Mahābhārata · Adhyāya 1.169
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.169.1
गते भगवति व्यासे पाण्डवा विगतज्वराः ।
ऊषुस्तत्र च षण्मासान्वटवृक्षे यथासुखम् ॥ १.१६९.१ ॥
Als der ehrwürdige Vyāsa gegangen war, weilten die Pāṇḍavas, von Kummer befreit, sechs Monate dort unter dem Banyanbaum in Ruhe.
1.169.2
शाकमूलफलाहारास्तपः कुर्वन्ति पाण्डवाः ।
अनुज्ञाता महाराज ततः कमलपालिका ॥ १.१६९.२ ॥
Sich von Gemüse, Wurzeln und Früchten nährend, übten die Pāṇḍavas Askese. O großer König, da kam die Lotushüterin, nachdem sie die Erlaubnis erhalten hatte.
1.169.3
रमयन्ती सदा भीमं तत्रतत्र मनोजवा ।
दिव्याभरणवस्त्रा हि दिव्यस्रगनुलेपना ॥ १.१६९.३ ॥
Schnell wie der Gedanke erfreute sie Bhīma stets hier und dort, in göttlichen Schmuck und Gewändern gekleidet, mit göttlichen Girlanden und Salben.
1.169.4
एवं भ्रातॄन्सप्त मासान्हिडिम्बाऽवासयद्वने ।
पाण्डवान्भीमसेनार्थे राक्षसी कामरूपिणी ॥ १.१६९.४ ॥
So hielt Hiḍimbā, eine Rākṣasī, die jede Gestalt nach Belieben annehmen konnte, die Pāṇḍavas und ihre Brüder sieben Monate lang im Wald, um Bhīmasenas willen.
1.169.5
सुखं स विहरन्भीमस्तत्कालं पर्यणामयत् ।
ततोऽलभत सा गर्भं राक्षसी कामरूपिणी ॥ १.१६९.५ ॥
Bhīma verbrachte jene Zeit glücklich; dann empfing die Rākṣasī, die jede Gestalt annehmen konnte, ein Kind.
1.169.6
अतृप्ता भीमसेनेन सप्तमासोपसंगता ।
प्रजज्ञे राक्षसी पुत्रं भीमसेनान्महाबलात् ॥ १.१६९.६ ॥
Noch nicht gesättigt von Bhīmasena, gebar die Rākṣasī nach sieben vollendeten Monaten einen Sohn vom mächtigen Bhīmasena.
1.169.7
विरूपाक्षं महावक्त्रं शङ्कुकर्णं विभीषणम् ।
भीमरूपं सुताम्राक्षं तीक्ष्णदंष्ट्रं महारथम् ॥ १.१६९.७ ॥
Mit missgestalteten Augen, großem Mund, spitzen Ohren, schrecklich, von furchterregender Gestalt, mit sehr roten Augen, scharfzähnig, ein großer Wagenkämpfer.
1.169.8
महेष्वासं महावीर्यं महासत्वं महाजवम् ।
महाकायं महाकालं महाग्रीवं महाभुजम् ॥ १.१६९.८ ॥
Großer Bogenschütze, von großer Tapferkeit, von großem Mut, von großer Schnelligkeit, von riesigem Körper, Mahākāla, mit großem Hals, großarmig.
1.169.9
अमानुषं मानुषजं भीमवेगमरिन्दमम् ।
पिशाचकानतीत्यान्यान्बभूवाति स मानुषान् ॥ १.१६९.९ ॥
Nicht menschlich, doch von einem Menschen geboren; von schrecklicher Geschwindigkeit, Bezwinger der Feinde. Er übertraf die Piśācas und andere und ging über die Menschen hinaus.
1.169.10
बालोऽपि विक्रमं प्राप्तो मानुषेषु विशांपते ।
सर्वास्त्रेषु वरो वीरः प्रकाममभवद्बली ॥ १.१६९.१० ॥
O Herr des Volkes, obwohl ein Kind, erlangte er Tapferkeit unter den Menschen; der beste aller Helden in allen Waffen, wurde er nach Belieben mächtig.
1.169.11
सद्यो हि गर्भं राक्षस्यो लभन्ते प्रसवन्ति च ।
कामरूपधराश्चैव भवन्ति बहुरूपिकाः ॥ १.१६९.११ ॥
Rākṣasī-Frauen empfangen und gebären sogleich; sie tragen die Gestalt ihres Wunsches und werden vielgestaltig.
1.169.12
प्रणम्य विकचः पादावगृह्णात्स पितुस्तदा ।
मातुश्च परमेष्वासस्तौ च नामास्य चक्रतुः ॥ १.१६९.१२ ॥
Da verneigte sich Vikaca und ergriff die Füße seines Vaters; und jener höchste Bogenschütze ergriff auch die Füße seiner Mutter. Die beiden gaben ihm seinen Namen.
1.169.13
घटोहास्योत्कच इति माता तं प्रत्यभाषत ।
अभवत्तेन नामास्य घटोत्कच इति स्म ह ॥ १.१६९.१३ ॥
Seine Mutter sprach zu ihm: „Ghaṭohāsya, Utkaca“ – und so wurde sein Name Ghaṭotkaca.
1.169.14
अनुरक्तश्च तानासीत्पाण्डवान्स घटोत्कचः ।
तेषां च दयितो नित्यमात्मनित्यो बभूव ह ॥ १.१६९.१४ ॥
Ghaṭotkaca war den Pāṇḍavas zugetan; er war ihnen stets lieb und blieb stets einer der Ihren.
1.169.15
घटोत्कचो महाकायः पाण्डवान्पृथया सह ।
अभिवाद्य यथान्यायमब्रवीच्च प्रभाष्य तान् ॥ १.१६९.१५ ॥
Ghaṭotkaca, der Großgestaltige, grüßte die Pāṇḍavas gemeinsam mit Pṛthā gebührend und sprach, nachdem er sie angesprochen hatte:
1.169.16
किं करोम्यहमार्याणां निःशङ्कं वदतानघाः ।
तं ब्रुवन्तं भैमसेनिं कुन्ती वचनमब्रवीत् ॥ १.१६९.१६ ॥
„Ihr Makellosen, was soll ich für die Edlen tun? Sprecht ohne Zögern.“ Zu dem Sohn Bhīmasenas, der so sprach, sagte Kuntī diese Worte.
1.169.17
त्वं कुरूणां कुले जातः साक्षाद्भीमसमो ह्यसि ।
ज्येष्ठः पुत्रोसि पञ्चानां साहाय्यं कुरु पुत्रक ॥ १.१६९.१७ ॥
„Du bist in der Familie der Kurus geboren, wahrlich Bhīma gleich. Du bist der älteste Sohn der Fünf; lieber Sohn, leiste ihnen Beistand.“
1.169.18
पृथयाप्येवमुक्तस्तु प्रणम्यैव वचोऽब्रवीत् ।
यथा हि रावणो लोके इन्द्रजिच्च महाबलः।
वर्ष्मवीर्यसमो लोके विशिष्टश्चाभवं नृषु ॥ १.१६९.१८ ॥
Als Pṛthā so zu ihm gesprochen hatte, verneigte sich Ghaṭotkaca und sagte: „So wie Rāvaṇa in der Welt und der mächtige Indrajit an Körperkraft gleich waren, so möge auch ich, ihnen gleich, unter den Menschen herausragen.“
1.169.19
कृत्यकाल उपस्थास्ये पितॄनिति घटोत्कचः ।
आमन्त्र्य रक्षसां श्रेष्ठः प्रतस्थे चोत्तरां दिशम् ॥ १.१६९.१९ ॥
»Zur rechten Zeit werde ich den Ahnen dienen«, sprach Ghaṭotkaca, der Vornehmste der Rākṣasas, nahm Abschied und machte sich auf den Weg nach Norden.
1.169.20
स हि सृष्टो भगवता शक्तिहेतोर्महात्मना ।
वर्णस्याप्रतिवीर्यस्य प्रतियोद्धा महारथः ॥ १.१६९.२० ॥
Er war vom großherzigen Herrn um Śaktis willen erschaffen worden; er war der große Wagenkämpfer, der dem Varṇa von unvergleichlicher Tapferkeit gegenübertreten sollte.
1.169.21
सह वासो मया जीर्णस्त्वया कमलपालिके ।
पुनर्द्रक्ष्यसि राज्यस्थानित्यभाषत तां तदा ॥ १.१६९.२१ ॥
»Du hast lange mit mir gelebt, o Lotusgirlandenträgerin; du wirst mich wiedersehen, im Königreich wohnend«, sprach Bhīma damals zu ihr.
1.169.22
पदा मां संस्मरेः कान्त रिरंसू रहसि प्रभो ।
तदा तव वशं भूय आगन्तास्म्याशु भारत ॥ १.१६९.२२ ॥
»Geliebter, o Herr: Wenn du heimlich Lust begehrst, gedenke meiner mit dem Fuß; dann, o Bhārata, werde ich schnell wieder in deiner Macht sein.«
1.169.23
इत्युक्त्वा सा जगामाशु भावमासज्य पाण्डवे ।
हिडिम्बा समयं स्मृत्वा स्वां गतिं प्रत्यपद्यत ॥ १.१६९.२३ ॥
So gesprochen, ging sie rasch davon; ihre Zuneigung auf den Pāṇḍava richtend und sich des Vertrages erinnernd, schlug Hiḍimbā ihren eigenen Weg ein.