนเอง

1.147.22

अर्जुनेति जनः कश्चित्कश्चित्कर्णेति भारत ।
कश्चिद्दुर्योधनेत्येवं ब्रुवन्तः प्रस्थितास्तदा ॥ १.१४७.२२ ॥

โอ้ภรตะ ผู้คนบางพวกร้องว่า 'อรชุน' บางพวกร้องว่า 'กรรณะ' และบางพวกร้องว่า 'ทุรโยธน์' ขณะกำลังจากไปในตอนนั้น

1.147.23

कुन्त्याश्च प्रत्यभिज्ञाय दिव्यलक्षणसूचितम् ।
पुत्रमङ्गेश्वरं स्नेहाच्छन्ना प्रीतिरजायत ॥ १.१४७.२३ ॥

ฝ่ายกุนตีจำบุตรชายได้ ผู้มีลักษณะทิพย์เป็นเครื่องหมาย และเป็นเจ้าแห่งอังคะ ความรักที่ซ่อนอยู่ด้วยความผูกพันมานานก็ผุดขึ้นในใจของนาง

1.147.24

दुर्योधनस्यापि तदा कर्णमासाद्य पार्थिव ।
भयमर्जुनसंजातं क्षिप्रमन्तरधीयत ॥ १.१४७.२४ ॥

ฝ่ายทุรโยธน์ โอ้พระราชา เมื่อได้เข้าไปหากรรณะในตอนนั้น ความกลัวอรชุนที่เกิดขึ้นในใจก็หายไปอย่างรวดเร็ว

1.147.25

स चापि वीरः कृतशस्त्रनिश्रमः ।
परेण साम्नाऽभ्यवदत्सुयोधनम्।
युधिष्ठिरस्याप्यभवत्तदा मति-
र्न कर्णतुल्योऽस्ति धनुर्धरः क्षितौ ॥ १.१४७.२५ ॥

วีรบุรุษผู้นั้นซึ่งได้ฝึกฝนการใช้อาวุธมาแล้ว ได้กล่าวกับทุรโยธน์ด้วยถ้อยคำอ่อนโยนยิ่ง ในตอนนั้นยุธิษฐิระก็คิดเช่นเดียวกันว่า บนพิภพนี้ไม่มีนักธนูใดเทียบเท่ากรรณะได้