మహాభారతం · అధ్యాయం 1.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.170.1
ततस्ते पाण्डवाः सर्वे शालिहोत्राश्रमे तदा ।
पूजितास्तेन वन्येन तमामन्त्र्य महामुनिम् ॥ १.१७०.१ ॥
అప్పుడు ఆ పాండవులందరూ శాలిహోత్ర ఆశ్రమంలో, ఆ వనవాసి చేత గౌరవించబడి, ఆ మహామునికి వీడ్కోలు చెప్పారు.
1.170.2
जटाः कृत्वाऽऽत्मनः सर्वे वल्कलाजिनवाससः ।
कुन्त्या सह महात्मानो बिभ्रतस्तापसं वपुः ॥ १.१७०.२ ॥
తమకు జటలు ధరించి, వల్కలాలు మరియు జింకచర్మం కట్టుకుని, కుంతితో కలిసి, ఆ మహాత్ములు తాపసి రూపాన్ని ధరించారు.
1.170.3
ब्राह्मं वेदमधीयाना वेदाङ्गानि च सर्वशः ।
नीतिशास्त्रं च धर्मज्ञा न्यायज्ञानं च पाण्डवाः ॥ १.१७०.३ ॥
బ్రాహ్మణ వేదాన్ని, వేదాంగాలన్నింటినీ అధ్యయనం చేస్తూ, నీతిశాస్త్రం మరియు న్యాయజ్ఞానాన్ని పొందిన ధర్మజ్ఞులైన పాండవులు.
1.170.4
शालिहोत्रप्रसादेन लब्ध्वा प्रीतिमवाप्य च ।
ते वनेन वनं गत्वा घ्नन्तो मृगगणान्बहून्।
अपक्रम्य ययू राजंस्त्वरमाणा महारथाः ॥ १.१७०.४ ॥
శాలిహోత్రుని అనుగ్రహంతో ఆనందం పొంది, వారు వనం గుండా వనానికి వెళ్తూ అనేక జింకల గుంపులను చంపుతూ వెళ్లారు. ఓ రాజా, ఆ మహారథులు త్వరగా అక్కడి నుండి బయలుదేరారు.
1.170.5
मत्स्यांस्त्रिगर्तान्पाञ्चालान्कीचकानन्तरेण च ।
रमणीयान्वनोद्देशान्प्रेक्षमाणाः सरांसि च ॥ १.१७०.५ ॥
మత్స్యులు, త్రిగర్తులు, పాంచాలులు, కీచకుల దేశాల సమీపం గుండా, రమణీయమైన వన ప్రాంతాలను, సరస్సులను చూస్తూ.
1.170.6
क्वचिद्वहन्तो जननीं त्वरमाणा महारथाः ।
क्वचिच्छ्रान्ताश्च कान्तारे क्वचित्तिष्ठन्ति हर्षिताः ॥ १.१७०.६ ॥
కొన్నిసార్లు తల్లిని మోస్తూ త్వరగా నడిచేవారు; కొన్నిసార్లు అరణ్యంలో అలసి నిలిచేవారు; కొన్నిసార్లు సంతోషంగా నిలిచేవారు ఆ మహారథులు.
1.170.7
क्वचिच्छन्देन गच्छन्तस्ते जग्मुः प्रसभं पुनः ।
पथि द्वैपायन सर्वे ददृशुः स्वपितामहम् ॥ १.१७०.७ ॥
కొన్నిసార్లు ఇష్టానుసారం నడుస్తూ వారు మళ్ళీ వేగంగా వెళ్లారు. ద్వైపాయనా, మార్గంలో వారందరూ తమ పితామహుడిని చూశారు.
1.170.8
तेऽभिवाद्य महात्मानं कृष्णद्वैपायनं तदा ।
तस्थुः प्राञ्जलयः सर्वे सह मात्रा परन्तपाः ॥ १.१७०.८ ॥
అప్పుడు శత్రుసంహారకులైన వారందరూ తల్లితో కలిసి మహాత్ముడైన కృష్ణ ద్వైపాయనునికి నమస్కరించి, అంజలి ఘటించి నిలిచారు.
1.170.9
तदाश्रमान्निर्गमनं मया ज्ञातं नरर्षभाः ।
घटोत्कचस्य चोत्पत्तिं ज्ञात्वा प्रीतिरवर्धत ॥ १.१७०.९ ॥
ఓ నరశ్రేష్ఠులారా, వారు ఆశ్రమం నుండి బయలుదేరినట్లు నాకు తెలిసింది; ఘటోత్కచుని జననం తెలిసి నా ఆనందం పెరిగింది.
1.170.10
इदं नगरमभ्याशे रमणीयं निरामयम् ।
वसतेह प्रतिच्छन्ना ममागमनकाङ्क्षिणः ॥ १.१७०.१० ॥
ఈ నగరం సమీపంలోనే ఉంది; అందమైనది, రోగరహితమైనది. నా రాకకోసం ఎదురుచూస్తూ, మారువేషంలో ఇక్కడ నివసించండి.
1.170.11
एवं स तान्समाश्वास्य व्यासः पार्तानरिन्दमान् ।
एकचक्रामभिगतां कुन्तीमाश्वासयत्प्रभुः ॥ १.१७०.११ ॥
ఈ విధంగా వ్యాసుడు ఆ శత్రుదమనులైన పృథ కుమారులను ఓదార్చి, ఏకచక్ర నగరానికి వచ్చిన కుంతిని కూడా ఓదార్చాడు.
1.170.12
कुर्यान्न केवलं धर्मं दुष्कृतं च तथान नरः ।
सुकृतं दुष्कृतं लोके न कर्ता नास्ति कश्चन ॥ १.१७०.१२ ॥
మనిషి కేవలం ధర్మమే చేయకూడదు, దుష్కార్యమూ చేయకూడదు. లోకంలో సుకృతానికీ, దుష్కృతానికీ కర్త ఎవరూ లేరు.
1.170.13
अवश्यं लभते कर्ता फलं वै पुण्यपापयोः ।
दुष्कृतस्य फलेनैव प्राप्तं व्यसनमुत्तमम् ॥ १.१७०.१३ ॥
కర్త పుణ్యపాపాల ఫలాన్ని అవశ్యం పొందుతాడు. దుష్కృత్యపు ఫలం వల్లనే ఈ గొప్ప విపత్తు అతనికి కలిగింది.
1.170.14
तस्मान्माधवि मानार्हे मा च शोके मनः कृथाः ।
एवमुक्त्वा निवेश्यैनान्ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ १.१७०.१४ ॥
కాబట్టి గౌరవార్హురాలా మాధవీ, దుఃఖంలో మనసు పెట్టకు. ఇలా చెప్పి, వారిని ఒక బ్రాహ్మణుని ఇంట్లో ఉంచి—
1.170.15
जगाम भगवान्व्यासो यताकाममृषिः प्रभुः ॥ १.१७०.१५ ॥
భగవంతుడైన వ్యాసుడు, ఋషి మరియు ప్రభువు, తన ఇష్టానుసారం వెళ్లిపోయాడు.