Mahābhārata · Adhyāya 1.162
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.162.1
अथ रात्र्यां व्यतीतायामशेषो नागरो जनः ।
तत्राजगाम त्वरितो दिदृक्षुः पाण्डुनन्दनान् ॥ १.१६२.१ ॥
Als die Nacht vergangen war, eilten alle Bürger der Stadt herbei, begierig, die Söhne Pāṇḍus zu sehen.
1.162.2
निर्वापयन्तो ज्वलनं ते जना ददृशुस्ततः ।
जातुषं तद्गृहं दग्धममात्यं च पुरोचनम् ॥ १.१६२.२ ॥
Jene Leute, die das Feuer löschten, sahen da das Lackhaus verbrannt und auch den Minister Purocana verbrannt.
1.162.3
नूनं दुर्योधनेनेदं विहितं पापकर्मणा ।
पाण्डवानां विनाशायेत्येवं ते चुक्रुशुर्जनाः ॥ १.१६२.३ ॥
»Gewiss wurde dies von dem Übeltäter Duryodhana zur Vernichtung der Pāṇḍavas ersonnen«, so klagten jene Leute.
1.162.4
विदिते धृतराष्ट्रस्य धार्तराष्ट्रो न संशयः ।
दग्धवान्पाण्डुदायादान्न ह्येतत्प्रतिषिद्धवान् ॥ १.१६२.४ ॥
Gewiss, mit Wissen Dhṛtarāṣṭras, verbrannte der Sohn Dhṛtarāṣṭras die Erben Pāṇḍus, kein Zweifel; auch verbot er es nicht.
1.162.5
नूनं शान्तनवोऽपीह न धर्मनुवर्तते ।
द्रोणश्च विदुरश्चैव कृपश्चान्ये च कौरवाः ॥ १.१६२.५ ॥
Gewiss folgt hier selbst der Sohn Śantanus nicht dem dharma; auch Droṇa, Vidura, Kṛpa und die übrigen Kauravas nicht.
1.162.6
नावेक्षन्ते ह तं धर्मं धर्मात्मानोऽप्यहो विधेः ।
श्रुतवन्तोऽपि विद्वांसो धनवद्वशगा अहो ॥ १.१६२.६ ॥
Ach, durch das Schicksal achten selbst die rechtschaffenen Seelen nicht auf jenen dharma; ach, selbst gelehrte Weise sind dem Reichtum verfallen.
1.162.7
साधूननाथान्धर्मिष्ठात्सत्यव्रतपरायणान् ।
नावेक्षन्ते महान्तोऽपि दैवं तेषां परायणम् ॥ १.१६२.७ ॥
Selbst die Großen achten nicht auf die Rechtschaffenen, die Schutzlosen, die dem Dharma Ergebenen und die dem Gelübde der Wahrheit Verschriebenen; ihre Zuflucht ist das Schicksal.
1.162.8
ते वयं धृतराष्ट्राय प्रेषयामो दुरात्मने ।
संवृत्तस्ते परः कामः पाण्डवान्दग्धवानसि ॥ १.१६२.८ ॥
An Dhṛtarāṣṭra, den Bösgesinnten, senden wir diese Botschaft: Dein höchster Wunsch ist erfüllt — du hast die Pāṇḍavas verbrannt.
1.162.9
ततो व्यपोहमानास्ते पाण्डवार्थे हुताशनम् ।
निषादीं ददृशुर्दग्धां पञ्चपुत्रामनागसम् ॥ १.१६२.९ ॥
Dann, als sie das für die Pāṇḍavas entzündete Feuer beiseite räumten, sahen sie die Niṣāda-Frau, verbrannt mit ihren fünf Söhnen, schuldlos.
1.162.10
इतः पश्यत कुन्तीयं दग्धा शेते तपस्विनी ।
पुत्रैः सहैव वार्ष्णेयी हन्तेत्याहुः स्म नागराः ॥ १.१६२.१० ॥
»Seht hierher! Kuntī liegt verbrannt da; diese asketische Frau aus dem Geschlecht der Vṛṣṇi liegt zusammen mit ihren Söhnen. Wehe!«, so sagten die Stadtbewohner.
1.162.11
खनकेन तु तेनैव वेश्म शोधयता बिलम् ।
पांसुभिः पिहितं तच्च पुरुषैस्तैर्न लक्षितम् ॥ १.१६२.११ ॥
Von eben diesem Gräber, der das Haus säuberte, war der Tunnel gegraben worden; er war mit Staub bedeckt, und jene Männer bemerkten ihn nicht.
1.162.12
ततस्ते प्रेषयामासुर्धृतराष्ट्राय नागराः ।
पाण्डवानग्निना दग्धानमात्यं च पुरोचनम् ॥ १.१६२.१२ ॥
Da sandten die Stadtbewohner Botschaft an Dhṛtarāṣṭra: »Die Pāṇḍavas sind vom Feuer verbrannt worden, und auch der Minister Purocana.«
1.162.13
श्रुत्वा तु धृतराष्ट्रस्तद्राजा सुमहदप्रियम् ।
विनाशं पाण्डुपुत्राणां विललाप सुदुःखितः ॥ १.१६२.१३ ॥
Als König Dhṛtarāṣṭra diese sehr unerfreuliche Nachricht vom Untergang der Söhne Pāṇḍus hörte, klagte er, tief betrübt.
1.162.14
अन्तर्हृष्टमनाश्चासौ बहिर्दुःखसमन्वितः ।
अन्तःशीतो बहिश्चोष्णो ग्रीष्मेऽगाधह्वदोयथा ॥ १.१६२.१४ ॥
Innerlich erfreut, äußerlich von Kummer erfüllt, war er innen kalt und außen heiß, wie ein tiefer See im Sommer.
1.162.15
अद्य पाण्डुर्मृतो राजा मम भ्राता महायशाः ।
तेषु वीरेषु दग्धेषु मात्रा सह विशेषतः ॥ १.१६२.१५ ॥
Heute ist mein Bruder, König Pāṇḍu von großem Ruhm, gestorben, und jene Helden sind verbrannt, besonders zusammen mit ihrer Mutter.
1.162.16
गच्छन्तु पुरुषाः शीघ्रं नगरं वारणावतम् ।
सत्कारयन्तु तान्वीरान्कुन्तीं राजसुतां च ताम् ॥ १.१६२.१६ ॥
Mögen Männer schnell in die Stadt Vāraṇāvata gehen und jene Helden sowie Kuntī, die Tochter des Königs, ehren.
1.162.17
ये च तत्र मृतास्तेषां सुहृदः सन्ति तानपि ।
कारयन्तु च कुल्यानि शुभ्राणि च बृहन्ति च ॥ १.१६२.१७ ॥
Auch die Freunde derer, die dort starben, sollen herbeigerufen werden, und man soll die reinen, großen Familienriten vollziehen lassen.
1.162.18
मम दग्धा महात्मानः कुलवंशविवर्धनाः ॥ १.१६२.१८ ॥
Meine hochherzigen Söhne, die das Geschlecht der Familie mehrten, sind verbrannt.
1.162.19
एवं गते मया शक्यं यद्यत्कारयितुं हितम् ।
पाण्डवानां च कुन्त्याश्च तत्सर्वं क्रियतां धनैः ॥ १.१६२.१९ ॥
Da es so gekommen ist, möge alles, was ich zum Wohl der Pāṇḍavas und Kuntīs tun kann, mit Reichtum getan werden.
1.162.20
समेताश्च ततः सर्वे भीष्मेण सह कौरवाः ।
धृतराष्ट्रः सपुत्रश्च गङ्गामभिमुखा ययुः ॥ १.१६२.२० ॥
Dann versammelten sich alle Kauravas mit Bhīṣma, und Dhṛtarāṣṭra zog mit seinen Söhnen zum Ganges.
1.162.21
एकवस्त्रा निरानन्दा निराभरणवेष्टनः ।
उदकं कर्तुकामा वै पाण्डवानां महात्मनाम् ॥ १.१६२.२१ ॥
In einfache Gewänder gekleidet, freudlos, ohne Schmuck und Turban, gingen sie, um den Wasseropfer für die großherzigen Pāṇḍavas darzubringen.
1.162.22
एवं गत्वा ततश्चक्रे ज्ञातिभिः परिवारितः ।
उदकं पाण्डुपुत्राणां धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ॥ १.१६२.२२ ॥
So gegangen, von seinen Verwandten umgeben, vollzog Dhṛtarāṣṭra, der Sohn Ambikās, das Wasseropfer für die Söhne Pāṇḍus.
1.162.23
रुरुदुः सहिताः सर्वे भृशं शोकपरायणाः ।
हा युधिष्ठिर कौरव्य हा भीम इति चापरे ॥ १.१६२.२३ ॥
Alle, in Kummer versunken, weinten gemeinsam heftig; andere riefen: "Ach, Yudhiṣṭhira! O Nachkomme Kurus! Ach, Bhīma!"
1.162.24
हा फल्गुनेति चाप्यन्ये हा यमाविति चापरे ।
कुन्तीमार्ताश्च शोचन्त उदकं चक्रिरे जनाः ॥ १.१६२.२४ ॥
Die einen riefen: "Ach, Phālguna!", andere: "Ach, ihr Zwillinge!"; die von Kuntīs Leid Betroffenen klagten und vollzogen das Wasseropfer.
1.162.25
अन्ये पौरजनाश्चैवमन्वशोचन्त पाण्डवान् ।
विदुरस्त्वल्पशश्चक्रे शोकं वेद परं हि सः ॥ १.१६२.२५ ॥
Auch die anderen Stadtbewohner trauerten ebenso um die Pāṇḍavas; doch Vidura trauerte nur wenig, denn er kannte die höchste Wahrheit.
1.162.26
विदुरो धृतराष्ट्रस्य जानन्सर्वं मनोगतम् ।
तेनायं विधिना सृष्टः कुटिलः कपटाशयः ॥ १.१६२.२६ ॥
Vidura, der alles kannte, was in Dhṛtarāṣṭras Geist vorging, wusste, dass dieser Mann durch ein solches Schicksal krumm und von hinterhältiger Gesinnung geschaffen worden war.
1.162.27
इत्येवं चिन्तयन्राजन्विदुरो विदुषां वरः ।
लोकानां दर्शयन्दुःखं दुःखितैः सह बान्धवैः ॥ १.१६२.२७ ॥
So nachdenkend, o König, zeigte Vidura, der Beste unter den Weisen, dem Volk seinen Schmerz zusammen mit den trauernden Verwandten.
1.162.28
मनसाऽचिन्तयत्पार्थान्कियद्दूरं गता इति ।
सहिताः पाण्डवाः पुत्रा इति चिन्तापरोऽभवत् ॥ १.१६२.२८ ॥
Er dachte bei sich: »Wie weit mögen die Pārthas gegangen sein? Die Söhne Pāṇḍus sind zusammen.« So versank er in besorgtes Nachdenken.
1.162.29
ततः प्रव्यथितो भीष्मः पाण्डुराजसुतान्मृतान् ।
सह मात्रेति तच्छ्रुत्वा विललाप रुरोद च ॥ १.१६२.२९ ॥
Da klagte Bhīṣma, tief betrübt, als er hörte, dass die Söhne des Königs Pāṇḍu mit ihrer Mutter gestorben seien, und er weinte.
1.162.30
हा युधिष्ठिर हा भीम हा धनञ्जय हा यमौ ।
हा पृथे सह पुत्रैस्त्वमेकरात्रेण स्वर्गता ॥ १.१६२.३० ॥
Wehe, Yudhiṣṭhira! Wehe, Bhīma! Wehe, Dhanañjaya! Wehe, ihr Zwillinge! Wehe, Pṛthā! Du bist mit deinen Söhnen in einer einzigen Nacht in den Himmel gegangen!
1.162.31
मात्रा सह कुमारास्ते सर्वे तत्रैव संस्थिताः ।
न हि तौ नोत्सहेयातां भीमसेनधनञ्जयौ ॥ १.१६२.३१ ॥
Zusammen mit ihrer Mutter liegen all deine Söhne dort. Bhīmasena und Dhanañjaya hätten dies gewiss nicht ertragen.
1.162.32
तरसा वेगितात्मानौ निर्भेत्तुमपि मन्दरम् ।
परासुत्वं न पश्यामि पृथायाः सह पाण्डवैः ॥ १.१६२.३२ ॥
Jene beiden von raschem Geist könnten sogar den Mandara spalten. Ich sehe Pṛthās Tod zusammen mit den Pāṇḍavas nicht.
1.162.33
सर्वथा विकृतं तत्तु यदि ते निधनं गताः ।
धर्मराजः स निर्दिष्टो ननु विप्रैर्युधिष्ठिरः ॥ १.१६२.३३ ॥
Sind sie wirklich dem Tod verfallen, so ist das durchaus verkehrt. Yudhiṣṭhira, der König des Dharma, war ja von den Brahmanen bestimmt worden.
1.162.34
पृथिव्यां च रथिश्रेष्ठो भविता स धनञ्जयः ।
सत्यव्रतो धर्मदत्तः सत्यवाक्छुभलक्षणः ॥ १.१६२.३४ ॥
Auf Erden wird jener Dhanañjaya der beste der Wagenkämpfer sein, der Hüter wahrer Gelübde, vom Dharma gegeben, wahrhaftig in der Rede, von glücklichen Zeichen.
1.162.35
कथं कालवशं प्राप्तः पाण्डवेयो युधिष्ठिरः ।
आत्मानमुपमां कृत्वा परेषां वर्तते तु यः ॥ १.१६२.३५ ॥
Wie ist Yudhiṣṭhira, der Sohn Pāṇḍus, der andere wie sich selbst behandelt, in die Gewalt der Zeit geraten?
1.162.36
मात्रा सहैव कौरव्यः कथं कालवशं गतः ।
पालितः सुचिरं कालं फलकाले यथा द्रुमः ॥ १.१६२.३६ ॥
Wie ist der Kaurava samt seiner Mutter in die Gewalt der Zeit geraten, wie ein lange gehegter Baum, der zur Zeit seiner Früchte fällt?
1.162.37
भग्नः स्याद्वायुवेगेन तथा राजा युधिष्ठिरः ।
यौवराज्येऽभिषिक्तेन पितुर्येनाहृतं यशः ॥ १.१६२.३७ ॥
Wie ein Baum vom Sturm gebrochen wird, so muss auch König Yudhiṣṭhira zerbrochen sein, der als gesalbter Kronprinz den Ruhm seines Vaters mehrte.
1.162.38
आत्मनश्च पितुश्चैव सत्यधर्मप्रवृत्तिभिः ।
यच्च सा वनवासेन तन्माता दुःखभागिनी ॥ १.१६२.३८ ॥
Durch die Hingabe an Wahrheit und Dharma, ihrerseits wie die ihres Gatten, und durch das Waldexil wurde jene Mutter zur Teilhaberin am Leid.
1.162.39
कालेन सह संमग्नो धिक्कृतान्तमनर्थकम् ।
यच्च सा वनवासेन तन्माता दुःखभागिनी ॥ १.१६२.३९ ॥
Mit der Zeit versunken; Schande über den nutzlosen Tod! Durch das Waldexil wurde jene Mutter zur Teilhaberin am Leid.
1.162.40
पुत्रगृध्नुतया कुन्ती न भर्तारं मृतात्वनु ।
अल्पकालं कुले जाता भर्तुः प्रीतिमवाप या ॥ १.१६२.४० ॥
Aus Verlangen nach Söhnen folgte Kuntī ihrem toten Gatten nicht; in der Familie nur kurz geboren, erlangte sie die Zuneigung ihres Gatten.
1.162.41
दग्धाऽद्य सह पुत्रैः सा असंपूर्णमनोरा ।
मृतो भीम इति श्रुत्वा मनो न श्रद्दधाति मे ॥ १.१६२.४१ ॥
Heute ist sie mit ihren Söhnen verbrannt, mit unerfüllten Wünschen. Dass Bhīma tot sei, habe ich gehört, doch mein Geist glaubt es nicht.
1.162.42
एतच्च चिन्तयानस्य व्यथितं बहुधा मनः ।
अवधूय च मे देहं हृदयेन विदीर्यते ॥ १.१६२.४२ ॥
Während ich dies bedenke, ist mein Geist auf vielerlei Weise bekümmert; mein Körper erzittert, und das Herz zerreißt mir.
1.162.43
पीनस्कन्धश्चारुबाहुर्मेरुकूटसमो युवा ।
मृतो भीम इति श्रुत्वा मनो न श्रद्दधाति मे ॥ १.१६२.४३ ॥
Breitschultrig, schönarmig, jung wie ein Gipfel des Meru – Bhīma ist tot. Dies gehört, glaubt mein Geist nicht.
1.162.44
अतित्यागी च योधी च क्षिप्रहस्तो दृढायुधः ।
प्रपत्तिमाँल्लब्धलक्षो रथयानविशारदः ॥ १.१६२.४४ ॥
Äußerst freigebig und Krieger, schnellhändig, fest im Umgang mit Waffen, entschlossen, zielsicher und geschickt im Lenken des Streitwagens.
1.162.45
दूरपाती त्वसंभ्रान्तो महावीर्यो महास्त्रवान् ।
अदीनात्मा नरश्रेष्ठः श्रेष्ठः सर्वधनुष्मताम् ॥ १.१६२.४५ ॥
Weitschießend und unerschütterlich, von großer Tapferkeit und im Besitz großer Waffen, unerschrockenen Geistes, der Beste unter den Menschen, der Erste unter allen Bogenschützen.
1.162.46
येन प्राच्याश्च सौवीरा दाक्षिणात्याश्च निर्जिताः ।
ख्यापितं येन शूरेण त्रिषु लोकेषु पौरुषम् ॥ १.१६२.४६ ॥
Durch den die östlichen Völker, die Sauvīras und die südlichen Völker besiegt wurden, und durch den der Held seine männliche Tapferkeit in den drei Welten berühmt machte.
1.162.47
यस्मिञ्जाते विशोकाऽभूत्कुन्ती पाण्डुश्च वीर्यवान् ।
पुरन्दरसमो जिष्णुः कथं कालवशं गतः ॥ १.१६२.४७ ॥
Bei dessen Geburt Kuntī und der mächtige Pāṇḍu sorgenfrei wurden – wie ist dieser Jiṣṇu, Purandara gleich, unter die Macht der Zeit gefallen?
1.162.48
कथं तावृषभष्कन्धौ सिंहविक्रान्तगामिनौ ।
मर्त्यधर्ममनुप्राप्तौ यमावरिनिवर्हणौ ॥ १.१६२.४८ ॥
Wie gelangten jene beiden, mit Stierschultern und löwenhaftem Schritt, die jumeaux Vernichter der Feinde, zum Gesetz der Sterblichen?
1.162.49
वत्सा गताः क्व मां वृद्धं विहाय भृशमातुरम् ।
हा स्नुषे मम वार्ष्णेयि निधाय हृदि मे शुचम् ॥ १.१६२.४९ ॥
Söhne, wohin seid ihr gegangen, mich alten, tief betrübten Mann zurücklassend? Wehe, Schwiegertochter, Vārṣṇeyī, die du Kummer in mein Herz gelegt hast!
1.162.50
वारणावतयात्रायां के स्युर्वै शकुनाः पथि ।
एवमल्पायुषो लोके भविष्यन्ति पृथासुताः ॥ १.१६२.५० ॥
Auf der Reise nach Vāraṇāvata, welche Omen gab es auf dem Weg? Werden so die Söhne Pṛthās in der Welt kurzlebig sein?
1.162.51
संशप्ता इति कैर्यूयं वत्सान्दर्शय मे पृथे ।
ममैव नाथा मन्नाथा मम नेत्राणि पाण्डवाः ॥ १.१६२.५१ ॥
»Von wem seid ihr verflucht worden?« O Pṛthā, zeige mir meine Söhne! Meine Beschützer, die ihr mich allein als Beschützer habt, meine Augen, o Pāṇḍavas!
1.162.52
हा पाण्डवा मे हे वत्सा हा सिंहशिशवो मम ।
मातङ्गा हा ममोत्तुङ्गा हा ममानन्दवर्धनाः ॥ १.१६२.५२ ॥
Wehe, Pāṇḍavas, meine Söhne! Wehe, meine Löwenjungen! Wehe, meine Elefanten! Wehe, meine Erhabenen! Wehe, ihr, die meine Freude mehrt!
1.162.53
मम हीनस्य युष्माभिः सर्वलोकास्तमोवृताः ।
कदा द्रष्टाऽस्मि कौन्तेयांस्तरुणादित्यवर्चसः ॥ १.१६२.५३ ॥
Mir, der ich euch beraubt bin, sind alle Welten von Finsternis umhüllt. Wann werde ich die Söhne Kuntīs sehen, strahlend wie die junge Sonne?
1.162.54
अदृष्ट्वा वो महाबाहून्पुत्रवन्मम नन्दनाः ।
क्व गतिर्मे क्व गच्छामि कुतो द्रक्ष्यामि मे शिशून् ॥ १.१६२.५४ ॥
Da ich euch nicht sehe, ihr Starkarmigen, meine Wonnen, wie Söhne für mich, wo ist meine Zuflucht? Wohin soll ich gehen? Woher werde ich meine Kinder sehen?
1.162.55
हा युधिष्ठिर हा भीम हा हा फल्गुन हा यमौ ।
मा गच्छत निवर्तध्वं मयि कोपं विमुञ्चत ॥ १.१६२.५५ ॥
Weh, Yudhiṣṭhira! Weh, Bhīma! Weh, weh, Phalguna! Weh, ihr Zwillinge! Geht nicht; kehrt um und laßt euren Zorn gegen mich fahren.
1.162.56
श्रुत्वा तत्क्रन्दितं तस्य तिलोदं च प्रसिञ्चतः ।
देशं कालं समाज्ञाय विदुरः प्रत्यभाषत ॥ १.१६२.५६ ॥
Als er sein Klagen hörte und sah, wie er Wasser mit Sesam spendete, und Ort und Zeit wohl erkannte, antwortete Vidura.
1.162.57
मा शोचीस्त्वं नरव्याघ्र जहि शोकं महाधृते ।
न तेषां विद्यते मृत्युः प्राप्तकालं कृतं मया ॥ १.१६२.५७ ॥
Gräme dich nicht, Tiger unter den Menschen; laß deinen Kummer fahren, du sehr Standhafter. Für sie gibt es keinen Tod; ich habe es zur bestimmten Zeit getan.
1.162.58
एतच्च तेभ्य उदकं विप्रसिञ्च न भारत ।
क्षत्तेदमब्रवीद्भीष्मं कौरवाणामशृण्वताम् ॥ १.१६२.५८ ॥
Und gieße dieses Wasser nicht für sie aus, o Bhārata. Vidura sprach dies zu Bhīṣma, während die Kauravas zuhörten.
1.162.59
क्षत्तारमुपसंगम्य बाष्पोत्पीडकलस्वरः ।
मन्दंमन्दमुवाचेदं विदुरं संगमे नृप ॥ १.१६२.५९ ॥
O König, mit tränenerstickter Stimme trat er langsam zu Vidura und sprach an der Zusammenkunft diese Worte zu ihm.
1.162.60
कथं ते तात जीवन्ति पाण्डोः पुत्रा महाबलाः ।
कथमस्मत्कृते पक्षः पाण्डोर्न हि निपातितः ॥ १.१६२.६० ॥
Lieber, wie leben die mächtigen Söhne Pāṇḍus noch? Und wie ist die Partei Pāṇḍus unseretwegen nicht niedergeschlagen worden?
1.162.61
कथं मत्प्रमुखाः सर्वे प्रमुक्ता महतो भयात् ।
जननी गरुडेनेव कुरवस्ते समुद्धृताः ॥ १.१६२.६१ ॥
Wie wurden alle Kurus, angeführt von mir, aus jener großen Gefahr befreit? Ihr wurdet emporgehoben, wie Garuḍa seine Mutter emporhob.
1.162.62
एवमुक्तस्तु कौरव्य कौरवाणामशृण्वताम् ।
आचचक्षे स धर्मात्मा भीष्मायाद्भुतकर्मणे ॥ १.१६२.६२ ॥
So angesprochen, o Nachkomme der Kurus, während die Kauravas zuhörten, sprach jener Rechtschaffene zu Bhīṣma, dem Täter wundersamer Taten.
1.162.63
धृतराष्ट्रस्य शकुने राज्ञो दुर्योधनस्य च ।
विनाशे पाण्डुपुत्राणां कृतो मतिविनिश्चयः ॥ १.१६२.६३ ॥
Zur Vernichtung der Söhne Pāṇḍus hatten Dhṛtarāṣṭra und König Duryodhana einen festen Entschluss gefasst.
1.162.64
तत्राहमपि च ज्ञात्वा तस्य पापस्य निश्चयम् ।
तं जिघांसुरहं चापि तेषामनुमते स्थितः ॥ १.१६२.६४ ॥
Auch dort wusste ich um den festen Vorsatz jenes Bösewichts; obwohl ich ihn töten wollte, blieb ich mit ihrer Zustimmung.
1.162.65
ततो जतुगृहं गत्वा दहनेऽस्मिन्नियोजिते ।
पृथायाश्च सपुत्राया धार्तराष्ट्रस्य शासनात् ॥ १.१६२.६५ ॥
Dann, als man zum Lackhaus gegangen war und dieses Feuer gelegt wurde, auf Befehl des Sohnes Dhṛtarāṣṭras, gegen Pṛthā und ihre Söhne.
1.162.66
ततः खनकमाहूय सुरङ्गं वै बिलं तदा ।
सुगूढं कारयित्वा ते कुन्त्या पाण्डुसुतास्तदा ॥ १.१६२.६६ ॥
Dann, nachdem man einen Gräber gerufen und einen sehr geheimen Tunnel hatte graben lassen, entkamen die Söhne Pāṇḍus mit Kuntī durch ihn.
1.162.67
निष्क्रामिता मया पूर्वं मा स्म शोके मनः कृथाः ।
ततस्तु नावमारोप्य सहपुत्रां पृथामहम् ॥ १.१६२.६७ ॥
Ich habe sie zuvor hinausgeführt; setze deinen Geist nicht in Kummer. Dann habe ich Pṛthā mit ihren Söhnen auf ein Boot gesetzt und sie selbst fortgebracht.
1.162.68
दत्त्वाऽभयं सपुत्रायै कुन्त्यै गृहमदाहयम् ।
तस्मात्ते मा स्म भूद्दुःखं मुक्ताः पापात्तु पाण्डवाः ॥ १.१६२.६८ ॥
Nachdem ich Kuntī mit ihren Söhnen Sicherheit gewährt hatte, ließ ich das Haus niederbrennen. Darum soll dir kein Leid geschehen; die Pāṇḍava sind von jener Sünde befreit.
1.162.69
निर्गताः पाण्डवा राजन्मात्रा सह परन्तपाः ।
अग्निहादान्महाघोरान्मया तस्मादुपायतः ॥ १.१६२.६९ ॥
O König, die Pāṇḍava, Versenger ihrer Feinde, sind mit ihrer Mutter aus jenem schrecklichen Feuer entkommen, durch ein Mittel, das ich ersann.
1.162.70
मा स्म शोकमिमं कार्षीर्जीवन्त्येव च पाण्डवाः ।
प्रच्छन्ना विचिरिष्यन्ति यावत्कालस्य पर्ययः ॥ १.१६२.७० ॥
Gräme dich nicht darüber; die Pāṇḍava leben tatsächlich. Verborgen werden sie umherziehen, bis sich der Zyklus der Zeit vollendet.
1.162.71
तस्मिन्युधिष्ठिरं काले द्रक्ष्यन्ति भुवि मानवाः ।
विमलं कृष्णपक्षान्ते जगच्चन्द्रमिवोदितम् ॥ १.१६२.७१ ॥
Zu jener Zeit werden die Menschen auf Erden Yudhiṣṭhira sehen, wie den makellosen Mond, der am Ende der dunklen Monatshälfte aufgeht.
1.162.72
न तस्य नाशं पश्यामि यस्य भ्राता धनञ्जयः ।
भीमसेनश्च दुर्धर्षौ माद्रीपुत्रौ च तौ यमौ ॥ १.१६२.७२ ॥
Ich sehe keinen Untergang für den, dessen Bruder Dhanañjaya ist und der den unbezwingbaren Bhīmasena sowie jene beiden Zwillingssöhne Mādrīs an seiner Seite hat.
1.162.73
ततः संहृष्टसर्वाङ्गो भीष्मो विदुरमब्रवीत् ।
दिष्ट्यादिष्ट्येति संहृष्टः पूजयानो महामतिम् ॥ १.१६२.७३ ॥
Da sprach Bhīṣma, am ganzen Körper vor Freude erschauernd, zu Vidura: »Glücklicherweise, glücklicherweise!«, und ehrte den Mann von großem Verstand.
1.162.74
युक्तं चैवानुरूपं च कृतं तात शुभं त्वया ।
वयं विमोक्षिता दुःखात्पाण्डुपक्षो न नाशितः ॥ १.१६२.७४ ॥
»Lieber, was du getan hast, ist angemessen, passend und glückverheißend. Wir sind vom Leid befreit, und die Seite Pāṇḍus ist nicht vernichtet worden.«
1.162.75
एवमुक्त्वा विवेशाथ पुरं जनशताकुलम् ।
कुरुभिः सहितो राजन्नागरैश्च पितामहः ॥ १.१६२.७५ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, o König, betrat der Großvater Bhīṣma die von Hunderten Menschen erfüllte Stadt, begleitet von den Kurus und den Stadtbewohnern.
1.162.76
अथाम्बिकेयः सामात्यः सकर्णः सहसौबलः ।
सात्मजः पार्थनाशस्य स्मरंस्तथ्यं जर्ष च ॥ १.१६२.७६ ॥
Da freute sich der Sohn der Ambikā mit seinen Ministern, mit Karṇa, mit Śakuni von Subala und mit seinem Sohn, indem er sich der Wahrheit der Vernichtung der Pārthas erinnerte.
1.162.77
भीष्मश्च राजन्दुर्धर्षो विदुरश्च महामतिः ।
जहृषाते स्मरन्तौ तौ जातुषाग्नेर्विमोचनम् ॥ १.१६२.७७ ॥
O König, sowohl der unbezwingbare Bhīṣma als auch der großsinnige Vidura freuten sich, indem sie sich ihrer Rettung aus dem Feuer des Lackhauses erinnerten.
1.162.78
सत्यशीलगुणाचारै रागैर्जानपदोद्भवैः ।
द्रोणादयश्च धर्मैस्तु तेषां तान्मोचितान्विदुः ॥ १.१६२.७८ ॥
Durch ihren wahrhaftigen Charakter, ihre Tugenden und ihr Verhalten, durch die Zuneigung der Landesbewohner und durch den Dharma Droṇas und der anderen erkannten sie, dass jene (die Pāṇḍavas) befreit worden waren.
1.162.79
शौर्यलावण्यमाहात्म्यै रूपैः प्राणबलैरपि ।
स्वस्थान्पार्थानमन्यन्त पौरजानपदास्तथा ॥ १.१६२.७९ ॥
Durch Tapferkeit, Anmut, Größe, Schönheit und Lebenskraft hielten auch die Stadt- und Landbewohner die Söhne Pṛthās für wohlbehalten.
1.162.80
अन्ये जनाः प्राकृताश्च स्त्रियश्च बहुलास्तदा ।
शङ्कमाना वदन्ति स्म दग्धा जीवन्ति वा न वा ॥ १.१६२.८० ॥
Andere einfache Leute und viele Frauen sagten damals zweifelnd: "Sind sie verbrannt, oder leben sie oder nicht?"