மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.147
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.147.1
ततः स्रस्तोत्तरपटः सप्रस्वेदः सवेपथुः ।
विवेशाधिरथो रङ्गं यष्टिप्राणो ह्वयन्निव ॥ १.१४७.१ ॥
அப்போது மேலாடை நழுவியவராய், வியர்வையில் நனைந்தவராய், நடுங்கியவராய் அதிரதன் அரங்கத்தில் நுழைந்தார்; அவர் உயிர் தன் கோலிலேயே இருப்பது போல் அழைத்துக்கொண்டிருந்தார்.
1.147.2
तमालोक्य धनुस्त्यक्त्वा पितृगौरवयन्त्रितः ।
कर्णोऽभिषेकार्द्रशिराः शिरसा समवन्दत ॥ १.१४७.२ ॥
அவரைக் கண்டதும், தந்தை மீதுள்ள மரியாதையால் கட்டுண்ட கர்ணன் வில்லைக் கீழே வைத்தான்; அபிஷேகத்தால் ஈரமான தலையுடன் தலை குனிந்து வணங்கினான்.
1.147.3
ततः पादाववच्छाद्य पटान्तेन ससंभ्रमः ।
पुत्रेति परिपूर्णार्थमब्रवीद्रथसारथिम् ॥ १.१४७.३ ॥
பின்னர் ஆடையின் முனையால் அவருடைய பாதங்களை மூடி, பதற்றத்துடன் அதிரதன் 'மகனே' என்று நிறைந்த உணர்வுடன் தேரோட்டியிடம் பேசினார்.
1.147.4
परिष्वज्य च तस्याथ मूर्धानं स्नेहविक्लवः ।
अङ्गराज्याभिषेकार्द्रमश्रुभिः सिषिचे पुनः ॥ १.१४७.४ ॥
பின்னர் பாசத்தால் தளர்ந்தவராய் அவனை அணைத்து, அங்க நாட்டு அபிஷேகத்தால் நனைந்த அவன் தலையை மீண்டும் கண்ணீரால் நனைத்தார்.
1.147.5
तं दृष्ट्वा सूतपुत्रोऽयमिति संचिन्त्य पाण्डवः ।
भीमसेनस्तदा वाक्यमब्रवीत्प्रहसन्निव ॥ १.१४७.५ ॥
அவனைக் கண்டு, 'இவன் தேரோட்டியின் மகன்' என்று எண்ணிய பாண்டவன் பீமசேனன், அப்போது சிரிப்பது போல் இந்த சொல்லைச் சொன்னான்.
1.147.6
न त्वमर्हसि पार्थेन सूतपुत्र रणे वधम् ।
कुलस्य सदृशस्तूर्णं प्रतोदो गृह्यतां त्वया ॥ १.१४७.६ ॥
சூத புத்திரனே! பிருதையின் மகன் அர்ஜுனனால் போர்க்களத்தில் உனக்கு மரணம் தகாது; உன் குலத்திற்கேற்ப விரைவில் சாட்டையைப் பிடி.
1.147.7
अङ्गराज्यं च नार्हस्त्वमुपभोक्तुं नराधम ।
श्वा हुताशसमीपस्थं पुरोडाशमिवाध्वरे ॥ १.१४७.७ ॥
கீழ்மகனே, அங்க நாட்டின் அரசைத் துய்க்கத் நீ தகுதியற்றவன்; யாகத்தில் தீயருகே வைக்கப்பட்ட புரோடாசத்தை நாய் உண்பதற்கு உரியதல்லவோ அதுபோல்.
1.147.8
एवमुक्तस्ततः कर्णः किंचित्प्रस्फुरिताधरः ।
गगनस्थं विनिःश्वस्य दिवाकरमुदैक्षत ॥ १.१४७.८ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் கர்ணனின் உதடுகள் சற்று நடுங்கின; அவன் ஆழ்ந்து பெருமூச்செறிந்து வானில் உள்ள சூரியனை நோக்கினான்.
1.147.9
ततो दुर्योधनः कोपादुत्पपात महाबलः ।
भ्रातृपद्मवनात्तस्मान्मदोत्कट इव द्विपः ॥ १.१४७.९ ॥
அப்போது மகாபலசாலியான துரியோதனன் கோபத்தால் எழுந்தான்; மதம் பிடித்த யானை தாமரைக் காட்டிலிருந்து எழுவது போல, தன் சகோதரர்களின் தாமரைக் கூட்டத்திலிருந்து அவன் எழுந்தான்.
1.147.10
सोऽब्रवीद्भीमकर्माणं भीमसेनमवस्थितम् ।
वृकोदर न युक्तं ते वचनं वक्तुमीदृशम् ॥ १.१४७.१० ॥
அங்கே நின்றிருந்த பயங்கரச் செயல் புரிந்த பீமசேனனிடம் அவன் கூறினான்: ஓ வ்ருகோதரா, உனக்கு இத்தகைய சொல் சொல்வது தகாது.
1.147.11
क्षत्रियाणां बलं ज्यष्ठं योक्तव्यं क्षत्रबन्धुना ।
शूराणां च नदीनां च प्रभवो दुर्विभावनः ॥ १.१४७.११ ॥
சத்திரியர்களின் வலிமை மிகச் சிறந்தது; அதை க்ஷத்ரபந்துவாக இருப்பவன் பயன்படுத்த வேண்டும்; வீரர்களின் மூலமும் நதிகளின் மூலமும் அறிய முடியாதவை.
1.147.12
सलिलादुत्थितो वह्निर्येन व्याप्तं चराचरम् ।
दधीचस्यास्थितो वज्रं कृतं दानवसूदनम् ॥ १.१४७.१२ ॥
நீரிலிருந்து எழுந்த நெருப்பு, அதனால் அசையும் அசையாப் பொருள்கள் அனைத்தும் வியாபிக்கப்பட்டன; தததீசியின் எலும்புகளால் செய்யப்பட்ட வஜ்ராயுதம், அதுவே தானவர்களைக் கொன்றது.
1.147.13
आग्नेयः कृत्तिकापुत्रो रौद्रो गाङ्गेय इत्यपि ।
श्रूयते भगवान्देवः सर्वगुह्यमयो गुहः ॥ १.१४७.१३ ॥
அவர் அக்கினியின் மகன், கிருத்திகைகளின் மகன், ருத்ரனின் மகன், கங்கையின் மகனும் ஆவார் என்று கேட்கப்படுகிறது. எல்லா மறைபொருள்களையும் கொண்ட பகவான் தேவன் குஹன் எனப்படுகிறார்.
1.147.14
क्षत्रियेभ्यश्च ये जाता ब्राह्मणास्ते च ते श्रुताः ।
विश्वामित्रप्रभृतयः प्राप्ता ब्रह्मत्वमव्ययम् ॥ १.१४७.१४ ॥
சத்திரியர்களிடமிருந்து பிறந்தவர்கள் பிராமணர்களாகவும் கேட்கப்பட்டுள்ளனர். விசுவாமித்திரர் முதலியோர் அழியாத பிராமணத்துவத்தை அடைந்தனர்.
1.147.15
आचार्यः कलशाज्जातो द्रोणः शस्त्रभृतां वरः ।
गौतमस्यान्ववाये च शरस्तम्बाच्च गौतमः ॥ १.१४७.१५ ॥
ஆயுதம் ஏந்தியவர்களில் சிறந்த ஆசான் துரோணர் கலசத்திலிருந்து பிறந்தார். கௌதமரின் வம்சத்திலும், நாணல் கொத்திலிருந்து கௌதமர் (கிருபர்) பிறந்தார்.
1.147.16
भवतां च यथा जन्म तदप्यागमितं मया ।
सकुण्डलं सकवचं सर्वलक्षणलक्षितम्।
कथमादित्यसदृशं मृगी व्याघ्रं जनिष्यति ॥ १.१४७.१६ ॥
உங்களின் பிறப்பு எவ்வாறு இருந்ததோ அதையும் நான் கூறிவிட்டேன். குண்டலமும் கவசமும் கொண்டவனாய், எல்லா நல்ல அடையாளங்களும் கொண்டவனாய், சூரியனைப் போன்றவனை மான் எப்படி புலியைப் பெறும்?
1.147.17
पृथिवीराज्यमर्होऽयं नाङ्गराज्यं नरेश्वरः ।
अनेन बाहुवीर्येण मया चाज्ञानुवर्तिना ॥ १.१४७.१७ ॥
இந்த மன்னன் பூமியின் அரசுக்குத் தகுதியானவன்; அங்க நாட்டின் அரசுக்கு மட்டுமல்ல. இந்தக் கை வலிமையாலும், என் கட்டளையைப் பின்பற்றுவதாலும் அவன் ஆளத் தகுந்தவன்.
1.147.18
यस्य वा मनुजस्येदं न क्षान्तं मद्विचेष्टितम् ।
रथमारुह्य पद्भ्यां स विनामयतु कार्मुकम् ॥ १.१४७.१८ ॥
என் இந்தச் செயலை எந்த மனிதன் பொறுக்கவில்லையோ, அவன் தேரில் ஏறினாலும் அல்லது கால்நடையாக நின்றாலும் வில்லை வளைக்கட்டும்.
1.147.19
ततः सर्वस्य रङ्गस्य हाहाकारो महानभूत् ।
साधुवादानुसंबद्धः सूर्यश्चास्तमुपागमत् ॥ १.१४७.१९ ॥
பின்னர் அரங்கம் முழுவதும் பெரும் ஆரவாரமும் கூக்குரலும் எழுந்தன; சாதுவாதங்களுடன் சூரியன் அஸ்தமித்தான்.
1.147.20
ततो दुर्योधनः कर्णमालम्ब्याग्रकरे नृपः ।
दीपिकाभिः कृतालोकस्तस्माद्रङ्गाद्विनिर्ययौ ॥ १.१४७.२० ॥
பின்னர் அரசன் துரியோதனன் கர்ணனின் கையை பற்றிக்கொண்டு, தீவட்டிகளின் ஒளியில் அந்த அரங்கிலிருந்து வெளியேறினான்.
1.147.21
पाण्डवाश्च सहद्रोणाः सकृपाश्च विशांपते ।
भीष्मेण सहिताः सर्वे ययुः स्वं स्वं निवेशनम् ॥ १.१४७.२१ ॥
மக்கள் தலைவனே, பாண்டவர்களும் துரோணரும் கிருபருடன், பீஷ்மருடன் சேர்ந்து அனைவரும் அவரவர் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றனர்.
1.147.22
अर्जुनेति जनः कश्चित्कश्चित्कर्णेति भारत ।
कश्चिद्दुर्योधनेत्येवं ब्रुवन्तः प्रस्थितास्तदा ॥ १.१४७.२२ ॥
பாரதனே, சிலர் 'அர்ஜுனா!' என்றும், சிலர் 'கர்ணா!' என்றும், சிலர் 'துரியோதனா!' என்றும் சொல்லிக்கொண்டு அப்போது புறப்பட்டனர்.
1.147.23
कुन्त्याश्च प्रत्यभिज्ञाय दिव्यलक्षणसूचितम् ।
पुत्रमङ्गेश्वरं स्नेहाच्छन्ना प्रीतिरजायत ॥ १.१४७.२३ ॥
குந்தி தன் மகனை, தெய்வ அடையாளங்களால் காட்டப்பட்ட, அங்கநாட்டு அரசனான அவனை அடையாளம் கண்டுகொண்டாள்; அன்பால் மறைந்திருந்த பாசம் அவளுள் எழுந்தது.
1.147.24
दुर्योधनस्यापि तदा कर्णमासाद्य पार्थिव ।
भयमर्जुनसंजातं क्षिप्रमन्तरधीयत ॥ १.१४७.२४ ॥
அரசனே, அப்போது துரியோதனனின் உள்ளத்திலும் கர்ணனை அணுகியதால், அர்ஜுனனால் உண்டான பயம் விரைவில் மறைந்தது.
1.147.25
स चापि वीरः कृतशस्त्रनिश्रमः ।
परेण साम्नाऽभ्यवदत्सुयोधनम्।
युधिष्ठिरस्याप्यभवत्तदा मति-
र्न कर्णतुल्योऽस्ति धनुर्धरः क्षितौ ॥ १.१४७.२५ ॥
கல்வியில் பயிற்சி பெற்ற அந்த வீரன் மிக மென்மையான சொற்களால் துரியோதனனிடம் பேசினான். அப்போது யுதிஷ்டிரனின் எண்ணமும் இருந்தது: பூமியில் கர்ணனுக்கு நிகரான வில்லாளி இல்லை.