Mahābhārata · Adhyāya 1.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.16.1
सौते त्वं कथयस्वेमां विस्तरेण कथां पुनः ।
आस्तीकस्य कवेःसाधोः शुश्रूषा परमा हिनः ॥ १.१६.१ ॥
O Sauti, erzähle diese Geschichte noch einmal ausführlich. Von Āstīka, dem weisen Dichter und Tugendhaften, zu hören, ist unser höchster Wunsch.
1.16.2
मधुरं कथ्यते सौम्य श्लक्ष्णाक्षरपदं त्वया ।
प्रीयामहे भृशं तात पितेवेदं प्रभाषसे ॥ १.१६.२ ॥
O Sanfter, du sprichst süß, mit geschmeidigen Silben und Worten. Lieber, du sprichst wie ein Vater, und wir freuen uns sehr.
1.16.3
अस्मच्छुश्रूषणे नित्यं पिता हि निरतस्तव ।
आचष्टैतद्यथाऽऽक्यानं पिता तेत्वं तथा वद ॥ १.१६.३ ॥
Dein Vater war stets dem Dienst an uns hingegeben. So wie dein Vater diese Erzählung vortrug, so sollst auch du sie erzählen.
1.16.4
आयुष्मन्निदमाख्यानमास्तीकं कथयामि ते ।
यथाश्रुतं कथयतः सकाशाद्वै पितुर्मया ॥ १.१६.४ ॥
O Langlebiger, ich erzähle dir diese Erzählung von Āstīka, so wie ich sie aus dem Munde meines Vaters gehört habe, als er sie erzählte.
1.16.5
पुरा देवयुगे ब्रह्मन्प्रजापतिसुते शुभे ।
आस्तां भगिन्यौ रूपेण समुपेतेऽद्भुतेऽनघ ॥ १.१६.५ ॥
O Brahmane, einst im Zeitalter der Götter gab es zwei glückverheißende Töchter Prajāpatis, zwei Schwestern, wunderbar an Schönheit und makellos.
1.16.6
ते भार्ये कश्यपस्यास्तां कद्रूश्च विनता च ह ।
प्रादात्ताभ्यां वरं प्रीतः प्रजापतिसमः पतिः ॥ १.१६.६ ॥
Sie waren die beiden Gattinnen Kaśyapas, Kadrū und Vinatā; ihr Gatte, Prajāpati gleich, erfreut, gewährte beiden eine Gabe.
1.16.7
कश्यपो धर्मपत्नीभ्यां मुदा परमया युतः ।
वरातिसर्गं श्रुत्वैवं कश्यपादुत्तमं च ते ॥ १.१६.७ ॥
Kaśyapa, erfüllt von höchster Freude zusammen mit seinen beiden rechtmäßigen Gattinnen, hörte, dass die Gabe gewährt worden war; und von Kaśyapa empfingen beide jene vortreffliche Gabe.
1.16.8
हर्षादप्रतिमां प्रीतिं प्रापतुः स्म वरस्त्रियौ ।
वव्रे कद्रूः सुतान्नागान्सहस्रं तुल्यवर्चसः ॥ १.१६.८ ॥
Die beiden Frauen, die die Gabe empfangen hatten, erlangten vor Freude unvergleichliche Wonne. Kadrū wählte tausend Schlangensöhne von gleichem Glanz.
1.16.9
द्वौ पुत्रौ विनता वव्रे कद्रूपुत्राधिकौ बले ।
तेजसा वपुषा चैव विक्रमेणाधिकौ च तौ ॥ १.१६.९ ॥
Vinatā wählte zwei Söhne, die an Stärke den Söhnen Kadrūs überlegen sind, und ebenso überlegen an Glanz, Körpergestalt und Tapferkeit.
1.16.10
तस्यै भर्ता वरं प्रादादीदृसौ ते भविष्यतः ।
एवमस्त्विति तं चाह कश्यपं विनता तदा ॥ १.१६.१० ॥
Ihr Gatte gewährte ihr eine solche Gabe: solche Söhne sollen sein. Da sprach Vinatā zu Kaśyapa: »So sei es.«
1.16.11
यथावत्प्रार्थितं लब्ध्वा वरं तुष्टाभवत्तदा ।
कृतकृत्या तु विनता लब्ध्वा वीर्याधिकौ सुतौ ॥ १.१६.११ ॥
Nachdem sie die Gabe so erlangt hatte, wie sie sie erbeten hatte, war sie da zufrieden; und Vinatā, am Ziel ihres Strebens, erlangte zwei Söhne, überlegen an Kraft.
1.16.12
कद्रूश्च लब्ध्वा पुत्राणां सहस्रं तुल्यवर्चसाम् ।
धार्यौ प्रयत्नतो गर्भावित्युक्त्वा स महातपाः ॥ १.१६.१२ ॥
Auch Kadrū, die tausend Söhne von gleichem Glanz erlangt hatte, war zufrieden. Sprechend: »Tragt diese Embryonen mit Sorgfalt«, sprach jener große Asket…
1.16.13
ते भार्ये वरसंतुष्टे कश्यपो वनमाविशत् ।
कालेन महता कद्रूरण्डानां दशतीर्दश ॥ १.१६.१३ ॥
Kaśyapa verließ die beiden mit ihren Gaben zufriedenen Gattinnen und betrat den Wald. Nach langer Zeit gebar Kadrū tausend Eier.
1.16.14
जनयामास विप्रेन्द्र द्वे चाण्डे विनता तदा ।
तयोरण्डानि निदधुः प्रहृष्टाः परिचारिकाः ॥ १.१६.१४ ॥
O Bester der Brahmanen, damals gebar Vinatā zwei Eier. Erfreut legten die Dienerinnen sie nieder.
1.16.15
सोपस्वेदेषु भाण्डेषु पञ्चवर्षशतानि च ।
ततः पञ्चशते काले कद्रूपुत्रा विनिःसृताः ॥ १.१६.१५ ॥
In warmen Krügen lagen sie fünfhundert Jahre. Dann, nach fünfhundert Jahren, kamen die Söhne Kadrūs heraus.
1.16.16
अण्डाभ्यां विनतायास्तु मिथुनं न व्यदृश्यत ।
ततः पुत्रार्थिनी देवी व्रीडिता च तपस्विनी ॥ १.१६.१६ ॥
Doch aus Vinatās Eiern erschien kein Paar. Da die Göttin, nach einem Sohn verlangend, beschämt und asketisch...
1.16.17
अण्डं बिभेद विनता तत्र पुत्रमपश्यत ।
पूर्वार्धकायसंपन्नमितरेणाप्रकाशता ॥ १.१६.१७ ॥
Vinatā zerbrach ein Ei und sah darin einen Sohn, dessen Oberkörper vollendet war, während der andere Teil unausgebildet blieb.
1.16.18
स पुत्रः क्रोधसंरब्धः शशापैनामिति श्रुतिः ।
योऽहमेवं कृतो मातस्त्वया लोभपरीतया ॥ १.१६.१८ ॥
Man hört, dass der Sohn, von Zorn erfüllt, sie verfluchte: 'O Mutter, von Gier ergriffen, hast du mich so gemacht.'
1.16.19
शरीरेणासमग्रेण तस्माद्दासी भविष्यसि ।
पञ्च वर्षशतान्यस्या यया विस्पर्धसे सह ॥ १.१६.१९ ॥
Mit unvollkommenem Körper wirst du fünfhundert Jahre lang die Sklavin derjenigen sein, mit der du wetteiferst.
1.16.20
एष च त्वां सुतो मातर्दासीत्वान्मोचयिष्यति ।
यद्येनमपि मातस्त्वं मामिवाण्डविभेदनात् ॥ १.१६.२० ॥
Dieser dein Sohn, o Mutter, wird dich aus der Sklaverei befreien; wenn du auch ihn, wie mich bei der Zerbrechung des Eies, ...
1.16.21
न करिष्यस्यनङ्गं वा व्यङ्गं वापि तपस्विनम् ।
प्रतिपालयितव्यस्ते जन्मकालोऽस्य धीरया ॥ १.१६.२१ ॥
Du wirst ihn nicht gliedlos oder verstümmelt machen; mit Geduld musst du die Zeit seiner Geburt abwarten.
1.16.22
विशिष्टं बलमीप्सन्त्या पञ्चवर्षशतात्परः ।
एवं शप्त्वा ततः पुत्रो विनतामन्तरिक्षगः ॥ १.१६.२२ ॥
Dir, die du überlegene Stärke begehrst, kommt die Befreiung nach fünfhundert Jahren. Nachdem er so verflucht hatte, wandte sich jener Sohn, der am Himmel dahinzieht, an Vinatā.
1.16.23
अरुणोऽदृश्यत ब्रह्मन्प्रभातसमये तदा ।
उद्यन्नथ सहस्रांशुर्दृष्ट्वा तमरुणं प्रभुः ॥ १.१६.२३ ॥
O Brahmane, da erschien zur Morgenzeit Aruṇa; dann sah der sich erhebende Herr der tausend Strahlen jenen Aruṇa.
1.16.24
स्वतेजसा प्रज्वलन्तमात्मनः समतेजसम् ।
सारथ्ये कल्पयामास प्रीयमाणस्तमोनुदः ॥ १.१६.२४ ॥
Der in seinem eigenen Glanz strahlende, ihm an Glanz gleiche, nahm ihn der erfreute Vertreiber der Finsternis als seinen Wagenlenker an.
1.16.25
सोऽपि तं रथमारुह्य भानोरमिततेजसः ।
सर्वलोकप्रदीपस्य ह्यमरोऽप्यरुणोऽभवत् ॥ १.१६.२५ ॥
Auch er bestieg jenen Wagen und wurde der Wagenlenker Bhānus, des an Glanz Unermesslichen, der Leuchte aller Welten; obwohl unsterblich, wurde er Aruṇa.
1.16.26
गरुडोऽपि यथाकालं जज्ञे पन्नगभोजनः ।
स जातमात्रो विनतां परित्यज्य खमाविशत् ॥ १.१६.२६ ॥
Auch Garuḍa wurde zur rechten Zeit geboren, der Schlangenfresser; kaum geboren, verließ er Vinatā und stieg in den Himmel auf.
1.16.27
आदास्यन्नात्मनो भोज्यमन्नं विहितमस्य यत् ।
विधात्रा भृगुशार्दूल क्षुधितः पतगेश्वरः ॥ १.१६.२७ ॥
O Tiger unter den Bhṛgus! Der Herr der Vögel, hungrig, im Begriff, für sich die Speise zu nehmen, die der Schöpfer ihm bestimmt hatte…