મહાભારત · અધ્યાય 1.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.170.1
ततस्ते पाण्डवाः सर्वे शालिहोत्राश्रमे तदा ।
पूजितास्तेन वन्येन तमामन्त्र्य महामुनिम् ॥ १.१७०.१ ॥
ત્યારે તે સર્વ પાંડવો શાલિહોત્રના આશ્રમમાં, તે વનવાસી દ્વારા સત્કારાઈને, તે મહામુનિની રજા લઈ ગયા.
1.170.2
जटाः कृत्वाऽऽत्मनः सर्वे वल्कलाजिनवाससः ।
कुन्त्या सह महात्मानो बिभ्रतस्तापसं वपुः ॥ १.१७०.२ ॥
પોતાના માટે જટા બાંધીને, વલ્કલ અને મૃગચર્મ પહેરીને, કુંતી સાથે તે મહાત્માઓ તાપસનું રૂપ ધારણ કરતા હતા.
1.170.3
ब्राह्मं वेदमधीयाना वेदाङ्गानि च सर्वशः ।
नीतिशास्त्रं च धर्मज्ञा न्यायज्ञानं च पाण्डवाः ॥ १.१७०.३ ॥
બ્રાહ્મ વેદ અને સર્વ વેદાંગોનો અભ્યાસ કરતા, નીતિશાસ્ત્ર અને ન્યાયજ્ઞાન મેળવતા, ધર્મજ્ઞ પાંડવો.
1.170.4
शालिहोत्रप्रसादेन लब्ध्वा प्रीतिमवाप्य च ।
ते वनेन वनं गत्वा घ्नन्तो मृगगणान्बहून्।
अपक्रम्य ययू राजंस्त्वरमाणा महारथाः ॥ १.१७०.४ ॥
શાલિહોત્રની કૃપાથી પ્રસન્નતા મેળવીને, તેઓ વનમાંથી વનમાં જતાં ઘણા મૃગસમૂહોને મારતા ગયા. હે રાજન્, તે મહારથીઓ ઉતાવળે ત્યાંથી નીકળી ગયા.
1.170.5
मत्स्यांस्त्रिगर्तान्पाञ्चालान्कीचकानन्तरेण च ।
रमणीयान्वनोद्देशान्प्रेक्षमाणाः सरांसि च ॥ १.१७०.५ ॥
મત્સ્ય, ત્રિગર્ત, પાંચાલ અને કીચકોના પ્રદેશોની નજીકથી, રમણીય વનપ્રદેશો અને સરોવરો જોતા.
1.170.6
क्वचिद्वहन्तो जननीं त्वरमाणा महारथाः ।
क्वचिच्छ्रान्ताश्च कान्तारे क्वचित्तिष्ठन्ति हर्षिताः ॥ १.१७०.६ ॥
ક્યારેક માતાને ઊંચકીને ઉતાવળે ચાલતા; ક્યારેક વનમાં થાકીને ઊભા રહેતા; ક્યારેક હર્ષથી ઊભા રહેતા તે મહારથીઓ.
1.170.7
क्वचिच्छन्देन गच्छन्तस्ते जग्मुः प्रसभं पुनः ।
पथि द्वैपायन सर्वे ददृशुः स्वपितामहम् ॥ १.१७०.७ ॥
ક્યારેક ઇચ્છા પ્રમાણે ચાલતાં તેઓ ફરી ઝડપથી આગળ વધ્યા. હે દ્વૈપાયન, માર્ગમાં તે સૌએ પોતાના પિતામહને જોયા.
1.170.8
तेऽभिवाद्य महात्मानं कृष्णद्वैपायनं तदा ।
तस्थुः प्राञ्जलयः सर्वे सह मात्रा परन्तपाः ॥ १.१७०.८ ॥
ત્યારે શત્રુઓને તાપનારા તે સૌએ માતા સાથે મહાત્મા કૃષ્ણ દ્વૈપાયનને પ્રણામ કરી, હાથ જોડીને ઊભા રહ્યા.
1.170.9
तदाश्रमान्निर्गमनं मया ज्ञातं नरर्षभाः ।
घटोत्कचस्य चोत्पत्तिं ज्ञात्वा प्रीतिरवर्धत ॥ १.१७०.९ ॥
હે નરશ્રેષ્ઠો, ત્યારે તેઓ આશ્રમમાંથી નીકળ્યા હોવાનું મને જાણવા મળ્યું; અને ઘટોત્કચના જન્મને જાણીને મારો આનંદ વધ્યો.
1.170.10
इदं नगरमभ्याशे रमणीयं निरामयम् ।
वसतेह प्रतिच्छन्ना ममागमनकाङ्क्षिणः ॥ १.१७०.१० ॥
આ નગર નજીક જ છે; રમણીય અને રોગરહિત. મારા આગમનની રાહ જોતા અહીં છુપાઈને રહો.
1.170.11
एवं स तान्समाश्वास्य व्यासः पार्तानरिन्दमान् ।
एकचक्रामभिगतां कुन्तीमाश्वासयत्प्रभुः ॥ १.१७०.११ ॥
આ રીતે વ્યાસે તે શત્રુદમન પૃથાના પુત્રોને આશ્વાસન આપ્યું, અને એકચક્રામાં આવેલી કુંતીને પણ પ્રભુએ આશ્વાસન આપ્યું.
1.170.12
कुर्यान्न केवलं धर्मं दुष्कृतं च तथान नरः ।
सुकृतं दुष्कृतं लोके न कर्ता नास्ति कश्चन ॥ १.१७०.१२ ॥
માણસે માત્ર ધર્મ જ ન કરવો, તેમ જ દુષ્કર્મ પણ ન કરવું; જગતમાં સુકૃત કે દુષ્કૃતનો કોઈ કર્તા નથી.
1.170.13
अवश्यं लभते कर्ता फलं वै पुण्यपापयोः ।
दुष्कृतस्य फलेनैव प्राप्तं व्यसनमुत्तमम् ॥ १.१७०.१३ ॥
કર્તા અવશ્ય પુણ્ય અને પાપનું ફળ પામે છે. દુષ્કૃતના ફળથી જ તેને આ મહાન વિપત્તિ પ્રાપ્ત થઈ.
1.170.14
तस्मान्माधवि मानार्हे मा च शोके मनः कृथाः ।
एवमुक्त्वा निवेश्यैनान्ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ १.१७०.१४ ॥
તેથી હે માધવી, માનને યોગ્ય, શોકમાં મન ન રાખ. આમ કહીને તેઓને એક બ્રાહ્મણના ઘરમાં રાખીને—
1.170.15
जगाम भगवान्व्यासो यताकाममृषिः प्रभुः ॥ १.१७०.१५ ॥
ભગવાન વ્યાસ, ઋષિ અને પ્રભુ, પોતાની ઇચ્છા મુજબ ચાલ્યા ગયા.