ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.170.1
ततस्ते पाण्डवाः सर्वे शालिहोत्राश्रमे तदा ।
पूजितास्तेन वन्येन तमामन्त्र्य महामुनिम् ॥ १.१७०.१ ॥
ସେତେବେଳେ ସେହି ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବେ ଶାଳିହୋତ୍ରଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ, ସେହି ବନବାସୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେହି ମହାମୁନିଙ୍କଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
1.170.2
जटाः कृत्वाऽऽत्मनः सर्वे वल्कलाजिनवाससः ।
कुन्त्या सह महात्मानो बिभ्रतस्तापसं वपुः ॥ १.१७०.२ ॥
ନିଜ ପାଇଁ ଜଟା ବାନ୍ଧି, ବଲ୍କଳ ଓ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସହିତ ସେହି ମହାତ୍ମାମାନେ ତାପସ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
1.170.3
ब्राह्मं वेदमधीयाना वेदाङ्गानि च सर्वशः ।
नीतिशास्त्रं च धर्मज्ञा न्यायज्ञानं च पाण्डवाः ॥ १.१७०.३ ॥
ବ୍ରାହ୍ମ ବେଦ ଓ ସମସ୍ତ ବେଦାଙ୍ଗ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ନୀତିଶାସ୍ତ୍ର ଓ ନ୍ୟାୟଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଧର୍ମଜ୍ଞ ପାଣ୍ଡବେ।
1.170.4
शालिहोत्रप्रसादेन लब्ध्वा प्रीतिमवाप्य च ।
ते वनेन वनं गत्वा घ्नन्तो मृगगणान्बहून्।
अपक्रम्य ययू राजंस्त्वरमाणा महारथाः ॥ १.१७०.४ ॥
ଶାଳିହୋତ୍ରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ପ୍ରୀତି ପାଇ, ସେମାନେ ବନରୁ ବନକୁ ଯାଉ ଯାଉ ଅନେକ ମୃଗଯୂଥ ବଧ କଲେ। ହେ ରାଜନ୍, ସେହି ମହାରଥୀମାନେ ଶୀଘ୍ର ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ।
1.170.5
मत्स्यांस्त्रिगर्तान्पाञ्चालान्कीचकानन्तरेण च ।
रमणीयान्वनोद्देशान्प्रेक्षमाणाः सरांसि च ॥ १.१७०.५ ॥
ମତ୍ସ୍ୟ, ତ୍ରିଗର୍ତ୍ତ, ପାଞ୍ଚାଳ ଓ କୀଚକମାନଙ୍କ ଦେଶ ନିକଟ ଦେଇ, ରମଣୀୟ ବନପ୍ରଦେଶ ଓ ସରୋବର ଦେଖି ଦେଖି।
1.170.6
क्वचिद्वहन्तो जननीं त्वरमाणा महारथाः ।
क्वचिच्छ्रान्ताश्च कान्तारे क्वचित्तिष्ठन्ति हर्षिताः ॥ १.१७०.६ ॥
କେବେ ମାତାଙ୍କୁ ବହି ଶୀଘ୍ର ଚାଲନ୍ତି, କେବେ ବନରେ ଶ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଠିଆ ହୁଅନ୍ତି, କେବେ ହର୍ଷରେ ଠିଆ ହୁଅନ୍ତି ସେହି ମହାରଥୀମାନେ।
1.170.7
क्वचिच्छन्देन गच्छन्तस्ते जग्मुः प्रसभं पुनः ।
पथि द्वैपायन सर्वे ददृशुः स्वपितामहम् ॥ १.१७०.७ ॥
କେବେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚାଲି ସେମାନେ ପୁଣି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ଗଲେ। ହେ ଦ୍ଵୈପାୟନ, ପଥରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ପିତାମହଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
1.170.8
तेऽभिवाद्य महात्मानं कृष्णद्वैपायनं तदा ।
तस्थुः प्राञ्जलयः सर्वे सह मात्रा परन्तपाः ॥ १.१७०.८ ॥
ତାପରେ ଶତ୍ରୁତାପନ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମାତା ସହିତ ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣ ଦ୍ଵୈପାୟନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଯୋଡ଼ହାତରେ ଠିଆ ହେଲେ।
1.170.9
तदाश्रमान्निर्गमनं मया ज्ञातं नरर्षभाः ।
घटोत्कचस्य चोत्पत्तिं ज्ञात्वा प्रीतिरवर्धत ॥ १.१७०.९ ॥
ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠଗଣ, ସେମାନେ ଆଶ୍ରମରୁ ବାହାରିଥିବାର ମୁଁ ଜାଣିଲି; ଏବଂ ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କ ଜନ୍ମ ଜାଣି ମୋର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ିଗଲା।
1.170.10
इदं नगरमभ्याशे रमणीयं निरामयम् ।
वसतेह प्रतिच्छन्ना ममागमनकाङ्क्षिणः ॥ १.१७०.१० ॥
ଏହି ନଗର ନିକଟରେ ଅଛି; ସୁନ୍ଦର ଓ ରୋଗମୁକ୍ତ। ମୋର ଆଗମନ ଅପେକ୍ଷାରେ ଏଠାରେ ଛଦ୍ମବେଶରେ ବାସ କର।
1.170.11
एवं स तान्समाश्वास्य व्यासः पार्तानरिन्दमान् ।
एकचक्रामभिगतां कुन्तीमाश्वासयत्प्रभुः ॥ १.१७०.११ ॥
ଏହିପରି ବ୍ୟାସ ସେହି ଶତ୍ରୁଦମନକାରୀ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ; ଏବଂ ଏକଚକ୍ରାକୁ ଆସିଥିବା କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ।
1.170.12
कुर्यान्न केवलं धर्मं दुष्कृतं च तथान नरः ।
सुकृतं दुष्कृतं लोके न कर्ता नास्ति कश्चन ॥ १.१७०.१२ ॥
ମଣିଷ କେବଳ ଧର୍ମ କରିବ ନାହିଁ, ଓ ଦୁଷ୍କର୍ମ ମଧ୍ୟ କରିବ ନାହିଁ; ଜଗତରେ ସୁକୃତ ବା ଦୁଷ୍କୃତର କର୍ତ୍ତା କେହି ନାହିଁ।
1.170.13
अवश्यं लभते कर्ता फलं वै पुण्यपापयोः ।
दुष्कृतस्य फलेनैव प्राप्तं व्यसनमुत्तमम् ॥ १.१७०.१३ ॥
କର୍ତ୍ତା ଅବଶ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପର ଫଳ ପାଏ। ଦୁଷ୍କୃତର ଫଳରୁ ହିଁ ତାକୁ ଏହି ମହାନ ବିପଦ ମିଳିଛି।
1.170.14
तस्मान्माधवि मानार्हे मा च शोके मनः कृथाः ।
एवमुक्त्वा निवेश्यैनान्ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ १.१७०.१४ ॥
ତେଣୁ ହେ ମାଧବି, ସମ୍ମାନର ଯୋଗ୍ୟା, ଶୋକରେ ମନ ଦିଅ ନାହିଁ। ଏହା କହି ଏମାନଙ୍କୁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗୃହରେ ରଖି—
1.170.15
जगाम भगवान्व्यासो यताकाममृषिः प्रभुः ॥ १.१७०.१५ ॥
ଭଗବାନ ବ୍ୟାସ, ଋଷି ଓ ପ୍ରଭୁ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚାଲିଗଲେ।