Mahābhārata · Adhyāya 1.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.170.1
ततस्ते पाण्डवाः सर्वे शालिहोत्राश्रमे तदा ।
पूजितास्तेन वन्येन तमामन्त्र्य महामुनिम् ॥ १.१७०.१ ॥
Da verabschiedeten sich alle Pāṇḍavas, von jenem Waldbewohner im Einsiedlerhaus Śālihotras geehrt, von dem großen Weisen.
1.170.2
जटाः कृत्वाऽऽत्मनः सर्वे वल्कलाजिनवाससः ।
कुन्त्या सह महात्मानो बिभ्रतस्तापसं वपुः ॥ १.१७०.२ ॥
Sie hatten sich Haarflechten gemacht und trugen Rinde und Antilopenfell; jene Großmütigen trugen mit Kuntī die Gestalt von Asketen.
1.170.3
ब्राह्मं वेदमधीयाना वेदाङ्गानि च सर्वशः ।
नीतिशास्त्रं च धर्मज्ञा न्यायज्ञानं च पाण्डवाः ॥ १.१७०.३ ॥
Das brahmanische Veda und alle Vedāṅga studierend und Kenntnis der Staatskunst und des rechten Urteils erlangend, die Pāṇḍavas, Kenner des Dharma.
1.170.4
शालिहोत्रप्रसादेन लब्ध्वा प्रीतिमवाप्य च ।
ते वनेन वनं गत्वा घ्नन्तो मृगगणान्बहून्।
अपक्रम्य ययू राजंस्त्वरमाणा महारथाः ॥ १.१७०.४ ॥
Durch die Gnade Śālihotras Freude gewonnen, zogen sie von Wald zu Wald und erschlugen viele Hirschherden; und sich eilig entfernend, o König, zogen jene großen Wagenkämpfer weiter.
1.170.5
मत्स्यांस्त्रिगर्तान्पाञ्चालान्कीचकानन्तरेण च ।
रमणीयान्वनोद्देशान्प्रेक्षमाणाः सरांसि च ॥ १.१७०.५ ॥
Nahe den Ländern der Matsya, Trigarta, Pañcāla und Kīcaka vorbeiziehend, die lieblichen Gegenden des Waldes und die Seen betrachtend.
1.170.6
क्वचिद्वहन्तो जननीं त्वरमाणा महारथाः ।
क्वचिच्छ्रान्ताश्च कान्तारे क्वचित्तिष्ठन्ति हर्षिताः ॥ १.१७०.६ ॥
Bald ihre Mutter tragend, eilten jene großen Wagenkämpfer dahin; bald, im Dickicht ermüdet, rasteten sie; und bald standen sie froh da.
1.170.7
क्वचिच्छन्देन गच्छन्तस्ते जग्मुः प्रसभं पुनः ।
पथि द्वैपायन सर्वे ददृशुः स्वपितामहम् ॥ १.१७०.७ ॥
Bald nach Belieben wandernd, zogen sie wieder rasch weiter; auf dem Weg, o Dvaipāyana, sahen sie alle ihren eigenen Großvater.
1.170.8
तेऽभिवाद्य महात्मानं कृष्णद्वैपायनं तदा ।
तस्थुः प्राञ्जलयः सर्वे सह मात्रा परन्तपाः ॥ १.१७०.८ ॥
Da verneigten sich alle, Feindesbezwinger, zusammen mit ihrer Mutter vor dem großherzigen Kṛṣṇa Dvaipāyana und standen mit gefalteten Händen da.
1.170.9
तदाश्रमान्निर्गमनं मया ज्ञातं नरर्षभाः ।
घटोत्कचस्य चोत्पत्तिं ज्ञात्वा प्रीतिरवर्धत ॥ १.१७०.९ ॥
O Stiere unter den Menschen, ich erfuhr von ihrem Aufbruch aus der Einsiedelei, und als ich von Ghaṭotkacas Geburt erfuhr, wuchs meine Freude.
1.170.10
इदं नगरमभ्याशे रमणीयं निरामयम् ।
वसतेह प्रतिच्छन्ना ममागमनकाङ्क्षिणः ॥ १.१७०.१० ॥
Diese Stadt liegt in der Nähe, angenehm und frei von Krankheit. Wohnt hier verkleidet und erwartet mein Kommen.
1.170.11
एवं स तान्समाश्वास्य व्यासः पार्तानरिन्दमान् ।
एकचक्रामभिगतां कुन्तीमाश्वासयत्प्रभुः ॥ १.१७०.११ ॥
So tröstete Vyāsa jene Bezwinger der Feinde, die Söhne Pṛthās; und der Herr tröstete Kuntī, die nach Ekacakrā gekommen war.
1.170.12
कुर्यान्न केवलं धर्मं दुष्कृतं च तथान नरः ।
सुकृतं दुष्कृतं लोके न कर्ता नास्ति कश्चन ॥ १.१७०.१२ ॥
Ein Mensch soll nicht nur Recht tun, und ebenso nicht Unrecht; in der Welt gibt es keinen Täter weder der guten noch der bösen Tat.
1.170.13
अवश्यं लभते कर्ता फलं वै पुण्यपापयोः ।
दुष्कृतस्य फलेनैव प्राप्तं व्यसनमुत्तमम् ॥ १.१७०.१३ ॥
Der Täter erhält gewiss die Frucht von Verdienst und Sünde; durch die Frucht der Übeltat ist ihm dieses höchste Unglück zuteilgeworden.
1.170.14
तस्मान्माधवि मानार्हे मा च शोके मनः कृथाः ।
एवमुक्त्वा निवेश्यैनान्ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ १.१७०.१४ ॥
Darum, o Mādhavī, der Ehre würdig, richte deinen Sinn nicht auf Kummer. Nachdem er dies gesagt und diese im Hause eines Brahmanen untergebracht hatte—
1.170.15
जगाम भगवान्व्यासो यताकाममृषिः प्रभुः ॥ १.१७०.१५ ॥
Der erhabene Vyāsa, der Weise und Herr, ging davon, wie es ihm beliebte.