മഹാഭാരതം · അധ്യായം 1.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.170.1
ततस्ते पाण्डवाः सर्वे शालिहोत्राश्रमे तदा ।
पूजितास्तेन वन्येन तमामन्त्र्य महामुनिम् ॥ १.१७०.१ ॥
അപ്പോൾ ആ പാണ്ഡവരെല്ലാവരും ശാലിഹോത്രാശ്രമത്തിൽ, ആ വനവാസിയാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട്, ആ മഹാമുനിയോട് യാത്ര ചോദിച്ചു.
1.170.2
जटाः कृत्वाऽऽत्मनः सर्वे वल्कलाजिनवाससः ।
कुन्त्या सह महात्मानो बिभ्रतस्तापसं वपुः ॥ १.१७०.२ ॥
തങ്ങൾക്കായി ജടകെട്ടി, വൽക്കലവും മാൻതോലും ധരിച്ച്, കുന്തിയോടൊപ്പം ആ മഹാത്മാക്കൾ തപസ്വിയുടെ രൂപം ധരിച്ചിരുന്നു.
1.170.3
ब्राह्मं वेदमधीयाना वेदाङ्गानि च सर्वशः ।
नीतिशास्त्रं च धर्मज्ञा न्यायज्ञानं च पाण्डवाः ॥ १.१७०.३ ॥
ബ്രഹ്മവേദവും വേദാംഗങ്ങളെല്ലാം അഭ്യസിച്ചും, നീതിശാസ്ത്രവും ന്യായജ്ഞാനവും നേടിയും, ധർമ്മജ്ഞരായ പാണ്ഡവർ.
1.170.4
शालिहोत्रप्रसादेन लब्ध्वा प्रीतिमवाप्य च ।
ते वनेन वनं गत्वा घ्नन्तो मृगगणान्बहून्।
अपक्रम्य ययू राजंस्त्वरमाणा महारथाः ॥ १.१७०.४ ॥
ശാലിഹോത്രന്റെ കൃപയാൽ സന്തോഷം നേടി, അവർ വനത്തിലൂടെ വനത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അനേകം മാൻകൂട്ടങ്ങളെ വധിച്ചു. രാജാവേ, ആ മഹാരഥർ ത്വരയോടെ അവിടെനിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
1.170.5
मत्स्यांस्त्रिगर्तान्पाञ्चालान्कीचकानन्तरेण च ।
रमणीयान्वनोद्देशान्प्रेक्षमाणाः सरांसि च ॥ १.१७०.५ ॥
മത്സ്യർ, ത്രിഗർത്തർ, പാഞ്ചാലർ, കീചകരുടെ ദേശങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സമീപത്തുകൂടി, മനോഹരമായ വനപ്രദേശങ്ങളും തടാകങ്ങളും കണ്ടുകൊണ്ട്.
1.170.6
क्वचिद्वहन्तो जननीं त्वरमाणा महारथाः ।
क्वचिच्छ्रान्ताश्च कान्तारे क्वचित्तिष्ठन्ति हर्षिताः ॥ १.१७०.६ ॥
ചിലപ്പോൾ അമ്മയെ വഹിച്ച് ത്വരയോടെ പോകുന്നു; ചിലപ്പോൾ കാട്ടിൽ ക്ഷീണിച്ച് നിൽക്കുന്നു; ചിലപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ നിൽക്കുന്നു ആ മഹാരഥർ.
1.170.7
क्वचिच्छन्देन गच्छन्तस्ते जग्मुः प्रसभं पुनः ।
पथि द्वैपायन सर्वे ददृशुः स्वपितामहम् ॥ १.१७०.७ ॥
ചിലപ്പോൾ ഇഷ്ടാനുസരണം നടന്ന്, അവർ വീണ്ടും വേഗത്തിൽ യാത്ര തുടർന്നു. ദ്വൈപായനാ, വഴിയിൽ അവരെല്ലാവരും തങ്ങളുടെ മുത്തച്ഛനെ കണ്ടു.
1.170.8
तेऽभिवाद्य महात्मानं कृष्णद्वैपायनं तदा ।
तस्थुः प्राञ्जलयः सर्वे सह मात्रा परन्तपाः ॥ १.१७०.८ ॥
അപ്പോൾ ശത്രുക്കളെ തപിപ്പിക്കുന്നവരായ അവരെല്ലാവരും അമ്മയോടൊപ്പം മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണ ദ്വൈപായനനെ വന്ദിച്ച് കൈകൂപ്പി നിന്നു.
1.170.9
तदाश्रमान्निर्गमनं मया ज्ञातं नरर्षभाः ।
घटोत्कचस्य चोत्पत्तिं ज्ञात्वा प्रीतिरवर्धत ॥ १.१७०.९ ॥
മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ, അവർ ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടത് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു; ഘടോത്കചന്റെ ജനനവും അറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ സന്തോഷം വർധിച്ചു.
1.170.10
इदं नगरमभ्याशे रमणीयं निरामयम् ।
वसतेह प्रतिच्छन्ना ममागमनकाङ्क्षिणः ॥ १.१७०.१० ॥
ഈ നഗരം അടുത്താണ്; മനോഹരവും രോഗരഹിതവുമാണ്. എന്റെ വരവിനായി കാത്തിരുന്ന്, ഇവിടെ മറഞ്ഞു താമസിക്കുക.
1.170.11
एवं स तान्समाश्वास्य व्यासः पार्तानरिन्दमान् ।
एकचक्रामभिगतां कुन्तीमाश्वासयत्प्रभुः ॥ १.१७०.११ ॥
ഇങ്ങനെ വ്യാസൻ ശത്രുക്കളെ അടക്കുന്ന പൃഥയുടെ പുത്രന്മാരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; ഏകചക്രയിൽ എത്തിയ കുന്തിയെയും പ്രഭു ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
1.170.12
कुर्यान्न केवलं धर्मं दुष्कृतं च तथान नरः ।
सुकृतं दुष्कृतं लोके न कर्ता नास्ति कश्चन ॥ १.१७०.१२ ॥
മനുഷ്യൻ കേവലം ധർമ്മം മാത്രം ചെയ്യുകയോ ദുഷ്കർമ്മം ചെയ്യുകയോ അരുത്; ലോകത്ത് സുകൃതത്തിന്റെയോ ദുഷ്കൃതത്തിന്റെയോ കർത്താവ് ആരുമില്ല.
1.170.13
अवश्यं लभते कर्ता फलं वै पुण्यपापयोः ।
दुष्कृतस्य फलेनैव प्राप्तं व्यसनमुत्तमम् ॥ १.१७०.१३ ॥
കർത്താവ് പുണ്യപാപങ്ങളുടെ ഫലം തീർച്ചയായും അനുഭവിക്കുന്നു. ദുഷ്കൃതത്തിന്റെ ഫലമായാണ് ഈ വലിയ ദുരിതം അവനു വന്നത്.
1.170.14
तस्मान्माधवि मानार्हे मा च शोके मनः कृथाः ।
एवमुक्त्वा निवेश्यैनान्ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ १.१७०.१४ ॥
അതിനാൽ ബഹുമാനാർഹയായ മാധവീ, ദുഃഖത്തിൽ മനസ്സു വയ്ക്കരുത്. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഇവരെ ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിൽ പാർപ്പിച്ചിട്ട്—
1.170.15
जगाम भगवान्व्यासो यताकाममृषिः प्रभुः ॥ १.१७०.१५ ॥
ഭഗവാനായ വ്യാസൻ, മുനിയും പ്രഭുവുമായ അദ്ദേഹം, തന്റെ ഇഷ്ടംപോലെ പോയി.