மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.167
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.167.1
सा तानेवापतत्तूर्णं भगिनी तस्य रक्षसः ।
अब्रुवाणा हिडिम्बा तु राक्षसी पाण्डवान्प्रति ॥ १.१६७.१ ॥
அந்த ராட்சதனின் சகோதரி விரைந்து அவர்களையே நோக்கி வந்தாள்; ராட்சசி ஹிடிம்பா பாண்டவர்களிடம் பேசினாள்.
1.167.2
अभिवाद्य ततः कुन्तीं धर्मराजं च पाण्डवम् ।
अभिपूज्य ततः सर्वान्भीमसेनमभाषत ॥ १.१६७.२ ॥
பின்னர் குந்தியையும் தர்மராஜனையும் பாண்டுவின் மகனையும் வணங்கி, பின் அனைவரையும் மதித்து, பீமசேனனிடம் பேசினாள்.
1.167.3
अहं ते दर्शादेव मन्मथस्य वशं गता ।
क्रूरं भ्रातृवचो हित्वा सा त्वामेवानिरुन्धती ॥ १.१६७.३ ॥
உன்னைக் கண்ட கணமே நான் மன்மதனின் வசப்பட்டேன்; சகோதரனின் கொடிய சொற்களை விட்டு, கட்டுப்படுத்த முடியாதவளாக நான் உன்னையே நாடுகிறேன்.
1.167.4
राक्षसे रौद्रसङ्काशे तवापश्यं विचेष्टितम् ।
अहं शुश्रूषुरिच्छेयं तव गात्रं निषेवितुम् ॥ १.१६७.४ ॥
கொடிய ராட்சதனைப் போன்ற உன் செயல்களை நான் கண்டேன்; நான் உன்னுடைய சேவையை விரும்புகிறேன், உன் உடலைப் பணிவிடை செய்ய விரும்புகிறேன்.
1.167.5
स्मरन्ति वैरं रक्षांसि मायामाश्रित्य मोहिनीम् ।
हिडिम्बे व्रज पन्थानं त्वमिमं भ्रातृसेवितम् ॥ १.१६७.५ ॥
ராட்சதர்கள் பகையை நினைவில் கொள்வார்கள்; மயக்கும் மாயையை நாடுவார்கள். ஹிடிம்பே, உன் சகோதரன் சென்ற இந்த வழியில் நீ போ.
1.167.6
क्रुद्धोऽपि पुरुषव्याघ्र भीम मा स्म स्त्रियं वधीः ।
शरीरगुप्त्यभ्यधिकं धर्मं गोपाय पाण्डव ॥ १.१६७.६ ॥
புருஷ வியாக்ரனே பீமா, கோபமடைந்தாலும் பெண்ணைக் கொல்லாதே. பாண்டவா, உடல் காப்பை விட தர்மத்தைக் காத்துக்கொள்.
1.167.7
वधाभिप्रायमायान्तमवधीस्त्वं महाबलम् ।
रक्षसस्तस्य भगिनी किं नः क्रुद्धा करिष्यति ॥ १.१६७.७ ॥
கொல்லும் நோக்கத்துடன் வந்த அந்த மகாபலசாலியை நீ கொன்றாய். அந்த அரக்கனின் சகோதரி கோபமுற்று நமக்கு என்ன செய்வாள்?
1.167.8
हिडिम्बा तु ततः कुन्तीमभिवाद्य कृताञ्जलिः ।
युधिष्ठिरं तु कौन्तेयमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.१६७.८ ॥
பின்னர் ஹிடிம்பா குந்தியை வணங்கி, கைகூப்பி, குந்தியின் மகன் யுதிட்டிரரிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
1.167.9
आर्ये जानासि यद्दुःखमिह स्त्रीणामनङ्गजम् ।
तदिदं मामनुप्राप्तं भीमसेनकृते शुभे ॥ १.१६७.९ ॥
ஆர்யே, பெண்களுக்கு மன்மதனால் உண்டாகும் துன்பம் இங்கு எத்தகையது என்பதை நீ அறிவாய். ஓ சுபையே, பீமசேனனுக்காக அந்தத் துன்பம் இப்போது என்னை வந்தடைந்துள்ளது.
1.167.10
सोढं तत्परमं दुःखं मया कालप्रतीक्षया ।
सोऽयमभ्यागतः कालो भविता मे सुखोदयः ॥ १.१६७.१० ॥
காலத்தை எதிர்பார்த்து நான் அந்த மிகுந்த துன்பத்தைப் பொறுத்துக்கொண்டேன். அந்தக் காலம் இப்போது வந்துவிட்டது; அது எனக்கு சுகத்தின் உதயமாகும்.
1.167.11
मया ह्युत्सृज्य सुहृदः स्वधर्मं स्वजनं तथा ।
वृतोऽयं पुरुषव्याघ्रस्तव पुत्रः पतिः शुभे ॥ १.१६७.११ ॥
ஓ சுபையே, நண்பர்களையும், என் கடமையையும், என் உறவினர்களையும் விட்டுவிட்டு, இந்த புருஷவியாக்ரனை நான் தேர்ந்தெடுத்தேன்; இவன் உன் மகனும் என் கணவனுமாவான்.
1.167.12
वीरेणाऽहं तथाऽनेन त्वया चापि यशस्विनी ।
प्रत्याख्याता न जीवामि सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ १.१६७.१२ ॥
இந்த வீரனாலும், உன்னாலும் புகழ்மிக்க நான் நிராகரிக்கப்பட்டால் உயிர் வாழமாட்டேன்; இதையே உனக்கு உண்மையாகச் சொல்கிறேன்.
1.167.13
यदर्हसि कृपां कर्तुं मयि त्वं वरवर्णिनि ।
मत्वा मूढेति तन्मां त्वं भक्ता वाऽनुगतेति वा ॥ १.१६७.१३ ॥
அழகிய நிறமுடையவளே, நீ என்மீது கருணை காட்டத் தகுந்தவள்; என்னை மூடன் என்றோ, பக்தை அல்லது பணிந்தவன் என்றோ கருதி அந்தக் கருணையை நீ எனக்குக் காட்டுவாயாக.
1.167.14
भर्त्राऽनेन महाभागे संयोजय सुतेन ह ।
समुपादाय गच्छेयं यथेष्टं देवरूपिणम्।
पुनश्चैवानयिष्यामि विस्रम्भं कुरु मे शुभे ॥ १.१६७.१४ ॥
மஹாபாகையே, இவனை உன் கணவனுடன் சேர்த்து வை. தெய்வ வடிவுடையவனை விரும்பியபடி அழைத்துச் செல்வேன்; ஓ சுபையே, மீண்டும் அவனைக் கொண்டு வருவேன்; என்மீது நம்பிக்கை வை.
1.167.15
अहं हि समये लप्स्ये प्राग्भ्रातुरपर्वजनात् ।
ततः सोऽभ्यपतद्रात्रौ भीमसेनजिघांसया ॥ १.१६७.१५ ॥
நான் சரியான காலத்தில், சகோதரனுக்கு முன்பே, அவர்களை அடைவேன். பின்னர் அவன் இரவில் பீமசேனனைக் கொல்லும் விருப்பத்துடன் அவர்மீது பாய்ந்தான்.
1.167.16
यथायथा विक्रमते यथारिमधितिष्ठति ।
तथातथा समासाद्य पाण्डवं काममोहिता ॥ १.१६७.१६ ॥
அவன் வீரத்துடன் முன்னேறி எதிரியை எதிர்கொண்டதுபோல், பாண்டவனை அணுகி, காமத்தால் மயங்கியவளாக அவள் (மேலும் மேலும் நெருங்கினாள்).
1.167.17
न यातुधान्यहं त्वार्ये न चास्मि रजनीचरी ।
ईशा रक्षस्स्वसा ह्यस्मि राज्ञि सालकटङ्कटी ॥ १.१६७.१७ ॥
ஆரியே, நான் யாதுதானி அல்ல, இரவில் சுற்றுபவளும் அல்ல. அரசியே, நான் ராட்சசனின் சகோதரி, ஈசா; நான் சாலகடங்கடி.
1.167.18
पुत्रेण तव संयुक्ता युवतिर्देववर्णिनी ।
सर्वान्वोऽहमुपस्थास्ये पुरस्कृत्य वृकोदरम् ॥ १.१६७.१८ ॥
உன் மகனுடன் சேர்ந்த, தேவ நிறமுடைய இளம்பெண்ணான நான், வ்ருகோதரனை முன்னிறுத்தி உங்கள் அனைவருக்கும் பணிவிடை செய்வேன்.
1.167.19
अप्रमत्ता प्रमत्तेषु शुश्रूषुरसकृत्त्वहम् ।
वृजिने तारयिष्यामि दासीवच्च नरर्षभाः ॥ १.१६७.१९ ॥
கவனமற்றவர்களிடையே நான் விழிப்புடன் இருந்து, மீண்டும் மீண்டும் பணிவிடை செய்து, அடிமைப் பெண்ணைப் போல, ஓ நரசிரேஷ்டர்களே, உங்களை துயரத்திலிருந்து காப்பேன்.
1.167.20
पृष्ठेन वो वहिष्यामि विमानं सुकृतानिव ।
यूयं प्रसादं कुरुत भीमसेनो भजेत माम् ॥ १.१६७.२० ॥
புண்ணியவான்களின் விமானம் போல் நான் உங்களை என் முதுகில் சுமப்பேன். நீங்கள் அருள் செய்யுங்கள், பீமசேனன் என்னை ஏற்கட்டும்.
1.167.21
एवं ब्रुवन्ती ह तथा प्रत्याख्याता क्रियां प्रति ।
भूम्यां दुष्कृतिनो लोकान्गमिष्येऽहं न संशयः ॥ १.१६७.२१ ॥
இவ்வாறு பேசிய அவள், இவ்விதம் உடலுறவு குறித்து நிராகரிக்கப்பட்டு கூறினாள்: 'நிச்சயமாக நான் பூமியில் தீயவர்களின் உலகங்களுக்குச் செல்வேன்.'
1.167.22
अहं हि मनसा ध्यात्वा सर्वं वेत्स्यामि सर्वदा ।
आपन्निस्तरणे प्राणान्धारयिष्ये न केनचित् ॥ १.१६७.२२ ॥
நான் மனதால் தியானித்து எல்லாவற்றையும் எப்போதும் அறிவேன். ஆபத்தைக் கடப்பதில், யாராலும் என் உயிரைப் பறிக்கவிடாமல் நான் என் உயிர்களைக் காப்பேன்.
1.167.23
सर्वमावृत्य कर्तव्यं धर्मं समनुपश्यता ।
आपत्सु यो धारयति स वै धर्मविदुत्तमः ॥ १.१६७.२३ ॥
தர்மத்தை நோக்கி எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கி செய்யவேண்டியதைச் செய்பவரும், ஆபத்துகளில் அதை நிலைநிறுத்துபவரும் தான் தர்மம் அறிந்தவர்களில் உயர்ந்தவர்.
1.167.24
व्यसनं ह्येव धर्मस्य धर्मिणामापदुच्यते ।
पुम्यात्प्राणान्धारयति पुण्यं वै प्राणधारणम् ॥ १.१६७.२४ ॥
ஆபத்தே தர்மத்தின் துயரம் என்று தர்மவான்களுக்குச் சொல்லப்படுகிறது. புண்ணியத்தால் உயிரைத் தாங்குகிறார்; உயிரைத் தாங்குவதே புண்ணியம்.
1.167.25
येन केनाचरेद्धर्मं तस्मिन्गर्हा न विद्यते ।
महतोऽत्र स्त्रियं कामाद्वाधितां त्राहि मामपि ॥ १.१६७.२५ ॥
எவ்வழியிலாயினும் தர்மத்தை நடைமுறைப்படுத்தினால் அதில் பழி இல்லை. இங்கு பெரியவரே, காமத்தால் துன்புறுத்தப்படும் பெண்ணையும், என்னையும் காப்பாயாக.
1.167.26
धर्मार्थकाममोक्षेषु दयां कुर्वन्ति साधवः ।
तत्तु धर्ममिति प्राहुर्मुनयो धर्मवत्सलाः ॥ १.१६७.२६ ॥
தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் ஆகியவற்றில் நல்லோர் கருணை காட்டுகின்றனர். அதையே தர்மம் என்று தர்மப்பிரியரான முனிவர்கள் கூறுகின்றனர்.
1.167.27
दिव्यज्ञानेन जानामि व्यतीतानागतानहम् ।
तस्माद्वक्ष्यामि वः श्रेय आसन्नं सर उत्तमम् ॥ १.१६७.२७ ॥
தெய்வ ஞானத்தால் நான் கடந்ததையும் வரப்போவதையும் அறிவேன். ஆகவே உங்களுக்கு நன்மை தருவதைக் கூறுவேன் — அருகிலுள்ள உத்தமமான ஏரியைப் பற்றி.
1.167.28
अद्यासाद्य सरः स्नात्वा विश्रम्य च वनस्पतौ ।
श्वः प्रभाते महद्भूतं प्रादुर्भूतं जगत्पतिम् ॥ १.१६७.२८ ॥
இன்று ஏரியை அடைந்து நீராடி, மரத்தடியில் இளைப்பாறுங்கள். நாளை விடியற்காலையில் உலகின் தலைவரான மாபெரும் பொருள் தோன்றும்.
1.167.29
व्यासं कमलपत्राक्षं दृष्ट्वा शोकं विहास्यथ ।
धार्तराष्ट्राद्विवासं च दहनं वारणावते ॥ १.१६७.२९ ॥
தாமரைக் கண்ணான வ்யாசரைக் கண்டு நீங்கள் துயரைக் கைவிடுவீர்கள். தார்த்தராஷ்டிரரின் மக்களால் நேர்ந்த நாடுகடத்தலும், வாரணாவதத்தில் எரிக்கப்பட்டதும் (நினைவில் வரும்).
1.167.30
त्राणं च विदुरात्तुभ्यं विदितं ज्ञानचक्षुषा ।
आवासे शालिहोत्रस्य स वो वासं विधास्यति ॥ १.१६७.३० ॥
விதுரரிடமிருந்து உங்களுக்குக் காப்பு கிடைக்கும் என்பது ஞானக்கண்ணால் எனக்குத் தெரியும். சாலிஹோத்திரரின் இல்லத்தில் அவர் உங்களுக்குத் தங்குமிடம் அமைப்பார்.
1.167.31
वर्षवातातपसहो ह्ययं पुण्यो वनस्पतिः ।
पीतमात्रे तु पानीये क्षुत्पिपासे विनश्यतः ॥ १.१६७.३१ ॥
மழை, காற்று, வெயில் ஆகியவற்றைத் தாங்கும் இந்தப் புனிதமான மரம் இது. நீரைப் பருகிய உடனேயே பசியும் தாகமும் அழிந்துவிடும்.
1.167.32
तपसा शालिहोत्रेण सरो वृक्षश्च निर्मितः ।
कादम्बाः सारसा हंसाः कुरर्यः कुररैः सह ॥ १.१६७.३२ ॥
சாலிஹோத்திரர் தவ வலிமையால் ஒரு குளமும் ஒரு மரமும் உருவாக்கினார். கதம்பப் பறவைகள், சாரசங்கள், அன்னங்கள், குரரிப் பறவைகள் குரரங்களுடன் இருந்தன.
1.167.33
रुवन्ति मधुरं गीतं गान्धर्वस्वनमिश्रितम् ।
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा कुन्ती वचनमब्रवीत् ॥ १.१६७.३३ ॥
அவை இனிய பாடல்களைப் பாடுகின்றன; அவை கந்தர்வ இசையுடன் கலந்திருக்கின்றன. அவளுடைய அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட குந்தி பின்வருமாறு கூறினாள்.
1.167.34
युधिष्ठिरं महाप्राज्ञं सर्वधर्मविशारदम् ।
त्वं हि धर्मभृतां श्रेष्ठो मयोक्तं शृणु भारत ॥ १.१६७.३४ ॥
மகா அறிவாளியும் எல்லா தர்மங்களிலும் வல்லவனுமான யுதிட்டிரா, நீ தர்மம் கடைப்பிடிப்போரில் சிறந்தவன். பாரதா, நான் சொல்வதைக் கேள்.
1.167.35
राक्षस्येषा हि वाक्येन धर्मं वदति साधु वै ।
भावेन दुष्टा भीमं वै किं करिष्यति राक्षसी ॥ १.१६७.३५ ॥
இந்த ராட்சசி சொல்லில் தர்மத்தை நன்றாகப் பேசுகிறாள்; ஆனால் உள்ளத்தில் தீயவள். அந்த ராட்சசி பீமனுக்கு என்ன செய்வாள்?
1.167.36
भजतां पाण्डवं वीरमपत्यार्थं यदीच्छसि ।
एवमेतद्यथाऽऽत्थ त्वं हिडिम्बे नात्र संशयः ॥ १.१६७.३६ ॥
சந்ததிக்காக நீ விரும்பினால், இந்த வீரப் பாண்டவனை (பீமனை) சேர். ஹிடிம்பையே, நீ சொல்வது போலவே இது; இதில் ஐயமில்லை.
1.167.37
स्थातव्यं तु त्वया धर्मे यथा ब्रूयां सुमध्यमे ।
नित्यं कृताह्निका स्नाता कृतशौचा सुरूपिणी ॥ १.१६७.३७ ॥
சுமத்யமே, நான் சொல்வது போல் நீ தர்மத்தில் நிலைபெற வேண்டும். எப்போதும் நித்திய கர்மங்களைச் செய்து, நீராடி, தூய்மை கொண்டு, அழகிய வடிவுடன் இருக்க வேண்டும்.
1.167.38
स्नातं कृताह्निकं भद्रे कृतकौतुकमङ्गलम् ।
भीमसेनं भजेथास्त्वमुदिते वै दिवाकरे ॥ १.१६७.३८ ॥
மங்களகரமானவளே, நீராடி, நித்திய கர்மங்களைச் செய்து, மங்கள அலங்காரம் அணிந்து, சூரியன் உதிக்கும்போது நீ பீமசேனனுக்கு பணிவிடை செய்வாயாக.
1.167.39
अहस्सु विहरानेन यथाकामं मनोजवा ।
अयं त्वानयितव्यस्ते भीमसेनः सदा निशि ॥ १.१६७.३९ ॥
மனோவேகம் கொண்டவளே, பகலில் இவருடன் விரும்பியபடி விளையாடு. இந்த பீமசேனன் எப்போதும் இரவில் உன்னிடம் கொண்டு வரப்படுவான்.
1.167.40
प्राक्सन्ध्यातो विमोक्तव्यो रक्षितव्यश्च नित्यशः ।
एवं रमस्व भीमेन यावद्गर्भस्य वेदनम् ॥ १.१६७.४० ॥
சந்தியாவுக்கு முன் அவரை விடுவிக்க வேண்டும், எப்போதும் காக்கவும் வேண்டும். இவ்வாறு பீமனுடன் மகிழ்ந்திரு, கருவின் பிரசவ வேதனை வரும் வரை.
1.167.41
एष ते समयो भद्रे शुश्रूषा चाप्रमत्तया ।
नित्यानुकूलया भूत्वा कर्तव्यं शोभनं त्वया ॥ १.१६७.४१ ॥
மங்களகரமானவளே, இதுவே உனது நிபந்தனை: கவனத்துடன் பணிவிடை செய்து, எப்போதும் இணக்கமாக இருந்து, நீ நல்லதைச் செய்ய வேண்டும்.