மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.170.1
ततस्ते पाण्डवाः सर्वे शालिहोत्राश्रमे तदा ।
पूजितास्तेन वन्येन तमामन्त्र्य महामुनिम् ॥ १.१७०.१ ॥
அப்போது அந்தப் பாண்டவர்கள் அனைவரும் ஶாலிஹோத்திரரின் ஆசிரமத்தில், அந்த வனவாசியால் கௌரவிக்கப்பட்டு, அந்த மகாமுனியிடம் விடைபெற்றனர்.
1.170.2
जटाः कृत्वाऽऽत्मनः सर्वे वल्कलाजिनवाससः ।
कुन्त्या सह महात्मानो बिभ्रतस्तापसं वपुः ॥ १.१७०.२ ॥
தங்களுக்கு சடைகளை அமைத்து, மரவுரியும் மான்தோலும் அணிந்து, குந்தியுடன், அந்த மகாத்மாக்கள் தவசியின் வடிவைத் தாங்கியிருந்தனர்.
1.170.3
ब्राह्मं वेदमधीयाना वेदाङ्गानि च सर्वशः ।
नीतिशास्त्रं च धर्मज्ञा न्यायज्ञानं च पाण्डवाः ॥ १.१७०.३ ॥
பிராமண வேதத்தையும் அனைத்து வேதாங்கங்களையும் கற்றவர்களாய், நீதிநூலையும் நியாய அறிவையும் பெற்ற தர்மஜ்ஞர்களான பாண்டவர்கள் இருந்தனர்.
1.170.4
शालिहोत्रप्रसादेन लब्ध्वा प्रीतिमवाप्य च ।
ते वनेन वनं गत्वा घ्नन्तो मृगगणान्बहून्।
अपक्रम्य ययू राजंस्त्वरमाणा महारथाः ॥ १.१७०.४ ॥
ஶாலிஹோத்திரரின் அருளால் மகிழ்ச்சி பெற்று, அவர்கள் காட்டின் வழியே வனம் சென்று பல மான் கூட்டங்களைக் கொன்றவாறு சென்றனர். ராஜனே, அந்த மகாரதர்கள் விரைந்து அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.
1.170.5
मत्स्यांस्त्रिगर्तान्पाञ्चालान्कीचकानन्तरेण च ।
रमणीयान्वनोद्देशान्प्रेक्षमाणाः सरांसि च ॥ १.१७०.५ ॥
மத்ஸ்யர்கள், த்ரிகர்தர்கள், பாஞ்சாலர்கள், கீசகர்களின் நாடுகள் வழியாக, அருமையான காட்டுப் பகுதிகளையும் ஏரிகளையும் கண்டவாறு.
1.170.6
क्वचिद्वहन्तो जननीं त्वरमाणा महारथाः ।
क्वचिच्छ्रान्ताश्च कान्तारे क्वचित्तिष्ठन्ति हर्षिताः ॥ १.१७०.६ ॥
சில சமயம் தாயை சுமந்தபடி விரைந்து செல்வர்; சில சமயம் காட்டில் களைத்து நிற்பர்; சில சமயம் மகிழ்ச்சியுடன் நிற்பர் — அந்த மகாரதர்கள்.
1.170.7
क्वचिच्छन्देन गच्छन्तस्ते जग्मुः प्रसभं पुनः ।
पथि द्वैपायन सर्वे ददृशुः स्वपितामहम् ॥ १.१७०.७ ॥
சில சமயம் விருப்பப்படி நடந்து, அவர்கள் மீண்டும் விரைவாகச் சென்றனர். வழியில், துவைபாயனரே, அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் பாட்டனைக் கண்டனர்.
1.170.8
तेऽभिवाद्य महात्मानं कृष्णद्वैपायनं तदा ।
तस्थुः प्राञ्जलयः सर्वे सह मात्रा परन्तपाः ॥ १.१७०.८ ॥
அப்போது அவர்கள் அனைவரும், எதிரிகளை வாட்டுபவர்கள், தாயுடன் சேர்ந்து மகாத்மா கிருஷ்ண துவைபாயனருக்கு வணக்கம் செலுத்தி, கைகூப்பி நின்றனர்.
1.170.9
तदाश्रमान्निर्गमनं मया ज्ञातं नरर्षभाः ।
घटोत्कचस्य चोत्पत्तिं ज्ञात्वा प्रीतिरवर्धत ॥ १.१७०.९ ॥
ஆண்களில் சிறந்தவர்களே, அவர்கள் ஆசிரமத்திலிருந்து புறப்பட்டதை நான் அறிந்தேன்; கடோத்கசனின் பிறப்பையும் அறிந்ததும் என் மகிழ்ச்சி பெருகியது.
1.170.10
इदं नगरमभ्याशे रमणीयं निरामयम् ।
वसतेह प्रतिच्छन्ना ममागमनकाङ्क्षिणः ॥ १.१७०.१० ॥
இந்த நகரம் அருகில் உள்ளது; அழகானது, நோயற்றது. என் வருகைக்காகக் காத்திருந்து, மறைந்து இங்கே வசியுங்கள்.
1.170.11
एवं स तान्समाश्वास्य व्यासः पार्तानरिन्दमान् ।
एकचक्रामभिगतां कुन्तीमाश्वासयत्प्रभुः ॥ १.१७०.११ ॥
இவ்வாறு வியாசர் அந்த எதிரிகளை அடக்குபவர்களான பிருதையின் மக்களைத் தேற்றினார்; தலைவரான அவர் ஏகசக்ரையில் வந்திருந்த குந்தியையும் தேற்றினார்.
1.170.12
कुर्यान्न केवलं धर्मं दुष्कृतं च तथान नरः ।
सुकृतं दुष्कृतं लोके न कर्ता नास्ति कश्चन ॥ १.१७०.१२ ॥
மனிதன் வெறும் தர்மத்தை மட்டும் செய்யக்கூடாது; தீவினையையும் செய்யக்கூடாது. உலகில் நல்வினை அல்லது தீவினையின் எந்த செய்பவரும் இல்லை.
1.170.13
अवश्यं लभते कर्ता फलं वै पुण्यपापयोः ।
दुष्कृतस्य फलेनैव प्राप्तं व्यसनमुत्तमम् ॥ १.१७०.१३ ॥
செய்பவன் புண்ணியம் மற்றும் பாவத்தின் பலனை அவசியம் அடைகிறான். தீச்செயலின் பலனாலேயே இந்த மிகப் பெரிய துன்பம் அவனுக்கு வந்தது.
1.170.14
तस्मान्माधवि मानार्हे मा च शोके मनः कृथाः ।
एवमुक्त्वा निवेश्यैनान्ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ १.१७०.१४ ॥
ஆகையால், மதிப்புக்குரிய மாதவியே, துயரத்தில் மனதை வைக்காதே. இவ்வாறு சொல்லி, இவர்களை ஒரு பிராமணரின் இல்லத்தில் தங்க வைத்து—
1.170.15
जगाम भगवान्व्यासो यताकाममृषिः प्रभुः ॥ १.१७०.१५ ॥
பகவான் வியாசர், முனிவரும் வல்லமை மிக்கவருமான அவர், தாம் விரும்பியபடி சென்றார்.