Mahābhārata · Adhyāya 1.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.170.1
ततस्ते पाण्डवाः सर्वे शालिहोत्राश्रमे तदा ।
पूजितास्तेन वन्येन तमामन्त्र्य महामुनिम् ॥ १.१७०.१ ॥
Então todos aqueles Pāṇḍavas, honrados ali por aquele habitante da floresta no eremitério de Śālihotra, despediram-se do grande sábio.
1.170.2
जटाः कृत्वाऽऽत्मनः सर्वे वल्कलाजिनवाससः ।
कुन्त्या सह महात्मानो बिभ्रतस्तापसं वपुः ॥ १.१७०.२ ॥
Tendo feito cabeleiras emaranhadas para si e vestidos de casca e pele de antílope, aqueles magnânimos, junto com Kuntī, traziam a forma de ascetas.
1.170.3
ब्राह्मं वेदमधीयाना वेदाङ्गानि च सर्वशः ।
नीतिशास्त्रं च धर्मज्ञा न्यायज्ञानं च पाण्डवाः ॥ १.१७०.३ ॥
Estudando o Veda brâmane e todos os Vedāṅgas, e adquirindo o conhecimento da política e do juízo justo, os Pāṇḍavas, conhecedores do dharma.
1.170.4
शालिहोत्रप्रसादेन लब्ध्वा प्रीतिमवाप्य च ।
ते वनेन वनं गत्वा घ्नन्तो मृगगणान्बहून्।
अपक्रम्य ययू राजंस्त्वरमाणा महारथाः ॥ १.१७०.४ ॥
Tendo obtido alegria pela graça de Śālihotra, iam de floresta em floresta matando muitos rebanhos de veados; e, afastando-se dali com pressa, ó rei, aqueles grandes guerreiros em carros seguiram adiante.
1.170.5
मत्स्यांस्त्रिगर्तान्पाञ्चालान्कीचकानन्तरेण च ।
रमणीयान्वनोद्देशान्प्रेक्षमाणाः सरांसि च ॥ १.१७०.५ ॥
Passando perto das terras dos Matsyas, Trigartas, Pañcālas e Kīcakas, contemplando as regiões encantadoras da floresta e os lagos.
1.170.6
क्वचिद्वहन्तो जननीं त्वरमाणा महारथाः ।
क्वचिच्छ्रान्ताश्च कान्तारे क्वचित्तिष्ठन्ति हर्षिताः ॥ १.१७०.६ ॥
Às vezes, carregando a mãe, aqueles grandes guerreiros apressavam-se; às vezes, cansados na selva, paravam; e às vezes ficavam de pé, alegres.
1.170.7
क्वचिच्छन्देन गच्छन्तस्ते जग्मुः प्रसभं पुनः ।
पथि द्वैपायन सर्वे ददृशुः स्वपितामहम् ॥ १.१७०.७ ॥
Ora caminhando à vontade, seguiram de novo com pressa; no caminho, ó Dvaipāyana, todos viram o seu próprio avô.
1.170.8
तेऽभिवाद्य महात्मानं कृष्णद्वैपायनं तदा ।
तस्थुः प्राञ्जलयः सर्वे सह मात्रा परन्तपाः ॥ १.१७०.८ ॥
Então todos eles, abrasadores de inimigos, com a mãe, saudaram o magnânimo Kṛṣṇa Dvaipāyana e ficaram de pé com as palmas unidas.
1.170.9
तदाश्रमान्निर्गमनं मया ज्ञातं नरर्षभाः ।
घटोत्कचस्य चोत्पत्तिं ज्ञात्वा प्रीतिरवर्धत ॥ १.१७०.९ ॥
Ó touros entre os homens, soube da partida deles do eremitério, e ao saber do nascimento de Ghaṭotkaca a minha alegria cresceu.
1.170.10
इदं नगरमभ्याशे रमणीयं निरामयम् ।
वसतेह प्रतिच्छन्ना ममागमनकाङ्क्षिणः ॥ १.१७०.१० ॥
Esta cidade fica perto, é agradável e livre de doenças. Habitem aqui disfarçados, aguardando a minha vinda.
1.170.11
एवं स तान्समाश्वास्य व्यासः पार्तानरिन्दमान् ।
एकचक्रामभिगतां कुन्तीमाश्वासयत्प्रभुः ॥ १.१७०.११ ॥
Assim Vyāsa consolou aqueles subjugadores de inimigos, os filhos de Pṛthā; e o senhor consolou Kuntī, que chegara a Ekacakrā.
1.170.12
कुर्यान्न केवलं धर्मं दुष्कृतं च तथान नरः ।
सुकृतं दुष्कृतं लोके न कर्ता नास्ति कश्चन ॥ १.१७०.१२ ॥
Um homem não deve fazer apenas o justo, nem igualmente o mal; no mundo não há nenhum agente de boa ou má ação.
1.170.13
अवश्यं लभते कर्ता फलं वै पुण्यपापयोः ।
दुष्कृतस्य फलेनैव प्राप्तं व्यसनमुत्तमम् ॥ १.१७०.१३ ॥
O agente certamente obtém o fruto do mérito e do pecado; pelo fruto da má ação sobreveio-lhe esta suprema desgraça.
1.170.14
तस्मान्माधवि मानार्हे मा च शोके मनः कृथाः ।
एवमुक्त्वा निवेश्यैनान्ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ १.१७०.१४ ॥
Portanto, ó Mādhavī, digna de honra, não ponhas a mente na aflição. Tendo dito isto e alojado estes na morada de um brâmane—
1.170.15
जगाम भगवान्व्यासो यताकाममृषिः प्रभुः ॥ १.१७०.१५ ॥
O bem-aventurado Vyāsa, o sábio e senhor, partiu como quis.