ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 1.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.170.1
ततस्ते पाण्डवाः सर्वे शालिहोत्राश्रमे तदा ।
पूजितास्तेन वन्येन तमामन्त्र्य महामुनिम् ॥ १.१७०.१ ॥
ಆಗ ಆ ಪಾಂಡವರೆಲ್ಲರೂ ಶಾಲಿಹೋತ್ರ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಆ ವನವಾಸಿಯಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಆ ಮಹಾಮುನಿಗೆ ಬೀಳ್ಕೊಂಡರು.
1.170.2
जटाः कृत्वाऽऽत्मनः सर्वे वल्कलाजिनवाससः ।
कुन्त्या सह महात्मानो बिभ्रतस्तापसं वपुः ॥ १.१७०.२ ॥
ತಮಗಾಗಿ ಜಟೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ನಾರುಮಡಿ ಮತ್ತು ಜಿಂಕೆಚರ್ಮ ಧರಿಸಿ, ಕುಂತಿಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ತಾಪಸ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು.
1.170.3
ब्राह्मं वेदमधीयाना वेदाङ्गानि च सर्वशः ।
नीतिशास्त्रं च धर्मज्ञा न्यायज्ञानं च पाण्डवाः ॥ १.१७०.३ ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮ ವೇದ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ವೇದಾಂಗಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಾ, ನೀತಿಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದ ಧರ್ಮಜ್ಞ ಪಾಂಡವರು.
1.170.4
शालिहोत्रप्रसादेन लब्ध्वा प्रीतिमवाप्य च ।
ते वनेन वनं गत्वा घ्नन्तो मृगगणान्बहून्।
अपक्रम्य ययू राजंस्त्वरमाणा महारथाः ॥ १.१७०.४ ॥
ಶಾಲಿಹೋತ್ರನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಸಂತೋಷ ಪಡೆದು, ಅವರು ಕಾಡಿನಿಂದ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾ ಅನೇಕ ಜಿಂಕೆ ಹಿಂಡುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾ ಹೋದರು. ಓ ರಾಜನೇ, ಆ ಮಹಾರಥರು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿದರು.
1.170.5
मत्स्यांस्त्रिगर्तान्पाञ्चालान्कीचकानन्तरेण च ।
रमणीयान्वनोद्देशान्प्रेक्षमाणाः सरांसि च ॥ १.१७०.५ ॥
ಮತ್ಸ್ಯರು, ತ್ರಿಗರ್ತರು, ಪಾಂಚಾಲರು, ಕೀಚಕರ ನಾಡುಗಳ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ, ರಮಣೀಯ ಕಾಡಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನೂ ಸರೋವರಗಳನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾ.
1.170.6
क्वचिद्वहन्तो जननीं त्वरमाणा महारथाः ।
क्वचिच्छ्रान्ताश्च कान्तारे क्वचित्तिष्ठन्ति हर्षिताः ॥ १.१७०.६ ॥
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಾಯಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ದಣಿದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು ಆ ಮಹಾರಥರು.
1.170.7
क्वचिच्छन्देन गच्छन्तस्ते जग्मुः प्रसभं पुनः ।
पथि द्वैपायन सर्वे ददृशुः स्वपितामहम् ॥ १.१७०.७ ॥
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಅವರು ಮತ್ತೆ ವೇಗವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದರು. ದ್ವೈಪಾಯನ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಅಜ್ಜನನ್ನು ಕಂಡರು.
1.170.8
तेऽभिवाद्य महात्मानं कृष्णद्वैपायनं तदा ।
तस्थुः प्राञ्जलयः सर्वे सह मात्रा परन्तपाः ॥ १.१७०.८ ॥
ಆಗ ಶತ್ರುನಾಶಕರಾದ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಹಾತ್ಮ ಕೃಷ್ಣ ದ್ವೈಪಾಯನರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತರು.
1.170.9
तदाश्रमान्निर्गमनं मया ज्ञातं नरर्षभाः ।
घटोत्कचस्य चोत्पत्तिं ज्ञात्वा प्रीतिरवर्धत ॥ १.१७०.९ ॥
ಓ ನರಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಆಶ್ರಮದಿಂದ ಅವರು ಹೊರಟದ್ದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು; ಘಟೋತ್ಕಚನ ಜನನವನ್ನು ತಿಳಿದು ನನ್ನ ಸಂತೋಷ ಹೆಚ್ಚಿತು.
1.170.10
इदं नगरमभ्याशे रमणीयं निरामयम् ।
वसतेह प्रतिच्छन्ना ममागमनकाङ्क्षिणः ॥ १.१७०.१० ॥
ಈ ನಗರ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇದೆ; ರಮಣೀಯವಾದದ್ದು, ರೋಗರಹಿತವಾದದ್ದು. ನನ್ನ ಆಗಮನವನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾ ಇಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿ ವಾಸಿಸಿರಿ.
1.170.11
एवं स तान्समाश्वास्य व्यासः पार्तानरिन्दमान् ।
एकचक्रामभिगतां कुन्तीमाश्वासयत्प्रभुः ॥ १.१७०.११ ॥
ಹೀಗೆ ವ್ಯಾಸರು ಆ ಶತ್ರುದಮನರಾದ ಪೃಥೆಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ಏಕಚಕ್ರೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಕುಂತಿಯನ್ನೂ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರು.
1.170.12
कुर्यान्न केवलं धर्मं दुष्कृतं च तथान नरः ।
सुकृतं दुष्कृतं लोके न कर्ता नास्ति कश्चन ॥ १.१७०.१२ ॥
ಮನುಷ್ಯನು ಕೇವಲ ಧರ್ಮವನ್ನೇ ಮಾಡಬಾರದು, ದುಷ್ಕರ್ಮವನ್ನೂ ಮಾಡಬಾರದು; ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸುಕೃತ ಅಥವಾ ದುಷ್ಕೃತದ ಕರ್ತ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.
1.170.13
अवश्यं लभते कर्ता फलं वै पुण्यपापयोः ।
दुष्कृतस्य फलेनैव प्राप्तं व्यसनमुत्तमम् ॥ १.१७०.१३ ॥
ಕರ್ತನು ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾಪಗಳ ಫಲವನ್ನು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ದುಷ್ಕೃತದ ಫಲದಿಂದಲೇ ಈ ಉತ್ತಮ ಸಂಕಟ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಯಿತು.
1.170.14
तस्मान्माधवि मानार्हे मा च शोके मनः कृथाः ।
एवमुक्त्वा निवेश्यैनान्ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ १.१७०.१४ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಗೌರವಾರ್ಹಳಾದ ಮಾಧವಿ, ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಇಡಬೇಡ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಇವರನ್ನು ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ—
1.170.15
जगाम भगवान्व्यासो यताकाममृषिः प्रभुः ॥ १.१७०.१५ ॥
ಭಗವಾನ್ ವ್ಯಾಸರು, ಋಷಿಯೂ ಪ್ರಭುವೂ ಆದ ಅವರು, ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ತೆರಳಿದರು.