Mahābhārata · Adhyāya 1.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.170.1
ततस्ते पाण्डवाः सर्वे शालिहोत्राश्रमे तदा ।
पूजितास्तेन वन्येन तमामन्त्र्य महामुनिम् ॥ १.१७०.१ ॥
Entonces todos aquellos Pāṇḍavas, honrados allí por aquel morador del bosque en el ermitaño de Śālihotra, se despidieron del gran sabio.
1.170.2
जटाः कृत्वाऽऽत्मनः सर्वे वल्कलाजिनवाससः ।
कुन्त्या सह महात्मानो बिभ्रतस्तापसं वपुः ॥ १.१७०.२ ॥
Habiéndose hecho jaṭās y vestidos de corteza y piel de antílope, aquellos magnánimos, junto con Kuntī, llevaban la figura de ascetas.
1.170.3
ब्राह्मं वेदमधीयाना वेदाङ्गानि च सर्वशः ।
नीतिशास्त्रं च धर्मज्ञा न्यायज्ञानं च पाण्डवाः ॥ १.१७०.३ ॥
Estudiando el Veda brahmánico y todos los Vedāṅgas, y adquiriendo el conocimiento de la política y de la justicia, los Pāṇḍavas, conocedores del dharma.
1.170.4
शालिहोत्रप्रसादेन लब्ध्वा प्रीतिमवाप्य च ।
ते वनेन वनं गत्वा घ्नन्तो मृगगणान्बहून्।
अपक्रम्य ययू राजंस्त्वरमाणा महारथाः ॥ १.१७०.४ ॥
Habiendo obtenido alegría por la gracia de Śālihotra, pasaban de bosque en bosque matando numerosas manadas de ciervos; y, alejándose de allí con prisa, oh rey, aquellos grandes carreristas siguieron adelante.
1.170.5
मत्स्यांस्त्रिगर्तान्पाञ्चालान्कीचकानन्तरेण च ।
रमणीयान्वनोद्देशान्प्रेक्षमाणाः सरांसि च ॥ १.१७०.५ ॥
Pasando cerca de las tierras de los Matsyas, Trigartas, Pañcālas y Kīcakas, contemplando las hermosas regiones del bosque y los lagos.
1.170.6
क्वचिद्वहन्तो जननीं त्वरमाणा महारथाः ।
क्वचिच्छ्रान्ताश्च कान्तारे क्वचित्तिष्ठन्ति हर्षिताः ॥ १.१७०.६ ॥
A veces, llevando a su madre, aquellos grandes carreristas se apresuraban; a veces, cansados en la espesura, se detenían; y a veces se quedaban de pie, alegres.
1.170.7
क्वचिच्छन्देन गच्छन्तस्ते जग्मुः प्रसभं पुनः ।
पथि द्वैपायन सर्वे ददृशुः स्वपितामहम् ॥ १.१७०.७ ॥
A veces caminando a su voluntad, volvieron a avanzar con prisa; en el camino, oh Dvaipāyana, todos vieron a su propio abuelo.
1.170.8
तेऽभिवाद्य महात्मानं कृष्णद्वैपायनं तदा ।
तस्थुः प्राञ्जलयः सर्वे सह मात्रा परन्तपाः ॥ १.१७०.८ ॥
Entonces todos ellos, abrasadores de enemigos, junto con su madre, saludaron al magnánimo Kṛṣṇa Dvaipāyana y se quedaron de pie con las palmas juntas.
1.170.9
तदाश्रमान्निर्गमनं मया ज्ञातं नरर्षभाः ।
घटोत्कचस्य चोत्पत्तिं ज्ञात्वा प्रीतिरवर्धत ॥ १.१७०.९ ॥
Oh toros entre los hombres, supe de su partida del ermitaño, y al conocer el nacimiento de Ghaṭotkaca mi alegría creció.
1.170.10
इदं नगरमभ्याशे रमणीयं निरामयम् ।
वसतेह प्रतिच्छन्ना ममागमनकाङ्क्षिणः ॥ १.१७०.१० ॥
Esta ciudad está cerca, es agradable y libre de enfermedad. Habitad aquí disfrazados, aguardando mi llegada.
1.170.11
एवं स तान्समाश्वास्य व्यासः पार्तानरिन्दमान् ।
एकचक्रामभिगतां कुन्तीमाश्वासयत्प्रभुः ॥ १.१७०.११ ॥
Así Vyāsa consoló a aquellos subyugadores de enemigos, los hijos de Pṛthā; y el señor consoló a Kuntī, que había llegado a Ekacakrā.
1.170.12
कुर्यान्न केवलं धर्मं दुष्कृतं च तथान नरः ।
सुकृतं दुष्कृतं लोके न कर्ता नास्ति कश्चन ॥ १.१७०.१२ ॥
Un hombre no debe hacer solo el bien, ni igualmente el mal; en el mundo no hay ningún hacedor de la buena obra ni de la mala.
1.170.13
अवश्यं लभते कर्ता फलं वै पुण्यपापयोः ।
दुष्कृतस्य फलेनैव प्राप्तं व्यसनमुत्तमम् ॥ १.१७०.१३ ॥
El agente obtiene ciertamente el fruto del mérito y del pecado; por el fruto de la mala acción le ha sobrevenido esta suprema desdicha.
1.170.14
तस्मान्माधवि मानार्हे मा च शोके मनः कृथाः ।
एवमुक्त्वा निवेश्यैनान्ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ १.१७०.१४ ॥
Por tanto, oh Mādhavī, digna de honor, no pongas tu mente en el dolor. Habiendo dicho esto y alojado a estos en la morada de un brahmán—
1.170.15
जगाम भगवान्व्यासो यताकाममृषिः प्रभुः ॥ १.१७०.१५ ॥
El bienaventurado Vyāsa, sabio y señor, se marchó como le plugo.