மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.162
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.162.1
अथ रात्र्यां व्यतीतायामशेषो नागरो जनः ।
तत्राजगाम त्वरितो दिदृक्षुः पाण्डुनन्दनान् ॥ १.१६२.१ ॥
பின்னர் இரவு கழிந்ததும், நகரின் அனைத்து மக்களும் பாண்டுவின் மைந்தர்களைக் காண விரைந்து அங்கு வந்தனர்.
1.162.2
निर्वापयन्तो ज्वलनं ते जना ददृशुस्ततः ।
जातुषं तद्गृहं दग्धममात्यं च पुरोचनम् ॥ १.१६२.२ ॥
தீயை அணைத்துக்கொண்டிருந்த அந்த மக்கள், அரக்கு மாளிகை எரிந்திருப்பதையும், அமைச்சர் புரோசனனும் எரிந்திருப்பதையும் கண்டனர்.
1.162.3
नूनं दुर्योधनेनेदं विहितं पापकर्मणा ।
पाण्डवानां विनाशायेत्येवं ते चुक्रुशुर्जनाः ॥ १.१६२.३ ॥
'இது நிச்சயமாக பாவச்செயல் செய்த துரியோதனனால் பாண்டவர்களை அழிக்கச் சூழ்ச்சி செய்யப்பட்டது' என்று அந்த மக்கள் இவ்வாறு அழுது புலம்பினர்.
1.162.4
विदिते धृतराष्ट्रस्य धार्तराष्ट्रो न संशयः ।
दग्धवान्पाण्डुदायादान्न ह्येतत्प्रतिषिद्धवान् ॥ १.१६२.४ ॥
திருதராஷ்டிரனுக்குத் தெரிந்தேதான் அவன் மகன் பாண்டுவின் வாரிசுகளை எரித்தான், இதில் ஐயமில்லை; இதைத் தடுக்கவும் இல்லை.
1.162.5
नूनं शान्तनवोऽपीह न धर्मनुवर्तते ।
द्रोणश्च विदुरश्चैव कृपश्चान्ये च कौरवाः ॥ १.१६२.५ ॥
நிச்சயமாக இங்கே சாந்தனுவின் மைந்தனும் (பீஷ்மன்) தர்மத்தைப் பின்பற்றவில்லை; துரோணரும், விதுரரும், கிருபரும், மற்ற கௌரவர்களும் கூட (பின்பற்றவில்லை).
1.162.6
नावेक्षन्ते ह तं धर्मं धर्मात्मानोऽप्यहो विधेः ।
श्रुतवन्तोऽपि विद्वांसो धनवद्वशगा अहो ॥ १.१६२.६ ॥
ஐயோ, விதியின் காரணமாக தர்மாத்மாக்களும் அந்தத் தர்மத்தைக் கவனிக்கவில்லை; ஐயோ, கற்றறிந்த அறிஞர்களும் கூட செல்வத்திற்கு அடிமையானார்கள்.
1.162.7
साधूननाथान्धर्मिष्ठात्सत्यव्रतपरायणान् ।
नावेक्षन्ते महान्तोऽपि दैवं तेषां परायणम् ॥ १.१६२.७ ॥
நல்லோரும், ஆதரவற்றோரும், தர்மத்தில் நிலைத்தோரும், சத்திய விரதத்தில் ஈடுபட்டோருமான அவர்களை பெரியோர்களும் கவனிப்பதில்லை; அவர்களுக்குப் புகலிடம் தெய்வமே.
1.162.8
ते वयं धृतराष्ट्राय प्रेषयामो दुरात्मने ।
संवृत्तस्ते परः कामः पाण्डवान्दग्धवानसि ॥ १.१६२.८ ॥
அந்த தீய மனம் கொண்ட திருதராஷ்டிரனுக்கு நாம் செய்தியை அனுப்புகிறோம்: உன் பெரும் விருப்பம் நிறைவேறியது; பாண்டவர்களை நீ எரித்துவிட்டாய்.
1.162.9
ततो व्यपोहमानास्ते पाण्डवार्थे हुताशनम् ।
निषादीं ददृशुर्दग्धां पञ्चपुत्रामनागसम् ॥ १.१६२.९ ॥
பின்னர் பாண்டவர்களுக்காக (பரவிய) அந்த நெருப்பை அகற்றி, அவர்கள் பஞ்சபுத்திரர்களுடன் எரிந்துபோன, குற்றமற்ற நிஷாதப் பெண்ணைக் கண்டனர்.
1.162.10
इतः पश्यत कुन्तीयं दग्धा शेते तपस्विनी ।
पुत्रैः सहैव वार्ष्णेयी हन्तेत्याहुः स्म नागराः ॥ १.१६२.१० ॥
"இங்கே பாருங்கள்! இந்தக் குந்தி எரிந்து கிடக்கிறாள்; தவம் செய்யும் வார்ஷ்ணேயி தன் புதல்வர்களுடன் சேர்ந்தே கிடக்கிறாள் — ஐயோ!" என்று நகரவாசிகள் கூறினர்.
1.162.11
खनकेन तु तेनैव वेश्म शोधयता बिलम् ।
पांसुभिः पिहितं तच्च पुरुषैस्तैर्न लक्षितम् ॥ १.१६२.११ ॥
வீட்டைச் சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்த அந்தத் தோண்டுபவனே சுரங்கத்தை அகழ்ந்தான்; அது மண்ணால் மூடப்பட்டிருந்தது, அந்த மனிதர்கள் அதைக் கவனிக்கவில்லை.
1.162.12
ततस्ते प्रेषयामासुर्धृतराष्ट्राय नागराः ।
पाण्डवानग्निना दग्धानमात्यं च पुरोचनम् ॥ १.१६२.१२ ॥
பின்னர் நகரவாசிகள் திருதராஷ்டிரனுக்கு செய்தி அனுப்பினர்: "பாண்டவர்களும், அமைச்சர் புரோசனனும் நெருப்பில் எரிந்துவிட்டனர்."
1.162.13
श्रुत्वा तु धृतराष्ट्रस्तद्राजा सुमहदप्रियम् ।
विनाशं पाण्डुपुत्राणां विललाप सुदुःखितः ॥ १.१६२.१३ ॥
பாண்டுவின் மக்களின் அழிவு பற்றிய இந்த மிகக் கொடிய அப்ரியமான செய்தியைக் கேட்ட மன்னன் திருதராஷ்டிரன் மிகவும் துயருற்று அழுது புலம்பினான்.
1.162.14
अन्तर्हृष्टमनाश्चासौ बहिर्दुःखसमन्वितः ।
अन्तःशीतो बहिश्चोष्णो ग्रीष्मेऽगाधह्वदोयथा ॥ १.१६२.१४ ॥
அவன் உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சியுற்றிருந்தாலும் வெளியில் துயரம் நிறைந்தவனாகத் தோன்றினான்; கோடையில் ஆழமான குளம் உள்ளே குளிர்ந்தும் வெளியே வெப்பமாகவும் இருப்பதுபோல்.
1.162.15
अद्य पाण्डुर्मृतो राजा मम भ्राता महायशाः ।
तेषु वीरेषु दग्धेषु मात्रा सह विशेषतः ॥ १.१६२.१५ ॥
இன்று என் சகோதரன், பெரும் புகழ்பெற்ற அரசன் பாண்டு இறந்துவிட்டான்; அந்த வீரர்கள், குறிப்பாகத் தாயுடன், எரிந்து போயினர்.
1.162.16
गच्छन्तु पुरुषाः शीघ्रं नगरं वारणावतम् ।
सत्कारयन्तु तान्वीरान्कुन्तीं राजसुतां च ताम् ॥ १.१६२.१६ ॥
ஆண்கள் விரைவாக வாரணாவத நகரம் செல்லட்டும்; அந்த வீரர்களையும், அரச மகளான குந்தியையும் கௌரவிக்கட்டும்.
1.162.17
ये च तत्र मृतास्तेषां सुहृदः सन्ति तानपि ।
कारयन्तु च कुल्यानि शुभ्राणि च बृहन्ति च ॥ १.१६२.१७ ॥
அங்கு இறந்தவர்களின் நண்பர்களையும் அழைத்து, குலத்திற்கான தூய்மையான, பெரிய சடங்குகளைச் செய்யட்டும்.
1.162.18
मम दग्धा महात्मानः कुलवंशविवर्धनाः ॥ १.१६२.१८ ॥
என் மகாத்மாக்கள், குலவம்சத்தை வளர்த்தவர்கள், எரிந்து போயினர்.
1.162.19
एवं गते मया शक्यं यद्यत्कारयितुं हितम् ।
पाण्डवानां च कुन्त्याश्च तत्सर्वं क्रियतां धनैः ॥ १.१६२.१९ ॥
இவ்வாறு நிகழ்ந்த பின், பாண்டவர்களுக்கும் குந்திக்கும் நன்மையாக என்னால் இயன்ற அனைத்தும் செல்வத்தால் செய்யப்படட்டும்.
1.162.20
समेताश्च ततः सर्वे भीष्मेण सह कौरवाः ।
धृतराष्ट्रः सपुत्रश्च गङ्गामभिमुखा ययुः ॥ १.१६२.२० ॥
பின்னர் பீஷ்மருடன் அனைத்து கௌரவர்களும் கூடி, புத்திரர்களுடன் திருதராஷ்டிரன் கங்கையை நோக்கிச் சென்றனர்.
1.162.21
एकवस्त्रा निरानन्दा निराभरणवेष्टनः ।
उदकं कर्तुकामा वै पाण्डवानां महात्मनाम् ॥ १.१६२.२१ ॥
ஒரே ஆடை அணிந்து, மகிழ்ச்சியற்று, அணிகலன்களும் தலைப்பாகையும் இல்லாமல், மகாத்மாவான பாண்டவர்களுக்கு நீர்க்கடன் செய்ய விரும்பியவர்களாக (சென்றனர்).
1.162.22
एवं गत्वा ततश्चक्रे ज्ञातिभिः परिवारितः ।
उदकं पाण्डुपुत्राणां धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ॥ १.१६२.२२ ॥
இவ்வாறு சென்று, உறவினர்களால் சூழப்பட்ட அம்பிகையின் மகன் திருதராஷ்டிரன் பாண்டுவின் புதல்வர்களுக்கு நீர்க்கடன் செய்தான்.
1.162.23
रुरुदुः सहिताः सर्वे भृशं शोकपरायणाः ।
हा युधिष्ठिर कौरव्य हा भीम इति चापरे ॥ १.१६२.२३ ॥
துயரில் ஆழ்ந்த அனைவரும் சேர்ந்து மிகவும் அழுதனர்; மற்றவர்கள், "ஐயோ யுதிஷ்டிரா! ஓ குரு வம்சத்தவனே! ஐயோ பீமா!" என்றனர்.
1.162.24
हा फल्गुनेति चाप्यन्ये हा यमाविति चापरे ।
कुन्तीमार्ताश्च शोचन्त उदकं चक्रिरे जनाः ॥ १.१६२.२४ ॥
"ஐயோ பால்குனா!" என்று சிலரும், "ஐயோ இரட்டையர்களே!" என்று வேறு சிலரும் அழுதனர்; குந்தியின் துயரால் வருந்தியவர்கள் துக்கித்தபடி நீர்க்கடன் செய்தனர்.
1.162.25
अन्ये पौरजनाश्चैवमन्वशोचन्त पाण्डवान् ।
विदुरस्त्वल्पशश्चक्रे शोकं वेद परं हि सः ॥ १.१६२.२५ ॥
மற்ற நகரவாசிகளும் இவ்வாறே பாண்டவர்களுக்காக வருந்தினர். ஆனால் விதுரர் சிறிதளவே துயருற்றார், ஏனெனில் அவர் உயர்ந்ததை அறிந்திருந்தார்.
1.162.26
विदुरो धृतराष्ट्रस्य जानन्सर्वं मनोगतम् ।
तेनायं विधिना सृष्टः कुटिलः कपटाशयः ॥ १.१६२.२६ ॥
விதுரர் திருதராஷ்டிரனின் மனத்தில் இருந்த அனைத்தையும் அறிந்திருந்தார். அதனால்தான் இவன் விதியால் வஞ்சகமும் கபட எண்ணமும் கொண்டவனாகப் படைக்கப்பட்டான்.
1.162.27
इत्येवं चिन्तयन्राजन्विदुरो विदुषां वरः ।
लोकानां दर्शयन्दुःखं दुःखितैः सह बान्धवैः ॥ १.१६२.२७ ॥
அரசே, இவ்வாறு சிந்தித்த அறிஞர்களில் சிறந்தவரான விதுரர், துயருற்ற உறவினர்களுடன் சேர்ந்து மக்களுக்குத் தம் துயரைக் காட்டினார்.
1.162.28
मनसाऽचिन्तयत्पार्थान्कियद्दूरं गता इति ।
सहिताः पाण्डवाः पुत्रा इति चिन्तापरोऽभवत् ॥ १.१६२.२८ ॥
அவர் மனதில் நினைத்தார்: 'பார்த்தர்கள் (பாண்டவர்கள்) எவ்வளவு தூரம் சென்றிருப்பார்கள்? பாண்டவ புதல்வர்கள் ஒன்றாக இருக்கின்றனர்.' இவ்வாறு அவர் கவலையில் ஆழ்ந்தார்.
1.162.29
ततः प्रव्यथितो भीष्मः पाण्डुराजसुतान्मृतान् ।
सह मात्रेति तच्छ्रुत्वा विललाप रुरोद च ॥ १.१६२.२९ ॥
பின்னர் மிகவும் வருந்திய பீஷ்மர், பாண்டு அரசனின் புதல்வர்கள் தாயுடன் இறந்துவிட்டனர் என்று கேட்டு, புலம்பி அழுதார்.
1.162.30
हा युधिष्ठिर हा भीम हा धनञ्जय हा यमौ ।
हा पृथे सह पुत्रैस्त्वमेकरात्रेण स्वर्गता ॥ १.१६२.३० ॥
ஐயோ யுதிஷ்டிரா! ஐயோ பீமா! ஐயோ தனஞ்சயா! ஐயோ இரட்டையர்களே! ஐயோ பிருதா! நீ புதல்வர்களுடன் ஒரே இரவில் சொர்க்கம் சென்றுவிட்டாய்!
1.162.31
मात्रा सह कुमारास्ते सर्वे तत्रैव संस्थिताः ।
न हि तौ नोत्सहेयातां भीमसेनधनञ्जयौ ॥ १.१६२.३१ ॥
தாயுடன் உங்கள் அனைத்து இளவரசர்களும் அங்கேயே கிடக்கின்றனர். பீமசேனனும் தனஞ்சயனும் இதைத் தாங்கியிருக்க மாட்டார்கள்.
1.162.32
तरसा वेगितात्मानौ निर्भेत्तुमपि मन्दरम् ।
परासुत्वं न पश्यामि पृथायाः सह पाण्डवैः ॥ १.१६२.३२ ॥
வேகமான மனம் கொண்ட அவ்விருவரும் மந்தர மலையையும் பிளக்க வல்லவர்கள். பிருதையும் பாண்டவர்களும் இறந்ததை நான் காணவில்லை.
1.162.33
सर्वथा विकृतं तत्तु यदि ते निधनं गताः ।
धर्मराजः स निर्दिष्टो ननु विप्रैर्युधिष्ठिरः ॥ १.१६२.३३ ॥
அவர்கள் உண்மையிலேயே இறந்துவிட்டிருந்தால், அது எல்லா வகையிலும் தவறானது. தர்மராஜனாக யுதிஷ்டிரன் அந்தணர்களாலேயே நியமிக்கப்பட்டவன்.
1.162.34
पृथिव्यां च रथिश्रेष्ठो भविता स धनञ्जयः ।
सत्यव्रतो धर्मदत्तः सत्यवाक्छुभलक्षणः ॥ १.१६२.३४ ॥
பூமியில் அவன் தனஞ்சயன், தேர்வீரர்களில் சிறந்தவனாக இருப்பான். சத்தியவிரதன், தர்மத்தால் அளிக்கப்பட்டவன், சத்தியம் பேசுபவன், நற்குறிகள் கொண்டவன்.
1.162.35
कथं कालवशं प्राप्तः पाण्डवेयो युधिष्ठिरः ।
आत्मानमुपमां कृत्वा परेषां वर्तते तु यः ॥ १.१६२.३५ ॥
பாண்டுவின் மகன் யுதிஷ்டிரன், பிறரை தன்னைப் போலவே கருதி நடந்தவன், எப்படி காலத்தின் வசப்பட்டான்?
1.162.36
मात्रा सहैव कौरव्यः कथं कालवशं गतः ।
पालितः सुचिरं कालं फलकाले यथा द्रुमः ॥ १.१६२.३६ ॥
தாயுடன் கௌரவன் எப்படி காலத்தின் வசப்பட்டான்? நீண்ட காலம் காக்கப்பட்ட மரம் பழம் தரும் காலத்தில் (விழுவது) போல.
1.162.37
भग्नः स्याद्वायुवेगेन तथा राजा युधिष्ठिरः ।
यौवराज्येऽभिषिक्तेन पितुर्येनाहृतं यशः ॥ १.१६२.३७ ॥
காற்றின் வேகத்தால் முறிந்து விழுவதுபோல் அரசன் யுதிஷ் டிரரும் உடைந்திருப்பான்; யுவராஜ பட்டத்தில் அபிஷேகம் பெற்று, தந்தையின் புகழை ஈட்டியவன் அவன்.
1.162.38
आत्मनश्च पितुश्चैव सत्यधर्मप्रवृत्तिभिः ।
यच्च सा वनवासेन तन्माता दुःखभागिनी ॥ १.१६२.३८ ॥
தன்னுடையதும் தந்தையுடையதுமான சத்தியமும் தர்மமும் நிறைந்த செயல்களால், வனவாசத்தால், அந்தத் தாய் துன்பத்தில் பங்கேற்றாள்.
1.162.39
कालेन सह संमग्नो धिक्कृतान्तमनर्थकम् ।
यच्च सा वनवासेन तन्माता दुःखभागिनी ॥ १.१६२.३९ ॥
காலத்துடன் மூழ்கிப்போனவன்; வீணான எமனுக்குச் சீற்றம்! வனவாசத்தால் அந்தத் தாய் துன்பத்தில் பங்கேற்றாள்.
1.162.40
पुत्रगृध्नुतया कुन्ती न भर्तारं मृतात्वनु ।
अल्पकालं कुले जाता भर्तुः प्रीतिमवाप या ॥ १.१६२.४० ॥
மகன்களின் ஆசையால் குந்தி இறந்த கணவனைப் பின்தொடரவில்லை; குலத்தில் சிறிது காலமே பிறந்து, கணவனின் அன்பைப் பெற்றவள் அவள்.
1.162.41
दग्धाऽद्य सह पुत्रैः सा असंपूर्णमनोरा ।
मृतो भीम इति श्रुत्वा मनो न श्रद्दधाति मे ॥ १.१६२.४१ ॥
இன்று அவள் மகன்களுடன் எரிந்துவிட்டாள்; நிறைவேறாத விருப்பங்களுடையவள். பீமன் இறந்தான் என்று கேட்டும் என் மனம் நம்பவில்லை.
1.162.42
एतच्च चिन्तयानस्य व्यथितं बहुधा मनः ।
अवधूय च मे देहं हृदयेन विदीर्यते ॥ १.१६२.४२ ॥
இதை நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் என் மனம் பல விதத்தில் வருந்துகிறது; என் உடல் நடுங்க, இதயம் பிளந்துபோகிறது.
1.162.43
पीनस्कन्धश्चारुबाहुर्मेरुकूटसमो युवा ।
मृतो भीम इति श्रुत्वा मनो न श्रद्दधाति मे ॥ १.१६२.४३ ॥
அகன்ற தோள்களும் அழகிய கரங்களும் கொண்ட, மேரு சிகரம் போன்ற இளைஞன் பீமன் இறந்தான் என்று கேட்டும், என் மனம் அதை நம்பவில்லை.
1.162.44
अतित्यागी च योधी च क्षिप्रहस्तो दृढायुधः ।
प्रपत्तिमाँल्लब्धलक्षो रथयानविशारदः ॥ १.१६२.४४ ॥
மிகுந்த தியாகி, போர்வீரன், விரைந்த கைகள் கொண்டவன், உறுதியான ஆயுதங்கள் கொண்டவன், உறுதிமிக்கவன், குறி தவறாதவன், தேர் ஓட்டுவதில் வல்லவன்.
1.162.45
दूरपाती त्वसंभ्रान्तो महावीर्यो महास्त्रवान् ।
अदीनात्मा नरश्रेष्ठः श्रेष्ठः सर्वधनुष्मताम् ॥ १.१६२.४५ ॥
தொலைதூரம் அம்பெய்பவன், கலங்காதவன், பெரும் வீரியம் கொண்டவன், பெரிய அஸ்திரங்கள் கொண்டவன், அஞ்சாத மனமுடையவன், மனிதர்களில் சிறந்தவன், வில்லாளிகள் அனைவரிலும் முதன்மையானவன்.
1.162.46
येन प्राच्याश्च सौवीरा दाक्षिणात्याश्च निर्जिताः ।
ख्यापितं येन शूरेण त्रिषु लोकेषु पौरुषम् ॥ १.१६२.४६ ॥
எவன் கிழக்கு நாட்டினரையும் சௌவீரரையும் தெற்கு நாட்டினரையும் வென்றானோ, எந்த வீரன் மூன்று உலகங்களிலும் தன் ஆண்மையை புகழ்பெறச் செய்தானோ.
1.162.47
यस्मिञ्जाते विशोकाऽभूत्कुन्ती पाण्डुश्च वीर्यवान् ।
पुरन्दरसमो जिष्णुः कथं कालवशं गतः ॥ १.१६२.४७ ॥
எவன் பிறந்ததால் குந்தியும் வலிமைமிக்க பாண்டுவும் துயரற்றவர்களானார்களோ, இந்திரனுக்கு நிகரான வெற்றியாளன் அந்த அர்ஜுனன் காலத்தின் வசமாக எப்படிச் சென்றான்?
1.162.48
कथं तावृषभष्कन्धौ सिंहविक्रान्तगामिनौ ।
मर्त्यधर्ममनुप्राप्तौ यमावरिनिवर्हणौ ॥ १.१६२.४८ ॥
எதிரிகளை அழிக்கும் அந்த இரட்டையர்கள், காளைத் தோள்களும் சிங்கத்தின் நடையும் கொண்டவர்கள், மனிதருக்குரிய விதியை எவ்வாறு அடைந்தார்கள்?
1.162.49
वत्सा गताः क्व मां वृद्धं विहाय भृशमातुरम् ।
हा स्नुषे मम वार्ष्णेयि निधाय हृदि मे शुचम् ॥ १.१६२.४९ ॥
மகன்களே, மிகவும் துயருற்ற என் முதியவனை விட்டு எங்கே சென்றீர்கள்? ஐயோ மருமகளே, வார்ஷ்ணேயீ! என் இதயத்தில் துயரை வைத்துவிட்டு.
1.162.50
वारणावतयात्रायां के स्युर्वै शकुनाः पथि ।
एवमल्पायुषो लोके भविष्यन्ति पृथासुताः ॥ १.१६२.५० ॥
வாரணாவதப் பயணத்தில் வழியில் என்ன சகுனங்கள் இருந்தன? இவ்வாறு பிருதையின் மகன்கள் உலகில் குறுகிய ஆயுளுடையவர்களாவார்களோ.
1.162.51
संशप्ता इति कैर्यूयं वत्सान्दर्शय मे पृथे ।
ममैव नाथा मन्नाथा मम नेत्राणि पाण्डवाः ॥ १.१६२.५१ ॥
'யாரால் சபிக்கப்பட்டீர்கள்?' ஓ பிருதா! என் மகன்களை எனக்குக் காட்டு. என் நாதர்களே, என்னையே நாதனாகக் கொண்டவர்களே, என் கண்களே, பாண்டவர்களே!
1.162.52
हा पाण्डवा मे हे वत्सा हा सिंहशिशवो मम ।
मातङ्गा हा ममोत्तुङ्गा हा ममानन्दवर्धनाः ॥ १.१६२.५२ ॥
ஐயோ பாண்டவர்களே, என் மகன்களே! ஐயோ என் சிங்கக் குட்டிகளே! ஐயோ என் யானைகளே! ஐயோ என் உயர்ந்தவர்களே! ஐயோ என் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவர்களே!
1.162.53
मम हीनस्य युष्माभिः सर्वलोकास्तमोवृताः ।
कदा द्रष्टाऽस्मि कौन्तेयांस्तरुणादित्यवर्चसः ॥ १.१६२.५३ ॥
உங்களை இழந்த எனக்கு எல்லா உலகங்களும் இருளால் மூடப்பட்டுள்ளன. இளங்கதிரவனைப் போல் ஒளிரும் குந்தியின் மகன்களை நான் எப்போது காண்பேன்?
1.162.54
अदृष्ट्वा वो महाबाहून्पुत्रवन्मम नन्दनाः ।
क्व गतिर्मे क्व गच्छामि कुतो द्रक्ष्यामि मे शिशून् ॥ १.१६२.५४ ॥
ஓ என் மகிழ்ச்சிகளே, மகா பாகுக்களான உங்களைக் காணாமல், மகன்களைப் போன்ற எனக்கு இனி புகலிடம் எங்கே? நான் எங்கே போவேன்? என் குழந்தைகளை எங்கிருந்து காண்பேன்?
1.162.55
हा युधिष्ठिर हा भीम हा हा फल्गुन हा यमौ ।
मा गच्छत निवर्तध्वं मयि कोपं विमुञ्चत ॥ १.१६२.५५ ॥
ஐயோ யுதிஷ்டிரா, ஐயோ பீமா, ஐயோ ஐயோ பால்குனா, ஐயோ இரட்டையர்களே! போகாதீர்கள், திரும்புங்கள்; என் மீதான கோபத்தை விடுங்கள்.
1.162.56
श्रुत्वा तत्क्रन्दितं तस्य तिलोदं च प्रसिञ्चतः ।
देशं कालं समाज्ञाय विदुरः प्रत्यभाषत ॥ १.१६२.५६ ॥
அவரின் அந்த அழுகையைக் கேட்டும், அவர் எள்ளுநீர் தெளிப்பதைக் கண்டும், இடத்தையும் காலத்தையும் நன்கு உணர்ந்து விதுரர் பதிலளித்தார்.
1.162.57
मा शोचीस्त्वं नरव्याघ्र जहि शोकं महाधृते ।
न तेषां विद्यते मृत्युः प्राप्तकालं कृतं मया ॥ १.१६२.५७ ॥
ஓ நரவ்யாக்ரா, துயரப்படாதீர்; ஓ மஹாதிருதியே, துயரத்தை விடுங்கள். அவர்களுக்கு மரணம் இல்லை; தக்க காலத்தில் நான் அதைச் செய்துவிட்டேன்.
1.162.58
एतच्च तेभ्य उदकं विप्रसिञ्च न भारत ।
क्षत्तेदमब्रवीद्भीष्मं कौरवाणामशृण्वताम् ॥ १.१६२.५८ ॥
ஓ பாரதா, அவர்களுக்காக இந்த நீரை வார்க்காதீர். கௌரவர்கள் கேட்கும்போது விதுரர் பீஷ்மரிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
1.162.59
क्षत्तारमुपसंगम्य बाष्पोत्पीडकलस्वरः ।
मन्दंमन्दमुवाचेदं विदुरं संगमे नृप ॥ १.१६२.५९ ॥
ஓ அரசே, கண்ணீரால் அடைபட்ட குரலில், மெல்ல மெல்ல விதுரரை அணுகி, சங்கமத்தில் விதுரரிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
1.162.60
कथं ते तात जीवन्ति पाण्डोः पुत्रा महाबलाः ।
कथमस्मत्कृते पक्षः पाण्डोर्न हि निपातितः ॥ १.१६२.६० ॥
அன்பனே, பாண்டுவின் மகா பலம் பொருந்திய மகன்கள் எவ்வாறு உயிருடன் இருக்கிறார்கள்? நம்மால் பாண்டுவின் பக்கம் ஏன் வீழ்த்தப்படவில்லை?
1.162.61
कथं मत्प्रमुखाः सर्वे प्रमुक्ता महतो भयात् ।
जननी गरुडेनेव कुरवस्ते समुद्धृताः ॥ १.१६२.६१ ॥
என்னைத் தலைமையாகக் கொண்ட அனைத்து குருக்களும் அந்தப் பெரும் பயத்திலிருந்து எவ்வாறு விடுவிக்கப்பட்டனர்? கருடன் தாயை மீட்டது போல் அவர்கள் உயர்த்தப்பட்டனர்.
1.162.62
एवमुक्तस्तु कौरव्य कौरवाणामशृण्वताम् ।
आचचक्षे स धर्मात्मा भीष्मायाद्भुतकर्मणे ॥ १.१६२.६२ ॥
இவ்வாறு கேட்கப்பட்டு, ஓ கௌரவ்யனே, கௌரவர்கள் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, அந்த தர்மாத்மா அற்புதச் செயல் புரிந்த பீஷ்மரிடம் கூறினார்.
1.162.63
धृतराष्ट्रस्य शकुने राज्ञो दुर्योधनस्य च ।
विनाशे पाण्डुपुत्राणां कृतो मतिविनिश्चयः ॥ १.१६२.६३ ॥
திருதராஷ்டிரனும், அரசன் துரியோதனனும், பாண்டுவின் மகன்களை அழிப்பதில் தங்கள் உறுதியான முடிவை எடுத்தனர்.
1.162.64
तत्राहमपि च ज्ञात्वा तस्य पापस्य निश्चयम् ।
तं जिघांसुरहं चापि तेषामनुमते स्थितः ॥ १.१६२.६४ ॥
அங்கே நானும் அவனது பாவச் செயலின் உறுதியை அறிந்து, அவனைக் கொல்ல விரும்பியவனாயினும், அவர்களின் சம்மதத்துடனேயே நின்றேன்.
1.162.65
ततो जतुगृहं गत्वा दहनेऽस्मिन्नियोजिते ।
पृथायाश्च सपुत्राया धार्तराष्ट्रस्य शासनात् ॥ १.१६२.६५ ॥
பின்பு அரக்குமாளிகைக்குச் சென்று, இந்த நெருப்பு மூட்டப்பட்டபோது, திருதராஷ்டிரன் மகனின் ஆணைப்படி, பிருதையும் அவள் மகன்களும் இருக்க.
1.162.66
ततः खनकमाहूय सुरङ्गं वै बिलं तदा ।
सुगूढं कारयित्वा ते कुन्त्या पाण्डुसुतास्तदा ॥ १.१६२.६६ ॥
பின்பு தோண்டுபவனை அழைத்து, அப்போது மிக இரகசியமான ஒரு சுரங்கப்பாதையை அமைத்து, அப்போது பாண்டுவின் மகன்கள் குந்தியுடன் அதன் வழியாகச் சென்றனர்.
1.162.67
निष्क्रामिता मया पूर्वं मा स्म शोके मनः कृथाः ।
ततस्तु नावमारोप्य सहपुत्रां पृथामहम् ॥ १.१६२.६७ ॥
நான் முன்பே அவர்களை வெளியேற்றினேன். துயரில் மனதை வைக்காதே. பின்பு புதல்வர்களுடன் பிருதாவை படகில் ஏற்றி, நானே அவர்களைக் கொண்டு சென்றேன்.
1.162.68
दत्त्वाऽभयं सपुत्रायै कुन्त्यै गृहमदाहयम् ।
तस्मात्ते मा स्म भूद्दुःखं मुक्ताः पापात्तु पाण्डवाः ॥ १.१६२.६८ ॥
புதல்வர்களுடன் கூடிய குந்திக்கு அபயம் அளித்து நான் வீட்டை எரித்தேன். ஆகவே உனக்கு துயர் வேண்டாம்; பாண்டவர்கள் அந்தப் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டனர்.
1.162.69
निर्गताः पाण्डवा राजन्मात्रा सह परन्तपाः ।
अग्निहादान्महाघोरान्मया तस्मादुपायतः ॥ १.१६२.६९ ॥
அரசே! தாயுடன் கூடிய பாண்டவர்கள், எதிரிகளைச் சுடுபவர்கள், அந்த மிகக் கொடிய தீக்கொளுத்தலிலிருந்து என் உபாயத்தால் வெளியேறினர்.
1.162.70
मा स्म शोकमिमं कार्षीर्जीवन्त्येव च पाण्डवाः ।
प्रच्छन्ना विचिरिष्यन्ति यावत्कालस्य पर्ययः ॥ १.१६२.७० ॥
இத்துயரைக் கொள்ளாதே; பாண்டவர்கள் உயிருடன் இருக்கிறார்கள். காலச்சக்கரம் முடியும் வரை அவர்கள் மறைந்து திரிவார்கள்.
1.162.71
तस्मिन्युधिष्ठिरं काले द्रक्ष्यन्ति भुवि मानवाः ।
विमलं कृष्णपक्षान्ते जगच्चन्द्रमिवोदितम् ॥ १.१६२.७१ ॥
அந்தக் காலத்தில் பூமியில் மனிதர்கள் யுதிஷ்டிரனைக் காண்பார்கள்; கிருஷ்ண பக்ஷ முடிவில் எழுந்த தூய சந்திரனைப் போல.
1.162.72
न तस्य नाशं पश्यामि यस्य भ्राता धनञ्जयः ।
भीमसेनश्च दुर्धर्षौ माद्रीपुत्रौ च तौ यमौ ॥ १.१६२.७२ ॥
யாருடைய சகோதரர் தனஞ்சயனோ, அஜேயரான பீமசேனனும் மாத்ரியின் அந்த இரண்டு இரட்டையரும் உள்ளவனோ, அவனுக்கு அழிவு நான் காணவில்லை.
1.162.73
ततः संहृष्टसर्वाङ्गो भीष्मो विदुरमब्रवीत् ।
दिष्ट्यादिष्ट्येति संहृष्टः पूजयानो महामतिम् ॥ १.१६२.७३ ॥
அப்போது மகிழ்ச்சியால் உடல் முழுவதும் பூரித்த பீஷ்மர் விதுரரிடம் பேசினார். 'நற்பேறு, நற்பேறு!' என்று மகிழ்ந்து, அந்த மகாமதியைப் போற்றியவாறு.
1.162.74
युक्तं चैवानुरूपं च कृतं तात शुभं त्वया ।
वयं विमोक्षिता दुःखात्पाण्डुपक्षो न नाशितः ॥ १.१६२.७४ ॥
'அன்பனே, நீ செய்தது பொருத்தமும், தகுதியும், நலமும் கொண்டது. நாம் துயரிலிருந்து விடுபட்டோம், பாண்டுவின் பக்கம் அழியவில்லை.'
1.162.75
एवमुक्त्वा विवेशाथ पुरं जनशताकुलम् ।
कुरुभिः सहितो राजन्नागरैश्च पितामहः ॥ १.१६२.७५ ॥
இவ்வாறு கூறிய பிறகு, அரசனே, பாட்டனார் பீஷ்மர் குருக்களுடனும் நகரவாசிகளுடனும் நூறு மக்கள் நிறைந்த அந்நகரத்தில் நுழைந்தார்.
1.162.76
अथाम्बिकेयः सामात्यः सकर्णः सहसौबलः ।
सात्मजः पार्थनाशस्य स्मरंस्तथ्यं जर्ष च ॥ १.१६२.७६ ॥
பின்னர் அம்பிகையின் மகன் (திருதராஷ்டிரன்), அமைச்சர்களுடன், கர்ணனுடன், சுபலனின் மகன் சகுனியுடன், தன் மகனுடன், பார்த்தர்களின் அழிவின் உண்மையை நினைத்து மகிழ்ந்தான்.
1.162.77
भीष्मश्च राजन्दुर्धर्षो विदुरश्च महामतिः ।
जहृषाते स्मरन्तौ तौ जातुषाग्नेर्विमोचनम् ॥ १.१६२.७७ ॥
அரசனே, வெல்லுதற்கரிய பீஷ்மரும், மகாமதியான விதுரரும், அரக்கு மாளிகை நெருப்பிலிருந்து தப்பித்ததை நினைத்து இருவரும் மகிழ்ந்தனர்.
1.162.78
सत्यशीलगुणाचारै रागैर्जानपदोद्भवैः ।
द्रोणादयश्च धर्मैस्तु तेषां तान्मोचितान्विदुः ॥ १.१६२.७८ ॥
உண்மை, நற்குணம், ஒழுக்கம் ஆகியவற்றாலும், நாட்டுமக்களின் அன்பாலும், துரோணர் முதலானோர் தர்மத்தாலும், அவர்கள் (பாண்டவர்கள்) விடுவிக்கப்பட்டனர் என்று அறிந்தனர்.
1.162.79
शौर्यलावण्यमाहात्म्यै रूपैः प्राणबलैरपि ।
स्वस्थान्पार्थानमन्यन्त पौरजानपदास्तथा ॥ १.१६२.७९ ॥
வீரம், அழகு, மகத்துவம், உருவம் மற்றும் உயிர்வலிமையாலும் நகரவாசிகளும் நாட்டுப்புற மக்களும் பார்த்தர்களை நலமாக இருப்பதாக எண்ணினர்.
1.162.80
अन्ये जनाः प्राकृताश्च स्त्रियश्च बहुलास्तदा ।
शङ्कमाना वदन्ति स्म दग्धा जीवन्ति वा न वा ॥ १.१६२.८० ॥
அப்போது மற்ற சாதாரண மக்களும் பல பெண்களும் சந்தேகத்துடன், "அவர்கள் எரிந்துவிட்டனரா, உயிருடன் இருக்கின்றனரா இல்லையா?" என்று சொல்லத் தொடங்கினர்.